Το κουραστικότερο κόμμα της χιλιετίας ο ΣΥΡΙΖΑ

Το κουραστικότερο κόμμα, αλλά για ποιόν; Για την εργατική τάξη ή για το κεφάλαιο; Για το λαό ή για τα καπιταλιστικά μονοπώλια; Για την «πατρίδα» ή για την «τρόικα»; Μάλλον το πρώτο σε κάθε περίπτωση.

Διότι για το κεφάλαιο, τα μονοπώλια και την «τρόικα», όλη αυτή διγλωσσία, η «αντιφατικότητα» των θέσεων που εκφράζεται ανάμεσα σε κάθε δυο συνεχόμενες «προγραμματικές» προτάσεις, ακόμα και εντός μιας και μοναδικής πρότασης, η διάσταση ανάμεσα στα «προφορικά» του «επικοινωνιακού προφίλ» και στα γραπτά που «μένουν», όλα αυτά για το κεφάλαιο, τα μονοπώλια και την «τρόικα» δεν είναι κούραση, αλλά ξεκούραση και χαλάρωση.

Κούραση είναι όλα αυτά για όποιον παίρνει τη ζωή του στα σοβαρά και αποπειραθεί, γι’ αυτό, να βγάλει ένα συμπέρασμα όχι για το «τι είναι και τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ» (αυτο πιά είναι γνωστό, είναι πλέον κόμμα και θέλει να γίνει κυβέρνηση), αλλά για το τι είναι και πού το πάει.

Αφορμή για το ξέσπασμά μου, οι νέες δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δραγασάκη στο προχθεσινό «Βήμα»:

Όπου ανάμεσα σε άλλα, απαντώντας στην κατηγορηματικού τύπου ερώτηση του ΔΟΛ ότι «Τις τελευταίες εβδομάδες έχει παρατηρηθεί μία σημαντική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και αναφέρομαι στην εγκατάλειψη της μονομερούς καταγγελίας του μνημονίου και στη μετάβαση στη συναινετική αναθεώρηση. Καταλαβαίνει κανείς ότι εν τέλει θέλετε να συνομιλείτε με την Ευρώπη», απαντά ότι ναι μεν πρέπει «στη θέση των μνημονίων να μπει ένα σχέδιο ανόρθωσης και ανασυγκρότησης της χώρας», αλλά όμως «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες παρά μόνο αν προκληθεί». Κι ότι αυτό δεν είναι «αλλαγή», αλλά «ομογενοποίηση»  των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν έχει  όμως περάσει ακόμα ούτε ενάμισης μήνας από τότε που οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εκ του ασφαλούς κατά την συζήτηση της πρότασης νόμου του ΚΚΕ στην επιτροπή (και όχι στην ολομέλεια) της βουλής για την κατάργηση του κοντοπρόθεσμού, του μεσοπρόθεσμου και του μακρυπρόθεσμου, των εφαρμοστικών τους νόμων, αλλά και των δανειακών συμβάσεων, χωρίς να έχουν «προκληθεί», δήλωναν ο ένας μετά τον άλλο πόσο θα θέλανε να την ψηφίσουνε αμέσως τώρα μονομερώς αυτή την πρόταση νόμου και να ξεμπερδεύουμε μια ώρα αρχύτερα με δαύτα τα μνημόνια:

Ο Τσακαλώτος, μάλιστα, χειροκροτούσε το ΚΚΕ που «η λογική της Γ’ Διεθνούς επιστρέφει» σ’ αυτό, η Βαλαβάνη έλεγε ότι εάν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ίδιο τίτλο θα είχε το νομοσχέδιο που θα έφερνε στη βουλή, ο Μητρόπουλος ότι «θα φτάσουμε ως τον ΟΗΕ», κι ο ίδιος ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ ο Λαφαζάνης ότι ότι αυτά που «αναγράφει η πρόταση νόμου είναι στην ουσία η καρδιά της δικής μας πολιτικής!» (της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή).  Κι όλοι μαζί ψηφίσανε την πρόταση νόμου του ΚΚΕ «επί της αρχής», μην έχοντας όμως τη θρασύτητα της ξεφτίλας που επέδειξε η «ΧΑ», ώστε να δηλώσουν κι αυτοί ευθαρσώς ότι θα καταψηφίσουν τα άρθρα της πρότασης ακύρωσης των μνημονίων ένα-προς-ένα. Και χρειάστηκε να περάσει ενάμισης μήνας για να το πει αυτό ο Δραγασάκης «ιδιαιτέρως» στο «Βήμα» και τους τακτικούς αναγνώστες του: μονομερώς μόνο «αν προκληθούμε». Πραγματικά, κανείς δεν έχει ακόμα «προκληθεί» εδώ.

Αν ήταν η πρώτη φορά δεν θα ήταν κουραστικό. Είναι όμως διαρκής, συνεχόμενη κι αδιάλλειπτη αυτή η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ: Τακτική, από τη μια κατάμουτρης κοροϊδίας του λαού και διαπιστευτηρίων στο μεγάλο κεφάλαιο, κι από την άλλη, τακτική που αποσκοπεί να εξουθενώσει τον πιο καίριο ιδεολογικό του αντίπαλο καθιστώντας υπερβολικό μόχθο κάθε εγχείρημα κριτικής στην παραμικρή φράση συριζαίικου προγράμματος, δηλώσεων κλπ κλπ.

Έτσι βλέπουμε εδώ, σε κάτι φρέσκο και πρόχειρο λ.χ., τον Βούτση του ΣΥΡΙΖΑ να τα βάζει σα σουπιά με το Μεντρέκα του ΚΚΕ, γιατί, λέει, «δεν πειράζει κύριε Μεντρέκα να συμφωνούμε και σε κάτι», μόνο που ακριβώς σ’ αυτό που προσπαθεί να πείσει (μέσω Μεντρέκα) τον τηλεθεατή ότι συμφωνούνε, ακριβώς σε αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ διαφωνούνε. Καλώς η κακώς (αυτό εν προκειμένω είναι δεύτερο θέμα, άσχετα που και σ’ αυτό η απάντησή μου είναι «κάλλιστα») το ΚΚΕ λέει ότι άμεσα η φορολόγηση πρέπει να υπάρχει και να είναι βαριά πάνω στο προϊόν της καπιταλιστικής παραγωγής, ενώ αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για εισοδηματική φορολόγηση των «πλούσιων», τη στιγμή που ακόμη κι οι κότες ξέρουν ότι τα προσωπικά εισοδήματα των πλουσιότερων απ’ όλους μπορεί να είναι χαμηλότερα κι από μιας άνεργης πλύστρας ακόμα. Και δε φτάνει αυτό, είχε το θράσος ο Βούτσης να καλέσει το Μεντρέκα σε ανοιχτό διάλογο για το συνέδριο του… ΚΚΕ! Μήπως θα ‘θελε να γίνει και νέος ΓΓ της ΚΕ; [*]

Παρεμπιτόντως ο Βούτσης είναι ο ίδιος που εδώ, σε συζήτηση στην «Αυγή» (της πάλαι ποτέ ΕΔΑ, κατόπιν του «ΚΚΕ εσ.», ύστερα της ΕΑΡ, μετά του ΣΥΝ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αν δεν κάνω λάθος),  έπιανε στο στόμα του την Κούβα, τη χώρα που ηρωικά και επαναστατικά αντιστέκεται μισό αιώνα τωρα στον ιμπεριαλισμό με τον οποίο ο Βούτσης και το κόμμα του χαριεντίζεται, χρησιμοποιώντας το όνομά της για τους μικροσκοπικούς στόχους του λέγοντας ότι  το ζητούμενο για τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή «μια άλλη αρχιτεκτονική της Ε.Ε. σε προοδευτική κατεύθυνση και με αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών» είναι κάτι που «δεν μπορεί να γίνει από μια «Κούβα της Ευρώπης»». Άποψή του  φυσικά, με την οποία σε τελική ανάλυση διαφωνώ όπως και πολλοί άλλοι. Το ‘πιασε όμως ο Μπαλτάς του ΣΥΡΙΖΑ την άλλη μέρα, ότι είναι πολλοί όσοι διαφωνούνε με αυτό, και «για κάτσε να τους μαντρώσουμε κι αυτούς», είπε, και πρόσθεσε: άμα λάχει και «Κούβα της Μεσογείου» γινόμαστε. Για την ακρίβεια: » …εμείς λέμε δεν θα κάνουμε πίσω με οποιοδήποτε κόστος. Το κόστος αυτό μπορεί να μας φτάσει, ας πούμε, να γίνουμε η απομονωμένη Κούβα της Μεσογείου».  Απομονωμένη! Μπρρρ, κρύο, «ας πούμε» κι εμείς, και ας προσθέσουμε: Τι τους φταίει δηλαδή η Κούβα, «ας πούμε», και την πιάνουν στο στόμα τους οι πρόστυχοι;

Κουραστικό;

Σίγουρα. Και η βαλίτσα πάει πίσω ως τις εκλογές του Μάη.

Διότι τι είναι στις 6 Μάη, να μιλάς για «καταγγελία των μνημονίων», στις 8 Μάη να λες «πολιτική κι όχι νομική καταγγελία εννοούσαμε», στις 9 Μάη να λες «ο λαός κατάγγειλε με την ψήφο του κι έτσι εμείς μπορούμε ν’ αράξουμε», στις 10 Μάη να λες θα κάνουμε «επικαιροποίηση'» σ’ όλα αυτά, στις 11 Μάη να «επικαιροποιείς» την ακύρωση του μνημονίου αλλά όχι των δανειακών συμβάσεων που έχουν ως όρο τα μνημόνια, να υπόσχεσαι «επιστροφή στο μισθό του 2009» και ταυτόχρονα στο ίδιο ακριβώς χαρτί να γράφεις και «πάγωμα των μειώσεων στους μισθούς», και το μόνο σίγουρο να είναι ότι θα βάλεις κομπιούτερ στις εφορίες και στο δημόσιο που έτσι κι αλλιώς έχουν κομπιούτερ, και από την «επικαιροποίηση» να κάνεις το άλμα στην «ομογενοποίηση», έχοντας στο μεταξύ ψηφίσει «επί της αρχής» κλπ κλπ;

 Είναι απλώς κουραστικό. Κουραστικό, αλλά όπως ξαναείπαμε, για ποιόν;

Και σε κάθε περίπτωση είναι πολλοί αυτοί που το ’81 ψηφίσανε ΠΑΣΟΚ «για την αλλαγή» και καταλήξαν απλώς «ΠΑΣΟΚ» μέχρι και χθες ακόμα. Στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ τις ευχές μου να μην καταλήξουνε «ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ».

[*]  Η μόνη τρικλοποδιά που έφαγε ο Μεντρέκας σ’ αυτό το μικρό τηλεοπτικό διπλό με τον Βούτση, ήταν η στιγμή όπου αφέθηκε να του υπαγορευτεί ότι «σύμφωνα με το ΚΚΕ» ακόμα και μια κομμουνιστική κυβέρνηση, αν «προηγουμένως» δεν έχει γίνει σύγκρουση με τα μονοπώλια, δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτα. Και δεν είχε, εκεί, την ετοιμολογία ο Μεντρέκας να τον σβήσει απαντώντας του ότι όχι αν «προηγουμένως», αλλά αν η ίδια αυτή υποθετική κομμουνιστική κυβέρνηση δεν συγκρουστεί, δεν έρθει σε ρήξη με τα μονοπώλια, οξύνοντας ταυτόχρονα την ταξική πάλη σε εθνικό επίπεδο κι έκταση και μάλιστα στο έπακρο, τότε είναι που θα καταντούσε ΣΥΡΙΖΑ κι αυτή.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s