Με αφορμή τα «μαγειρέματα της ΕΛΣΤΑΤ»

elstat

«Προαποφασισμένα» ήταν τα μέτρα, γράφει ο σημερινός Ριζοσπάστης στη σελίδα 5, σχετικά με την υπόθεση των στατιστικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, και στη σελίδα 32 σημειώνει σε σχέση με το ίδιο θέμα, πως «τα μνημόνια ήταν ο μοχλός για τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα, που ήταν προαποφασισμένα και θα εφαρμόζονταν, ανεξάρτητα από τα στατιστικά στοιχεία για το έλλειμμα».

Το πώς έχουν τα γεγονότα περιγράφεται στα δυο δημοσιέυματα του Ρ. Η όλη υπόθεση περιστρέφεται πάντως γύρω από το γεγονός, ότι «…με την ανάληψη της πρωθυπουργίας το 2009 από τον Γ. Παπανδρέου και ενώ το δημόσιο έλλειμμα ήταν υπολογισμένο στο 8,6%, ο Γ. Παπανδρέου το ανέβασε στο 15,4%, λέγοντας πως με τέτοιο έλλειμμα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αποπληρωμή του κρατικού χρέους. Ετσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ οδήγησε στο πρώτο μνημόνιο …»

Πρόκειται φυσικά για το «μνημόνιο», τον νόμο δηλαδή που ψήφισαν τότε το ΠΑΣΟΚ και η Μπακογιάννη με τους βουλευτές της, που πέρα από τα πρώτα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, πέρα από το αν πρόβλεπε ή δεν πρόβλεπε ακόμα «κούρεμα», ήταν αυτό που έφερε και την «τρόικα», αυτό που εγκατέστησε στη χώρα μια ακόμα μορφή κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου, πάνω από την «παλιά»: Πιά, εκτός από τις δεσμεύσεις στην στρατηγική των μονοπωλίων που συνεπάγονταν μέχρι τότε  η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), καθώς και η ενσωμάτωσή της στην νομισματική ενοποίηση (ΟΝΕ) δηλαδή στην «ευρωζώνη» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ),  στην ΕΕ και την ΕΚΤ προστέθηκε με το «μνημόνιο» και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Και δημιουργήθηκε επίσης ένα νέο ιμπεριαλιστικό πολιτικο-οικονομικό όργανο ειδικά φτιαγμένο για την ελληνική «περίπτωση», η λεγόμενη «τρόικα» (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) στην οποία οι πολιτικοί υπάλληλοι του μονοπωλιακού κεφαλαίου (αρχικά ΠΑΣΟΚ – Μπακογιάννη, μετά ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και μετά ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ) με τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που διέθεταν και με «μικρά» συνταγματικά πραξικοπήματα παραχώρησαν δικαιώματα ουσιαστικά άμεσης άσκησης πολιτικών παρεμβάσεων και υπαγόρευσης της κυβερνητικής πολιτικής.

Δεν πρόκειται βέβαια για «κατοχή». Αν αποκτήσουμε πραγματική «κατοχή» θα το καταλάβουμε… Πρόκειται όμως για αναβάθμιση των πολιτικών μηχανισμών της δικατορίας των μονοπωλίων, για ποιοτικά ανώτερη ένταση της «άμεσης και αδιαμεσολάβητης» άσκησής της, τόσο στο εσωτερικό από την άποψη της «εγχώριας» κοινωνικής και ταξικής κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, όσο επίσης και από την άποψη των εξωτερικών εξαρτήσεων του ελληνικού μονοπωλιακού καπιταλισμού από ενώσεις, οργανισμούς, ισχυρά κράτη και άλλα κέντρα του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος στο οποίο είναι οργανικά και «ιεραρχικά» ενταγμένος.

Πρόκειται επίσης για μηχανισμό ενίσχυσης και στήριξης του εγχώριου αστικού πολιτικού συστήματος, μπροστά στην εδώ και δυο δεκαετίες αδυναμία του να προωθήσει αποφασιστικά τη στρατηγική των μονοπωλίων ενάντια στα λαϊκά – εργατικά δικαιώματα:  Στρατηγική που στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης αποκτά για το κεφάλαιο υπερεπείγοντα χαρακτήρα. Και αδυναμία που στις ίδιες συνθήκες μπορεί για την κυριαρχια του κεφαλαίου να αποβεί καταστροφική. Από πολιτική άποψη λοιπόν η παρουσία της «τρόικας» έχει σημασία ανάλογη με την, από στρατιωτική άποψη,  σημασία της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στον εμφύλιο του 46-49.  Τότε ο ιμπεριαλισμός βοηθούσε την άρχουσα τάξη να επικρατήσει στρατιωτικά. Σήμερα την βοηθά να τσακίσει οικονομικά και ηθικά το λαό, και να βγάλει με συνοπτικές διαδικασίες τη χώρα στο σφυρί των αγορών του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

*

Η αποπροσανατολιστική αξιοποίηση της υπόθεσης των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, προκειμένου να εμφανιστεί η άγρια αντιλαϊκή πολιτική σαν ζήτημα παραχάραξης κάποιων στατισιτκών στοιχείων (ή σε άλλη έκδοση: σαν αποτέλεσμα κάποιων λαθεμένων λογιστικών πράξεων του ΔΝΤ), δεν πρέπει να αποπροσανατολίζει επίσης από το γεγονός ότι κανένα μέτρο, όποιες κι αν είναι οι βαθύτερες αιτίες του, δεν θα μπορούσε στην πραγματικότητα να εφαρμοστεί διαφορετικά, παρά μόνο με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε και έγινε πράξη η εφαρμογή του.

Οι ναζί στη Γερμανία του ’30 θα επιβάλανε τη δικτατορία τους «ανεξάρτητα» από την οποιαδήποτε προβοκάτσια στο Ράιχσταγκ, έλα όμως που η επιβολή της ναζιστικής δικτατρορίας δεν μπορούσε στην πραγματικότητα παρά να περάσει μέσα από τη σκηνοθεσία του εμπρησμού του… Η εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων και η θεσμοθέτηση της «τρόικας» ήταν «ανεξάρτητα» από τα στατιστικά στοιχεία για το έλλειμα. Έλα όμως που για να εφαρμοστούν τα μέτρα και να «θεσμοθετηθεί» η «τρόικα», όχι αφηρημένα αλλά συγκεκριμένα και πραγματικά, ήταν αναγκαίο να εμφανιστεί το δημόσιο έλλειμμα υπολογισμένο στο 15,4% αντί στο 8,6% που υπολογιζόταν μέχρι «χθες»…

«Ασήμαντη» διαφορά, κάτι λιγότερο από διπλασιασμός…

Απότομη «στατιστική» στροφή, που -πέρα από την επιμέλεια των καλοπληρωμένων υπηρετών του ιμπεριαλισμού- αντανακλά με τον τρόπο της την «αγωνία»  της εξουσίας του κεφαλαίου να ξεπεράσει άμεσα κάθε πολιτικό εμπόδιο (ακόμα και τις έως τότε «συνήθεις» αστικοδημοκρατικές διαδικασίες) που επιβράδυνε τους ρυθμούς επιβολής της αντιλαϊκής της στρατηγικής:

Άλλωστε λίγους μόνο μήνες πριν από τα «στατιστικά μαγειρέματα», τον Μάιο του 2009, συνεδρίαζε η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ σην Αθήνα με τη συμμετοχή του τότε πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, και με τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Παπανδρέου, να περνά από εκεί μια βολτίτσα αμέσως μετά την επιστροφή του από την Κίνα. Ήταν δεδομένο από τότε πώς αντικείμενο των συζητήσεων της «λέσχης» των ιμπεριαλιστών δεν ήταν παρά το πώς θα περάσουν τα μέτρα κατά των εργαζομένων ενόψει της οικονομικής κρίσης και πώς θα προσπαθήσουν να τσακίσουν τις αντιστάσεις των λαών.

Από αυτή την άποψη η συνολική εκτίμηση της κατάστασης ξεπερνά κατά πολύ τα όρια που καθορίζονται από οικονομικά μεγέθη «καταστροφής κεφαλαίου», «αναδιάρθρωσης του χρέους» ή «εσωτερικής υποτίμησης» κλπ. Γιατί είναι πια φανερό στον καθένα, ότι η επίθεση ενάντια στον λαό και στον τόπο από την πλευρά του ιμπεριαλισμού, από την πλευρά της κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, στοχεύει στην κατάκτηση  θέσεων πολύ πιο πέρα από αυτές που ορίζει ο «οικονομισμός» των πολιτικοοικονομικών ή απλώς λογιστικών μεγεθών. Όχι απλά θέσεων εξασφάλισης κερδοφορίας, αλλά, πρώτιστα, θέσεων εξουσίας: με την κυριολεκτικότερη και βαθύτερη δυνατή σημασία της λέξης.

Απλά για να μην ξεχνιόμαστε…

κινητοποίηση των κομμουνιστών το 2009 ενάντια στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ έξω από το χώρο της συνεδρίασής της

κινητοποίηση των κομμουνιστών το 2009 ενάντια στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ έξω από το χώρο της συνεδρίασής της

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s