Ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για τη νέα ισραηλινή επίθεση σε Παλαιστινιους

Αθήνα, 13 Μάη 2022

Ανακοίνωση για τη δολοφονία της Παλαιστίνιας δημοσιογράφου Σιρίν Αμπού Ακλέχ και για την βάρβαρη επίθεση της ισραηλινής αστυνομίας κατά Παλαιστινίων

Η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) καταδικάζει τη στυγνή, εν ψυχρώ δολοφονία της δημοσιογράφου του Αλ Τζαζίρα, Σιρίν Αμπού Ακλέχ, στις 11 Μάη 2022, από πυρά ανδρών του ισραηλινού στρατού καθώς κάλυπτε επεισόδια στην Τζενίν, στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Καταδικάζουμε, επίσης, τη σημερινή απρόκλητη και βάρβαρη επίθεση της ισραηλινής αστυνομίας κατά Παλαιστινίων, που μετέφεραν το φέρετρο προς την εκκλησία όπου θα γινόταν η νεκρώσιμη ακολουθία της δημοσιογράφου.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν κρίκους στην παραπέρα κλιμάκωση της επιθετικότητας του κράτους – τρομοκράτη του Ισραήλ, ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό, με τις πλάτες των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους. Φέρουν σοβαρές ευθύνες διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις και όλοι όσοι και στη χώρα μας στήριξαν και στηρίζουν την ολοένα μεγαλύτερη αναβάθμιση των οικονομικών, πολιτικών, στρατιωτικών σχέσεων με το κράτος του Ισραήλ, που καθημερινά δολοφονεί, φυλακίζει, διώκει τον παλαιστινιακό λαό στον αγώνα του για το αυτονόητο δικαίωμά του να ζει ελεύθερος στην πατρίδα του. Πάει πολύ να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και να κάνουν λόγο για “ελευθερίες” και “ανθρώπινα δικαιώματα” τα κόμματα του ευρωατλαντισμού που σφιχταγγαλιάζονται με το κράτος – μακελάρη του Ισραήλ, αρνούμενη να υλοποιήσουν την ομόφωνη απόφαση της Ελληνικής Βουλής ήδη από το 2015 για την αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.

Η ΕΕΔΥΕ εκφράζει την αμέριστη διεθνιστική της αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης! Στεκόμαστε στο πλευρό του και δυναμώνουμε τη δράση μας απαιτώντας την αναγνώριση του ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστίνης στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, το δικαίωμα επιστροφής όλων των Παλαιστινίων προσφύγων στις εστίες τους, την απελευθέρωση των Παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων από το Ισραήλ, την κατάργηση όλων των εποικισμών στα Παλαιστινιακά εδάφη.

Το γραφείο τύπου της ΕΕΔΥΕ


Ρωσία: Δυο μήνες φυλακή σε συνδικαλιστή για «επανειλημμένη παραβίαση των κανόνων διεξαγωγής μαζικών εκδηλώσεων»

Η είδηση προέρχεται από τον Ριζοσπάστη, «στριμωγμένη» στο περιθώριο των εξελίξεων του πολέμου:

«ΡΩΣΙΑ Φυλακίστηκε συνδικαλιστής κούριερ για την αγωνιστική του δράση

Ο Ρώσος συνδικαλιστής κούριερ (διανομέας), μέλος του «Αριστερού Μπλοκ» και της «Ενωσης Μαρξιστών», Κιρίλ Ουκράιντσεφ, συνελήφθη και οδηγήθηκε σε ρωσικό δικαστήριο στα τέλη του Απρίλη, μετά από σειρά απεργιών που διοργάνωσε το σωματείο των κούριερ, διεκδικώντας την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης με δικαιώματα.

Η αστυνομία τον συνέλαβε στο σπίτι του, όπου και πραγματοποίησε έρευνα για «επανειλημμένη παραβίαση των κανόνων διεξαγωγής μαζικών εκδηλώσεων», επειδή ως πρόεδρος του σωματείου πρωτοστατούσε σε απεργίες και διαμαρτυρίες. Το δικαστήριο αποφάσισε να παραμείνει ο συνδικαλιστής υπό κράτηση μέχρι τις 25 Ιούνη.

Στα τέλη Απρίλη οι ταχυμεταφορείς του «Yandex Food» και του «Delivery Club» σκόπευαν να προχωρήσουν ξανά σε απεργία, λόγω μείωσης κατά 20% στις πληρωμές παραγγελιών, δηλαδή από 120 ρούβλια περίπου στα 90.

Στα δυο χρόνια ύπαρξής του το σωματείο των ταχυμεταφορέων έχει δώσει αρκετούς αγώνες και είχε σημαντικές επιτυχίες: Τον Ιούνη του 2020, οι ταχυμεταφορείς κατάφεραν να εισπράξουν τα οφειλόμενα από το «Delivery Club». Τον Οκτώβρη του 2020, το νέο σύστημα προστίμων χαλάρωσε. Τον Φλεβάρη του 2021, το συνδικάτο κατάφερε την επαναπρόσληψη 11 απολυμένων ταχυμεταφορέων της «Yandex Food» στο Σότσι. Στα τέλη του 2021, οι ταχυμεταφορείς του Σαμοκάρ στράφηκαν στο σωματείο λόγω καθυστερήσεων στους μισθούς και μετά από μια εκστρατεία μαζικής ενημέρωσης, η «Samokat» άρχισε να τους πληρώνει κανονικά».

*

Καθώς φαίνεται, Ρωσία και «Δύση», όσες διαφορές κι αν έχουν να «λύσουν» στο πεδίο του πολέμου, βρίσκουν κοινό τόπο στην αντεργατική νομοθεσία. Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς;  Τους ρωσικούς «κανόνες διεξαγωγής μαζικών εκδηλώσεων» ή το «νόμο Χατζηδάκη» για παράδειγμα;

Το ερώτημα μπορεί να φανεί «ξινό» στους οπαδούς της ταύτισης με το ένα ή με το άλλο από τα αντιμαχόμενα καπιταλιστικά μπλοκ, όμως είναι αυτή η ταύτιση που και στη μια και στην άλλη πλευρά συμβάλλει στην κατάπνιξη των εργατικών αγώνων, ακόμα και στην κατάπνιξη της είδησης της καταστολής τους, για να στηθεί ευκολότερα ο μακρόχρονος πολεμικός χορός του κεφαλαίου, «δυτικού» και «ανατολικού», πάνω στα δικαιώματα, τις πλάτες, τα κεφάλια των λαών.

Και είναι, αντίθετα, οι αποστάσεις κι από τα δυο καπιταλιστικά μπλοκ του ιμπεριαλιστικού πολέμου, αποστάσεις από τη σκοπιά των αναγκών και των αγώνων των εργαζομένων, οι μόνες ικανές να φέρουν αυτές τις ανάγκες κι αυτούς τους αγώνες στο προσκήνιο, ενάντια στις εθνικιστικές ιαχές και την ιμπεριαλιστική τους εργαλειοποίηση.


Με τη χούντα του Ιωαννίδη παρομοιάζουν τον Ζελένσκι οι… υποστηρικτές του!

«Εξ οικείων» εκτοξεύονται τα βέλη εναντίον του προέδρου της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι, όταν τα έργα και οι ημέρες του τούς φέρνουν σε «επικοινωνιακό» αδιέξοδο.

Στην περίπτωση αυτή οπισθοχωρούν σε μια δεύτερη γραμμή άμυνας, που σε πρώτη φάση περιλαμβάνει την κατασκευή ενός φαντάσματος «νομιμοποίησης» της εισβολής «του Πούτιν» εκ μέρους του συνομιλητή τους, και σε δεύτερη φάση ολοκληρώνεται με τον παραλληλισμό του Ζελένσκι με τον Ιωαννίδη, προκειμένου να βγει το συμπέρασμα ότι αν «νομιμοποιηθεί» η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία εξαιτίας του Ζελένσκι, τότε «νομιμοποιείται» και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο εξαιτίας του Ιωαννίδη.

Ίσως δεν το αντιλαμβάνονται (αν και θα έπρεπε), όμως  μια τέτοια «υπεράσπιση» του Ζελένσκι όχι απλώς δεν τον τιμά ιδιαίτερα, αλλά αποτελεί και πλήρη παραδοχή του τεράστιου μεριδίου ευθυνών της κυβέρνησής του για την καταστροφή που βιώνει η Ουκρανία και ο λαός της. Εκτός αν στο όνομα της μη-νομιμοποίησης της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο διαμέσου της ανάδειξης των ευθυνών Ζελέσνκι, αποσκοπούν να διαγράψουν και τις ευθύνες της χούντας του  Ιωαννίδη για το προδοτικό πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο, εκτός κι αν υπερασπιζόμενοι τον Ζελένσκι επιδιώκουν να υπερασπιστούν και τη χούντα του Ιωαννίδη σβήνοντας από την Ιστορία τις ευθύνες της για την παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου εδώ και 48 χρόνια.

Πόσο μάλλον όταν ο συνομιλητής τους δεν «νομιμοποιεί» τη ρωσική εισβολή αλλά αναδεικνύει τις ευθύνες της πολιτικής που άσκησε και ασκεί η κυβέρνηση Ζελένσκι για λογαριασμό των ΝΑΤΟϊκών της πατρώνων… Σπεύδουν τότε να αναγορεύσουν την ανάδειξη και τη στηλίτευση αυτών των ευθυνών σε «νομιμοποίηση του Πούτιν» και πηδάνε από τη «νομιμοποίηση του Πούτιν» στη «νομιμοποίηση της τουρκικής εισβολής», υπονοώντας συνειδητά ή ασυνείδητα ότι επομένως ούτε και οι ευθύνες της φασιστικής χούντας Ιωαννίδη πρέπει να θίγονται, ούτε  ο ρόλος των επίσης ΝΑΤΟϊκών (κατά σύμπτωση!) πατρώνων της, ούτε βέβαια και οι ευθύνες της ελληνικής άρχουσας τάξης που τελικός καρπός των επιλογών της υπήρξε ο Ιωαννίδης και τα πεπραγμένα του.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις αποτέλεσε η συνέντευξη Παφίλη στον RealFM, όπου η αναδρομή σε μια σειρά «έργων» της κυβέρνησης Ζελένσκι τα οποία οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση (ΝΑΤΟϊκή-πραξικοπηματική της προέλευση, στήριξη και ένταξη φασιστικών ταγμάτων στον ουκρανικό στρατό, αποκατάσταση συνεργατών των ναζί, πολιτικές διώξεις κομμουνιστών, καταπάτηση δικαιωμάτων των μειονοτήτων, απαγόρευση ρωσικής γλώσσας, 15.000 νεκροί στη νοτιοανατολική Ουκρανία κ.ά.), προσέκρουσε στην άποψη που έμμεσα εξέφρασε ο κ. Χατζηνικολάου, ότι λίγο-πολύ όλα αυτά  πρέπει να αποσιωπώνται γιατί… «άρα» νομιμοποιούν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο!

Ας μην άγχονται τόσο οι «φύλακες» των κυπριακών δικαίων… Η τουρκική κυβέρνηση έχει ήδη καταδικάσει τη ρωσική εισβολή, επομένως σύμφωνα με τη συλλογιστική τους, «άρα» η τουρκική κυβέρνηση έχει καταδικάσει και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Τίποτα το ουσιαστικό δεν προσφέρει στα κυπριακά δίκαια αυτού του είδους η συλλογιστική, αντιθέτως υπονομεύει τη σοβαρότητα της υπεράσπισής τους, προκειμένου με σοφιστείες να αθωωθεί η κυβέρνηση Ζελένσκι για το ρόλο της ως προκεχωρημένο ΝΑΤΟϊκό φυλάκιο στην περικύκλωση της Ρωσίας και ως ΝΑΤΟϊκό εργαλείο της ιμπεριαλιστικής διανομής του ουκρανικού εδάφους υπό πλεονεκτικούς για τις ΗΠΑ και δυσμενείς για τη Ρωσία όρους στην αφετηρία του νέου κύκλου κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Και παραπέρα, ας πάψει η ΝΑΤΟϊκή απολογητική να  μεταχειρίζεται την Κύπρο σαν φτηνό επικοινωνιακό εργαλείο της «σωστής πλευράς της Ιστορίας». Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σχοινί… Και εν προκειμένω ο ρόλος του ΝΑΤΟ είναι με μια λέξη εγκληματικός, από όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς: Είτε αφορά την Ελλάδα και την Τουρκία του 1974, είτε αφορά την Ουκρανία του 2022, το ΝΑΤΟϊκό «αποτύπωμα» είναι βαθύ και ανεξίτηλο, επισφραγισμένο με ποταμούς αίματος και καταστροφή των λαών.


Ο γόρδιος δεσμός των ενεργειακών δρόμων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών

Πριν μια δεκαετία περίπου, η ρωσική επέμβαση στη Συρία, είχε σηματοδοτήσει τον τερματισμό της ανεμπόδιστης, 20ετούς πολεμικής επέλασης του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) με αφετηρία τον 1ο πόλεμο του Κόλπου, τον οποίο είχαν ακολουθήσει οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία (ολόκληρη τη δεκαετία του 1990 με κορύφωση το 1999), στο Αφγανιστάν (2001-2021), στο Ιράκ (2003) και στη Λιβυή (2011).

Τα αυθόρμητα αισθήματα ικανοποίησης, όσο μπορεί – ούτως ή άλλως – να γίνεται λόγος για ικανοποίηση μέσα στις φλόγες του πολέμου, τον ορυμαγδό της καταστροφής και τις εκατόμβες των θυμάτων, που είχε δημιουργήσει αυτή η εξέλιξη, ήταν ως έναν βαθμό ικανά να επισκιάσουν το γεγονός ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια εξέλιξη της ίδιας της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Ήταν ως έναν βαθμό ικανά να επισκιάσουν το γεγονός, ότι οι τερματισμός αυτού του 20χρονου κύκλου της ανεμπόδιστης ευρωατλαντικής πολεμικής επέλασης, δεν μπορούσε παρά να ακολουθηθεί από την έναρξη ενός νέου κύκλου των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με όρους όχι πλέον «περιπάτου» αλλά με όρους αντιπαράθεσης.

Ακόμη, η δίκαιη υπόθεση της διατήρησης της εθνικής υπόστασης της Συρίας, αποτροπής της διάλυσής της κατά το ευρωατλαντικό πρότυπο της Λιβύης, ήταν ικανή να επισκιάσει ως έναν βαθμό τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ρωσικής παρέμβασης, ικανή να επισκιάσει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της σημερινής καπιταλιστικής Ρωσίας:

Η «Ρωσία του Πούτιν» δεν «αναιρεί» τη «Ρωσία του Γέλτσιν». Αντίθετα, είναι η Ρωσία στη φάση κατά την οποία έχει ανασυγκροτηθεί πάνω στη βάση της φάσης που προηγήθηκε, είναι η Ρωσία των καπιταλιστικών μονοπωλίων που πια έχουν οργανώσει την κυριαρχία τους πάνω στη βάση της προηγηθείσας περιόδου καταλήστευσης της λαϊκής περιουσίας, της σοσιαλιστικής παραγωγικής βάσης, πάνω στη βάση της προηγηθείσας «άναρχης» περιόδου όπως δεν μπορεί σε τελική ανάλυση παρά να είναι οποιαδήποτε περίοδος καταλήστευσης. Και είναι αυτονόητο ότι η περίοδος της καταλήστευσης δεν μπορούσε να διαρκέσει αιώνια, ότι κάποια στιγμή έπρεπε να φτάσει σε ένα σημείο σχετικής ολοκλήρωσης, ότι κάποια  στιγμή την «αναρχία» αυτής της περιόδου έπρεπε να την διαδεχθεί η ταξική – κρατική οργάνωση των καπιταλιστικών στρωμάτων που αναδείχθηκαν και ισχυροποιήθηκαν απ’ αυτήν.

Είναι γεγονός ότι στην παρούσα φάση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού η Ρωσία δεν είναι, κατά βάση, ο ιμπεριαλιστής που επιτίθεται αλλά ο ιμπεριαλιστής που αμύνεται, κι αυτό δεν αναιρείται ούτε από την στρατιωτική εισβολή της στην Ουκρανία. Η Ρωσία, στην παρούσα φάση, δεν είναι ο ιμπεριαλιστής που «πνίγει» τους ανταγωνιστές του, αλλά ο ιμπεριαλιστής που αντιστέκεται στους ανταγωνιστές που θέλουν να τον «πνίξουν». Γι’ αυτόν τον λόγο μπορεί κι ο ίδιος αυτός ιμπεριαλιστής να μην έχει αποκτήσει ολοκληρωμένη συνείδηση του αντικειμενικού του χαρακτήρα, είναι δυνατό να «ντύνει» αυτός ο ιμπεριαλιστής τη δραστηριότητά του με ιδεολογικά στοιχεία που αφορούν ακόμα και την προάσπιση θεμελιωδών πλευρών της υπόστασής του, σε αντιδιαστολή προς την αντίπαλη, ευρωατλαντική πλευρά που στην πραγματικότητα έχει πλήρη συνείδηση της φύσης  της ως ιμπεριαλιστικής δύναμης η οποία αποσκοπεί στην παγκόσμια κυριαρχία. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τη συνείδηση των πρωταγωνιστών της ρωσικής πολιτικής, είναι η ίδια η αντικειμενική βάση του ρωσικού μονοπωλιακού καπιταλισμού αυτή που αναγκαστικά τον οδηγεί προς  την ίδια κατεύθυνση με τους ανταγωνιστές του στο πλαίσιο του συνολικού ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Στην αφετηρία ενός νέου κύκλου κλιμάκωσης

Αν η ρωσική επέμβαση στη Συρία είχε σηματοδοτήσει τον τερματισμό του 20χρονου κύκλου μιας ανεμπόδιστης ευρωατλαντικής πολεμικής επέλασης, η τωρινή ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σηματοδοτεί την «τυπική» έναρξη ενός νέου κύκλου κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με όρους γενικευμένης και οξυμμένης αντιπαλότητας. Ενός νέου κύκλου κλιμάκωσης πλήρως ενταγμένης, όπως φαίνεται, στη στρατηγική και τους  σχεδιασμούς της αντίπαλης ιμπεριαλιστικής, ευρωατλαντικής πλευράς και πρώτα απ’ όλα των ΗΠΑ.

ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ σίγουρα, και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε προσχήματα προβλήθηκαν,  δεν αντιμετώπιζαν στρατιωτική περικύκλωση από Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία. Αντίθετα, η Ρωσία είναι αυτή που παρακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια τον ΝΑΤΟϊκό κλοιό να περισφίγγει τα ευρωπαϊκά σύνορά της.

Το ΝΑΤΟϊκό πραξικόπημα του 2014 στην Ουκρανία, που επί της ουσίας συνέπεσε χρονικά με την άμεση εμφάνιση της Ρωσίας (στο έδαφος της Συρίας) ως στρατιωτικού πλέον αντιπάλου στις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, δημιουργούσε τη στιγμή εκείνη τις προϋποθέσεις για την ολοκλήρωση της ΝΑΤΟϊκής στρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά σύνορά της και, ταυτόχρονα, έθετε τις προϋποθέσεις έναρξης του νέου κύκλου οξύτερης κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μετά τον τερματισμό του προηγούμενου κύκλου της «μονομερούς» πολεμικής επέλασης του ευρωατλαντισμού. 

Τα προηγούμενα χρόνια στη χάραξη της στρατηγικής των ΗΠΑ είχαν αναφανεί διάφοροι προβληματισμοί για τα «όρια» της επέκτασης του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη. Ως ένα τέτοιο «όριο» είχε χαρακτηριστεί και η Ουκρανία. Δεν επρόκειτο φυσικά για κάποια, ασύμβατη με τον ιμπεριαλισμό, ένδειξη ή εκδήλωση «καλής θέλησης» των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, αλλά για ψυχρούς υπολογισμούς σχετιζόμενους κατά πάσα πιθανότητα, τόσο με τη ΝΑΤΟϊκή ικανότητα επιτυχούς αντιμετώπισης της ρωσικής αντίδρασης σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όσο και με ενδεχόμενες εκτιμήσεις σχετικές με τον βαθμό σταθερότητας ή αστάθειας μιας ΝΑΤΟϊκής Ουκρανίας από το έδαφος της οποίας «αρχίζει» εθνολογικά η Ρωσία.

Από αυτή την άποψη, μια ευρύτερη εκτίμηση των γεγονότων οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι οι παραπάνω προβληματισμοί των ΗΠΑ περί της Ουκρανίας ως «ορίου» της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης προς ανατολάς, όχι μόνο δεν έχουν εγκαταλειφθεί, όχι μόνο από την άλλη πλευρά δεν οδήγησαν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ σε «παραίτηση» από το στόχο της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης στην Ουκρανία, αλλά αντίθετα, είναι αυτοί ακριβώς  οι προβληματισμοί που τέθηκαν σε δοκιμασία «επί του πεδίου» με  το ουκρανικό πραξικόπημα του  2014, είναι αυτοί ακριβώς οι προβληματισμοί που βρίσκονται στη βάση των ευρωατλαντικών σχεδιασμών για την «τελική» αποτύπωση των σφαιρών επιρροής με διαχωριστική γραμμή όχι πλέον τα ουκρανικά σύνορα αλλά μια διαχωριστική γραμμή εντός των ουκρανικών εδαφών, είναι αυτοί ακριβώς οι προβληματισμοί στη βάση των οποίων η όποια «τελική» και ήδη πολεμική «διευθέτηση» των «ορίων» μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας καθίσταται εξυπαρχής αμφισβητήσιμη και κάθε άλλο παρά «τελική», καθίσταται ίσα-ίσα αφετηριακός παράγοντας  έναρξης του νέου κύκλου οξύτερης κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Με άλλα λόγια, η ευρωατλαντική στρατηγική, και πρώτιστα η στρατηγική των ΗΠΑ, δεν αρκέστηκε ως το σημείο που (με όρους «κοινής λογικής») θα επέβαλαν οι παραπάνω προβληματισμοί της σχετικά με τη ΝΑΤΟϊκή επέκταση ως τα όρια της Ουκρανίας. Αντίθετα, με το πραξικόπημα του 2014 δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε η χάραξη του ουκρανικού εδάφους ως «ορίου» της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης να επαληθευθεί με ρωσικό κόστος (πρώτο στην ιεραρχία των ευρωατλαντικών ενδιαφερόντων) καθώς και με «παράπλευρο» κόστος για τον ουκρανικό λαό (πολύτιμο εργαλείο για τη χάραξη των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων) και, ταυτόχρονα, να αποτελέσει εφαλτήριο του νέου κύκλου πιο οξείας, πιο γενικευμένης κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, η οποία δεν μπορούσε παρά  να είναι ζητούμενο της ευρωατλαντικής στρατηγικής ύστερα από την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου της στο συριακό έδαφος.

Προσπαθώντας να «μεταφράσουμε» τη γλώσσα των ιμπεριαλιστών

Η ρωσική εισβολή, και κυρίως η ενορχήστρωση των όρων που πυροδότησαν τη ρωσική εισβολή, συμπίπτει με τη μάλλον κρίσιμη για τη στρατηγική των ΗΠΑ χρονική περίοδο, η οποία μεσολαβούσε μεταξύ της κατασκευαστικής ολοκλήρωσης του ρωσογερμανικού αγωγού NORD STREAM 2 και της έναρξης της λειτουργίας του μετά την αναμενόμενη «τυπική» πιστοποίηση του έργου από τις αρμόδιες αρχές του γερμανικού κράτους. 

Είναι ακριβώς αυτή η χρονική περίοδος, κατά την οποία η υποχείρια εθνικιστική κυβέρνηση του Κιέβου έπαιξε τον ρόλο για τον οποίο είχε προοριστεί, εντείνοντας τις στρατιωτικές επιθέσεις κατά των ρωσόφωνων πληθυσμών των ανατολικών περιοχών, ανακινώντας το ζήτημα της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ανακινώντας ζήτημα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων στο ουκρανικό έδαφος. Είναι επίσης ακριβώς αυτή η χρονική περίοδος όπου, αντί διατύπωσης εκ μέρους του ΝΑΤΟ μιας δικής του σαφούς, καθησυχαστικής για τη Ρωσία επιλογής τερματισμού της ανατολικής του επέκτασης στα ουκρανικά σύνορα, περίσσεψαν εκ μέρους ηγετών ισχυρών ΝΑΤΟϊκών κρατών οι ηχηρές επικλήσεις του ουκρανικού «δικαιωματισμού» ως προς την ένταξή της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ουσιαστικά καθιστώντας την ουκρανική ένταξη στο ΝΑΤΟ καθημερινό ενδεχόμενο. Είναι επίσης αυτή η χρονική περίοδος, κατά την οποία σημειώνεται το μάλλον «διπλωματικό παράδοξο» των επαναλαμβανόμενων έως και στις παραμονές της ρωσικής εισβολής δημόσιων διαβεβαιώσεων του προέδρου των ΗΠΑ, ότι οι ΗΠΑ  δεν πρόκειται να αναμιχθούν στρατιωτικά στην περίπτωση ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Υπό τους όρους που συνιστούν την ενότητα ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης και ιμπεριαλιστικών παζαριών, όλα τα παραπάνω «μηνύματα» της περιόδου αυτής θα μπορούσαν να «μεταφραστούν» και να συνοψιστούν στο εξής περιεχόμενο: α) Το κύριο ενδιαφέρον των ΗΠΑ στη δοσμένη συγκυρία επικεντρώνεται στη ματαίωση του NORD STREAM 2. β) Τυχόν υλοποίηση του σχεδίου έναρξης της λειτουργίας του θα έχει σαν συνέπεια την έμπρακτη προώθηση των ΝΑΤΟϊκών θέσεων στην Ουκρανία και την ένταση της επιθετικής δραστηριότητας της ουκρανικής κυβέρνησης κατά των ρωσόφωνων πληθυσμών στις ανατολικές περιοχές. γ) Οι ΗΠΑ είναι, ωστόσο, διατεθειμένες να ανεχθούν μια ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία ως «αντάλλαγμα» της ματαίωσης του NORD STREAM 2 ή, διατυπωμένο αντίστροφα, οι ΗΠΑ «προτείνουν» στη Ρωσία τη ματαίωση της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης στην Ουκρανία με μια ρωσική εισβολή στο έδαφός της και με «αντάλλαγμα» την, κατά συνέπεια της εισβολής, ματαίωση του NORD STREAM 2.

Η ματαίωση, τουλάχιστον «μεσοπρόθεσμα», του NORD STREAM 2 ήταν, πράγματι, η άμεση συνέπεια της ρωσικής εισβολής, η συνέπεια της πρώτης μέρας και της πρώτης στιγμής. Αυτό που, ωστόσο, δεν περιλαμβανόταν στους «όρους» της παραπάνω «συναλλαγής», ήταν η ευρωατλαντική αξιοποίησή της, πρώτιστα από την πλευρά των ΗΠΑ, για το ξεδίπλωμα όλων των όρων του επόμενου κύκλου μιας πιο οξείας και πιο γενικευμένης κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης.

Μοίρασμα που προετοιμάζει το ξαναμοίρασμα

Ακόμα και τώρα, 22η μέρα του πολέμου τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, θα μπορούσε να τερματιστεί η καταστροφή και η αιματοχυσία, εάν το ΝΑΤΟ έπαυε να επικαλείται το «δικαίωμα της Ουκρανίας» να ενταχθεί σε αυτό, και επικαλούνταν το δικό του δικαίωμα να θέσει ως όριο της ανατολικής του επέκτασης τα σύνορα της Ουκρανίας.

Αντ’ αυτού ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός, στο όνομα της χώρας που πολεμά «δίκαια» για την εδαφική ακεραιότητά της, προχωρά στο μέτρο του δυνατού (δηλαδή του μικρότερου κόστους με το μεγαλύτερο όφελος στη φάση αυτή) σε καθετί που μπορεί να παρατείνει τον πόλεμο και να επιφέρει στη Ρωσία τις μεγαλύτερες δυνατές απώλειες (όχι μόνο και όχι τόσο στρατιωτικές εν προκειμένω)… Σε καθετί που «επενδύει» μελλοντικά στη μεγέθυνση της καταστροφής του ουκρανικού λαού: «Εξαιτίας της Ρωσίας» όπως «όλοι βλέπουν», αλλά στην πραγματικότητα επίσης, και κυρίως, εξαιτίας του αδυσώπητου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, καθώς και εξαιτίας της υποχείριας στη δεύτερη των δυο πλευρών εθνικιστική ουκρανική κυβέρνηση, εξαιτίας της καπιταλιστικής εξουσίας που ματώνει τους λαούς για να υπηρετηθούν τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των Ουκρανών, των Ρώσων, των Αμερικανών και Ευρωπαίων πλουτοκρατών.

Αντί, λοιπόν, μιας εφικτής κατά την «κοινή λογική» των λαών κίνησης που θα έβαζε τέρμα στον πόλεμο, ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός στηρίζει έμπρακτα  την όσο το δυνατόν παρατεταμένη συνέχισή του, με άμεση επιδίωξη την ευνοϊκότερη δυνατή (για το ΝΑΤΟ)  διανομή του ουκρανικού εδάφους στις σφαίρες επιρροής των δυο πλευρών (ΝΑΤΟ – Ρωσία), με την ταυτόχρονη «ποινικοποίηση», ήδη, ως προϊόντος εισβολής, της σφαίρας επιρροής που θα καταφέρει να αποσπάσει η Ρωσία, ποινικοποίησης που θα αποτελέσει την πιο αξιόλογη ευρωατλαντική «επένδυση» για τον νέο κύκλο της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, ως απόρροια και ως εφαρμογή στην πράξη των προγενέστερων «προβληματισμών» ως προς τη χάραξη της στρατηγικής των ΗΠΑ για τα «όρια» επέκτασης του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη.

Ήδη, άλλωστε, πέρα από το άμεσο «κέρδος» που συνιστά ιδίως για τις ΗΠΑ η ακύρωση του NORD STREAM 2, εμφανίζονται ισοπεδωμένες οι έναντι της Ρωσίας διαφοροποιήσεις στην ευρωατλαντική πλευρά, οι χώρες της ΕΕ εμφανίζονται περισσότερο από ποτέ ευθυγραμμισμένες με την ευρωπαϊκή στρατηγική των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα δόθηκε η ευκαιρία για την ανακοίνωση «δύσκολων» αποφάσεων όπως το πρόγραμμα επανεξοπλισμού της  Γερμανίας (εύλογη αποζημίωση για τη γερμανική απώλεια του  NORD STREAM 2). Το πλήθος των κυρώσεων κατατείνει να διαχωρίσει κάθετα τις δυο αντίπαλες ιμπεριαλιστικές πλευρές, στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά, ακόμα και πολιτιστικά, και φαίνεται να δημιουργείται ένα επίπεδο ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, που δύσκολα έως αδύνατα θα επιστρέψει στην προηγούμενη στάθμη του ανεξάρτητα από την πορεία και την όποια έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων στο έδαφος της Ουκρανίας.

Ιμπεριαλιστικές μέθοδοι και πάλη των λαών

 Τα ζητήματα που βρίσκονταν στην αιχμή της αντιπαράθεσης πριν τη ρωσική εισβολή, θα αποτελούσαν σημαντικά προβλήματα και για μια μη-ιμπεριαλιστική Ρωσία, θα αποτελούσαν σημαντικά προβλήματα και για μια σοσιαλιστική Ρωσία: Η (πέρα από κάθε ρητορική αποποίηση) ουσιαστικά καθημερινή πιθανότητα επέκτασης του ΝΑΤΟ έως τα ευρωπαϊκά σύνορα της Ρωσίας, η στήριξη των ουκρανικών εθνικιστικών, φασιστικών, νεοναζιστικών δυνάμεων, η ένταξή τους στις κρατικές ουκρανικές στρατιωτικές δυνάμεις, η ανάδειξη των εκπροσώπων τους σε κυβερνητικές και κρατικές θέσεις, η κρατική και παρακρατική επιθετικότητα ενάντια στα δικαιώματα και τη ζωή των ρωσόφωνων πληθυσμών, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αδιάφορη οποιαδήποτε ρωσική κυβέρνηση, δεν θα μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορο τον ίδιο τον ρωσικό λαό.  

Η διαφορά μάλλον βρίσκεται στο γεγονός ότι μια σοσιαλιστική Ρωσία θα ήταν σε θέση να συνδέσει και θα συνέδεε την επίλυση αυτών των προβλημάτων με την πάλη των λαών, ανεξάρτητα από εθνικούς διαχωρισμούς, στη βάση των κοινών συμφερόντων των εργαζομένων. Και αυτό δεν είναι και δε θα ήταν ζήτημα της «τελευταίας στιγμής».

Ωστόσο, για την ιμπεριαλιστική λογική της αντιπαράθεσης, για τη λογική που αναβλύζει από την κυριαρχία των μονοπωλίων, για την ιμπεριαλιστική λογική της διανομής των σφαιρών επιρροής οι εθνικοί διαχωρισμοί αποτελούν ίσα-ίσα απόλυτο εργαλείο διεκδίκησης σφαιρών επιρροής. Για την ιμπεριαλιστική λογική είναι αυτοκαταστροφική η μέχρι τέλους εμπιστοσύνη στην πάλη των λαών. Για τον ρωσικό καπιταλισμό η στήριξη των «δικαίων» του στη βάση των κοινών συμφερόντων των εργαζομένων θα αποτελούσε παράγοντα εσωτερικής αποσταθεροποίησης της κυριαρχίας του. Δεν θα αποτελούσε απλώς ένα «παράδειγμα» για τη ρωσική εργατική τάξη, αλλά θα αποτελούσε οργανωτικό παράγοντα συνένωσης των εργαζομένων όλων των χωρών έναντι των αστικών τάξεων των χωρών τους, σε κάθε χώρα και στη Ρωσία.

Και γι’ αυτό το λόγο η καπιταλιστική Ρωσία δεν μπορούσε παρά, απέναντι στις υπαρκτές προκλήσεις που έθεσε απέναντί της ο ευρωατλαντικός  ιμπεριαλισμός, να ακολουθήσει τις αναμενόμενες από τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα μεθόδους προάσπισης των συμφερόντων της και «επίλυσης» των προβλημάτων της, μεθόδους εκ των προτέρων ενταγμένες στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κέντρων. Μεθόδους που ήδη αποτέλεσαν καταλύτη για τη δημιουργία των όρων του νέου κλιμακούμενου κύκλου της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, όρων που υπερβαίνουν κατά πολύ τους βάσιμους δικαιολογητικούς λόγους που επικαλείται η Ρωσία και που αποτέλεσαν τα εναύσματα της ρώσικης εισβολής.

Φυσικά, μοναδικό κριτήριο και πεδίο για την απόδειξη κάθε εκτίμησης είναι το κριτήριο και το πεδίο της πράξης. Και αφού, ως προς τις παραπάνω εκτιμήσεις, η πραγματικότητα μας στερεί αυτό το κριτήριο και αυτό το πεδίο όσον αφορά την ύπαρξη μιας σοσιαλιστικής Ρωσίας, δεν απομένει παρά το κριτήριο και το πεδίο που μόνο οι ίδιοι οι λαοί μπορούν να καταστήσουν πραγματικό με την πάλη τους, την ολόπλευρη πάλη τους για τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, την μοναδική που μπορεί να αποτελέσει οργανωτικό παράγοντα της συνένωσης των εργαζομένων όλων των χωρών εναντίον των αστικών τάξεων των χωρών τους, εναντίον των κοινωνικο-οικονομικών βάσεων, που στο έδαφός τους αναφύονται, αναπτύσσονται, αναπαράγονται αέναα οι ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις και οι πολεμικές συγκρούσεις.

«Ίσες» και «άνισες» αποστάσεις

Τα παραπάνω μάλλον δεν μπορούν να θεωρηθούν ακριβώς ως τήρηση «ίσων αποστάσεων». Ακόμα περισσότερο, από μια άποψη «διαιτησίας» έναντι της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, θα μπορούσαν να «κατηγορηθούν» για τήρηση «άνισων αποστάσεων» υπέρ της Ρωσίας. Από αυτή την άποψη, όντως, οι «άνισες» πραγματικότητες δεν μπορεί παρά να προκαλούν και «άνισες» αποστάσεις. Από την άποψη της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, όμως, δεν έχει σε τελική ανάλυση καμιά σημασία η οποιαδήποτε «διαιτησία», αφού τα προβλήματα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων πλευρών δεν λύνονται στη βάση της όποιας  «διαιτησίας» αλλά στη βάση του συσχετισμού των υλικών δυνάμεων και της δοκιμασίας αυτού του συσχετισμού στο πεδίο που ποτίζεται με το αίμα των λαών για χάρη των εκμεταλλευτών τους. Το μόνο που μπορεί να κάνει μια «διαιτησία» στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης είναι να  σφυρίζει τα πέναλτι, όμως στο «παιχνίδι» αυτής της αντιπαράθεσης «νικητής» αναδείχνεται ακριβώς αυτός που θα κάνει τα περισσότερα πέναλτι.

Στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, η «διαιτησία» που αναλώνεται και εξαντλείται στην εύρεση και στη μέτρηση των «ίσων» και των  «άνισων αποστάσεων», είναι καταδικασμένη να έρχεται αιωνίως αντιμέτωπη με  την αναπαραγωγή της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης με όλο και πιο γενικευμένες, όλο και οξύτερες μορφές, σε όλο και ανώτερο επίπεδο της κλιμάκωσής της. Μια τέτοια αναπαραγωγή είναι βέβαιη και στην παρούσα φάση, ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη έκβαση που θα έχει το τρέχον αφετηριακό «επεισόδιο» του νέου κύκλου ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Κύκλου που δεν μπορεί παρά να είναι οξύς, οξύτερος από όσους γνώρισε ο κόσμος τις τελευταίες δεκαετίες μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού σε ΕΣΣΔ και ανατολική Ευρώπη, που δεν μπορεί παρά να είναι μακρόχρονος και που, επομένως, όσο πιο νωρίς απεμπλακούν οι λαϊκές συνειδήσεις από τα όρια που θέτει και αναπαράγει, τόσο περισσότερος χρόνος θα κερδηθεί για την οργάνωση της πάλης κάθε λαού ενάντια στην ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση συνολικά, ενάντια στον ιμπεριαλισμό μέσα στην ίδια του τη χώρα. 

Το σημερινό πολεμικό «επεισόδιο» αποτελεί, ούτως ή άλλως, μια εξέλιξη του λεγόμενου «χαμηλής έντασης» ιμπεριαλιστικού πολέμου που έχει ήδη ξετυλιχτεί και συνεχίζει να ξετυλίγεται σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, αφρικανική ζώνη του Σαχέλ και αλλού τα τελευταία 30 χρόνια.

Παραφράζοντας τον Λένιν: Ο πόλεμος κρατάει τριάντα χρόνια. Θα πολεμάτε εκατό χρόνια ή θα βαδίσετε για τη δύσκολη, την επίπονη επανάσταση. Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Εμείς λέμε: Τον πόλεμο, που άρχισαν οι κυβερνήσεις των καπιταλιστών, μπορεί να τον τερματίσει μόνο η εργατική επανάσταση [*].

————————————

[*] «Εμείς δεν προτείνουμε να τερματίσουμε τον πόλεμο μεμιάς. Αυτό δεν το υποσχόμαστε. Εμείς δεν κηρύσσουμε ένα τέτοιο αδύνατο και απραγματοποίητο πράγμα, όπως τον τερματισμό του πολέμου με τη θέληση της μιας πλευράς. Τέτοιες υποσχέσεις είναι εύκολο να τις δίνει κανείς μα είναι αδύνατο να τις εκπληρώσει. Δεν είναι δυνατό να βγει κανείς εύκολα απ’ αυτόν το φρικτό πόλεμο.. Ο πόλεμος κρατάει τρία χρόνια. Θα πολεμάτε δέκα χρόνια ή θα βαδίσετε για τη δύσκολη, την επίπονη επανάσταση. Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Εμείς λέμε: Τον πόλεμο, που άρχισαν οι κυβερνήσεις των καπιταλιστών, μπορεί να τον τερματίσει μόνο η εργατική επανάσταση». [Λένιν, Πόλεμος και επανάσταση, διάλεξη στις 14 (27) του Μάη 1917. Για τον  πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση, σελ. 359, ΣΕ , Άπαντα, τομ. 30, σελ. 77-102, πρωτοδημοσιεύτηκε στις 23 Απρίλη 1929 στην εφημερίδα Πράβντα, αρ. φυλ. 93 σύμφωνα με το στενογραφημένο κείμενο].


Προφυλακισμένοι στο Κίεβο και άσχημα χτυπημένοι οι αδελφοί Κονονόβιτς

Κάλεσμα συνέχισης της πάλης για την απελευθέρωσή τους

Προφυλακισμένοι στο Κίεβο, έχοντας χτυπηθεί άσχημα πολλές φορές, είναι οι δύο συλληφθέντες από τις ουκρανικές αρχές Ουκρανοί κομμουνιστές, Μιχαήλ και Αλεξάντερ Κονονόβιτς, σύμφωνα με ενημέρωση που εξέδωσε η Παγκόσμια Ομοσπονδία Δημοκρατικών Νεολαιών (ΠΟΔΝ).

Υπενθυμίζεται ότι ο Α’ Γραμματέας της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ενωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και ο αδελφός του Αλεξάντερ συνελήφθησαν αναίτια από τις ουκρανικές αρχές, στο πλαίσιο των αντικομμουνιστικών διώξεων και απαγορεύσεων που εντείνονται εδώ και χρόνια στη χώρα. Και οι δύο τους είναι στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, το οποίο έχει τεθεί εκτός νόμου με βάση την αντικομμουνιστική νομοθεσία του 2014 που ισχύει στη χώρα.

Αναλυτικά, σε διαδικτυακή ανάρτησή της, η ΠΟΔΝ επισημαίνει τα εξής:

«Επιτέλους, μετά από 6 μέρες χωρίς κανένα νέο, λάβαμε ενημέρωση για την κατάσταση των συντρόφων Κονονόβιτς. Εχουν συλληφθεί και έχουν προφυλακιστεί στο Κίεβο. Εχουν δαρθεί πολύ άσχημα πολλές φορές. Είναι ακόμα ζωντανοί. Ας συνεχίσουμε την πάλη για την απελευθέρωσή τους».

902

ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Ανακοίνωση – καταγγελία για την σύλληψη των δύο στελεχών της Λενινιστικής Ενωσης Νεολαίας της Ουκρανίας

Το ΔΣ του Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό» καταγγέλλει τη σύλληψη του Γραμματέα της Λενινιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και του αδελφού του Αλεξάντρ από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της Ουκρανικής κυβέρνησης και εκφράζει την ανησυχία των μελών του Συλλόγου για την τύχη τους.

«Η σύλληψη των δυο νεολαίων αγωνιστών αποτελεί ένα ακόμα επεισόδιο στον αντικομμουνιστικό παροξυσμό που κρατά χρόνια και κορυφώνεται στις συνθήκες του πολέμου. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των Μιχαήλ και Αλεξάντρ Κονονόβιτς, καταλήγει η ανακοίνωση. 

902

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Όχι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία! Κάτω τα χέρια από τους κομμουνιστές!

Τη σύλληψη του Α’ Γραμματέα της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και του αδελφού του Αλεξάντερ, από το αντιλαϊκό καθεστώς της Ουκρανίας καταδικάζει η ΚΝΕ, εκφράζοντας σοβαρή ανησυχία για τις καταγγελίες που θέλουν τις ζωές των δύο κομμουνιστών να βρίσκονται υπό απειλή.

Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ επισημαίνει:

«Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωσή τους!

Ενώνουμε τη φωνή μας με τα εκατομμύρια νέους και νέες σε πάνω από 100 χώρες του κόσμου, που συσπειρώνονται μέσα από τις γραμμές των οργανώσεων-μελών της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους δύο Ουκρανούς κομμουνιστές, στα μέλη και τους φίλους της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας.

Ο αντικομμουνισμός, που πάει πάντα χέρι – χέρι με τους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς του κεφαλαίου, οξύνεται στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στοχεύοντας στη χειραγώγηση του λαού και της νεολαίας, στη στοίχισή τους πίσω από τα συμφέροντα των αστικών τάξεων. Διόλου τυχαία ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία συνοδεύτηκε από τόνους αντικομμουνισμού και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, με στόχο -εκτός όλων των άλλων- και τη διαγραφή της συλλογικής μνήμης δύο λαών, του ουκρανικού και του ρωσικού, που στο πλαίσιο της ΕΣΣΔ έζησαν ειρηνικά για δεκαετίες.

Στην Ουκρανία εφαρμόζεται το απαράδεκτο, αντικομμουνιστικό, νομοθετικό πλαίσιο, που ανιστόρητα και προκλητικά εξισώνει τον κομμουνισμό με τον φασισμό και απαγορεύει τα κομμουνιστικά σύμβολα, ενώ ήδη από το 2015 το ΚΚ Ουκρανίας βρίσκεται εκτός νόμου. Στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, το αντιδραστικό καθεστώς της Ουκρανίας αξιοποιεί και εντείνει τον αντικομμουνισμό, που αποτελεί επίσημη πολιτική της, προχωρά σε διώξεις κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με πρόσχημα αστήρικτους ισχυρισμούς για κατασκοπεία, επιδιώκοντας να σωπάσει κάθε φωνή που αντιτάσσεται στον πόλεμο, παλεύει για την ειρήνη και τη φιλία των λαών.

Την ίδια στιγμή, η αστική τάξη στην Ουκρανία (και σε άλλες χώρες) δεν διστάζει να στηρίζει ακόμα και νοσταλγούς του Χίτλερ, προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα και να υπηρετήσει τους ανταγωνισμούς της, πάντα σε βάρος των λαών. Σήμερα, φασιστικές – νεοναζιστικές ομάδες δρουν ως τμήμα του ουκρανικού στρατού, όπως το περιβόητο «τάγμα Αζόφ», ενώ ήταν οι ίδιες δυνάμεις που αξιοποιήθηκαν στα γεγονότα του 2014, κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην Ουκρανία και την πραξικοπηματική ανατροπή της τότε κυβέρνησης.

Οι κομμουνιστές στην Ελλάδα εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ουκρανικό λαό που είναι θύμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και για ακόμη μια φορά τονίζουμε: Κάτω τα χέρια από τους κομμουνιστές! Να απελευθερωθούν τώρα!».

902

ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ερώτηση για τη σύλληψη δύο στελεχών της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας

Τη σύλληψη δύο στελεχών της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας καταγγέλλει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με κατεπείγουσα ερώτηση που κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του Κόμματος, Κώστας Παπαδάκης, προς τον Ύπατο Εκπρόσωπο Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ Ζ. Μπορέλ.

Όπως αναφέρεται στην ερώτηση:

«Σοβαρές ανησυχίες γεννά η σύλληψη του Α’ Γραμματέα της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και του αδελφού του Αλεξάντερ, από τις αρχές της Ουκρανίας, ενώ υπάρχουν καταγγελίες ότι απειλείται η ζωή τους.

Την ώρα που μαίνεται η ιμπεριαλιστική σύγκρουση μετά από την εισβολή της Ρωσίας στη βάση των ανταγωνισμών της με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ η ουκρανική κυβέρνηση προχωρά στην αναίτια δίωξη των δύο νεολαίων κομμουνιστών. Αξιοποιεί τον αντικομμουνισμό, που αποτελεί επίσημη πολιτική της όσο και της ΕΕ και εφαρμόζει το απαράδεκτο αντικομμουνιστικό νομοθετικό πλαίσιο που ανιστόρητα και προκλητικά εξισώνει το φασισμό με τον κομμουνισμό. Την ίδια στιγμή, φασιστικές – νεοναζιστικές ομάδες δρουν ανενόχλητα ως τμήμα μάλιστα του στρατού της Ουκρανίας, και επιτίθενται σε Ουκρανούς κατατρεγμένους ενώ αξιοποιούνται εδώ και χρόνια σε βάρος του ουκρανικού λαού τόσο το 2014 με την ανοικτή ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στη χώρα αλλά και μέχρι σήμερα.

Ο αντικομμουνισμός, που πάντα συνοδεύει την αντιλαϊκή πολιτική, οξύνεται ιδιαίτερα στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, επιδιώκοντας να στοιχηθούν οι λαοί πίσω από το ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Ιδιαίτερα, σήμερα επιδιώκεται να σβηστεί η συλλογική μνήμη του ουκρανικού και του ρωσικού λαού που για δεκαετίες ζούσαν ειρηνικά στις συνθήκες του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.

Με βάση τα παραπάνω ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ κατέθεσε το παρακάτω ερώτημα:

“Πώς τοποθετείται ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής / Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας στο κατεπείγον αίτημα για την άμεση απελευθέρωση των δύο νέων κομμουνιστών συλληφθέντων, αλλά και την άρση όλων των αντικομμουνιστικών διώξεων κι απαγορεύσεων στη χώρα;”».

902

ΚΚΕ – ΚΝΕ

Διάβημα διαμαρτυρίας στην πρεσβεία της Ουκρανίας με αίτημα την απελευθέρωση των Μ. και Αλ. Κονονόβιτς

Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ έκανε το πρωί της Παρασκευής διάβημα διαμαρτυρίας στην πρεσβεία της Ουκρανίας στην Ελλάδα, απαιτώντας να απελευθερωθούν τώρα οι Ουκρανοί κομμουνιστές Μιχαήλ και Αλεξάντερ Κονονόβιτς.

Η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ αποτελούμενη από τον Λευτέρη Νικολάου Αλαβάνο, ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, τον Γιάννη Δελή, βουλευτή του Κόμματος, τον Νίκο Ζαχαρόπουλο, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και τον Αργύρη Μπαλέρμπα, μέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων του ΚΣ της ΚΝΕ, επέδωσε το διάβημα στον Βολοντίμιρ Λιασένκο, επικεφαλής του Πολιτικού Τμήματος της Ουκρανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, ο οποίος είπε πως θα διαβιβαστεί το αίτημα στο Κίεβο.

Με το διάβημα, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ κατήγγειλαν τη σύλληψη του Α’ Γραμματέα της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ενωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς, και του αδελφού του Αλεξάντερζητώντας από τις αρχές της Ουκρανίας την άμεση απελευθέρωση των δύο νέων κομμουνιστών συλληφθέντων, αλλά και την άρση όλων των αντικομμουνιστικών διώξεων και απαγορεύσεων στη χώρα.

«Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ από την πρώτη στιγμή καταδικάσαμε την απαράδεκτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον πόλεμο ο οποίος ξεκίνησε και μαίνεται. Είναι ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ο οποίος δεν έχει να κάνει με τα συμφέροντα του Ουκρανικού λαού, δεν έχει να κάνει με τα συμφέροντα του Ρωσικού λαού, έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό μονοπωλίων, μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων της Ρωσίας, της Ουκρανίας, των ΗΠΑ, της ΕΕ για τους δρόμους των αγωγών, τους πλούσιους φυσικούς πόρους που έχει η Ουκρανία. Σ’ αυτά τα πλαίσια το ΚΚΕ και η ΚΝΕ πάντοτε έχοντας κατά νου τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Ρωσικού λαού και του Ουκρανικού λαού, τοποθετηθήκαμε απαιτώντας την έξοδο, την καμία εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μη σταλεί στρατιωτικό υλικό, να μη σταλεί προσωπικό, να απεμπλακεί η Ελλάδα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, έτσι ώστε πραγματικά να μπορεί να οικοδομηθεί η ειρήνη, η φιλία, η αλληλεγγύη μεταξύ λαών που πραγματικά θα είναι νοικοκύρηδες στον τόπο τους», σημείωσε ο Λ. Νικολάου Αλαβάνος, και πρόσθεσε:

«Σ’ αυτά τα πλαίσια και επίσης εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας στον Ουκρανικό λαό, τόσο στους ουκρανόφωνους όσο και στις ρωσόφωνες περιοχές, οι οποίοι ζουν την πραγματικότητα αυτού του ιμπεριαλιστικού πολέμου, το δράμα του πολέμου, βρεθήκαμε σήμερα στην Ουκρανική πρεσβεία κάνοντας ένα διάβημα ενάντια στην απαράδεκτη και αναίτια σύλληψη δύο νεολαίων κομμουνιστών των Μιχαήλ και Αλεξάντερ Κονονόβιτς, στελεχών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας, το οποίο έχει τεθεί εκτός νόμου με βάση την αντικομμουνιστική νομοθεσία του 2014 που ισχύει στη χώρα. Απαιτήσαμε την άμεση απελευθέρωσή τους και την ενημέρωσή μας για την εξέλιξη της πορείας».

Και ο Γ. Δελής επίσης συμπλήρωσε: «Πρόκειται για μια πολύ αρνητική εξέλιξη για το λαό της Ουκρανίας, πρόκειται για ένα «κυνήγι μαγισσών», για έναν ωμό αντικομμουνισμό, με τον οποίο έγινε η σύλληψη αυτών των δύο κομμουνιστών νέων στην Ουκρανία. Βεβαίως, η ουκρανική κυβέρνηση αξιοποιεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο και όλο το αντικομμουνιστικό οπλοστάσιο της ΕΕ, κάτι που θεωρούμε και το είπαμε στον εκπρόσωπο εδώ της πρεσβείας ως απαράδεκτο. Δεν ζητάμε μονάχα την άμεση αποφυλάκιση, απελευθέρωση των δύο νέων, ζητάμε ταυτόχρονα και την κατάργηση όλου του αντικομμουνιστικού πλαισίου που αυτή τη στιγμή ισχύει στην Ουκρανία. Δεν είναι καλός σύμβουλος και πρέπει να σταματήσει τώρα ο αντικομμουνισμός. Δεν μπορεί σήμερα στην εποχή μας να διώκονται οι ιδέες για μια καλύτερη ζωή, για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Θα πρέπει να σταματήσει τώρα αυτό το κακό».

Διαβάστε εδώ το διάβημα διαμαρτυρίας

902


αυταπάτες Νο 2


1821-2021, 200 χρόνια: από την τουρκοκρατία στην πλουτοκρατία

Σχεδόν την τελευταία στιγμή, στο έβγα της επαιτείου, είπα κι εγώ να προσθέσω ένα νόημα παραπάνω ανάμεσα στα τόσα νοήματά της.

Βέβαια, όσο κι αν ο τίτλος μπορεί να διεκδικεί, και κατά την άποψή μου διεκδικεί την αλήθεια, άλλο τόσο μπορεί να προκαλεί ερωτήματα ως προς την επιστημονική ακρίβεια της ορολογίας του.

Μάλλον, όμως, είναι συνειδητή επιλογή η μικρή θυσία της επιστημονικότητας, προς χάρη της διεκδίκησης της αλήθειας.

Διότι, πράγματι, αρκεί άραγε η λέξη «τουρκοκρατία» για να περιγράψει τον οθωμανικό φεουδαρχικό κοινωνικο-οικονομικό σχηματισμό και το μερίδιο της εξουσίας που κατείχε σε αυτόν η εγχώρια – αν και εθνικά υποτελής – άρχουσα τάξη των κοτσαμπάσηδων και των μεγαλοκαραβοκυραίων σε αντίθεση προς την εκτατική ανάπτυξη των εμποροβιοτεχνικών στρωμάτων και τα αστικοδημοκρατικά τους αιτήματα, προς τη μάζα της αγροτιάς και τη δίψα της για γη και ελευθερία, προς την εργατική τάξη στις παραμονές ή τις πρώιμες απαρχές του σχηματισμού της σαν τέτοια;

Και εκτός από αυτά τα προχειρογραμμένα, μήπως έπαψε ποτέ η εξουσία να ανήκει στους κατόχους του πλούτου, είτε πριν είτε στη διάρκεια είτε κι αμέσως μετά την τουρκοκρατία, για να έρχεσαι σήμερα εσύ κύριε, και να μας λες «από την τουρκοκρατία στην πλουτοκρατία»;

Κι αυτό σωστό, μόνο που με έναν καπιταλισμό που πια δεν στέκεται πάνω στο έδαφος που «βρήκε», αλλά πάνω στο έδαφος και στα διαδοχικά στρώματα εδάφους που δημιούργησε η δική του ανάπτυξη, η εξουσία του πλούτου προβάλλει σαν συγκεντρωμένη, σαν συμπυκνωμένη στο καθαρό της απόσταγμα.

Δεν συσκοτίζεται ούτε από σχέσεις φυσικής κυριαρχίας του δυνατού πάνω στον αδύνατο, του δουλοκτήτη πάνω στον δούλο, του φεουδάρχη πάνω στον δουλοπάροικο, ούτε από σχέσεις κρατικής επικράτησης ενός έθνους πάνω σε άλλο.

Απομένει στην καθαρή της μορφή, αυτήν του διαχωρισμού ανάμεσα στην κοινωνική τάξη που κατέχει τα μέσα παραγωγής και στην κοινωνική τάξη που, στερημένη από τα μέσα παραγωγής της ζωής της, την δίνει τροφή στο βωμό της αύξησης του ξένου πλούτου με μόνο αντάλλαγμα το μισθό της επιβίωσης κι αν.

Το θέμα θα μπορούσε να πάρει έκταση τόμων και τόμων, που στο κάτω-κάτω θα μπορούσε κανείς να πει ότι έχουν ήδη γραφτεί. Εδώ δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα εδώ είναι η αποτίναξη του ζυγού εν έτει 1821 και η αποτίναξη του ζυγού εν έτει 2021, και ποιου.

Διότι τι είναι η αγγαρεία ενός χωριού για να σπαρθεί και να θεριστεί η γη του μπέη, αλλά και τι είναι η αγγαρεία μιας κοινωνίας ολόκληρης για να αυξάνεται ο πλούτος που συγκεντρώνεται σε μια χούφτα βιομηχανικά, εμπορικά, τραπεζικά μεγαθήρια.

Διότι τι είναι η υποδούλωση του έθνους σε ένα άλλο έθνος, αλλά τι είναι και η υποδούλωση του έθνους σε μια μικρή κοινωνική μερίδα του, που όλο και περισσότερο απομακρύνεται στον δικό της ξέχωρο υλικό, ηθικό, πνευματικό κόσμο τής χλιδής τής φτιαγμένης από το σώμα και το αίμα των πολλών, που σκάβουν τη γη και κινούνε τους γερανούς.

Και, με δυο λόγια, τι είναι τα χαράτσια της τουρκοκρατίας, αλλά και τι είναι και τα χαράτσια της πλουτοκρατίας.

Τι είναι τα μεν άραγε μπρος στα δε, και τι κόσμος, τι ανθρώπινος πολιτισμός, ποια ανθρώπινη ζωή αξίζει στις παρούσες σήμερα γενεές κι ακόμα περισσότερο στις μέλλουσες.


παράξενη ενόχληση ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα

Αν και δεν της έδοσα σημασία, μια ακαθόριστη αίσθηση δυσφορίας με συνόδευσε αφότου την προσπέρασα αλλάζοντας σελίδα.

Μετά από λίγο επέστρεψα για να τη δω προσεκτικότερα. Τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους.

Σαν κάποιο από τα γνωστά μυθικά τέρατα, το πρόσωπο του εχθρού με τα δυο κεφάλια.

Και στο φόντο το έμβλημα της κοινής τους δύναμης, της φονικότερης σύγχρονης ιμπεριαλιστικής μηχανής.

Με το πρόσωπο (τα πρόσωπα) ήσυχο, στραμμμένο προς τον «ουδέτερο» φακό, στην πραγματικότητα στραμμένο προς τον κοινό εχθρό – λαό.

Με μια κοινή ηρεμία, εξοπλισμένη από την ισχύ της άρχουσας τάξης που εκπροσωπούν.

Φυσικά και δεν έχει να κάνει με τα άτομα που απεικονίζονται στο φωτογραφικό στιγμιότυπο, αλλά με τα διαρκή ταξικά συμφέροντα που προσωποποιούν σαν διάδοχοι των προηγούμενων και σαν προκάτοχοι των επόμενων.

Δίπλα τους, δεξιά κι αριστερά οι σημαίες μας: «αλλάζουν χρώματα και μας σκοτώνουν».


Πίσω από το προπέτασμα της καταστολής

Για το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, για την τάξη και το κράτος των εκμεταλλευτών, η καταστολή αποτελεί αρχή και τέλος, αποτελεί αφετηριακή συνθήκη και τελική «αυταξία» που υλοποιείται και επιδιώκεται με όλες τις δυνατές μορφές. Πρώτα-πρώτα με τη «φυσική» μορφή της κατανάλωσης της εκμισθωμένης εργατικής δύναμης από το κεφάλαιο στην παραγωγική διαδικασία. Σε αυτής το πεδίο, σαν προϋπόθεση και σαν προϊόν της, οι «γενικές και αόριστες» εκμεταλλευτικές παραγωγικές σχέσεις εξατομικεύονται με σάρκα και οστά ως το κοινωνικό κύτταρο της σχέσης εξουσίας – υποταγής, που αναπαράγεται και κλιμακώνεται συστατικά σε όλη την έκταση του κοινωνικού σχηματισμού.

Για τη διασφάλιση, τη διατήρηση, τη διαιώνιση, την ολοκλήρωση, την οριστική επικράτηση αυτής της στοιχειακής σχέσης, για να καταστούν οι αλυσίδες της εκμετάλλευσης καθημερινό ένδυμα απογυμνωμένο ακόμα και από τυχόν ρόδα που το στολίζουν αναδύοντας και το πιο αόριστο έστω άρωμα απελευθέρωσης από τα δεσμά, οικοδομείται η «δευτερογενής» οργανωμένη κατασταλτική βία των τυπικών και άτυπων θεσμών και μηχανισμών του αστικού κράτους. Με πρώτη ύλη τους ίδιους συστατικούς όρους των παραγωγικών σχέσεων και της οικονομικής δομής, η κρατικά-θεσμικά οργανωμένη ταξική βία τούς ανυψώνει σε ειδικές κατασταλτικές τεχνικές που στην ανάπτυξή τους συγκροτούν ένα θεόρατο κατασταλτικό οικοδόμημα παρακολουθηματικό του οικοδομήματος της ταξικής κυριαρχίας, με μορφές προορισμένες, ας σημειώσουμε, όχι μόνο για το σώμα αλλά και για το πνεύμα. Άλλωστε ο τελικός στόχος της κάθε κατασταλτικής μορφής είναι πάντοτε η συνείδηση: η βία και η απειλή βίας στο σώμα αποσκοπεί στην επικράτηση του φόβου, ακόμα και η εξάλειψη του ανυπότακτου σώματος αποσκοπεί στην εξάλειψη της ανυπότακτης συνείδησης.

Η βασική εκμεταλλευτική σχέση παραγωγής είναι σχέση εξουσίας και καταστολής ήδη από τη σύστασή της. Αυτό που, σε τελική ανάλυση, θα παρέμενε επισφαλές είναι όχι το αναπότρεπτο συστατικό περιεχόμενο της σχέσης παραγωγής, αλλά η σχέση παραγωγής η ίδια, στην περίπτωση όπου και εκτός της παραγωγικής διαδικασίας, στο πεδίο της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, δεν επιβάλλονταν οι αρμόζοντες κατασταλτικοί όροι, και μάλιστα στην «τελειότητα» που επιτρέπει η εκάστοτε ανάπτυξη της τεχνικής και το εκάστοτε επίπεδο των πολιτικών και ηθικών συσχετισμών στην αέναη πορεία ολοκλήρωσης του καθεστώτος της καταστολής, της πειθάρχησης. Η πρωταρχική σχέση εξουσίας – υποταγής που αποτελεί συστατικό περιεχόμενο των κοινωνικο-οικονομικών όρων αποστέρησης των μέσων παραγωγής (παραγωγής της τροφής, της στέγης, των όρων γενικά της βιολογικής και κοινωνικής ύπαρξης) στη μια πλευρά και προσωπικής εκμίσθωσης στο κεφάλαιο που συγκεντρώνει στην άλλη πλευρά τα κοινωνικά μέσα παραγωγής και συντήρησης, θα ήταν υπερβολικά «ανοιχτή» στην αμφισβήτηση, αν δεν την περιέβαλλε κάνοντάς την επίσης «αθέατη» ένα περίβλημα «δευτερογενούς» ταξικής βίας, αν οι όροι της ζωής έχαναν για τη στρατιά της μισθωτής εργασίας τον «στρατιωτικό» τους χαρακτήρα μετά την έξοδο από την παραγωγική διαδικασία, αν επιτρεπόταν στη μάζα των «ανεξάρτητα» εργαζόμενων που υπόκεινται στο γενικό καθεστώς της εκμεταλλευσης να οικοδομούν συνείδηση και όρους ζωής εργαζόμενου μέρους της εργαζόμενης κοινωνίας (με κίνδυνο γενίκευσης μιας συνείδησης ανεξαρτησίας της κοινωνικής εργασίας) αντί για συνείδηση και όρους ζωής ιδιοκτήτη εξαρτημένου από τις γενικές σχέσεις της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, αν οι άνεργοι δεν βίωναν τον άπλετο «ελεύθερο» χρόνο τους σαν χρόνο καθολικής αποστέρησης, αν η συνειδησιακή αναπαραγωγή των εργαζομένων στο σύνολό τους δεν οριοθετούνταν από τη θεσμισμένη «μορφωτική» αποστολή του μονοπωλίου των μμε, αν σωματικά έπαυε το σύνολο των εργαζομένων να υπόκειται σε ένα πολύπλοκο σύστημα καθημερινών ελέγχων και, μετά από αυτούς, «κυρώσεων».

Πρόκειται, βέβαια, για ένα οικοδόμημα θεμελιωμένο στις «φυσικές» αρχές της κοινωνικής συνύπαρξης… Εξίσου «φυσικά», όμως, οι ίδιες αυτές αρχές της κοινωνικής συνύπαρξης είναι εξ υπαρχής αντεστραμμένες σε αρχές επιβολής της ταξικής κυριαρχίας πάνω στο σύνολο της κοινωνικής ύπαρξης και των κοινωνικών σχέσεων. Και εξίσου «φυσικά» από τη βάση αυτής της αφετηριακής αντιστροφής ορθώνεται ολόκληρο το οικοδόμημα που μετατρέπει την «κοινωνική συνύπαρξη» σε κοινωνική απομόνωση, στον γενικευμένο κοινωνικό ανταγωνισμό που έχει περιγραφτεί με τη φράση «ο καθένας εναντίον του άλλου και ο θεός εναντίον όλων», με τα μονοπωλιακά συγκροτήματα και το κράτος τους να διεκδικούν, στις μέρες μας, το ρόλο του θεού στο κοινωνικό «θέατρο», υποτασσόμενα ταυτόχρονα στην επίγνωση ότι πάνω κι από τα ίδια βασιλεύει η «τυχαιότητα» των τυφλών καπιταλιστικών νόμων της αγοράς.

*

Με όσα προηγήθηκαν ήθελα απλώς να υπογραμμίσω αυτό που αναγράφεται από την πρώτη φράση αυτού του κειμένου: το ότι η καταστολή για το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης αποτελεί «αυταξία» και το τι σημαίνει ότι αποτελεί «αυταξία». Και το τι, κατά συνέπεια, συνεπάγεται η πάλη ενάντια στην «αυταξία» της καταστολής, η πάλη ενάντια στο κατασταλτικό περίβλημα που σαν προπέτασμα κρύβει από την άμεση θέα ολόκληρο το οικοδόμημα της κοινωνικής ταξικής κυριαρχίας και τον στοιχειακό της πυρήνα, τον πολλαπλά εξατομικευμένο στην «φυσική» καθημερινότητα της παραγωγικής διαδικασίας και των σχέσεών της. Για το σύστημα της εκμετάλλευσης η καταστολή αποτελεί «αυταξία». Για τις κοινωνικές τάξεις που υπόκεινται στο καθεστώς της εκμετάλλευσης, «αυταξία» είναι η αποτίναξή της και η οικοδόμηση σχέσεων κυριαρχίας της εργαζόμενης κοινωνίας πάνω στη δραστηριότητά της και τους καρπούς της. Η «αυταξία» των μεν δεν είναι το συμμετρικό αντίθετο της «αυταξίας» των δε και, επομένως, η πάλη τους ενάντια στην καταστολή δεν ορίζεται σαν μηχανική της αντανάκλαση.

Πίσω από το προπέτασμα της τρέχουσας κατασταλτικής παράκρουσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη αποκρύβεται από την άμεση θέα η γιγάντια απόβαση ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων και πολεμικού υλικού από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης προς την ανατολική Ευρώπη για την εξάμηνη ιμπεριαλιστική πρόβα πολέμου κατά της Ρωσίας, έξω και πέρα και σε αντίθεση από οτιδήποτε θα μπορούσε να εννοηθεί σαν «εθνικό συμφέρον» για τη λαϊκή αντίληψη του «εθνικού» και του «συμφέροντός» του.

Πίσω από το προπέτασμα της καταστολής, μένει αθέατη η συμμετοχή της φρεγάτας «Κανάρης» στην πολυεθνική ναυτική δύναμη «TF 473» και στη συνοδεία του γαλλικού αεροπλανοφόρου «Charles de Gaulle» στο πλαίσιο της επιχείρησης «Clemenceau 21», η επιχείρηση της φρεγάτας «Κουντουριώτης» με την ΝΑΤΟική αρμάδα SNMG2 στην άσκηση του ΝΑΤΟ «Dynamic Manta 2121» στα ανοιχτά της Σικελίας, η συμμετοχή της φρεγάτας «Ναβαρίνον» στην «Unifil Marops» του ΟΗΕ στα ανοιχτά του Λιβάνου με βασικό αντικείμενο το εθνικά «απαραίτητο» εμπάργκο όπλων στην οργάνωση «Χεζμπολάχ», η συμμετοχή της φρεγάτας «Αιγαίον» ως ναυαρχίδας στην επιχείρηση «Irini» της ΕΕ με υποτιθέμενο κύριο καθήκον της την εφαρμογή του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη, η περιήγηση της φρεγάτας «Υδρα» από το Αμπου Ντάμπι για συνεκπαιδεύσεις με πλοία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και των ΗΠΑ ως τη συμμετοχή της σε ρόλο «associated support» στην πολυεθνική αποστολή «EMASOH / Agenor» για «την ασφαλή και ελεύθερη διέλευση των εμπορικών πλοίων στον Κόλπο, στα Στενά του Ορμούζ και στον Κόλπο του Ομάν», η συμμετοχή του ναρκοθηρευτικού «Ευρώπη» στην πολυεθνική άσκηση «Poseidon 21» στη Μαύρη Θάλασσα με τη ΝΑΤΟϊκή αρμάδα SNMCMG2.

Μετά κι από όλα αυτά, παραμένει αθέατη πίσω από το προπέτασμα της καταστολής, η προσφορά από τον διαπιστευμένο πλασιέ και τοποτηρητή των ΗΠΑ κι άλλων φρεγατών για πώληση, μια που οι ΝΑΤΟϊκές ανάγκες για παγκόσμια κυριαρχία είναι ανεξάντλητες, ενώ οι «διευθετήσεις» για τα «οικόπεδα» των ΑΟΖ και των υφαλοκρηπίδων τρέχουν στον αυτόματο πιλότο των κάθε είδους «διερευνητικών επαφών».

Μένουν αθέατα πίσω από το προπέτασμα της κρατικής – κυβερνητικής καταστολής, τα εξελισσόμενα εγκλήματα σε βάρος των παραγωγικών προοπτικών της χώρας και του λαού της, τα οποία ακούν σε ονόματα όπως διάλυση – ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ, «απολιγνιτοποίηση» και καταστροφή των λιγνιτικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Μένει αθέατη πίσω από το προπέτασμα της καταστολής η βαθύτερη εμπορευματοποίηση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η μετατροπή της σε εξάρτημα των πολυεθνικών και του ΝΑΤΟ, η επιβολή νέων πιο αδιαπέραστων ταξικών φραγμών στη λαϊκή παιδεία, η κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών μονάδων ανάλογα με την κοινωνική θέση του μαθητικού πληθυσμού.

Μένει αθέατη πίσω από το προπέτασμα της καταστολής η επίθεση σε μεροκάματα, μισθούς, εργασιακές σχέσεις, η διάλυση της ζωής των εργαζομένων μέσω της τηλεργασίας, η συνεχιζόμενη φοροληστεία του λαϊκού εισοδήματος, η επιχείρηση αρπαγής της κατοικίας του «πτωχευμένου» λαού, η απάνθρωπη βαρβαρότητα των προσφυγικών-μεταναστευτικών στρατοπέδων συγκέντρωσης της ΕΕ, οι εγκληματικές κυβερνητικές πράξεις και παραλείψεις στη διαχείριση της πανδημίας, οι σχεδιασμοί της «νέας κανονικότητας».

Μένουν αθέατα όλα αυτά και τόσα άλλλα πίσω από το προπέτασμα της καταστολής, που για αυτών ταυτόχρονα τη διασφάλιση και υλοποίηση ορθώνεται και εξαπλώνεται, και που πίσω από τον κατασταλτικό κουρνιαχτό περιμένουν σαν οδοστρωτήρας με αναμένες τις μηχανές έτοιμος να συνθλίψει και να ισοπεδώσει τις ζωές των εργαζομένων, του λαού της νεολαίας.

*

Η έξαρση της κυβερνητικής καταστολής φέρνει στο ιδεολογικό προσκήνιο το ζήτημα του «κράτους δικαίου».

Σύμφωνα με τη γνωστή αποφθεγματική περιγραφή του από τον Ανατόλ Φρανς: «Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες».

Το καθεστώς της καταστολής, ταυτόχρονα με τη δική του «αυτοαναφορική» εμπέδωση, υποβάλλει στις συνειδήσεις και την ακόλουθη «εναλλακτική»:

«Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Επιτρέπεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες».

Πραγματικά λύση «ανάγκης», όταν με την πολύμορφη συνδρομή των κατασταλτικών κοινωνικών όρων και κρατικών τεχνικών οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι κι οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και πληθαίνουν.


Στην ΕΕ των 500.000 νεκρών από την πανδημία

Έχετε δει πουθενά όλον αυτό τον καιρό την Ευρωπαϊκή Ένωση να παρουσιάζει τον δικό της απολογισμό σε κρούσματα και νεκρούς από την πανδημία;

Μάλλον όχι… Γιατί βλέπετε, η ΕΕ είναι «ενιαία» όταν βάζει «πρόστιμα» για την Ολυμπιακή, τη ΛΑΡΚΟ, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, όταν πρόκειται για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την καθήλωση των λαϊκών εισοδημάτων, την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αναγκών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την ενίσχυση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων… Όταν όμως πρόκειται για τον απολογισμό του «πολέμου κατά της πανδημίας», για την καταμέτρηση των θυμάτων της περικοπής δαπανών και της εμπορευματοποίησης σε υγεία και πρόνοια, τότε σιωπηρά η ΕΕ «διαλύεται» σε «διάφορα κράτη» που το καθένα έχει να επιδείξει τον «δικό του» απολογισμό…

Κάνοντας κανείς τον μικρό κόπο να αθροίσει αυτούς τους «εθνικούς» απολογισμούς, διαπιστώνει ότι μέχρι σήμερα, 20-2-2021, ο συνολικός αριθμός των νεκρών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει ήδη ξεπεράσει τις 500.000, και συγκεκριμένα ανέρχεται στους 528.707 νεκρούς από την πανδημία, σύμφωνα με τα στοιχεία της ιστοσελίδας worldometers. Πράγμα που σημαίνει ότι με τον πληθυσμό των χωρών της ΕΕ να ανέρχεται περίπου στους 446,8 εκατομμύρια ανθρώπους, πάνω από ένας στους χίλιους κατοίκους των χωρών της ΕΕ έχει ως τώρα χάσει τη ζωή του λόγω της ευρωενωσιακής διεξαγωγής του «πολέμου» με τον κόβιντ-19.

«Παράξενος πόλεμος», όπως έλεγαν και το 1939…

*

Βέβαια, αν ακούσουμε τους ζηλωτές του ευρωενωσιακού καπιταλιστικού «μονόδρομου», εκπροσωπούμενους εν προκειμένω από τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά, τότε θα πρέπει να ευγνωμονούμε την ΕΕ που φτάνοντας στους 500.000 νεκρούς από την πανδημία θα… «μας αγοράσει εμβόλια», κάτι το οποίο προφανώς πρέπει να το θεωρήσουμε κι αυτό ως «πρωτόγνωρο» – μαζί με τόσα άλλα – μέσα σε συνθήκες πανδημίας, λες και είναι η πρώτη φορά που σε τέτοιες συνθήκες τα κράτη εμβολιάζουν τον πληθυσμό τους, ή λες και ο λογαριασμός της αναμενόμενης μυθικής κερδοφορίας των φαρμακευτικών μονοπωλίων δεν θα πληρωθεί με τη μια ή άλλη μορφή από τους λαούς των χωρών της ΕΕ.

Και βέβαια, επίσης, η απολογητική της αντιλαϊκής πολιτικής έχει πάντοτε να επιδείξει κι ένα χειρότερο παράδειγμα… Αν λ.χ. ο «δικός μας» Υπουργός Ανάπτυξης επιμένει να κραυγάζει στα τηλεπαράθυρα για την «επιτυχία» των 6.249 νεκρών -σήμερα – στην Ελλάδα έναντι π.χ. των 21.859 του Βελγίου, ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν στους 528.707 νεκρούς της ΕΕ θα μπορούσε να αντιπαραβάλει τους 507.756 νεκρούς στις ΗΠΑ και τους 1,1 νεκρούς ανά 1000 κατοίκους στην ΕΕ με τους 1,5 νεκρούς ανά 1000 κατοίκους στις ΗΠΑ. Με τη σειρά του και ο Τραμπ, θα μπορούσε επίσης να «δείξει» την ΕΕ βεβαιώνοντας έτσι ότι και αυτός, ως πρόεδρος των ΗΠΑ, δεν τα πήγε και «τόσο» άσχημα κ.ο.κ.

Και στο τέλος, από όλους μαζί, δεν έχουμε παρά να περιμένουμε έναν γενικό απολογισμό της «οικονομίας» που αποτελεί για τα συνολικά κοινωνικά αποθέματα του κεφαλαίου η μείωση του πληθυσμού της γης, των ΗΠΑ, της ΕΕ, του κάθε κράτους-μέλους κατά 1 ή 2 χιλιοστά, τα οποία αυτά χιλιοστά μεταφράζονται σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό «εξοικονόμησης» δαπανών για συντάξεις, επιδόματα, δαπάνες περίθαλψης κλπ κλπ.

Φυσικό και επόμενο να πανηγυρίζουν οι πολιτικοί υπάλληλοι των μονοπωλίων για την «επιτυχία» τους.

*

Απέναντι στον χωρίς τέλος εγκλεισμό και τους λοιπούς περιορισμούς που, σαν προοίμιο της «νέας κανονικότητας», επιβάλλουν στους λαούς τα καπιταλιστικά κράτη της «δύσης» ως μοναδική «μέθοδο» αντιμετώπισης της πανδημίας, υπάρχει το παράδειγμα της Ουχάν, όπου οι 3,5 μήνες αυστηρών μέτρων χρησιμοποιήθηκαν επιτυχημένα για την εξάλειψη της επιδημίας στις εστίες της και για την επαναφορά της κοινωνικής ζωής στην όποια κανονική της κατάσταση…

Δεν έχει θέση στο κείμενο αυτό οποιαδήποτε απόπειρα ανάλυσης του παρόντος και του μέλλοντος του κινέζικου καπιταλισμού ή των κοινωνικών-επαναστατικών καταβολών του κινέζικου κράτους, ούτε κάποια απόπειρα εντοπισμού των οποιωνδήποτε πιθανών φαινομένων κινέζικης αξιοποίησης της πανδημίας προς χάρη της περιβόητης καπιταλιστικής «νέας κανονικότητας» όπως και στις «δυτικές» χώρες. Αυτό που έχει εδώ σημασία, είναι ότι αφού έγινε σε ένα μέρος μπορούσε (και πάντα μπορεί, αν και δυσκολότερα τώρα) να γίνει παντού . Και όταν λέμε «σε ένα μέρος», δεν εννοούμε ένα χωριουδάκι ή κάποια ιδιωτική νήσο «αρίστων», αλλά για τη συγκέντρωση ενός πληθυσμού 10 εκατομμυρίων κατοίκων σε μια πόλη όπως η Ουχάν, και για μια χώρα που αν ακολουθούσε το παράδειγμα των ΗΠΑ και της ΕΕ θα μετρούσε τώρα, μόνη της, περισσότερους από 1.393.000 νεκρούς από την πανδημία, και αν ακολουθούσε το παράδειγμα της Ελλάδας περισσότερους από 837.000. Κι όμως, αυτή τη στιγμή μετράει 4.636.

Οι απολογητές του «δυτικού» καπιταλισμού είτε υποδύονται αδυναμία να ερμηνεύσουν αυτές τις κραυγαλέες διαφορές είτε τις αποδίδουν στον κινέζικο «αυταρχισμό»… Λες και δεν ζούμε κι εδώ, στην «δημοκρατική» Ελλάδα, τον κρατικό αυταρχισμό στο πετσί μας… Λες και δεν συμπληρώνουμε ήδη, ουσιαστικά, έναν χρόνο εγκλεισμού. Λες και στα μικρά διαλείμματα του εγκλεισμού στερηθήκαμε περιορισμούς στην κοινωνική ζωή, ξύλο και πρόστιμο. Λες και δεν απαγορεύεται τόσον καιρό η νυχτερινή κυκλοφορία από τις 9 ή από τις 6 μ.μ.. Λες και έλειψαν από τις λαϊκές κινητοποιήσεις, από τους εργατικούς αγώνες, το ξύλο, το πρόστιμο, ο χημικός πόλεμος, οι «προσαγωγές», οι συλλήψεις, οι ποινικές διώξεις «λόγω του κορονοϊού». Λες κι έλλειψε, για τον ίδιο «λόγο», το τσαλαπάτημα μιας σειράς κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων που σε πολλές περιπτώσεις «ήρθε για να μείνει». Λες κι αυτές οι άμεσες μορφές κρατικού αυταρχισμού δεν συναντήθηκαν με τον αυταρχισμό της εντατικής αντιλαϊκής-αντεργατικής νομοθέτησης σε συνθήκες «απαγόρευσης κυκλοφορίας», με τον αυταρχισμό στους μεγάλους εργασιακούς χώρους, στα μέσα μεταφοράς, στα σχολεία και σε άλλες – υποχρεωτικές και με το νόμο – εστίες διάδοσης της πανδημίας, μεταξύ των οποίων και ο καλοκαιρινός κορονοτουρισμός.

Λες και η έλλειψη κάθε στόχου πραγματικής αντιμετώπισης της πανδημίας δεν απογυμνώνει αυτόν τον αυταρχισμό από κάθε ουσιαστική νομιμοποίηση. Λες και δεν είναι αυτή ακριβώς η έλλειψη που εδώ κι ένα χρόνο οδηγεί τους «αρμόδιους» να παίζουν καθημερινά την κολοκυθιά των απαγορεύσεων και της μονόφαρδης ή διπλόφαρδης μάσκας, ανάλογα και με τις ταμειακές προσδοκίες των λογής-λογής τοκιστών και κερδοσκόπων του «πολέμου κατά της πανδημίας».

Τι είναι λοιπόν αυτό που λείπει από τον ανομολόγητο, πλην όμως τόσο «πρωτόγνωρο» που πια «βγάζει μάτι» αυταρχισμό των «δημοκρατιών» τους και που το διαθέτει ο «κινέζικος αυταρχισμός», τόσο ώστε η σύγκριση των αποτελεσμάτων θα έπρεπε να έχει οδηγήσει τους διάφορους ανευθυνοϋπεύθυνους υπουργούς των καναλιών και της πόζας, τους διάφορους ευρωενωσιακούς κομισάριους, και άλλους ομόλογούς τους, να έχουν δέσει μια θηλιά στο λαιμό τους αφήνοντας πίσω τους απολογητικά σημειώματα…

*

Το παράδειγμα της Ουχάν αποδεικνύει, ότι με τα τρισεκατομμύρια που δαπανούν (η σωστή λέξη είναι: επενδύουν) ΗΠΑ και ΕΕ κλπ για την «αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας», θα μπορούσε να έχει αντιμετωπιστεί ριζικά η ίδια η πανδημία, όχι μόνο σε ΗΠΑ και Ευρώπη και σε κάθε ξεχωριστή χώρα, αλλά σε όλο τον κόσμο με την οργάνωση και κινητοποίηση της «διεθνούς κοινότητας» γι’ αυτό τον σκοπό.

Αντ’ αυτού, εγκληματικά, η πανδημία αφέθηκε να εξαπλωθεί. Όπως και ήταν αναμενόμενο, η εξάπλωσή της είχε ως συνέπεια και την εμφάνιση μεταλλάξεων που δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο το καθαρά επιστημονικό-ερευνητικό έργο αντιμετώπισής της. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι «επόμενο» και το να εμφανίζεται ως μοναδικό «όπλο» ο εμβολιασμός, με μια και δυο δόσεις, ο επανεμβολιασμός ανά τακτά χρονικά διαστήματα για την εκ νέου απόκτηση ανοσίας, και «φυσικά» τα εξ αυτών αμύθητα κέρδη των μονοπωλίων της φαρμακευτικής βιομηχανίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, επίσης, με εμβολιασμένους κάθε φορά τους μισούς, με την ανοσία να χάνεται σχεδόν πριν προλάβει να ολοκληρωθεί ο κάθε εμβολιαστικός κύκλος, με την απειλή νέων μεταλλάξεων κ.ο.κ., είναι «επόμενη» και η επιτηδευμένη διατήρηση ενός επιπέδου «υγειονομικού κινδύνου», ένα έδαφος εξαιρετικά πρόσφορο για να αντλούνται οφέλη υπέρ της κερδοφορίας και της εξουσίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, για να επιβάλλονται, ακόμα και με τη μορφή «νέων» πολιτισμικών όρων, σφιχτότερα δεσμά σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής των εργαζομένων και των λαών.

Απέναντι σε αυτό το παρόν και μέλλον, δεν χωράει τήρηση «αναμονής» από τη μεριά των εργαζομένων και του λαού. Δε χωράνε, επίσης, ψευδαισθήσεις «αντίστασης» με τη μορφή της «άρνησης» μιας υπαρκτής πραγματικότητας, με μοναδική αντικειμενική συνέπεια της «άρνησής» της την «άνευ όρων» παράδοση του λαού στην αντιλαϊκή της διαχείριση, τη ματαίωση κάθε σκέψης και κάθε διεκδίκησης για διαχείρισή της όπως επιβάλλει η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Ίσα-ίσα, απέναντι σε αυτό το παρόν και το μέλλον, απέναντι στις συνέπειες και τους στόχους της πολιτικής των μονοπωλίων, η μοναδική και όχι «βιαστική» αλλά επείγουσα λύση κάθε άμεσου και κάθε γενικού προβλήματος είναι να οργανώσουν και να διεξάγουν οι εργαζόμενοι, ο λαός κι η νεολαία, την διεκδικητική πάλη τους για το σύνολο των δικαιωμάτων τους που πλήττονται και με σταθερό στόχο να πάρουν στα χέρια τους την παραγωγή του κοινωνικού πλούτου αυτοί που τον παράγουν.

***

Είπε κι άλλες «μεγάλες κουβέντες» ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Κάποιες από αυτές δεν περιγράφουν παρά μόνο «ευσεβείς πόθους»…

Κάποιες άλλες προκαλούν την υπόνοια ενός-κάποιου διαζυγίου των εκπροσώπων της πολιτικής του κεφαλαίου με την πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι…

Ίσως είναι πιο ρεαλιστική η «αυτοσυγκράτηση» της Γερμανίδας πρωθυπουργού Άγγελας Μέρκελ όταν, υποστηρίζοντας πρόσφατα ότι: «στις δημοκρατικές χώρες το θέμα δεν είναι μόνο η ελευθερία ή οι αξίες, αλλά και τα αποτελέσματα», αυτές τις «αξίες» παρέλειψε να τις κατονομάσει…

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις ενδόμυχες προθέσεις αυτής της παράλειψης, αν δηλαδή οφείλεται πράγματι σε μια μορφή «ρεαλισμού» ή σε μια γενικότερη «τάση» ιδεολογικής αποσιώπησης των συγκεκριμένων αξιών, πάντως ως χθες, πλάι στην αστικοδημοκρατική «ελευθερία» οι λοιπές ακατονόμαστες αξίες δεν είναι άλλες από την ισότητα και την αδελφοσύνη.

Δίκαια λοιπόν (!) η ηγέτις του ισχυρότερου κράτους της ΕΕ παρέλειψε να τις κατονομάσει έχοντας ίσως επίγνωση ότι εδώ και πολύ καιρό η επίκληση αυτών των αξιών ηχεί σαν ανέκδοτο στις καπιταλιστικές κοινωνίες.

Αν και η «καταστατική» τους, στην πραγματικότητα, ισοπέδωση αποτελεί και μια ορισμένη απάντηση στο θέμα των «αποτελεσμάτων» της πολιτικής του κεφαλαίου. Ίσως όχι με την έννοια που το έθεσε η κ. Μέρκελ, αλλά πάντως με την έννοια που τίθεται σε πλευρές του παρόντος κείμενου…

*

ΥΓ Περί δημοκρατίας έκανε λόγο και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν: «Είμαστε», είπε, «στη μέση μιας θεμελιώδους συζήτησης σχετικά με τη μελλοντική κατεύθυνση του κόσμου μας. Μεταξύ εκείνων οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα είναι ο καλύτερος τρόπος να προχωρήσουμε και εκείνων που θεωρούν ότι η δημοκρατία είναι απαραίτητη προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις». Δεν μένει παρά να ψηφίζουν στις εκλογές για πρόεδρο των ΗΠΑ και οι λαοί που βομβαρδίζονται, για να βομβαρδίζονται δημοκρατικά και να τερματιστεί η ιμπεριαλιστική απολυταρχία που επικρατεί στην «κατεύθυνση του κόσμου μας» και στην «αντιμετώπιση των προκλήσεων».