Υπογράφοντας πως θα πάρουμε τη ζωη μας στα χέρια μας

Συνεχίζεται η διαδικτυακή συλλογή υπογραφών για την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των εφαρμοστικών νόμων. Ήδη ο αριθμός των υπογραφών στο διαδίκτυο έχει ξεπεράσει τις 25000, ενώ μέχρι στιγμής πάνω από 250 Εργατικά Κέντρα, σωματεία, επιστημονικοί φορείς, Δημοτικά Συμβούλια και μαζικοί φορείς έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους, με πιο πρόσφατες αποφάσεις αυτές του  Συλλόγου Υπαλλήλων – Εμποροϋπαλλήλων Ν. Λάρισας και του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων στο ξενοδοχείο «Miramare Wonderland» της Ρόδου.

Όπως είναι γνωστό, η συλλογή των υπογραφών αφορά την σχετική πρόταση νόμου που κατέθεσε το ΚΚΕ, η οποία συζητήθηκε ήδη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής και πρόκειται να έρθει για συζήτηση και στην ολομέλεια.

Όμως: Ενώ η συζήτηση της πρότασης νόμου καθυστέρησε αδικαιολόγητα με ευθύνη της συγκυβέρνησης, εκτός από αυτό, κατά την πάγια τακτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, γίνεται κατά το δοκούν ερμηνεία σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3) και έτσι η πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ δεν μπήκε σε ψηφοφορία, με το σκεπτικό ότι προκαλεί «δημοσιονομικό κόστος». Η ερμηνεία αυτή ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί πρόταση νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία πρόταση νόμου που δεν συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος…

Επίσης, είναι προσχηματική, αφού με βάση τη διάταξη αυτή παρεμποδίζεται η συζήτηση ακόμα και προτάσεων νόμου της αντιπολίτευσης που όχι μόνο δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά αντίθετα όφελος, όπως η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, την κατάργηση των πρόσθετων αμοιβών των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και τη κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, πρόταση η οποία δεν έχει βέβαια καμία σχέση με σκοπιμότητες  «νομιμοποίησης» των αντιλαϊκών περικοπών μισθών και συντάξεων, και η οποία δεν έχει έρθει ποτέ για συζήτηση…

Γι’ αυτό και η υποστήριξη της πρότασης νόμου που έχει καταθέσει το ΚΚΕ στη Βουλή πρέπει να συνοδευτεί τώρα και με την απαίτηση να συζητηθεί και να τεθεί σε ψηφοφορία στην Ολομέλεια της Βουλής, πράγμα που δεν έγινε στην Επιτροπή της Βουλής όπου συζητήθηκε…

***

Η αλήθεια είναι, από τότε τουλάχιστον που θυμάμαι τον εαυτό μου (κι αν κανείς θυμάται κάτι διαφορετικό ας με διαψεύσει), ότι το λαϊκό, εργατικό κίνημα ποτέ ως τώρα δεν έχει κινητοποιηθεί για να απαιτήσει την ψήφιση στη Βουλή ενός νόμου που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του λαού (όπως για παράδειγμα είναι αυτός που προτείνει το ΚΚΕ), παρά μόνο πολλές – πάρα πολλές φορές έχει βρεθεί έξω από το κτίριο της Βουλής απαιτώντας το αντίθετο: την μη ψήφιση κάποιου νόμου που φέρνει η κυβέρνηση για την κάθε φορά και βαθύτερη περικοπή των λαϊκών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων…

Ασφαλιστικό Ι, μίνι ασφαλιστικό, ασφαλιστικό ΙΙ, τρομονόμοι, εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση», μνημόνιο Ι, μεσοπρόθεσμο, μνημόνιο ΙΙ, «κούρεμα» κλπ, είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα της τελευταίας 20ετίας, όπου οι λαϊκές κινητοποιήσεις αντιμετωπίστηκαν στις περισσότερες περιπτώσεις με την καταστολή και την κυβερνητική «βαρηκοΐα» απέναντι στα συνθήματά τους, με αποκορύφωμα βέβαια την ψήφιση των χθεσινών μέτρων του ενός άρθρου και των 800 σελίδων (πόσοι βουλευτές θα λένε μεθαύριο ότι δεν είχαν διαβάσει τι ψήφιζαν;), που μέσα σ’ ένα 24ωρο κατατέθηκαν στη βουλή και εγκρίθηκαν από την κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, βάζοντας κατά κάποιο τρόπο ένα τέρμα στην αυταπάτη ενός κινήματος που ζητά να «εισακουστεί» την κάθε φορά τελευταία ώρα, η οποία κάθε φορά συμπίπτει με την «ημέρα ψήφισης (και ποτέ καταψήφισης) των «νέων μέτρων», η οποία με τη σειρά της κάθε φορά συμπίπτει με την «κορύφωση» των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος…

Όμως, εφόσον το μαζικό λαϊκό κίνημα έχει ως τώρα γνωρίσει τόσους «κύκλους ανάπτυξης» στη βάση της εναντίωσης του στα εκάστοτε νέα κυβερνητικά μέτρα που ψηφίζονται εντός της Βουλής, τι το φυσικότερο να σταθεί σε μια νέα αφετηρία της ανάπτυξής του, αυτή τη φορά στη βάση της απαίτησης να ψηφιστεί από τη βουλή μια πρόταση νόμου που, στεγνά, σε 4 άρθρα των δυο σελίδων, καταργεί όλα τα μέχρι χθες μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους, όλες τις συμβάσεις και τις «δόσεις» που χορηγούνται με όρο τη σύνθλιψη των δικαιωμάτων του λαού και του βιοτικού του επιπέδου (και τίποτα το ευκολότερο από το να προστεθεί ένα ακόμα «άρθρο» που σε 12 λέξεις θα καταργεί και τις 800 σελίδες του χθεσινού «πακέτου»), που στα τέσσερα άρθρα του καταργεί επίσης  και το καθεστώς της υποτιθέμενης «νέας κατοχής» όπως ονομάζουν αρκετοί την εδώ και 2 χρόνια αναβαθμισμένη μορφή της πολιτικής κυριαρχίας του ευρωενωσιακού και διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου…

Το ερώτημα βέβαια είναι φιλολογικό και ταυτόχρονα δεν είναι φιλολογικό: «Φιλολογικό» καθίσταται το ερώτημα, μόνο και μόνο εξαιτίας του λεγόμενου «συσχετισμού δυνάμεων» που επικρατεί στις οργανώσεις του λαϊκού κινήματος, μονο και μόνο εξαιτίας των όρων ύπαρξης του λαϊκού κινήματος στους οποίους το έχει «καταδικάσει» αυτός ο ίδιος συσχετισμός δυνάμεων εδώ και πολλά χρόνια, από την εποχή της μετά βαΐων και κλάδων ένταξης σε ΕΟΚ-ΕΕ/Μάαστριχτ-ΟΝΕ/Ευρώ, από την εποχή των «κοινωνικών διαλόγων» μέχρι τον σημερινό πολιτικό ανταγωνισμό  για τον καλύτερο «διαπραγματευτή του χρέους» και τον ικανότερο εγγυητή παραμονής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση των μονοπωλίων… Είναι άραγε αυτός ο συσχετισμός δυνάμεων ικανός να οδηγήσει έξω απ’ τη βουλή δεκάδες κι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους για να διεκδικήσουν την κατάργηση των «μνημονίων», όπως ακριβώς χθες δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες διεκδικούσαν να μην ψηφιστούν τα «νέα μέτρα»; Ή μήπως είναι η ανάπτυξη αυτής της διεκδίκησης ταυτόσημη με την ανατροπή αυτών των συσχετισμών;

Δεν είναι όμως καθόλου φιλολογικό το ερώτημα από την εξής μία και μοναδική άποψη, ότι: Είτε οι εργαζόμενοι, ο λαός με το κίνημά του, από τους τόπους δουλιάς πρώτα απ’ όλα και τους τόπους κατοικίας,  θα οργανώσουν χωρίς ταλαντεύσεις την ανάπτυξη της πάλης τους για την κατάργηση και την ανατροπή  της συνολικής πολιτικής που έχει στραφεί και συνεχίζει να στρέφεται ενάντια στην ίδια τους τη ζωή, παίρνοντας την ίδια τη ζωή τους στα χέρια τους, ακυρώνοντας κάθε «εθνική δέσμευση» που απαλλοτριώνει τη ζωή τους στο βωμό της εξουσίας του κεφαλαίου… Είτε μετά από λίγο μόνο καιρό θα βρίσκονται ξανά και ξανά αντιμέτωποι με την εντεινόμενη καταστολή για την επιβολή της όλο και πιο νέας «δόσης» αντιλαϊκών μέτρων, ικανοί ν’ αντιπαρατεθούν όχι με τα ίδια τα μέτρα αλλά, το πολύ, με τους ρυθμούς της επιβολής τους, ευχαριστημένοι αν από τις 800 σελίδες του «άρθρου μόνου» καταφέρουν να αναβάλουν την ψήφιση μιας-δυό σελίδων για την επόμενη «δόση», ενόσω κυβερνήσεις θα έρχονται και θα παρέρχονται και  η φύσει αντικοινωνική εξουσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου θα βαθαίνει.

***

Ίσως ένα άλμα πέρα από τα οικεία μας και τα για εμάς συνηθισμένα, είναι ικανό να προσδώσει μια διαφορετική ενάργεια στον όλο συλλογισμό:

Στη διερεύνηση της σφαγής των απεργών του ορυχείου πλατίνας Μαρικάνα στη Νότια Αφρική αναφέρεται η σημερινή ειδησεογραφία:

34 απεργοί νεκροί, δεκάδες ακόμα τραυματισμένοι, σε μια οξύτατη πάλη απλωμένη στα νοτιοαφρικανικά ορυχεία, μόνο και μόνο για έναν ανθρώπινο μισθό από την πλευρά των εργατών, μονο και μόνο για την εξασφάλιση της ανώτατης δυνατής κερδοφορίας από την πλευρά των καπιταλιστικών μονοπωλίων που εκμεταλλεύονται τα ορυχεία, μόνο και μόνο για το δικαίωμα στη δουλιά και στη ζωή από την πλευρά των εργατών, μόνο και μόνο για την τρομοκράτηση των εργατών με χιλιάδες απολύσεις και ωμή κατασταλτική βία από την πλευρά του κεφαλαίου, μόνο και μόνο σαν ένα «επεισόδιο» της ταξικής πάλης ανάμεσα στους εργάτες και την καπιταλιστική – μονοπωλιακή ιδιοκτησία, ένα «επεισόδιο» που θα επαναληφθεί ξανά και ξανά όσο οι εργαζόμενοι δεν παίρνουν την κατοχή των μέσων παραγωγής στα δικά τους χέρια, όσο δεν παίρνουν στα δικά τους χέρια τη διαχείριση των μέσων παραγωγής κι όλων των κοινωνικών υποθέσεων.

Πόσο μεγαλύτερο είναι το «τίμημα» που μπορεί να πληρώσει η εργατική τάξη γι’ αυτό το σκοπό, από το τίμημα που πληρώνει καθημερινά, ξανά και ξανά, για το δικαίωμα σ’ ένα μεροκάματο, για μια δεκάρα αύξηση στο μεροκάματό της, πόσο μεγαλύτερο τίμημα μπορεί να πληρώσουν οι προλετάριοι, από το τίμημα που πληρώνουν για ν’ αντέξουν μια ζωή που πετά στο περιθώριό της αυτούς που χτίζουν την κάθε πατρίδα κι ολόκληρο τον κόσμο;

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s