«το ασφαλιστικό σύστημα οικοδομήθηκε στη βάση πελατειακών σχέσεων»

apergia

«Επίκαιρες» παραμένουν οι γνωστές δηλώσεις του υπουργού εργασίας κ. Βρούτση, οι οποίες πριν λίγες βδομάδες βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημοσιότητας, όταν ο υπουργός εργασίας τρομαγμένος από την εμφάνιση των «πελατών» του στο υπουργείο «του» κρύφτηκε στο γραφείο του και κάλεσε τις δυνάμεις καταστολής: Φυσικά αν επροκειτο πραγματικά για πελάτες του κ. Βρούτση (εκπροσώπους δηλαδή της εργοδοσίας), είναι βέβαιο ότι θα επικρατούσε το δόγμα πως ο «πελάτης έχει πάντα δίκιο». Εν προκειμένω, όμως, το ζήτημα δεν ήταν το «δίκιο του πελάτη», αλλά το δίκιο του εργάτη, που βρίσκεται σε μόνιμη αντίθεση με το «δίκαιο» των πραγματικών πελατών του κ. Βρούτση, σε μόνιμη σύγκρουση με το «δίκαιο» της τάξης που ο κ. Βρούτσης υπηρετεί σαν πολιτικός διαχειριστής των συμφερόντων της.

Ο κ. Βρούτσης, σαν «υπουργός εργασίας», έχει αναλάβει το έργο της κατεδάφισης του ασφαλιστικού συστήματος, της κατεδάφισής του «στη βάση» των «σχέσεων» που πραγματώνονται με την πολιτική του αυταρχισμού και την προσφυγή στην καταστολή του λαϊκού κινήματος.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Βασίλη Λάζαρη «Οι ρίζες του εληνικού κομμουνιστικού κινήματος» (Σύγχρονη Εποχή), γίνεται αντιληπτό ότι η «βάση» πάνω στην οποία επιχειρείται η κατεδάφιση του ασφαλιστικού συστήματος σήμερα, δεν διαφέρει ουσιαστικά σε τίποτα (το πολύ να λέγαμε ότι είναι η αντίστροφη όψη της)  από τη «βάση» πάνω στην οποία οικοδομήθηκαν τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων. Διαβάζουμε λογου χάρη στη σελίδα 152, στην ενότητα για τις μεγάλες απεργίες του Λαυρίου:

«Το Μάρτη του ίδιου χρόνου [1906] οι μεταλλορύχοι κίνησαν τέταρτη απεργία, με αιτήματά τους την αύξηση των ημερομισθίων τους, τη δημιουργία ταμείου συντάξεων, την καθιέρωση οκτάωρης εργασίας, την εξασφάλιση ιατρικής περίθαλψης και στέγασης και την προστασία των εργαζομένων από τα ατυχήματα που προκαλούσαν μερικές φορές τα φουρνέλα. Η απεργία κράτησε εννιά μέρες, λέγεται μάλιστα ότι υπήρξε κρυφός υποστηρικτής των απεργών ο διευθυντής της εταιρίας Αλμπράν, που ανήκε στο γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα. Η γενική όμως διεύθυνση της εταιρίας στο Παρίσι πληροφορήθηκε τις διαθέσεις του Αλμπράν και τον ανακάλεσε, ενώ παράλληλα ζήτησε την επέμβαση του ελληνικού κράτους για το τσάκισμα της απεργίας.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε καμιά αντίρρηση να εξυπηρετήσει την εταιρία. Γι’ αυτό έστειλε και πάλι στρατό στο Λαύριο, καθώς και δύο πολεμικά πλοία και κατόρθωσε τελικά να λυγίσει τους απεργούς με την τρομοκρατία που εξαπέλυσε, αλλά και με την προδοσία ορισμένων στοιχείων, τα οποία είχαν κατορθώσει να μπουν μέσα στις τάξεις των εργαζομένων, με σκοπό να τις διαβρώσουν.»

Από την πρόσφατη έκκληση του «πανικόβλητου» κ. Βρούτση προς τον «σωτήρα» του τον κ. Δένδια και την αποστολή στο «υπουργείο εργασίας» μερικών διμοιριών από αστυνομικές δυνάμεις καταστολής, έως την έκκληση της εργοδοσίας  των μεταλλείων του Λαυριου (της πελάτισσας των προκατόχων του κ. Βρούτση πριν έναν αιώνα) και την αποστολή στο Λαύριο στρατού και πολεμικών πλοίων, η απόσταση δεν είναι και τόσο μεγάλη, και το βέβαιο συμπέρασμα είναι ότι η «βάση της οικοδόμησης» του ασφαλιστικού συστήματος και η «βάση» της κατεδάφισής του στην πραγματικότητα  ταυτίζονται… Αυτό φυσικά καθόλου δεν σημαίνει, ότι από την αποστολή λίγων διμοιριών της αστυνομίας μέχρι την αποστολή του στρατού και του στόλου δεν ανοίγεται μπροστά στους κ.κ.  Βρούτση και Δένδια, Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη, πεδίο δόξης λαμπρό.

leadImage_preview

Για την ιστορία: στις προηγούμενες σελίδες του βιβλίου διαβάζουμε και για την τρίτη απεργία του Λαυρίου, το 1896, που πήρε μορφή εξέγερσης με αιματηρή κατάληξη. Και τότε η κυβέρνηση είχε στείλει στο Λαύριο για την καταστολή της απεργίας δυο ίλες ιππικού, μια πυροβολαρχία και ένα ευζωνικό τάμα. Η απεργία εκείνη, όμως, δεν λύθηκε πριν να κερδηθεί αύξηση κατά 5 λεπτά στο ημερομίσθιο των 3 δραχμών για 14ωρη ημερήσια εργασία… Οι εργάτες αντιμέτωποι με το ιππικό, το πυροβολικό, το πεζικό, το ναυτικό και τις «ειδικές δυνάμεις», για 5 λεπτά αύξηση στο μεροκάματο. Με τι άλλο θα βρίσκονταν αντιμέτωποι αν πάλευαν για τη δική τους εξουσία;

Η δίκη των 35 συνδικαλιστών έχει αναβληθεί για τις 12 Ιουνίου.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s