Η «Χρυσή Αυγή» απέναντι στο εργατικό κίνημα

Η διατυπωμένη θέση πως η «Χρυσή Αυγή» αποτελεί «όπλο στα χέρια του συστήματος» κατά του λαού, η θέση πως αποτελεί πολιορκητικό κριό κατά της πάλης του λαού απέναντι στις συνέπειες και τα αίτια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, πως αποτελεί μηχανισμό αποπροσανατολισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης, ώστε αντί αυτή η αγανάκτηση να στραφεί ενάντια στις πραγματικές αιτίες και τους πραγματικούς ενόχους των υπερσυσσωρευόμενων λαϊκών προβλημάτων,  να διοχετευτεί σε κατευθύνσεις όχι μόνο ανώδυνες αλλά και επιθυμητές για τα  κέντρα των αντιλαϊκών σχεδιασμών, όλα αυτά επιβεβαιώνονται καθημερινά και ποικιλόμορφα από την δραστηριότητα του φασιστικού κόμματος-συμμορία.

Μερικά εισαγωγικά παραδείγματα: Δεν θα ακούσουμε ποτέ την «Χρυσή Αυγή» να καταγγέλει τις περικοπές των δημοσιων κοινωνικών δαπανών, να αντιτίθεται στα μέτρα που σμπαραλιάζουν κι εμπορευματοποιούν το σύστημα υγείας, που καταδικάζουν σε σύγχρονους καιάδες ανθρώπους με αναπηρίες, με ειδικές ανάγκες κά. Αντ’ αυτού, θα δούμε τα «επικοινωνιακά» της μέσα σε μια αποκρουστική επίδειξη αντιανθρώπινου «ριζοσπαστισμού», να υπερθεματίζουν την επίθεση κατά της υγείας και της ζωής του λαού, προπαγανδίζοντας με «οικολογικό» μανδύα την ευθανασία για τους ανθρώπους που έχει καταδικάσει στη ζωή η δημοκρατία (!). Προφανώς στα «λογιστήρια» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των συναφών μηχανισμών, έχουν ήδη υπολογίσει τα λεφτά που θα «εξοικονομούνταν» με αυτόν τον τρόπο προς όφελος της συσσώρευσης του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου που εκπροσωπούν, το οποίο συνεχως συσσωρεύει και νέα αδιέξοδα στη ζωή του λαού.

Ο «κοσμάκης» έχει άχτι στους «300», στη βουλή και στα «κόμματα». Δεν ανήκει στο παρόν θέμα το γεγονός, ότι το «άχτι» αυτό συνιστά για τον «κοσμάκη» κι ένα κάποιο άλλοθι, έστω και σαθρό, για το οτι για την σημερινή του κατάσταση δεν ευθύνονται «τα κόμματα» γενικά, αλλά τα κόμματα που ψηφίζει και που τον κυβερνούν διαχειριζόμενα το σύστημα της εκμετάλλευσής του από το μονοπωλιακό πρώτα απ’ όλα κεφάλαιο… Αυτό που αφορά εν προκειμένω το θέμα μας, είναι η «ριζοσπαστική» ταύτιση της «Χρυσής Αυγής» με το διαστρεβλωμένο και χειραγωγημενο άχτι του λαού, όταν καταθέτει την πρόταση νόμου για τη «μείωση στο ελάχιστο των κρατικών χρηματοδοτήσεων προς τα κόμματα«. Φυσικά η «ΧΑ» ειναι με την πρόταση αυτή συνεπής στις φασιστικές «παραδόσεις» για κατάργηση των κομμάτων γενικά, ή τουλάχιστον των κομμάτων που δεν έχουν οικονομική υποστήριξη από τους μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοεργολάβους κλπ ή από αφανείς κρατικούς και άλλους μηχανισμούς (όσο κι αν ακριβώς αυτά τα κόμματα έχουν αποδείξει με την ιστορία τους ότι μπορούν να υπάρξουν όχι μόνο χωρίς κρατική ή άλλη οικονομική ενίσχυση, αλλά ακόμα και μες στις συνθήκες της πιο σκληρής παρανομίας)… Εκτός όμως από αυτή την «συνέπεια» δεν είναι, σε αυτούς τους «εθνικά ανεξάρτητους» καιρούς που ζούμε, καθόλου εξωπραγματική η υπόθεση πως η «Χρυσή Αυγή» με αυτήν την πρόταση νόμου απλώς προλαβαίνει σαν την καλύτερη μαθήτρια την σχετική δήλωση της κ. Μέρκελ, όπως θα μπορούσε να διατυπωθεί σε σπαστά ελληνικά από την γερμανίδα πρωθυπουργό: «ελληνικός κόμματος πρέπει σταματήσει παίρνουν λεφτά, κόψιμο φάρμακα δεν φτάνει πληρώσει έλληνες χρέη τους».

Τα παραδείγματα, μικρά και μεγάλα, για το σε ποιο αφεντικό είναι υπηρέτης η «Χρυσή Αυγή» δεν είναι ένα και δύο. Κι αν παρακολουθήσει κανείς στενότερα την κοινοβουλευτική της παρουσία, που δεν βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας όπως για παράδειγμα οι «φιλανθρωπικές» της δραστηριότητες, θα ανακαλύψει ακόμα πιο πολλά. Και βέβαια μέσα στον συνολικό ρόλο που έχει αναλάβει η «Χρυσή Αυγή» για την υλοποίηση ευρύτερων αντιλαϊκών σχεδιασμών εντάσσεται και η δραστηριότητά της απέναντι και ενάντια στο εργατικό κίνημα. Και βέβαια, επίσης, η δραστηριότητα αυτή, όσο κι αν «επικοινωνιακά» παραμένει υποδεέστερη μες στον μπουχό των δολοφονικών επιθέσεων, των τραμπουκισμών, της κοινοβουλευτικής τσάμπα μαγκιάς κλπ, δεν παύει να βρίσκεται στο επίκεντρο του συνολικού της ρόλου, εφόσον τα κέντρα εξουσίας που καθοδηγούν τη δραστηριότητά της γνωρίζουν πολύ καλά ότι μόνο με ένα «γονατισμένο» εργατικό κίνημα θα γίνει οριστικά δυνατή η υλοποίηση των αντιλαϊκών τους σχεδιασμών.

Η επίθεση της «Χρυσής Αυγής» ενάντια στο εργατικό κίνημα δεν θα μπορούσε να γίνει με μέθοδο διαφορετική από τη γενική μέθοδο που χρησιμοποιεί για να προσεταιριστεί τα λαϊκά στρώματα. Έτσι,  στη διάρκεια της απεργίας των χαλυβουργών, η «Χρυσή Αυγή» έκανε την εμφάνισή της σε μια κίνηση «αλληλεγγύης» και φωτογραφήθηκε με φόντο μερικά κιβώτια μακαρόνια και νερό που ξεφόρτωσε μπροστά στο εργοστάσιο του Μάνεση στον Ασπρόπυργο. Βέβαια, η μεγαλύτερη ανάγκη αλληλεγγύης την οποία είχαν  οι απεργοί χαλυβουργοί   για τη νικηφόρα  έκβαση του σκληρού αγώνα που δίνανε, ήταν πρώτα απ’ όλα η αγωνιστική απεργιακή αλληλεγγύη   της εργατικής τάξης και πρώτα απ’ όλα των συναδέλφων τους στο εργοστάσιο του Μάνεση στο Βόλο. Και όπως είναι φυσικό για την «Χρυσή Αυγή», οι φωτογραφίες με τα μακαρόνια και τα νερά στον Ασπρόπυργο, δεν την εμπόδισαν καθόλου να σταθεί με ανακοίνωσή της αντίθετη σε κάθε αγώνα των χαλυβουργών του Βόλου, να αναλάβει την ιδεολογική υπεράσπιση του Μάνεση, και να ταχθεί εναντίον της απεργίας των εργατών του Ασπρόπυργου συκοφαντώντας τους στους εργάτες του Βόλου επιδιώκοντας όπως πάντα για χάρη της κυριαρχίας των αφεντικών (εν προκειμένω του Μάνεση) να στρέψει το ένα τμήμα των εργαζομένων ενάντια στο άλλο.

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τον «πυρήνα Μαγνησίας» της «Χρυσής Αυγής», οι εργάτες του Ασπρόπυργου (που επί μήνες απεργούσαν διεκδικώντας την επανπρόσληψη των απολυμένων!) δεν έχουν πρόβλημα να χάσουν τη δουλιά τους αν απολυθούν λόγω της απεργίας, γιατί «έχουν επιτύχει να θεωρούνται υπάλληλοι και να δικαιούνται αποζημίωσης απόλυσης βάσει της υπαλληλικής κλίμακας», ενώ τους εργάτες του Βόλου δεν τους συμφέρει ν’ απεργήσουν, γιατί  «σε περίπτωση απόλυσης, η αποζημίωσή τους θα είναι βάσει της εργατοτεχνικής κλίμακας, δηλαδή ψίχουλα». Κι επίσης, «εάν το εργοστάσιο του Ασπροπύργου κλείσει οι εργαζόμενοι θα λάβουν παχυλές αποζημιώσεις», (τον έχουν, με άλλα λόγια, δεμένο το γάιδαρό τους οι απεργοί εργάτες του Ασπρόπυργου),  «ενώ αντίθετα οι εργαζόμενοι του Βόλου θα βρεθούν στον δρόμο απένταροι» (με άλλα λόγια, κοιτάχτε εσείς στο Βόλο τη δουλειά σας και μην τους ακούτε τους πονηρούς στον Ασπρόπυργο που τα ‘χουν κανονισμένα)…

Παραπέρα, μπορεί η «Χρυσή Αυγή» να πήγε μακαρόνια στους απεργούς του Ασπρόπυργου, όμως  η απεργία τους «δυστυχώς» κατά την ανακοίνωσή της «συνεχίζεται, παρ’ όλο που η διοίκηση της εταιρείας έκανε δεκτά τις τελευταίες ημέρες τα αιτήματα των απεργών και επιθυμεί να ανακαλέσει τις απολύσεις». Προφανώς την «επιθυμία» αυτή της «διοίκησης της εταιρίας» η «Χρυσή Αυγή» την πληροφορήθηκε από πρώτο χέρι, καθώς δημόσια τέτοια «επιθυμία» δεν εκφράστηκε ποτέ και ούτε και οι απολύσεις ανακλήθηκαν.

Εκτός όμως από γνώστης των «επιθυμιών» της «διοίκησης της εταιρίας», η «Χρυσή Αυγή» αναλαμβάνει και γενικότερα τον ρόλο του συνηγόρου της: Η απεργία γίνεται στην πραγματικότητα διότι (όχι βέβαια σίγουρα, αλλά πολύ πιθανό, καθόλου απίθανο…) «σκοπός του ΚΚΕ» είναι να «κλείσει το εργοστάσιο Ασπροπύργου», όπως έκλεισε και η Pireli μετά από απεργία (κι όχι βέβαια όπως έχουν κλείσει εκατοντάδες κερδοφόρα εργοστάσια τα τελευταία χρόνια, χωρίς σε αυτά να κουνηθεί φύλλο, για να εγκατασταθούν σε περιοχές μεγαλύτερης κερδοφορίας).

Η απεργία μάλιστα, κατά την ίδια ανακοίνωση, συνεχίζεται παρ’ όλο που η «πρόταση της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά». Σημειωτέον ότι η αυτή η «λογική πρόταση», το «αίτημα της διοίκησης»  όπως το χαρακτηρίζει η ανακοίνωση του φασιστικού κόμματος-συμορίας, είτε  περικοπής του ωραρίου και του μισθού των εργατών είτε απολύσεων, ήταν  ακριβώς αυτή που προκάλεσε (εναντίον της «λογικής πρότασης») την απεργία των εργατών στον Ασπρόπυργο, όπου δόθηκε και η φτηνή (όσο αξίζει μια κούτα μακαρόνια) παράσταση «αλληλεγγύης» της «Χρυσής Αυγής».

Όσο για τα κέρδη του Μάνεση κατά τα προηγούμενα χρόνια, αναφέρει η ίδια ανακοίνωση, «δεν αρνείται κανείς ότι οι ελληνικές Χαλυβουργίες είχαν πολύ μεγάλα κέρδη … εκμεταλλευόμενες τόσο τους Ολυμπιακούς Αγώνες όσο και τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα», αλλά στο κάτω-κάτω κι «οι επενδυτές στήνουν εργοστάσια για να κερδίσουν και όχι για να χάσουν»…

…Επομένως οι «επενδυτές» μπορούν για καμιά 20αριά χρόνια να σωρεύουν κέρδη «εκμεταλλευόμενοι», οχι φυσικά τους εργαζόμενους, αλλά «την ολυμπιάδα και τα κατασκευαστικά έργα», κι όταν τον 21ο χρόνο πάψουν να γράφουν κέρδη, είναι «λογικό» να βάζουν τους εργάτες να δουλεύουν για λίγα ψίχουλα ή να τους πετάνε στο δρόμο…

…Κι αν το προεκτείνουμε αυτό το «λογικό», τότε ποιό το «παράλογο» και με τα μνημόνια και με τις τρόικες; «Δεν αρνείται κανείς», θα μπορούσαμε τότε να πούμε, ότι η κοινωνική τάξη των «επενδυτών», η κοινωνική τάξη των καπιταλιστών σύμφωνα με την ορολογία των μαρξιστών αναρχομπολσεβίκων, «είχε πολύ μεγάλα κέρδη τα προηγούμενα έτη, εκμεταλλευόμενη», οχι βέβαια την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό συνολικά, αλλά «την ολυμπιάδα, τα κατασκευαστικά έργα» και γενικά τις «ευκαιρίες» της «ανάπτυξης», όμως «υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά», είναι «λογικές» οι «προτάσεις» (τα «αιτήματα»!) της κυβέρνησης, της τρόικας, του μνημονίου κλπ, γιατί στο κάτω κάτω κι η τάξη των καπιταλιστών «επενδύει για να κερδίσει και όχι για να χάσει», ενώ η εργατική τάξη κι όλος ο λαός δουλεύει όχι για να κερδίσει αλλά προφανώς για να χάσει… Λογικό!

Θα μπορούσε η παραπάνω εχθρική και ύπουλη απέναντι στο εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη, απέναντι στο λαό συνολικά,  δραστηριότητα της «Χρυσής Αυγής», να θεωρηθεί συμπτωματική ή συγκυριακή. Στην πραγματικότητα όμως εντάσσεται στην προσπάθεια που καταβάλλει για να δημιουργήσει όρους παρουσίας της μέσα στο κίνημα των εργαζομένων, ώστε να ακούγεται, και να επιβάλλεται, σε αυτό η φωνή των «επενδυτών»… Και μιά που «δυσκολεύεται» να μπει στο συνδικαλιστικό κίνημα με τους όρους του εργατικού κινήματος που εχθρεύεται, προσπαθεί να το κατορθώσει αυτό με τη βοήθεια των προσφιλών της «επενδυτών», με άλλα λόγια να αλώσει το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα με τη βοήθεια της εργοδοσίας.

Έτσι στα ρεπό τους από τους καθημερινούς τραμπουκισμούς, τα «κλιμάκια» του «Συνδέσμου», παίρνουν σβάρνα τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις για φιλική κουβεντούλα με τους «επενδυτές», τους οποίους όπως λένε «τους παρακαλέσαμε αν έχουν θέσεις εργασίας, να προτιμούν Ελληνες και όχι αλλοδαπούς, τον Αχμέτ και το Χασάν». Δεν θα σταθούμε εδώ στο ότι οι «σύντροφοί» τους στη Γερμανία ή στην Αυστραλία μπορεί επίσης να «παρακαλούν» τους «επενδυτές» να προτιμούν Γερμανούς κι Αυστραλούς κι όχι «τον Μάκη και τον Σάκη»… Θα σταθούμε στο γεγονός οτι η αυτή η «παράκληση» της «Χρυσής Αυγής» προς τους «επενδυτές» συνοδεύεται από την ίδρυση «Γραφείων Ευρέσεως Εργασίας Ελλήνων»  των τοπικών της οργανώσεων.

Να το πάρουμε από την αρχή;

Στη διάρκεια της απεργίας των χαλυβουργών η «Χρυσή Αυγή» έδωσε  εξετάσεις της νομιμοφροσύνης της απέναντι στην εργοδοσία, προσπαθώντας να πείσει τους εργάτες ότι μπορεί ο καπιταλιστής «τους» να είχε τεράστια κέρδη τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά «υπό τις δύσκολες συνθήκες που διαμορφώθηκαν στην αγορά» είναι «λογικό» να δουλεύουν τώρα για μισθό 400 ευρώ ή να απολύονται.

Μετά γυρνάει από επιχείρηση σε  επιχείρηση κι εξηγεί στους εργοδότες, ότι τώρα που ο μισθός έχει κατέβει στα 400 ευρώ, δεν χρειάζεται πια να στίβουν μετανάστες, γιατι τώρα το ίδιο στίψιμο μπορούν να το κάνουν και στους Έλληνες. Τους «παρακαλεί» λοιπόν να διώξουν τους μετανάστες και να προσλάβουν ‘Ελληνες, και μάλιστα Έλληνες που η ίδια η «Χρυσή Αυγή» θα τους υποδείξει μέσω των «Γραφείων Ευρέσεως Εργασίας» της (κάνοντας δηλαδή και μια παράπλευρη μπίζνα σαν μεσάζοντας), οι οποίοι θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και, το κυριότερο, θα είναι εξαρτημένοι από τους μηχανισμούς της «Χρυσής Αυγής», ώστε δύσκολα -πολύ δύσκολα θα αποτολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτό που η «Χρυσή Αυγή» θεωρεί «λογικό», και να διεκδικήσουν τα οικονομικά και πολιτικά τους δικαιώματα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έτσι θα φτιάξει κι η Χρυσή Αυγή μια «συνδικαλιστική» σερμαγιά από εξαρτημένους σ΄ αυτήν εργαζόμενους για να τη χρησιμοποιήσει ενάντια στο ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, προς χαρά του κάθε «επενδυτή»…

…Ο οποίος «επενδύει» όχι απλώς «για να κερδίσει», αλλά για να κερδίζει συνεχώς όσο γίνεται περισσότερα, γιατί ανταγωνίζεται τον πλαϊνό του «επενδυτή» που κερδίζει ακόμα πιο πολλά, και κερδίζουν κι οι δυο μαζί τόσο περισσότερα όσο πιο πολλές ώρες εργασίας, όσο πιο εντατική δουλιά κι όσο  πιο χαμηλούς μισθούς (αν ήταν δυνατόν, και καθόλου μισθούς) επιβάλλουν στους εργαζόμενους…

Έχει μετά απ’ όλα αυτά άδικο  το Συνδικάτο Τροφίμων & Ποτών Ευβοίας-Βοιωτίας, που με ανακοίνωσή του αποκαλεί την «Χρυσή Αυγή» υπηρέτη των αφεντικών;

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s