Αποκαλυπτικό! «Νεοφιλελεύθερη» η συνθήκη του Μάαστριχτ!

Το εάν ο «νεοφιλελευθερισμός» είναι απλώς μια «πολιτική», ένα «μοντέλο» ή είναι στο στάδιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού αναπόδραστη μορφή της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όταν δεν βρίσκεται αντιμέτωπη (όπως συνέβαινε ως το 1990) με όρια που θέτουν σε κίνδυνο τις βάσεις της ύπαρξής της…

Το εάν κατά συνέπεια, υπάρχει για τον  σύγχρονο μονοπωλιακό καπιταλισμό «επιλογή» άλλη από τον «νεοφιλελευθερισμό» ή κάθε άλλη επιλογή συνιστά φραγμό στην εσωτερική αναγκαιότητα της ανάπτυξής του, με τους βαθιά  αντεργατικούς – αντιλαϊκούς όρους που φυσικά την διέπουν…

…Το εάν, επομένως, ακόμα και ένας «πιο ανθρώπινος» καπιταλισμός (στα αναπυγμένα καπιταλιστικά κράτη) δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνον σαν τακτική οπισθοχώρηση της εξουσίας των μονοπωλίων απέναντι στον κίνδυνο της ανατροπής της από το εργατικό  λαίκό κίνημα (από τη μιά), και παρά μόνον σαν στρατηγική οπισθοχώρηση του εργατικού λαϊκού κινήματος που, ενώ θέτει έμπρακτα το ζήτημα αυτής της ανατροπής, εγκλωβίζεται σε έναν τέτοιο συμβιβασμό  (από την άλλη)…

…Αυτά τα ερωτήματα βρίσκονται στο επίκεντρο της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δυνάμεις που θέτουν ως στόχο της ανάπτυξης της πάλης τους την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και στις δυνάμεις που θέτουν ως στόχο την αντικατάσταση των «νεοφιλελεύθερων υποδειγμάτων» με κάποια άλλα «κοινωνικά». Βρίσκονται, με άλλα λόγια, στο επίκεντρο της πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαραθεσης ανάμεσα στο ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Με αυτήν την έννοια το ΚΚΕ, και στη βάση της απάντησης που δίνει στα παραπάνω ερωτήματα, δεν συμμερίζεται και δεν υιοθετεί την «αντι-νεοφιλελεύθερη» στρατηγική στις θέσεις του και στην πρακτική του παρέμβασή για την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος.

Στη βάση των δικών του απαντήσεων ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ακριβώς την «αντινεοφιλελεύθερη» στρατηγική. Σε πολιτικό και «προγραμματικό» επίπεδο εξαπολύει  φραστικά πυρά ενάντια στα «νεοφιλελεύθερα υποδείγματα». Ταυτόχρονα, επιδίδεται στη ρητορική της «ενότητας της αριστεράς» χρησιμοποιώντας την σαν πολιορκητικό κριό με στόχο το ΚΚΕ, επιδιώκοντας μέσω αυτής να φέρει το ΚΚΕ σε αντίθεση με τα συναισθήματα ενός κόσμου που αυτοπροσδιορίζει την πολιτική του θέση γενικά στην «αριστερά» (και όχι μόνο), και υποβαθμίζοντας ουσιαστικά ως άνευ σημασίας έναν από τους κύριους λόγους άρνησης του ΚΚΕ στις «ενωτικές» του προσκλήσεις και προκλήσεις.

Αυτός ο κύριος λόγος δεν συνίσταται πρώτα απ’ όλα στην «τυπική» στρατηγική διαφορά που περιγράψαμε παραπάνω. Συνίσταται, όπως είναι γνωστό, στην διαφορά ανάμεσα στην κεντρική πολιτική θέση του ΚΚΕ για αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωενωσιακή  δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ με αφετηρία την ψήφιση από τον «κορμό» του της Συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή της «καταστατικής» συνθήκης μετεξέλιξης της ΕΟΚ  σε ΕΕ, πάνω στην οποία θεμελιώνεται και αναπτύσσεται το συνολικό ευρωενωσιακό οικοδόμημα.

Σε αυτό το σημείο όμως, βρίσκεται η αξεπέραστη αντίφαση του ΣΥΡΙΖΑ, αντίφαση που δεν αφορά μόνο τη σχέση του και την πολιτική του απέναντι στο ΚΚΕ, αλλά αντίφαση που διαπερνά οριζόντια και κάθετα την τακτική του και την εμφανιζόμενη ως στρατηγική του σε όλες τους τις διαστάσεις. Καθώς πρόκειται για τακτική και στρατηγική στηριγμένες, από τη μια, στην «αντινεοφιλελεύθερη» ρητορική, την ρητορική μιας «αριστερής ενότητας» σε «αντινεοφιλελεύθερη»βάση, και από την άλλη,  στην πολιτική δέσμευσή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το νομικό-πολιτικό της θεμέλιο τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιδιαίτερα στενή σχέση με κάθε τι που αφορά τους «θεσμούς», πόσο μάλλον τους ευρωενωσιακούς. Επομένως μόνον απορία και ερωτηματικά προκαλεί η φαινομενική άγνοιά του για το γεγονός ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ, την οποία έχει ψηφίσει (με φανατισμό) στην Βουλή η κύρια «συνιστώσα» του, και την οποία εμφανίζει ως ασήμαντο εμπόδιο για την «αριστερή ενότητά» του και ουσιαστικά ως προσχηματικό λόγο άρνησης μιας τέτοιας «ενότητας» από το ΚΚΕ, θεσμοθετεί ακριβώς τον «νεοφιλελευθερισμό» σαν θεμελιακή αρχή που διέπει το ευρωενωσιακό οικοδόμημα και τον καθιστά νομο δεσμευτικό για την πολιτική όλων των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και μάλιστα νόμο διατυπωμένο με τον ίσως πρωτοφανή για τον αστικοδημοκρατικό «νομικό πολιτισμό»  όρο της «απαγόρευσης» κάθε διαφορετικής επιλογής.

Δεν είναι το ΚΚΕ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ που εξασκεί τη ρητορία του ενάντια στα «νεοφιλελεύθερα υποδείγματα», αλλά είναι επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ κι όχι το ΚΚΕ, που βαρύνεται με την έγκριση και την δέσμευση  στις παρακάτω νομικές διατάξεις που έχουν καταστεί με την ψήφο του (για την ακρίβεια την ψήφο του «Συνασπισμού», της κύριας «συνιστώσας» του στην οποία ανήκει και ο Πρόεδρος του)   «νόμοι του κράτους»:

“Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων μεταξύ κρατών – μελών και τρίτων χωρών” (άρθρο 73Β παράγραφος 1 της Συνθήκης του Μάαστριχτ)

Οποιαδήποτε μέτρα και διαδικασίες θεσπίζουν τα κράτη – μέλη “δεν μπορούν να αποτελούν ούτε μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμενο περιορισμό της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων και των πληρωμών όπως ορίζεται στο άρθρο 73Β” (άρ. 73Δ παρ. 3 της ΣτΜ)

“…Τα κράτη – μέλη και η Κοινότητα δρουν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων (sic), και σύμφωνα με τις αρχές του άρθρου 3Α” (άρ. 102Α της ΣτΜ)

Στο άρθρο 3Α επίσης: “…η δράση των κρατών – μελών και της Κοινότητας … ασκείται σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό”.

Ανοικτή αγορά με ελεύθερο ανταγωνισμό, απαγόρευση περιορισμών (έστω και συγκαλλυμένων!) στην ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου καθώς και «αυθαίρετων διακρίσεων» (με τις οποίες δεν υπονοείται παρά ο κρατικός έλεγχος τομέων της οικονομίας), ποιό άλλο «υπόδειγμα» θεωρεί ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο «νεοφιλελεύθερο» από αυτό στο οποίο ο ίδιος δεσμεύεται και το οποίο έχει καταστεί με την ψήφο του νόμος ανώτερος σε ισχύ κι από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας;

Είναι αλήθεια, ότι όταν πριν 20 χρόνια η Συνθήκη του Μάαστριχτ είχε έρθει για ψήφιση στην Βουλή, το κείμενό της δεν είχε διανεμηθεί στους βουλευτές, οι περισσότεροι εκ των οποίων την υπερψήφισαν χωρίς να γνωρίζουν το περιεχόμενό της (όπως πρόσφατα συνέβη με υπουργούς κλπ που ψήφισαν το μνημόνιο χωρίς να το έχουν «διαβάσει») απλά εκτελώντας το υπηρεσιακό τους καθήκον απέναντι στην εκμεταλλευτική εξουσία που υπηρετούν αυτοί και τα κόμματά τους.

Είναι επίσης αλήθεια ότι η μοναδική δημοσίευση του αυτούσιου κειμένου της είχε γίνει από το ΚΚΕ, που βέβαια την καταψήφισε, ως ένθετο στο Ριζοσπάστη.

Ενδεχομένως είναι αυτοί οι λόγοι της «άγνοιας» του ΣΥΡΙΖΑ για το είδος και το περιεχόμενο των  «υποδειγμάτων» τα οποία έχει εγκρίνει (ως ΣΥΝ) και στα οποία εξακολουθεί να δεσμεύεται πολτικά (ως ΣΥΡΙΖΑ), επιχειρώντας να συγκαλύψει τη δέσμευσή του αυτη με τις «επικαιροποιημένες» αοριστολογίες (παγίδευσης του λαού στις αιτίες, την πραγματικότητα και τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης) των προεκλογικών του προγραμμάτων για τις «διεργασίες αλλαγών» στην «Ευρώπη» και για την «επιδίωξη» μιας «νέας έντιμης συμφωνίας», απροσδιόριστου περιεχόμενου, με τους «θεσμούς και λαούς» της…

…Και με τους δυό!

Advertisements

One Comment on “Αποκαλυπτικό! «Νεοφιλελεύθερη» η συνθήκη του Μάαστριχτ!”

  1. […] των πόρων” (sic) (άρ. 3Α και 102Α της ΣτΜ), γι’ αυτούς απλώς “δεν υπάρχουν”. Γι’ αυτούς υπάρχει μόνο η πολιτικής παγίδευσης του […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s