Ο δωσιλογισμός της άρχουσας τάξης

«…Το Παρίσι όμως δεν μπορούσε να κάνει άμυνα χωρίς να οπλιστεί η εργατική τάξη του, χωρίς να μετατραπεί σε αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη και χωρίς να εκπαιδεύσει τις γραμμές της στρατιωτικά με τον ίδιο τον πόλεμο. Μα όταν το Παρίσι είναι οπλισμένο, αυτό σημαίνει  να είναι οπλισμένη η ίδια η επανάσταση. Μια νίκη του Παρισιού ενάντια στον Πρώσο επιδρομέα θα ήταν μια νίκη του Γάλλου εργάτη ενάντια στο Γάλλο κεφαλαιοκράτη και στα κρατικά του παράσιτα. Μπρος στο δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα στο εθνικό καθήκον και στο ταξικό συμφέρον, η κυβέρνηση της εθνικής άμυνας δε δίστασε ούτε στιγμή – μετατράπηκε σε κυβέρνηση εθνικής προδοσίας«.

Το παραπάνω γνωστό απόσπασμα από το έργο του Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» (σελ. 43, Σύγχρονη Εποχή, τα έντονα στοιχεία δικά μου) αναφέρεται σε συνθήκες εμπόλεμης κατάστασης  και, ως εκ τούτου, η έννοια της εθνικής προδοσίας (με τα γεγονότα που περιγράφονται στη συνέχεια του βιβλίου) προβάλλει χτυπητά χωρίς να «ξενίζει». Θα έλεγε κανείς μάλιστα ότι γι’ αυτό το λόγο το να χρησιμοποιείται το παραπάνω απόσπασμα σε αυτή τη δημοσίευση, σαν «τεκμηρίωση» των όσων θα υποστηριχτούν στη συνέχεια, αποτελεί θεωρητική λαθροχειρία. Έτσι θα ήταν,  αν σκοπός της χρησιμοποίησής του ήταν να «τεκμηριώσει», μέσω της εθνικής προδοσίας που περιγράφεται σε αυτό, μια άλλη εθνική προδοσία σε έναν άλλο τόπο και σε έναν άλλο χρόνο, τον σημερινό.

Όμως δεν αποσκοπεί σε αυτό η χρησιμοποίησή του. Αποσκοπεί μόνο στο να καταδειχθεί εισαγωγικά, ότι η εθνική προδοσία της άρχουσας τάξης, της τάξης των καπιταλιστών, ο δωσιλογισμός της, δεν έρχεται σε καμία αντίθεση με την ταξική της «συνέπεια», ότι ίσα-ίσα αποτελεί τον καρπό της επιλογής της ανάμεσα στο εθνικό καθήκον και στο ταξικό της συμφέρον, αποτελεί τον καρπό και τη συνέπεια της υπηρέτησης του ταξικού της συμφέροντος: κανείς λοιπόν δεν πρόκειται να κατηγορήσει μια εθνικά προδοτική αστική τάξη σαν ταξικά «ασυνεπή».

Προσεγγίζοντας το θέμα μας μ’ ένα παράδειγμα ιστορικά πιο «οικείο» (που ταυτόχρονα μας φέρνει πλησιέστερα προς την δική μας επικαιρότητα), κάνουμε μια στάση στα χρόνια της φασιστικής – ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα.

Όλοι φυσικά συμφωνούμε, ότι μια από τις κυρίαρχες μερίδες της ελληνικής αστικής τάξης ταυτίστηκε ανοιχτά με το δωσιλογισμό και την εθνική προδοσία συνεργαζόμενη με τον φασίστα κατακτητή. Το παράξενο θα ήταν να το αρνιόταν κανείς αυτό στο όνομα της «ταξικής συνέπειας» των επιλογών αυτής της κυρίαρχης μερίδας, που τα συμφέροντά της ήταν προσδεμένα, επενδυμένα θα ήταν ίσως η σωστότερη λέξη, στον γερμανικό ιμπεριαλισμό.

Όσο για την άλλη κυρίαρχη μερίδα της ελληνικής άρχουσας τάξης, αυτή που επένδυε τα συμφέροντά της στον αγγλικό ιμπεριαλισμό, αυτή αν και η πολεμική συμμαχία ενάντια στον άξονα συσκότιζε την ουσία της στάσης της, ούτε κι αυτή υστέρησε σε δωσιλογισμό όποτε αυτό χρειάστηκε για τη διασφάλιση του ταξικού της συμφέροντος, και στο τέλος έστρεψε κι αυτή ανοιχτά τα όπλα της ενάντια στο λαό που πάλευε για την εθνική του απελευθέρωση: Όποτε δεν συνεργάστηκε άμεσα, ανέχτηκε την ίδρυση και τη δράση των προδοτικών «ταγμάτων ασφαλείας» και των άλλων δωσιλογικών οργανώσεων που οργάνωσαν από κοινού οι σύμμαχοι και των δυο μερίδων, άγγλοι και γερμανοί ιμπεριαλιστές, για το χτύπημα του λαϊκού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στη διάρκεια της φασιστικής κατοχής και μετά από αυτήν. Σε συνεργασία με τους άγγλους συμμάχους της οργάνωσε το χτύπημα του ομόθυμου αντιφασιστικού κινήματος του ελληνικού στρατού της Μέσης Ανατολής προτιμώντας να τον διαλύσει σε καιρό πολέμου, παρά να θέσει σε κίνδυνο την ταξική της κυριαρχία. Και αμέσως μετά τον πόλεμο χτύπησε ένοπλα τον άοπλο λαό όπως ακριβώς τον χτυπούσε και ο κατακτητής ενάντια στον οποίο είχε παλέψει με κάθε μέσο, και στο τέλος με τα βρετανικά τανκς και τις αμερικανικές βόμβες ναπάλμ τον «νίκησε» – σύσσωμη πια η άρχουσα τάξη με ενωμένες τις δυο κυρίαρχες μερίδες της:  Ο δωσιλογισμός της αστικής τάξης το ανώτατο στάδιο της ταξικής της συνέπειας.

***

Από τότε μέχρι σήμερα ο μονοπωλιακός χαρακτήρας του καπιταλισμού στην Ελλάδα οριστικοποιήθηκε. Τα κυρίαρχα,  μονοπωλιακά στρώματα της αστικής τάξης δεν αποτελούν πιά λιγότερο ή περισσότερο μια «εξαίρεση» εντός μιας σχετικά καθυστερημένης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Για την μονοπωλιακή αστική τάξη και για το μεγάλο κεφάλαιο που συμμαχεί μαζί της, είτε λόγω του άμεσου και μακροπρόθεσμου οικονομικού ταξικού τους συμφέροντος είτε λόγω της επίγνωσης πως η ρήξη των δεσμών τους με τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ κλπ) θέτει σε κίνδυνο την ταξική τους κυριαρχία, για τους ίδιους δηλαδή πάντα λόγους, αποτελεί μονόδρομο  η πολιτική της πείνας για το λαό, η πολιτική της οικονομικής του καθήλωσης στα κάτωτερα επίπεδα επιβίωσης, σε επίπεδα όπου η οικονομική καθήλωση αποκτά πολιτισμικά χαρακτηριστικά, σε επίπεδα όπου υπονομεύονται καίρια οι εθνικές αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας συνολικά, σε επίπεδα με γενοκτονικά χαρακτηριστικά ενάντια στη λαϊκή πλειοψηφία.

Υπάρχει αβεβαιότητα, στις συνθήκες αυτές, ως προς το τι σημαίνει εθνικό καθήκον για μια τάξη που κυβερνά, και τι σημαίνει αθέτησή του, τι σημαίνει εθνική προδοσία;

Ή μήπως συσκοτίζεται η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, από το γεγονός πως ό,τι σημαίνει εθνικό καθήκον έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα και τους στόχους, τις «ανάγκες», της τάξης που κυβερνά, της τάξης των καπιταλιστών, και με τη «συνέπεια» των πολιτικών της υπηρετών; Από το γεγονός ότι πρόκειται για ερώτημα που τίθεται σε καιρό ειρήνης κι όχι σε καιρό πολέμου;

***

Το ερώτημα, κι όλα τα παραπάνω, δεν έχουν καθόλου νόημα κολακείας των κραυγών για τους «προδότες πολιτικούς», κραυγών που πρώτοι απ’ όλους υψώνουν εκείνοι που θέλουν να τους ανατεθεί άμεσα η πολιτική διαχείριση και διασφάλιση της ίδιας ακριβώς προδοσίας.

Έχει νόημα υπογράμμισης μιας παλιάς, πάντοτε αληθινής και σήμερα πιο επίκαιρης από ποτέ φράσης: Σε κάθε έθνος υπάρχουν δυο έθνη…

…Το έθνος των εκμεταλλευτών, των καταπιεστών του λαού, αυτό που σφετερίζεται κάθε πατρίδα. Και το έθνος όσων ζουν κάτω από το ζυγό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, πρώτα απ’ όλα όσων επειδή δεν έχουν τίποτα δεν έχουν ούτε πατρίδα, αυτών που για να κερδίσουν την πατρίδα που τους ανήκει -και τον κόσμο όλο- πρέπει να ενωθούν, να κατακτήσουν την πολιτική κυριαρχία, να ανυψωθούν σε εθνική τάξη, να γίνουν οι ίδιοι το έθνος.

*

(Δεν είναι παράξενο που η άρχουσα τάξη του «έθνους», η τάξη των καπιταλιστών, στρέφεται ενάντια στους όρους ύπαρξης του «έθνους»:

Η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν είναι σε τελική ανάλυση παρά ανάπτυξη της αντίθεσης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων και στην ατομική ιδιοποίησή τους. Το ότι στο μονοπωλιακό στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης η αντίθεση αυτή αναπτύσσεται σε τόσο βαθμό ώστε η καπιταλιστική ανάπτυξη να αντιστρατεύεται οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελεί ανάπτυξη της κοινωνίας, θα ήταν παράδοξο να εκδηλωνόταν με τρόπο που να μην έρχεται σε σύγκρουση με οποιαδήποτε πλευρά ύπαρξης της κοινωνίας μπορεί να χαρακτηριστεί εθνική, να μην έρχεται σε σύγκρουση με τις βάσεις ύπαρξης του έθνους γενικά. Αν συνέβαινε αυτό, ο ιμπεριαλισμός δεν θα σήμαινε αντίδραση σε όλη τη γραμμή.

Απλά, αν λ.χ. στις ΗΠΑ το ίδιο αυτό γεγονός μπορεί να συγκαλύπτεται από την «εθνική ανεξαρτησια» τους ως ισχυρού ιμπεριαλιστικού κράτους, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που ο μονοπωλιακός της καπιταλισμός είναι σύμφυτος με ένα πλέγμα οικονομικο-πολιτικών εξαρτήσεων, η στρατηγική της άρχουσας τάξης εμφανίζεται σαν αυτό που, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, είναι: δωσιλογική και προδοτική, εμφανίζεται δηλαδή απροκάλυπτα με τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα της σαν πολιτική αντικοινωνική και γι’ αυτό και αντεθνική: αν και κατά κανένα τρόπο με την έννοια που θα έδινε στη λέξη η αστική «εθνικοφροσύνη»).

Advertisements

11 Σχόλια on “Ο δωσιλογισμός της άρχουσας τάξης”

  1. Ο/Η linguinist λέει:

    σωστά όσα λέει ο μάρξ για το παρίσι – δεν έκανε όμως αναφορά στη γαλλική επαρχία και σε πολλές γαλλικές πόλεις, τη συντριπτική δηλαδή πλειοψηφία του πληθυσμού, που είταν συντεταγμένες με τη μοναρχία και την καθολική παράδοση.

    δυστυχώς, το ίδιο λάθος έκαναν και οι μπολσεβίκοι αργότερα, θεωρώντας ότι το τμήμα του προλεταριάτου που επικράτησε θα μπορούσε να οδηγήσει μιά χώρα ανέτοιμη, χωρίς αστική μετάβαση (μην θεωρήσουμε σαν »αστική μετάβαση» την ολιγόμηνη κυβέρνηση Κερένσκυ, όπως ηλιθίως έλεγε ο Λένιν !), απ’ ευθείας στο σοσιαλισμό – και την έστειλε στην οπισθοδρόμηση, στην απολυταρχία και τη θεοκρατία.

  2. Ο/Η marasagis λέει:

    Όπως καταλαβαίνεις κι ο ίδιος (είμαι βέβαιος), το σχόλιό σου είναι εκ θεμελίων άσχετο με το θέμα της ανάρτησης, και με τη θέση εντός αυτής των «όσων λέει ο μαρξ για το παρίσι». Ως εκ τούτου δεν πρόκειται να μπω σε διαδικασία διαλόγου ως προς την ουσία του σχολίου, με την οποία διαφωνώ, γιατί κάτι τέτοιο βρίσκεται έξω από τον προγραμματισμό του προσωπικού μου χρόνου.

    Όμως το σχόλιο, ακόμα και αυτοτελώς παρμένο, δεν ανταποκρίνεται ούτε και αφετηριακά στην πραγματικότητα με την οποία έρχεται αντιμέτωπο: Στο ίδιο βιβλιαράκι του Μαρξ η αναφορά στη σχέση της Κομμούνας με την αγροτιά καταλαμβάνει περίπου 9 σελίδες, αρχίζοντας από τη σελίδα 71 και φτάνοντας στη σελ. 79 όπου η αναφορά ολοκληρώνεται με τη φράση:

    «Οι γαιοκτήμονες βουλευτές ήξεραν -κι αυτός ήταν ο κύριος φόβος τους- ότι τρεις μήνες ελεύθερης επικοινωνίας της παρισινής Κομμούνας με τις επαρχίες, θα οδηγούσαν σε μια γενική αγροτική εξέγερση. Και γι’ αυτό βιάστηκαν να περιβάλλουν το Παρίσι με έναν αστυνομικό αποκλεισμό και να παρεμποδίσουν την εξάπλωση της πανούκλας».

    Και στην τελική η ανάρτηση όπως ειναι φανερό δεν αφορά το ιστορικό παρελθόν, αφορά το ιστορικό παρόν. Αφορά στην πραγματικότητα την «αστική μετάβαση» για την οποία κάνεις λόγο, και τους καρπούς της σε αυτόν εδώ τον τόπο και σε αυτόν εδώ τον χρόνο. Την ανικανότητά της να δώσει οτιδήποτε άλλο πέρα από ό,τι έδωσε και ό,τι δίνει, και την αναγκαιότητα του παραμερισμού της προκειμένου να αναδειχθεί κάθε παραπέρα κοινωνική δυνατότητα και προοπτική.

  3. Ο/Η linguinist λέει:

    μή μού συγχύζεσαι, λίγο – λίγο θα πάμε σ’ όλα ! απλά, ξεκίνησα από το σχόλιο του γαλλοπρωσσικού πολέμου, για να θυμίσω ότι ΟΥΤΕ στην γαλλική επανάσταση την ίδια οι αγρότες είχαν συμπαραταχθεί με τους επαναστάτες (και μάλιστα, ήρωες στην επαρχία είταν ακριβώς οι μοναρχικοί »ανόρκιστοι», οι »ενσερμαντέ»), κι ούτε κάν ο αστικός πληθυσμός όλων των μεγάλων γαλλικών πόλεων.
    Κι άλλωστε, το Παρίσι είταν επίσης γεμάτο συντηρητικούς και λυσσώδεις εχθρούς των εξεγερμένων : το αποτέλεσμα ενός γενικού εξοπλισμού δεν θα είταν η κατάληψη των παρισίων, αλλά μιά αλληλοσφαγή. Διάβασε λίγο την ιστορία της παρισινής κομούνας και των παρισινών εξεγέρσεων ! έχουν αρκετά στοιχεία !
    Αυτό γενικά θυμίζει πολύ την »επιβολή επανάστασης» στην ίδια τη Ρωσσία από τους μπολσεβίκους, σε κοινωνία όχι έτοιμη για πραγματική κοινωνική αλλαγή – καί, φυσικά, και στις δύο περιπτώσεις, τα πισωγυρίσματα είναι γνωστά.

    Πέραν τούτου, οι αναφορές σου στο »ΝΑ, ΘΑ, ΑΝ, ΟΤΑΝ» μιάς επικοινωνίας των παρισινών με την επαρχία, δεν τεκμηριώνουν απολύτως τίποτα – κι ας είναι άποψη του Μάρξ, ο οποίος πολύ καλά τόνιζε άλλωστε το χαρακτήρα της αγροτιάς.

    ΕΡχόμενοι όμως και στα δικά μας (αφού έχουμε διαβάσει να επαναλαμβάνεις τόσες φορές τή λέξη »έθνος» και »εθνικός», ώστε να διερωτάται κανείς αν γράφει αριστερός, ή απλώς σχολιάζει χρυσαυγίτης, για να καταλήξεις, ευτυχώς για το κείμενό σου, ότι »σε κάθε έθνος υπάρχουν δύο έθνη» – γεγονός δεδομένο και αναμφισβήτητο κατά τη μαρξιστική λογική και οπτική), πώς να μη διερωτηθούμε »καλά, και τί σχέση έχει η προλεταριακή εξέγερση στο παρίσι, ή τέλος πάντων η κάθε πραγματική ταξική επανάσταση, με τον εμφύλιο πόλεμο στην ελλάδα, όπου αντιμαχόμενοι είταν, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, από τη μιά οι υποστηρικτές των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, από την άλλη οι υποστηρικτές του ρωσσικού πανσλαβισμού.

    Επομένως, πόθεν τεκμαίρεται ο δοσιλογισμός στον οποίο αναφέρεσαι ;

    Κατά τα λοιπά, προσπαθεί ο συγγραφέας του κειμένου αυτού να προσαρμόσει στη μαρξιστική ορολογία και να ενσωματώσει τον όρο »έθνος» – μέχρι που αναφέρει(ς) το εκτρωματικό »εθνική τάξη». τα κόκκαλα του Μάρξ θα έτριζαν !
    Επιταγές των καιρών ‘ είπαμε, ο μαρξισμός είναι διαλεκτική ! διαλεκτική, διαλεκτική, μας έκατσε η Λιάνα ! ζήτω ο λαϊκοταξικοαντιιμπεριαλιστικός εθνικισμός!

    τί »ιντερνατσιαναλίζμ», τί σκέτος »νατσιαναλίζμ», ένα καλό (;) αρθρογράφο θέλουν και τα δύο !

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Το ότι η έννοια (και πραγματικότητα) του διεθνισμού προϋποθέτει την έννοια (και πραγματικότητα) του έθνους, και ότι μάλιστα συγκροτείται και αναπτύσσεται (σαν πραγματικότητα και σαν έννοια) πάνω στη βάση του (αντίθετα λ.χ. από ότι συμβαίνει με την «παγκοσμιοποιημένη» κυριαρχία του ιμπεριαλισμού), είναι φανερό κι από τις ίδιες τις λέξεις.

      Το ότι στη σύγκρουση του ελληνικού εμφυλίου τοποθετούνται από εσένα «από τη μιά οι υποστηρικτές των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, από την άλλη οι υποστηρικτές του ρωσσικού πανσλαβισμού», κάνει φανερο πόσο ακόμα πιο δύσκολο είναι να βρεθεί βάση συζήτησης ανάμεσά μας.

      Το ότι αναρωτιέσαι τι σχέση έχει «η προλεταριακή εξέγερση στο παρίσι … με τον εμφύλιο πόλεμο στην ελλάδα», αποδειχνει ξανά ότι δεν αναφέρεσαι στο θέμα της ανάρτησης, στο οποίο είναι «υποταγμένη» η χρησιμοποίηση του κομματιού από τον «Εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία»: Το γράφω από την αρχή της ανάρτησης (ως «συγγραφέας» της), ότι με την εθνική προδοσία της γαλλικής άρχουσας τάξης τότε ΔΕΝ επιχειρώ να τεκμηριώσω οποιαδήποτε εθνική προδοσία της άρχουσας τάξης σε άλλο τόπο και σε άλλο χρόνο. Χρησιμοποιώ την παράθεση (και το παράδειγμα) αποκλειστικά και μόνο για να καταδειχθεί ότι για την άρχουσα τάξη η εθνική προδοσία δεν αποτελεί αντίφαση με την ταξική της συνέπεια, αλλά αντίθετα καρπό της.

      Τα κόκκαλα του Μαρξ δεν θα μπορούσε να έτριζαν για κάτι που το έχει γράψει ο ίδιος. Και μάλιστα όχι για κάτι χαμένο στους τόμους των απάντων του, αλλά για κάτι γραμμένο στο ίδιο το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Στο γράφω γερμανικά κι αν δεν ξέρεις γερμανικά στο μεταφράζω:

      «Die Arbeiter haben kein Vaterland. Man kann ihnen nicht nehmen, was sie nicht haben. Indem das Proletariat sich die politische Herrschaft erobern, sich zur nationalen Klasse erheben, sich selbst als Nation konstituieren muss, ist es selbst noch national, wenn auch keineswegs im Sinne der Bourgeoisie»

      Κατά λέξη:

      «Οι εργάτες δεν έχουν πατριδα. Δεν μπορεί κάποιος να τους πάρει αυτό που δεν έχουν. Καθώς το προλεταριάτο πρέπει να κατακτήσει την πολιτική κυριαρχία, να υψωθεί ως η εθνική τάξη, να συγκροτηθεί αυτό το ίδιο σε έθνος, είναι και αυτό το ίδιο εθνικό, αν και κατά κανένα τρόπο με την έννοια της αστικής τάξης».

      Σε κάθε επανάσταση μπορεί να υπάρχουν διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό τάξεων και στρωμάτων ως προς τη θέση που παίρνουν σε αυτή. Έτσι και στη γαλλική επανάσταση με την αγροτιά. Ξέρεις ομως πώς ΓΕΝΙΚΑ η αγροτιά αντιμετώπισε στη διάρκειά της τους φεουδάρχες – γαιοκτήμονες; Άσχετο επ’ αυτού το ότι βρήκε (γενικά) τον τελικό της εκφραστή στο πρόσωπο του Ναπολέοντα όπως (γενικά) και τα ανερχόμενα αστικά και μικροαστικά στρώματα.

      Η Οκτωβριανή επανάσταση, τέλος, ήταν κοινωνικά αντιμέτωπη με ένα βαθμό σχετικής ανωριμότητας (που αντίστροφα είναι και ένας βαθμός κοινωνικής σχετικής ωριμότητας). «Απλά» οι επαναστάσεις δεν γίνονται με οδηγίες χρήσης από θεωρητικά εγχειρίδια, αλλά από τις αναγκαιότητες που τις υπαγορεύουν: εδώ μια από αυτές ήταν και το ότι παράλειψη της επανάστασης να προχωρήσει ισοδυναμούσε με οριστική ήττα της. Όσο για την κοινωνία που προήλθε από αυτήν, την ΕΣΣΔ, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρξει ούτε μια αστική κοινωνία, η οποία να άντεχε για τόσες δεκαετίες κάτω από το βάρος του πολύμορφου πολέμου που της εξαπολύθηκε.

      «Λίγο – λίγο θα πάμε σ’ όλα», λες. Για «όλα» όμως υπάρχει καιρός πάντοτε και παντού.

  4. Ο/Η linguinist λέει:

    σωστά, με αποστόμωσες ! πράγματι δεν είξερα την παράγραφο αυτή – παρ’ όλα ταύτα, όπως ασφαλώς θα ξέρεις σαν εμφανώς γερμανομαθής, η έννοια του »νατσιόν» απέχει στους αγγλοσάξωνες πολύ από την ελληνική λέξη »έθνος», και σημαίνει περισσότερο την »κρατική οντότητα».

    Αλλά και πάλι, με την παραδοχή ότι ο μάρξ αναφέρεται σε πραγματικό »έθνος» με την ελληνική έννοια, τότε ανακύπτουν άλλα ερωτήματα, όπως τό »γιατί το κυρίαρχο προλεταριάτο στη ρωσία χρειάστηκε να κάνει τέτοιες εθνικές μετακινήσεις πληθυσμών, που λίγο απείχαν από την εθνική εκκαθάριση, ενώ είχε αναδειχθεί σε εθνική τάξη».

    οι συνθήκες πάλι ; η εσωτερική αντίδραση ;

    επίσης, γιατί η επιβολή της διδασκαλίας της ρωσικής σε όλες τις εθνότητες της εσσδ σαν πρώτης γλώσσας, και σαν δεύτερης στις υπόλοιπες της επιρροής της.

    μιά τέτοια καταπίεση των άλλων εθνών υπέρ μιάς κυρίαρχης ιδεολογίας αλλά και εθνότητος, δεν επιπροσθέτει στο δοσιλογισμό και τον πιό ελεεινό εθνικισμό της ιστορίας ; η λέξη »πανσλαβισμός» σε σόκαρε ;

    τα γεγονότα δηλαδή, καθόλου ;

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Δεν είναι ντροπή που δεν ήξερες την παράγραφο αυτή. Ντροπή είναι το πώς το παίζεις τώρα που την έμαθες.

      Το να γίνει μαζί σου συζήτηση, είτε με την ελληνική είτε με την αγγλοσαξωνική έννοια της λέξης, έχεις αποδείξει τρεις φορές απανωτά ότι είναι περίπτωση ξεγραμμένη από τον κόσμο των πιθανοτήτων. Η ανάρτηση έχει ένα θέμα απέναντι στο οποίο σα σχολιαστής έχεις μια υποχρέωση στοιχειώδους σεβασμού, έχεις δηλαδή μια στοιχειώδη υποχρέωση να τοποθετείσαι πάνω στο θέμα της κι όχι πάνω σ’ ό,τι άσχετο διαλέγεις να προτάξεις, θα έλεγα μάλιστα εν είδει αντιπερισπασμού απέναντι στο σαφές και συγκεκριμένο περιεχόμενο της ανάρτησης που δίνεις την εντύπωση ότι σε θίγει προσωπικά. Γιατί άραγε; Με άλλα λόγια ο τρόπος που «συζητάς» έχει στον πυρήνα του έναν ορισμένο βαθμό υστερίας, που αν σου ξεφεύγει και δεν είναι ιδιότητα που συνειδητά την έχεις αποδεχθεί, καλά θα κάνεις να την προσέξεις.
      Όσο για μένα, επειδή ανεβάζοντας ένα θέμα δεν το χρωστάω σε κανέναν ν’ αρχίζω κουβέντα για οποιοδήποτε άλλο θεωρεί ο οποιοσδήποτε καταλληλότερο, κι ακόμα περισσότερο δεν το χρωστάω κι αυτό το όποιο κατά τη γνώμη σου καταλληλότερο θέμα να μεταμορφώνεται από σχόλιο σε σχόλιο σε ένα θέμα διαφορετικό κι οχι σε αυτό που ήταν μόλις πριν από λίγο, γι’ αυτό το λόγο λοιπόν θα το σκεφτώ παρακάτω αν τα σχόλια που κατά τις προσωπικές μου εκτιμήσεις και ανοχές και κατά το παραπάνω κριτήριο μ’ ενοχλούν απλώς θα τα σβήνω, ή αν θα βάλω κάποιου είδους φραγή ή προέγκριση.

      Παρ’ ολα αυτά για την ώρα, μια που τα έγραψες να σου πω και γι’ αυτά που έγραψες…

      • Ο/Η marasagis λέει:

        …Στον εμφύλιο 46-49 δεν ήταν «αντιμαχόμενοι από τη μιά οι υποστηρικτές των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, από την άλλη οι υποστηρικτές του ρωσσικού πανσλαβισμού» όπως γράφεις.
        Ο εμφύλιος ήταν το τελικό αποτέλεσμα της απόπειρας που έκανε η άρχουσα τάξη μετά την φασιστική κατοχή, να εξανδραποδίσει τους αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, να γκρεμίσει κάθε ιχνος από ό,τι είχε οικοδομηθεί στη διάρκειά του με τη μορφή των θεσμών λαϊκής εξουσίας και της συμμαχίας ανάμεσα στο λαό της πόλης και της υπαίθρου, και να εξαφανίσει ολοκληρωτικά τον βαθύτερο ριζοσπαστισμό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα δηλάδή την κομμουνιστική προοπτική της οποίας ο εκφραστής ήταν το ΚΚΕ.

        Όσο για τον «πανσλαβισμό» αυτό ήταν το κατασκευασμένο πρόσχημα που από κοινού χρησιμοποιούσαν οι κυρίαρχες μερίδες της άρχουσας τάξης για να δώσουν εθνική επίφαση στον ταξικό πόλεμό τους. Πρόσχημα «πρόσφορο» μόνο και μόνο γιατί η πρώτη και μεγαλύτερη κομμουνιστική χώρα στον κόσμο -και γι’ αυτό φυσικός σύμμαχος του ΚΚΕ- ήταν η ΕΣΣΔ και μες στην ΕΣΣΔ κύρια δύναμη ήταν η Ρωσία, η χώρα που ξεκίνησε τη σοσιαλιστική επανάσταση.
        Αν «τύχαινε» η σοσιαλιστική επανάσταση να έχει επικρατήσει όχι στη Ρωσία αλλά λόγου χάρη στην Αγγλία και στη Γερμανία, όλοι αυτοί (πρώην μοναρχομεταξικοί, βενιζελικοί του ιδιώνυμου, δωσίλογοι γερμανόφιλοι φασίστες και «φιλελεύθεροι» αγγλόφιλοι παπανδρεϊκοί, και εν τέλει όλοι μαζί σκυλάκια των αμερικανονατοϊκών σαλονιών), και ενδεχομένως από πίσω τους κι εσύ, δεν θα κάνανε λόγο για «πανσλαβισμό». Αντίθετα θα υμνούσανε τον τσάρο πασών των Ρωσιών, θα προσεύχονταν υπέρ της σωτηρίας του και της σωτηρίας τους με τη βοήθεια του, και θα αναγορεύανε το ΚΚΕ σε υποστηρικτή του αγγλοσαξωνισμού και του παγγερμανισμού ενάντια στην θρησκευτικά ομόδοξη μεγάλη Ρωσία και κατά προέκταση (εννοείται) ενάντια στο έθνος (τους)…

  5. Ο/Η marasagis λέει:

    …Τα αμέσως παραπάνω αφορούν την εκδοχή σου περί «πανσλαβισμού» τη σχετική με τον εμφύλιο στο σχόλιό σου της 20/1.
    Στις 22/1 επανέρχεσαι με τον «πανσλαβισμό», όχι όμως τώρα σε σχέση με τον εμφύλιο, αλλά σε σχέση με τη διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, τις μετακινήσεις πληθυσμών και ολα όσα κατά τη γνώμη σου αποτελούν «γεγονότα».

    Τα «γεγονότα» όμως είναι ότι οι εθνότητες της ΕΣΣΔ απέκτησαν αυτόνομη ύπαρξη και κρατική υπόσταση χάρη στην ΕΣΣΔ και εντός αυτής. Κι αυτό αφορά και την συνολική εθνική (και γλωσσική) πολιτιστική τους ύπαρξη.
    Το τι αντιφάσεις υπήρξαν στη διάρκεια της σοβιετικής ιστορίας και κάτω από ποιες συνθήκες (οι συνθήκες βέβαια, σε εντυπωσιάζει ο ρόλος των συνθηκών;) δεν είναι αρκετό για να αναιρέσει αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός.

    Σε σχέση ειδικά με τη γλώσσα, και τη διδασκαλία και της ρωσικής σαν υποχρεωτικής μαζί με γλώσσα της κάθε σοβιετικής εθνότητας, σε ένα πολυεθνοτικό κράτος σαν την ΕΣΣΔ θα έπρεπε να υπάρχει και μια γλώσσα κοινής επικοινωνίας. Και ιστορικά η ρωσική ήταν η πιο διαδεδομένη. Το να νομίζεις ότι αυτό στοιχειοθετεί τον «πιο ελεεινό εθνικισμό της ιστορίας», όπως γράφεις, δεν είναι αρκετό για να είναι και τα πράγματα έτσι. Όσο για τις σύμμαχες χώρες, αυτή ήταν στο χώρο τους η «διεθνής γλώσσα» κι αυτήν μαθαίνανε.

    Μετακινήσεις πληθυσμών, από όσο ξέρω, γίνανε στην περίοδο του Β΄ΠΠ στη βάση εκτιμήσεων για την ενότητα του εσωτερικού μετώπου απέναντι στους εισβολείς. Και σε μεγάλο βαθμό, επίσης από όσο ξέρω, οι πληθυσμοί αυτοί αποκαταστάθηκαν μεταπολεμικά στον τόπο που ζούσαν. Δεν είναι θέμα για ξεπέταγμα στις τρεις σειρές ενός σχολίου, ούτε είμαι εγώ σε θέση να βεβαιώσω πόσο η καθεμιά από αυτες τις εκτιμήσεις ήταν ή δεν ήταν σωστές, αλλά πάντως σε αυτό το πλαίσιο έγιναν.
    Βέβαια υπάρχει και η περίπτωση του ελληνικού στοιχείου: Σχετικά με αυτό καλό είναι να απευθυνθείς σε όσους από το ’36 μέχρι -ουσιαστικά- το ’74 είχαν αναγάγει σε εθνικό δόγμα το νόημα τραγουδιών όπως «Μόσχα Σόφια είναι τ’ όνειρό μας … το λάβαρό μας σε βουνά και κάμπους της Ρωσίας θα στηθεί» (τους ίδιους που μέχρι το 85 διατηρούσαν «εμπόλεμη κατάσταση» με την Αλβανία) κλπ κλπ. Και να τους ρωτήσεις αν αυτό το δογμα κι η πολιτική που το υπηρετούσε διαμόρφωναν ευνοίκές συνθήκες για τη ζωή των ομογενειακών πληθυσμών στην ΕΣΣΔ και αλλού…

  6. Ο/Η marasagis λέει:

    …Nation, τέλος, είτε στα αγγλικά είτε στα γερμανικά δεν σημαίνει παρά το έθνος και τίποτα άλλο. Και βέβαια, στην περίπτωση που συζητάμε, όχι το αρχαϊκό έθνος των χριστιανικών ευαγγελίων (μαθητεύσατε πάντα τα έθνη κλπ), αλλά το έθνος σαν ιστορική προοδευτική μορφή της κοινωνικής συγκρότησης την περίοδο της επαναστατικής ανόδου της αστικής τάξης. Το έθνος σαν πραγματική κοινωνική – οικονομική κατηγορία και μορφή που έσπαγε τους εσωτερικούς φεουδαρχικούς φραγμούς. Το έθνος επίσης σαν ιδανικό του αστικού επαναστατικού δημοκρατισμού ενάντια στον δεσποτισμό της μοναρχίας, των διάφορων μαρκησίων, βαρόνων, πασάδων, μπέηδων, κοτσαμπασήδων κτλ.

    Αντίθετα από ότι θα ήθελε ο «νεωτερισμός» της σύγχρονης ιστορικής επιστήμης, πρόκειται για ιστορική διαδικασια που δεν έχει καμιά σχέση με τον εθνικισμό. Η συγκρότηση των εθνών ήταν «αίτημα» απελευθέρωσης του ανθρώπου γενικά. Ο εθνικισμός είναι ευνουχισμός του έθνους. Ο διεθνισμός των εργαζομένων, των λαών, η ολοκλήρωσή του.

  7. Ο/Η marasagis λέει:

    Σου θυμίζω ότι το θέμα της ανάρτησης ειναι γραμμένο στον τίτλο της και περιγράφεται αναλυτικά στο περιεχόμενό της.
    Φυσικά αν «σού ‘ρθει» τίποτα άλλο εδώ είμαι εγώ.

  8. Ο/Η marasagis λέει:

    Για ενημερωτικούς λόγους σημειώνω ότι ο «linguinist» έστειλε για δημοσίευση ακόμα ένα σχόλιο, το οποίο δεν θα δημοσιευτεί διότι το περιεχόμενό του για άλλη μια φορά δεν έχει καμία σχέση με το θέμα της ανάρτησης.

    Για να γίνει αυτό πιο σαφές: Στο σχόλιό του, που δεν δημοσιεύεται, ο «linguinist» διερωτάται για το πώς μετά από τις 4 τοποθετήσεις μου αλλά και την τελευταια, προσάπτω «ΣΕ ΑΥΤΟΝ» υστερία.
    Με παροτρύνει να «κουλάρω» αφού «άλλωστε» κατά τη γνώμη του «το ίδιο το ΚΚΕ είναι ενσωματωμένο στην ελληνική άρχουσα τάξη» εφόσον «είναι κόμμα στο κοινοβούλιο, έχει μηχανισμούς, υπαλλήλους, επιχειρήσεις» και «όποια συμφέροντα κι αν θεωρεί ότι προασπίζει, στην ουσία είναι ένα κόμμα της άρχουσας τάξης με όλα τα χαρακτηριστικά των λοιπών αστικών κομμάτων».
    Τέλος, ευχαριστεί για την προθυμία μου να απαντώ στα ερωτήματά του, έστω κι άσχετα με τον τίτλο του τόπικ, κι ακόμα μάλιστα κι αν οι απαντήσεις μου «με εκθέτουν».
    Κατά τη γνώμη του με τις απαντήσεις μου «εκτίθεμαι», διότι με αυτές «ένα απέδειξα, αυτό ακριβώς που δεν θα είθελα, ότι μετά τον λένιν στη ρωσσία επικράτησε ένας ιδιότυπος και νόθος ψευτομαρξιστικός εθνικισμός, ταξική παλινόρθωση μέσα από γραφειοκρατική νομενκλατούρα, και, τελικά, επεκτατισμός».

    Και έτσι να ήταν όπως τα λέει ο «linguinist», πράγμα βέβαια που εναπόκειται στην κρίση κάθε αναγνώστη, αυτούσιο το περιεχόμενο της ανάρτησης παραμένει άθικτο από τα σχόλια και τα συμπεράσματά του:
    Ακόμα και αν το ΚΚΕ ήταν «ενσωματωμένο» και στη Ρωσία είχε μετά το θάνατο του Λένιν επικρατήσει «ιδιότυπος νοθος ψευτομαρξιστικός εθνικισμός, ταξική παλίνόρθωση μέσα απο γραφειοκρατική νομενκλατούρα και τελικά επεκτατισμός», όλα αυτά δεν θα άλλαζαν στο παραμικρό τον δωσιλογικό χαρακτήρα της πολιτικής που ακολουθεί η ελληνική άρχουσα τάξη για την υπηρέτηση των στενών ταξικών συμφερόντων της.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s