παραλλαγές της «θεωρίας των άκρων»

Πριν από κάθε συζήτηση γύρω από τη «θεωρία των άκρων», πρέπει να είναι ξεκάθαρο ένα: Το αληθινό «άκρο» είναι αυτό, από το οποίο προέρχεται αυτή η θεωρία. Δηλαδή, στα καθ’ ημάς, η κυβέρνηση. Ο αγριότερος «εξτρεμισμός» είναι η κυβερνητική πολιτική, εθνική και διακρατική – ευρωενωσιακή, η ακραία επίθεση κατά των δικαιωμάτων και του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και του λαού, η πολιτική της οικονομικής βαρβαρότητας την οποία ασκεί η κυβέρνηση ως πολιτικό σώμα στην υπηρεσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Τι πιο «φυσικό» αυτή η ακραία κυβερνητική πολιτική, η πολιτική επιβολής ακραίων όρων καπιταλιστικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων, η πολιτική επιβεβαίωσης της ακραίας αντίθεσης ανάμεσα στην καπιταλιστική ιδιοποίηση των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων και στην κοινωνική τους φύση, η πολιτική της ακραίας και οριστικής αντιθεσης ανάμεσα στις ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και στις ανάγκες ανάπτυξης της κοινωνίας, η πολιτική της ακραίας φτώχιας, ανεργίας κι εξαθλίωσης των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων, τι πιο «φυσικό» λοιπόν από το να προκαλεί αυτή η εξτρεμιστική αντιλαϊκή πολιτική την αυθόρμητη αντίδραση των εργαζομένων που συνθλιβονται κάτω από το πέλμα της, και την ανάπτυξη της οργανωμένης συνειδητής πάλης τους για την ανατροπή της καθώς και της εξουσίας που την επιβάλλει. Και τι πιο «φυσικό» από το να συνοδεύεται αυτή η «ακραία» πολιτική, η «προορισμένη» να επιβληθεί διά πυρός και σιδήρου, από την ολόπλευρη ένταση του κυβερνητικού αυταρχισμού, όπως εκδηλώθηκε προχθές κατά των εργατών του ναυπηγείου Σκαραμαγκά,   ή όπως σήμερα με το αστυνομικό ανακοινωθέν «απαγόρευσης  συναθροίσεων» στην Αθήνα ενόψει της επίσκεψης Μέρκελ, τι πιο «φυσικό» να συνοδεύεται από την ολόπλευρη ανάπτυξη των μηχανισμών καταστολής και χειραγώγησης των λαϊκών αντιδράσεων «εν τη γενέσει» τους, μέρος των οποίων μηχανισμών αποτελεί και η νεοναζιστική οργάνωση της «Χρυσής  Αυγής». Πριν από κάθε συζήτηση λοιπόν για τη «θεωρία των άκρων» αυτό πρέπει, εισαγωγικά, να έχει ξεκαθαριστεί: Τα «άκρα» είναι από τη μια μεριά η κυβέρνηση ως «πρόσοψη» όλων των πολιτικο – οικονομικών και άλλων μηχανισμών που «εκπροσωπεί» (ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ κλπ) και από την άλλη μεριά οι εργαζόμενοι με το κίνημα τους  που αντιτίθενται στην πολιτική της και αγωνίζονται ως την οριστική της ανατροπή. Σε ό,τι λοιπόν αφορά τα εμφανιζόμενα από την κυβέρνηση «άκρα», ανάμεσα στα οποία δήθεν βρισκεται η ίδια ως προστάτης των «δημοκρατικών θεσμών» που στο ονομά τους επιβάλλει την πολιτική εξόντωσης του λαού, το ένα από αυτά είναι, πράγματι, ο λαός. Αυτό πιά δεν το κρύβουν ούτε η ίδια η κυβέρνηση και τα «επικοινωνιακά» της επιτελεία. Όσο για το δεύτερο εμφανιζόμενο από την κυβέρνηση ως «άκρο»,  τον φασισμό, την «Χρυσή Αυγή και όλους τους αθέατους μηχανισμούς κρατικούς και άλλους  που βρίσκονται πίσω της, αυτού του «άκρου» η κυβέρνηση δεν αποτελεί παρά την πολιτική του εμπροσθοφυλακή.

«εσείς είστε το άκρο»

Έτσι ήταν άλλωστε πάντα. Η «δημοκρατία της Βαϊμάρης» την οποία επικαλούνται ξανά και ξανά , γιατί αποτελεί φαίνεται τα απώτατα όρια της ταξικής ιστορικής τους μνήμης, ήταν δημοκρατία θεμελιωμένη μέσα στη λίμνη αίματος των εξεγερμένων Γερμανών εργατών. Για την κατάπνιξη της εξέγερσής τους οι τότε εκφραστές της «θεωρίας των άκρων» στηρίχτηκαν στα στρατιωτικά σώματα τα προδρομικά του ναζισμού και σε όλη τη διάρκεια της «δημοκρατιας» τους δεν έπαυαν να στηρίζονται σε αυτά καθώς και να τα στηρίζουν, εωσότου η ταξική εξουσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου  παρέδωσε οριστικά στον ναζισμό την διαχείριση των υποθέσεών της, παροπλίζοντας τους εως χθες πολιτικούς της υπηρέτες,  καταπνίγοντας βάρβαρα τις πολιτικές και συνδικαλιστικές εκφράσεις του κινήματος των εργαζομένων, εξοντώνοντας τους ηγέτες τους και κάθε αγωνιστή,  και επιβάλλοντάς τους την στυγνότερη ιδεολογική – συνειδησιακή και φυσική καταπίεση.

Επαναστάτες στο Βερολίνο με τα όπλα στους ώμους

Σύλληψη Σπαρτακιστή από αντεπαναστάτες, το 1919

Χίτλερ και Χίντεμπουργκ λίγο πριν τη διαδοχή

παιδικό παιχνίδι συνειδησιακής υποδούλωσης

Η σημερινή ιδεολογική επιχείρηση «ταύτισης»του ναζισμού με τον κομμουνισμό, ως «υψηλού επιπέδου» παραλλαγή της «θεωρίας των άκρων», όσο είναι ανιστόρητη, άλλο τόσο είναι χρήσιμη για τους επίσημους εκφραστές της (Συμβούλιο της Ευρώπης κά), οι οποίοι φυσικά όπως πάντοτε έτσι και τώρα γνωρίζουν πιο είναι το «άκρο» που αντιπροσωπεύει κοινά με τους ίδιους ταξικά συμφέροντα και «στρατηγικές» πολιτικές επιδιώξεις, τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των καπιταλιστικών μονοπωλίων, και ποιά είναι η πλευρά  με την οποία -από κοινού- βρίσκονται αντιμέτωποι. Χρήσιμη λοιπόν γι’ αυτούς ιδεολογική κατασκευή αυτή η «ταύτιση», αφού μέσω αυτής επιχειρείται η ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και πολιτικής, η ποινικοποίηση της πολιτικής και ιδεολογικής αιχμής του εργατικού κινήματος, ο πολιτικός και ιδεολογικός του αφοπλισμός. Και ταυτοχρονα μέσω της ίδιας ιδεολογικής κατασκευής επιχειρείται να αντληθεί  η «νομιμοποίηση» του φασισμού, ως «ταυτιζόμενου» με την κομμουνιστική ιδεολογία, που ήταν, είναι και θα είναι για πάντα νόμιμη στη συνείδηση των λαών και στη ζυγαριά της Ιστορίας.

Θάνατος στο φασισμό – λευτεριά στο λαό!

Στην Ελλάδα του μεσοπολέμουη «θεωρία των άκρων» ήταν δύσκολο να ευδοκιμήσει ως τέτοια… Όλη η διάρκεια του μεσοπολέμου ήταν περίοδος διχασμού ανάμεσα σε δυο μερίδες της άρχουσας, αστικής τάξης, περίοδος εσωτερικού διχασμού της  τον οποίο η ίδια τον παρουσίαζε και τον επέβαλλε στον λαό στο ως διχασμό «εθνικό», περίοδος διχασμού ανάμεσα στην μερίδα που είχε εξαρτήσει τα επενδυμένα της συμφέροντα στον γερμανικό ιμπεριαλισμό (βασιλικοί) και στην μερίδα της που είχε εξαρτήσει τα συμφέροντά της από τον αγγλικό και τον γαλλικό ιμπεριαλισμό (φιλελεύθεροι). Το να γινόταν λόγος εκείνη την περίοδο για «άκρα» ήταν λίγο δύσκολο, καθώς τα «άκρα» εκπροσωπούνταν από τα επιθετικότερα τμήματα αυτών των δυο μερίδων, που συναγωνίζονταν μεταξύ τους στους τραμπουκισμούς και τις πραξικοπηματικές απόπειρες, και η αστική τάξη δεν αποκαλεί ποτέ ευθέως τον εαυτό της «άκρο». Άλλωστε οι επιφανέστεροι εκπρόσωποί της και των δυο μερίδων δεν έκρυβαν τον θαυμασμό τους για την επικράτηση του φασισμού στην Ιταλία και του ναζισμού στην Γερμανία και αναζητούσαν ανάμεσά τους το πρόσωπο που διέθετε τα «προσόντα» να εφαρμόσει αυτά τα παραδείγματα και στη χώρα μας. Όπως επίσης από κοινού συναγωνίζονταν στην καταδίωξη των ταξικών τους αντίπαλων: των κομμουνιστών και των αγωνιστών του εργατικού κινήματος. Τα «προσόντα» ανακαλύφθηκαν στο πρόσωπο του Μεταξά, για χάρη του οποίου ο Βενιζέλος έκλεισε τον βιολογικό κύκλο της ζωής του αναφωνώντας ως τελευταίες (από πολιτική φυσικά άποψη) λέξεις του τις λέξεις: «Ζήτω ο βασιλεύς!». Ο δε «βασιλεύς» ως όργανο της αγγλικής πολιτικής και ο Μεταξάς ως γερμανόφιλος ανέλαβαν με την μοναρχοφασιστική δικτατορία της 4/8/36 το έργο επίλυσης των εσωτερικών αντιθέσεων της άρχουσας τάξης και της βίαιης κοινωνικής σταθεροποίησης της κυριαρχίας της. Η αστική τάξη ξεπερνούσε τον «διχασμό» της τον ίδιο καιρό που το εργατικό κίνημα κατακτούσε την ενότητά του μέσα στους ταξικούς αγώνες τον Μαη του 1936. Τα «άκρα» διαγράφονταν με ακρίβεια στις πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις τους, και επομένως το ιδεολογικό κατασκεύασμα της  «θεωρίας» τους δεν χωρούσε.

Από το Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη

Στη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης την «θεωρία των ‘άκρων» εκπροσώπησε επάξια ο «γέρος της δημοκρατίας» Γεώργιος Παπανδρέου: «Κόλασις είναι σήμερον η κατάστασις της πατρίδος μας. Σφάζουν οι Γερμανοί, σφάζουν τα τάγματα ασφαλείας. Σφάζουν και οι αντάρται…«, αναφωνούσε στη διάρκεια της διάσκεψης του Λιβάνου τον Μάιο του 1944, περιγράφοντας με αυτόν τον τρόπο τα όσα συνέβαιναν στην κατεχόμενη Ελλάδα, και παρουσιάζοντας ως εξομοιωμένα «άκρα» τις οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης, τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους. Φυσικά ήξερε σε ποιό «άκρο» να αποδώσει τη  ευθύνη: «…Τι θα απομείνη από την άτυχη αυτήν Χώρα;», διερωτόνταν ρητορικά και συνέχιζε: «Η Ευθύνη του ΕΑΜ…» κλπ κλπ αναπτύσσοντας την κατα τη γνώμη του «ευθύνη του ΕΑΜ» για την «κόλαση της κατάστασης στη χώρα», «ποινικοποιώντας» κατ’ ουσίαν τη δράση του και νομιμοποιώντας ουσιαστικά τη δράση των ταγματασφαλιτών και πίσω από αυτούς όλων των συνεργατών του φασισμού, στους οποίους το ΕΑΜ είχε «παραλείψει» να παραχωρήσει  μερίδιο του «εθνικού αγωνος» και οι οποίοι γι’ αυτό καθώς φαίνεται «αναγκάστηκαν» να «σφάζουν» και να επιλέξουν την συνεργασία με τον κατακτητή και την εθνική προδοσία… Δεν θα περάσουν επτά (7) ολόκληροι μήνες από τότε και ο Γ. Παπανδρέου, όχι μόνο στα λόγια αλλά και έμπρακτα, θα επιλέξει σε ποιού «άκρου» το στρατόπεδο ανήκει και απέναντι σε ποιό άκρο στρέφει τις κάνες των όπλων του. Θα είναι πρωθυπουργός, όταν στις 3 Δεκεμβρίου 1944, το δικό του «άκρο» θα ανοίξει πυρ κατά του άοπλου λαού που διαδήλωνε στην Πλατεία Συντάγματος. Κάτω από την λαϊκή κατακραυγή και από πανικό για την τύχη της  μελλοντικής «δημοκρατικής» πολιτικής του καριέρας θα επιχειρήσει να παραιτηθεί, όμως ο Βρετανός πολιτικός του προϊστάμενος δεν θα του το επιτρέψει. Αυτό αργότερα, δεν θα τον εμποδίζει να υπερηφανεύεται για την συμβολή του στην πολιτική της ένοπλης σύγκρουσης κατά του ΕΑΜ. Αμέσως μετά, οι «απόφοιτοι» των Ταγμάτων Ασφαλείας θα εφοδιαστούν από τους Βρετανούς προϊστάμενούς του με τα όπλα του συνθηκολογημένου και αφοπλισμένου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, και με κρατικές στολές, για να προβούν με αυτά στην επιχείρηση του γενικού εξανδραποδισμού των αγωνιστών του, η οποία και οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949. Όσο για τον Γ. Παπανδρέου, οι πολιτικοί του προϊστάμενοι τον απαλλάξανε από πρωταγωνιστικούς ρόλους κατά τη διάρκεια αυτής της πιο σκληρής πολιτικο-κοινωνικής σύγκρουσης της ελληνικής Ιστορίας, ώστε μετά το τέλος της να συνεχίσει τον πολιτικό του ρόλο ως της «δημοκρατικής» επιλογής απέναντι στα δυο αντιμαχόμενα «άκρα», κατά την γνωστή ιδεολογική κατασκευή, μέχρι την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας 1967-1974.

Οκτώβρης 1944, η Αθήνα ελεύθερη, έργο του Α. Τάσσου

3 Δεκέμβρη του ’44 στην Πλατεία Συντάγματος

4 Δεκέμβρη ’44, η πομπή της κηδείας των νεκρών της χθεσινής μέρας

Έργο του Α. Τάσσου

5 Δεκεμβρίου ’44, οδόφραγμα του ΕΛΑΣ της Αθήνας

Μετά τον αφοπλισμό, Βρετανός αξιωματικός με παρακρατική φασιστική συμμορία

Τα δυο «άκρα», σε διακριτούς ρόλους, στους «παρθενώνες» της «δημοκρατίας»

Στο βουνό με τον Δημοκρατικό Στρατό

Επιστρέφοντας στο παρόν δεν θα έμενε  να πούμε τίποτα άλλο πέρα από όσα ήδη είπαμε εισαγωγικά. Όμως υπάρχει μια ακόμα ενδιαφέρουσα εκδοχή της «θεωρίας των άκρων» προερχόμενη αυτή την φορά από τη «Χρυσή Αυγή»: «ΟΥΤΕ ΜΑΡΞ ΟΥΤΕ ΡΟΚΦΕΛΕΡ» κραυγάζει η ιστοσελίδα της προσδιορίζοντας τα κατά την «ΧΑ» δυο «άκρα» έναντι τον οποίων το κόμμα – συμμορία βρίσκεται, υποτίθεται, αντιμέτωπο ή έναντι των οποίων, ενδεχομένως φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως η «κεντρώα» (!!!) παράταξη κατά το πρότυπο του «γέρου της δημοκρατίας» στο οποίο αναφερθήκαμε νωρίτερα… Όπως όμως και οι λοιποί εκφραστές του ιδεολογικού κατασκευάσματος της «θεωρίας των άκρων»  γνωρίζουν με ποιο «άκρο» διαγκωνίζονται για τη διαχείριση των ίδιων ταξικών συμφερόντων, με πιο «άκρο» εκπροσωπούν τα ίδια ταξικά συμφέροντα είτε από κοινού είτε χωριστά,  και ποιο «άκρο»  βρίσκεται στο στόχαστρο της πολιτικής τους, έτσι και η «Χρυσή  Αυγή» γνωρίζει πολύ καλά με ποιού το μέρος είναι στην «διαμάχη» μεταξύ «Μαρξ και Ροκφέλερ». Ακριβέστερα, γνωρίζει πολύ καλά, ότι όπως ακριβώς οι πολιτικοί υπάλληλοι της «δημοκρατικής» εκδοχής της εξουσίας του Ροκφέλερ και κάθε Ροκφέλερ αποτελούν τη δική της πολιτική εμπροσθοφυλακή, έτσι κι η ίδια αποτελεί την ωμή, στυγνή και απροσχημάτιστη εκδοχή της εξουσίας τους στην περίπτωση που η πολιτική της εμπροσθοφυλακή αδυνατεί πια να διαχειριστεί τις υποθέσεις αυτής της εξουσίας με «δημοκρατικό» πρόσχημα. Οι πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται, η αστική δημοκρατία κι ο φασισμός εναλλάσσονται, αλλά τα καπιταλιστικά μονοπώλια μένουν και ισχυροποιούν και με τις δυο μορφές την εξουσία τους.

Και σε τελική ανάλυση, είναι για μια φασιστική οργάνωση σαν την «Χρυσή Αυγή», ατυχής η επιλογή του Ροκφέλερ ως προσωποποίησης του «άκρου» που αποποιείται… Από το βιβλίο του Charles Higham «Αμερικανο-ναζιστική συνομωσία»,  αντιγράφω ένα απόσπασμα, πρόχειρα (σελ. 48) καθώς ολόκληρο το βιβλίο περιέχει  πληθώρα ανάλογων ιστορικών στοιχείων: «Όσο ζύγωνε ο πόλεμος τόσο περισσότερο ενισχύονταν οι δεσμοί ανάμεσα στους Ροκφέλερ και στη ναζιστική κυβέρνηση. Το 1936 η τράπεζα Τζ. Χένρι Σρέντερ της Νέας Υόρκης συνεταιρίστηκε με τους Ροκφέλερ. Η «Σρέντερ, Ροκφέλερ και Σια, Ίδρυμα Τραπεζικών Επενδύσεων», ιδρύθηκε σαν μέρος μιας ευρύτερης εταιρίας που -όπως αποκάλυψε το περιδικό Τάιμ- ήταν το «οικονομικό προπύργιο του Άξονα Ρώμης – Βερολίνου». Μεταξύ των συνεταίρων της Σρέντερ, Ροκφέλερ και Σια περιλαμβάνονταν ο Έιβερι Ροκφέλερ, ανιψίος του Τζον Ντ. Ροκφέλερ, ο βαρόνος Μπρούνο φον Σρέντερ στο Λονδίνο και ο Κουρτ φον Σρέντερ της Τράπεζας Διεθνών Διευθετήσεων και της Γκεστάπο στην Κολωνία. Ο Έιβερι Ροκφέλερ είχε το σαράντα δύο τα εκατό της εταιρίας Σρέντερ, Ροκφέλερ και Σια, ενώ ο βαρόνος Μπρούνο και ο ναζί εξάδελφός του το σαράντα εφτά τοις εκατο. Δικηγόροι τους ήταν ο Τζον Φόστερ Ντάλες και ο Άλεν Ντάλες του δικηγορικού γραφειου Σάλιβαν και Κρόμγουελ. Ο Άλεν Ντάλες (που υπηρέτησε αργότερα στην Υπηρεσία Στρατηγικών Επιχειρήσεων) βρισκόταν στο διοικητικό συμβούλιο του Σρέντερ. Υπήρχαν επίσης κι άλλες διασυνδέσεις που ένωναν το παρισινό υποκατάστημα της Τσέιζ με την Σρέντερ καθώς και με τη φιλοναζιστική Γουόρμς Μπανκ και τη Στάνταρντ Όιλ του Νιου Τζέρσει στη Γαλλία…»  …’Οπως και να συνεχίζεται η ιστορία (και η συνέχειά της είναι συναρπαστική), ανάμεσα στους συνεταίρους των ναζί ήταν σίγουρα ο Ροκφέλερ, και σίγουρα επίσης δεν ήταν ανάμεσά τους ο Μαρξ…

*

Όπως λέει ένα γνωστό ρητό,  μπορούν να εξαπατούν λίγους για πολύ, πολλούς για λίγο, αλλά ποτέ όλους για πάντα. Το γνωρίζουν, γι’ αυτο και δεν ποντάρουν στην εξαπάτηση, γι’ αυτό και η φασιστική οργάνωση της «Χρυσής Αυγής» συνεχίζει την τρομοκρατική της δραστηριότητα, σαν την προχθεσινή άγρια εγκληματική επίθεσή της εναντίον δυο Πακιστανών εργατών και την καταστροφή του μαγαζιού (πλυντηρίου αυτοκινήτων) οπου εργάζονταν στην περιοχή του Λαυρίου, την οποία το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου καταδίκασε με ανακοίνωσή του καταγγέλλοντας και την αστυνομία που διευκόλυνε με την απραξία της τους δράστες της τρομοκρατικής επίθεσης να διαφύγουν από την περιοχή. Γι’ αυτό και οι επίσημες κρατικές κατασταλτικές δυνάμεις έχουν από χρόνια αρχίσει να εκπαιδεύονται σε ασκήσεις καταστολής διαδηλωτών, όπως στην άσκηση «Ευρώπη 2008» στο πλαίσιο της «Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας», όπου οι στρατονόμοι εκπαιδευόμενοι ασκούνταν στην καταστολή αστυνομικών που υποδύονταν τους διαδηλωτές, κρατώντας πανώ με το εύγλωττο για τους στόχους της άσκησης σύνθημα «EU – Ευρωπαϊκή Ένωση – Go Home!» Οι εργαζόμενοι δεν αρκεί να υπολογίζουν στην διάψευση και ακύρωση των μηχανισμών της εξαπάτησης, είτε αυτή έχει τη μορφή της «θεωρίας των άκρων» είτε οποιαδήποτε άλλη μορφή. Αλλά πρέπει να οργανώνουν το περιεχόμενο και τις μορφές της πάλης τους, ώστε να εξουδετερώσουν στην πράξη τους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς, όταν η επιχείρηση της ιδεολογικής χειραγώγησης θα έχει σταματήσει να αποδίδει καρπούς…

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s