σημειώσεις για το δεκέμβρη του ’44

«…Παρίσι και Μόσχα βαθιά τιμημένα 

Αθήνα Βαρκελώνη που βάφτηκαν μ’ αίμα…»

*

«…Χάρη στην οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της Γαλλίας από το 1789, διαμορφώθηκε εδώ και πενήντα χρόνια μια τέτοια κατάσταση στο Παρίσι, που καμία επανάσταση δεν μπορούσε να ξεσπάσει σ’ αυτό χωρίς να πάρει προλεταριακό χαρακτήρα, έτσι που το προλεταριάτο, που είχε κερδίσει τη νίκη με το αίμα του, εμφανίστηκε ύστερα από τη νίκη με τις δικές του διεκδικήσεις. Αυτές οι διεκδικήσεις ήταν λίγο πολύ ακαθόριστες, ακόμη και μπερδεμένες, ανάλογα με τον κάθε φορά βαθμό ανάπτυξης των Παρισινών εργατών. Τελικά όμως όλες έτειναν προς την κατάργηση της ταξικής αντίθεσης ανάμεσα στους κεφαλαιοκράτες και τους εργάτες. Είναι αλήθεια ότι δεν ήξεραν πώς έπρεπε να γίνει αυτό. Ωστόσο, αυτή η διεκδίκηση, όσο ακαθόριστα κι αν ήταν ακόμα διατυπωμένη, έκλεινε μέσα της μια απειλή για το κοινωνικό καθεστώς που υπήρχε. Οι εργάτες που την πρόβαλαν ήταν ακόμα οπλισμένοι. Γι’ αυτό, για τους αστούς που κρατούσαν το τιμόνι του κράτους , πρωταρχική προσταγή ήταν να αφοπλιστούν οι εργάτες. Κι έτσι, ύστερα από κάθε επανάσταση που κέρδιζαν οι εργάτες, ξεσπάει ένας νέος αγώνας που τελειώνει με την ήττα των εργατών…»

(Ένγκελς, Εισαγωγή στο Μαρξ, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία, σελ. 9, ΣΕ 2000)

*

«…Το Παρίσι όμως δεν μπορούσε να κάνει άμυνα χωρίς να οπλιστεί η εργατική τάξη του, χωρίς να μετατραπεί σε αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη και χωρίς να εκπαιδεύσει τις γραμμές της στρατιωτικά με τον ίδιο πόλεμο. Μα όταν το Παρίσι είναι οπλισμένο, αυτό σημαίνει να είναι οπλισμένη η ίδια η επανάσταση. Μιά νίκη του Παρισιού ενάντια στον Πρώσο επιδρομέα θα ήταν μια νίκη του Γάλλου εργάτη ενάντια στο Γάλλο κεφαλαιοκράτη και στα κρατικά του παράσιτα. Μπρος στο δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα στο εθνικό καθήκον και στο ταξικό συμφέρον, η κυβέρνηση της εθνικής άμυνας δε δίστασε ούτε στιγμή – μετατράπηκε σε κυβέρνηση εθνικής προδοσίας…»

(Μαρξ, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία, σελ. 42-43, ΣΕ)

***

…Μα όταν η Αθήνα ήταν οπλισμένη, αυτό σήμαινε να είναι οπλισμένη η ίδια η επανάσταση. Η νίκη της Αθήνας ενάντια στον Γερμανό επιδρομέα ήταν μια νίκη του Έλληνα εργάτη ενάντια στον Έλληνα κεφαλαιοκράτη και στα κρατικά του παράσιτα, νίκη επίσης του εργαζόμενου λαού ενάντια στον βρετανικό ιμπεριαλισμό που ήθελε τη χώρα προσαρτημένη στη «σφαίρα» της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας του …

…Όπως και την παραμονή της παρισινής κομμούνας ήταν πρωταρχικό μέλημα της γαλλικής αστικής τάξης ο αφοπλισμός του παρισινού προλεταριάτου, που είχε εξοπλιστεί γιά να αντιμετωπίσει την πρωσσική επιδρομή, έτσι και την επόμενη μέρα από την απελευθέρωση της Αθήνας ήταν πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής αστικής τάξης και του βρετανικού ιμπεριαλισμού ο αφοπλισμός του ελληνικού λαού που είχε πάρει τα όπλα για να αντισταθεί στη φασιστική – ναζιστική τριπλή κατοχή…

…Και όπως το «έναυσμα» για την εξέγερση της κομμούνας του Παρισιού το έδωσε η απόπειρα της αστικής κυβέρνησης να αφοπλίσει την εθνοφυλακή των παρισινών εργατών, έτσι και το «έναυσμα» της εξέγερσης του Δεκέμβρη το έδωσε η απαίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου και των Βρετανών «προστατών» της για τον μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. (Απαίτηση της οποίας είχε προηγηθεί η κυβερνητική άρνηση γιά τη συγκρότηση εθνικού τακτικού στρατού με την ισότιμη συμμετοχή όλων των αντιστασιακών οργανώσεων και την διάλυση των φασιστικών – δοσιλογικών οργανώσεων. Και η οποία απαίτηση «επισφραγίστηκε» με το αιματοκύλισμα του άοπλου λαού στην πλατεία Συντάγματος στις 3 και 4 Δεκέμβρη του 44, με τον εξοπλισμό επίσης των δοσιλογικών συμμοριών για να χτυπήσουν το λαό)…

…Όπως το παρισινό προλεταριάτο, που είχε κερδίσει τη νίκη με το αίμα του, εμφανίστηκε ύστερα από τη νίκη με τις δικές του διεκδικήσεις, έτσι και ο ελληνικός λαός, το προλεταριάτο της Αθήνας κι οι εργαζόμενοι σε όλη την έκταση της χώρας, που είχαν κερδίσει με το αίμα τους την εθνική λευτεριά, εμφανίστηκαν μετά την απελευθέρωση με τις δικές τους διεκδικήσεις…

…Και όπως και στη μιά περίπτωση, έτσι και στην άλλη, οι διεκδίκησεις αυτές, όσο «ακαθόριστες» κι αν ήταν, όσο «ακαθόριστο» κι αν ήταν το πώς θα γίνουνε πράξη, έκλειναν μέσα τους μιά οριστική απειλή για το ταξικό – εκμεταλλευτικό κοινωνικό καθεστώς.  Στην περίπτωση μάλιστα της Ελλάδας, πρόκειται για διεκδικήσεις μιας γερά συγκροτημένης συμμαχίας των εργατών με τα εργαζόμενα στρώματα της υπαίθρου. Έτσι, και στη μια περίπτωση και στην άλλη «για τους αστούς που κρατούσαν το τιμόνι του κράτους πρωταρχική προσταγή ήταν να αφοπλιστούν οι εργάτες», αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας: και τα εργαζόμενα στρώματα της υπαίθρου…

…Και γι’ αυτό, ενώ στο Παρίσι ήταν αρκετή για τη σταθεροποίηση της αστικής εξουσίας και γιά τη «λήξη» του εμφυλίου πολέμου η ήττα και η σφαγή των Παρισινών εργατών, στην Ελλάδα για την σταθεροποίησή της δεν αρκούσε η νίκη της στη μάχη του Δεκέμβρη του 44 και ο αφοπλισμός που ακολούθησε τη συμφωνία της Βάρκιζας το Φλεβάρη του 45. Για τη σταθεροποίησή της χρειαζόταν να ξεριζώσει από όλη την έκταση της χώρας κάθε τι που είχε στερεωθεί σαν φύτρο της λαϊκής εξουσίας στα χρόνια της εθνικής αντίστασης, και αυτό το σκοπό δεν θα μπορούσε να τον πετύχει χωρίς το μαζικό εξανδραποδισμό των αγωνιστών του λαϊκού κινήματος και των οικογενειών τους αμέσως μετά τον αφοπλισμό του λαού. Και ήταν η υλοποίηση αυτής της «ανάγκης» της άρχουσας τάξης που έδωσε ξανά το «έναυσμα» για τον εμφύλιο πόλεμο του 1946 – 1949…

…Ισπανία 1936, ο πρόλογος – Ελλάδα 1949, ο επίλογος του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s