Ελλάδα – μονοπωλιακό καπιταλιστικό στάδιο – οικονομική και πολιτική εξάρτηση

Ο ιμπεριαλισμός εμφανίζεται ιστορικά σαν αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης (μονοπώλιο, «εξάντληση» της εσωτερικής αγοράς, κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου κλπ) σε μεμονωμένες χώρες, σαν δική τους «ιδιότητα» ως χωρών ιμπεριαλιστικών, που στη βάση της οικονομικής τους ανάπτυξης γίνονται επεκτατικές, οικονομικά και πολιτικά, με όλες τις πρόσφορες μορφές εκδήλωσης του επεκτατισμού τους:

Οικονομικός έλεγχος του χρηματιστικού κεφαλαίου σε παραγωγικές δυνάμεις άλλων χωρών, εξαγωγή κεφαλαίου, κράτη-τοκογλύφοι (ο δανεισμός είναι επίσης μορφή εξαγωγής –χρηματικού- κεφαλαίου, αλλά και μέσο εξαγωγής βιομηχανικού καθώς και εμπορικού κεφαλαίου, μέσο καταλήστευσης παραγωγικών πόρων, επιβολής πολιτικού ελέγχου κλπ),  παλιές και σύγχρονες μορφές «αποικιοποίησης»  (παλιότερα άμεσες μορφές, σήμερα μέσω των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων κ.ά.), μοίρασμα του κόσμου ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές χώρες και ανάμεσα σε μονοπώλια, ξαναμοίρασμα του κόσμου, ιμπεριαλιστικός πόλεμος…

Από τη στιγμή που μια χώρα εμφανίζεται με τα ιμπεριαλιστικά της χαρακτηριστικά, ο ιμπεριαλισμός αναπτύσσεται και σαν σύστημα διεθνών οικονομικών και πολιτικών σχέσεων. Σχέσεων πρώτα απ’ όλα εξάρτησης –οικονομικής και πολιτικής- από την ιμπεριαλιστική χώρα, χωρών όπου ακόμα μπορεί να μην υπάρχει καν καπιταλισμός ή όπου ο καπιταλισμός είναι λιγότερο αναπτυγμένος. Σε μια τέτοια διεθνή σχέση, παρόλο που αυτή είναι η διεθνής σχέση του ιμπεριαλισμού, δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και τα δυο μέρη ιμπεριαλιστικά: Από τη μια έχουμε την ιμπεριαλιστική χώρα κι από την άλλη την εξαρτημένη. Ή, αντίστροφα, πρόκειται για διεθνή σχέση εξάρτησης, όμως δεν μπορούμε να κάνουμε γενικά λόγο για δυο «αλληλεξαρτημένες» χώρες: Η μία είναι η εξαρτημένη κι η άλλη η ιμπεριαλιστική.

Η ίδια η σχέση εξάρτησης με τις διάφορες οικονομικο-πολιτικές της  μορφές συντελεί στην πιο γρήγορη ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων στην εξαρτημένη χώρα. Εδώ δεν μπορεί παρά να προκύπτει μια στρέβλωση: Ο καπιταλισμός, τυπικά,  είναι προϊόν της μικρής εμπορευματικής παραγωγής και του περάσματός της  από τις απλές εμπορευματικές στις καπιταλιστικές σχέσεις, που στη συνέχεια αναπτύσσονται καλύπτοντας εκτατικά την εθνική, εσωτερική αγορά…   Αυτή  η διαδικασία ανάπτυξης (παρά τη βαρβαρότητα συγκεκριμένων της χαρακτηριστικών) είναι ταυτόχρονα η «φυσική» διαδικασία ανάπτυξης μιας χώρας. Σε μια χώρα «προκαπιταλιστική» ή «υπανάπτυκτα» καπιταλιστική, από τη στιγμή που αυτή θα πιαστεί στα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, αυτή η «φυσική» οικονομική διαδικασία δεν καθορίζεται πια από τους εσωτερικούς όρους της, αλλά από τους όρους της εθνικής οικονομικής και πολιτικής  εξάρτησης που επιβάλλονται «από τα πάνω». Η δική της ανάπτυξη γίνεται από πολλές απόψεις φραγμός στους όρους της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσής της και, αντίστροφα, η οικονομική εξάρτηση φραγμός στους «δικούς της» εσωτερικούς όρους ανάπτυξης.

Έτσι έχουμε μια επιταχυνόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη στην εξαρτημένη χώρα, όπου η μετατροπή της μικρής παραγωγής σε μεγάλη βρίσκει τα (όχι μόνο ποσοτικά) όριά της εκεί που αρχίζει η ιμπεριαλιστική οικονομική της εκμετάλλευση. Και όπου ταυτόχρονα,  η μεγάλη παραγωγή έρχεται και εγκαθίσταται στην εξαρτημένη χώρα από την ιμπεριαλιστική χώρα, στην οικονομική και πολιτική στρατηγική της οποίας υποτάσσει τη λειτουργία της, υποτάσσοντας σ’ αυτήν και τους γενικούς κοινωνικο-οικονομικούς αναπτυξιακούς όρους της εξαρτημένης χώρας. Και όπου, τέλος, η σχέση (αντίθεση) αυτών των δυο πλευρών της οικονομικής (καπιταλιστικής) ανάπτυξης αποτελεί ως ενότητα την συγκεκριμένη μορφή/τύπο ανάπτυξης της εξαρτημένης χώρας.

Εφόσον αυτή η αντίθεση δεν λυθεί έγκαιρα (για την μεταπολεμική Ελλάδα «έγκαιρα» θεωρώ πως ήταν πρώτα απ’ όλα στη δεκαετία του ‘50, λιγότερο του ’60 ακόμα και του ’70, όμως η ένταξη στην ΕΟΚ και κατόπιν στην ΕΕ/ευρωζώνη αποτέλεσε την οριστική ταφόπλακα μιας τέτοιας δυνατότητας), μέσα από την ίδια αυτή αντίθεση και ενότητα, η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας θα φτάσει από τη γενική της άποψη ως το μονοπωλιακό της στάδιο  μην παύοντας να αναπαράγει  μέχρι και στο στάδιο αυτό καθώς και στην παραπέρα εξέλιξή του,  τις σχέσεις οικονομικής και πολιτικής εξάρτησής της. Εδώ έχουμε μια γιγάντωση της συγκέντρωσης του κεφαλαίου της εξαρτημένης χώρας, από τη μια, που σαν κεφάλαιο μονοπωλιακό αποκτά επίσης επεκτατικά χαρακτηριστικά. Και από την άλλη η οικονομική γιγάντωση   καθόλου δεν αποκλείει (ίσα-ίσα ενδεχομένως υπάρχει αναγκαία σχέση μεταξύ τους) την ανάπτυξη και αναπαραγωγή των σχέσεων της εξάρτησης σε αντίστοιχα με αυτήν την γιγάντωση μεγέθη.

Το αποτέλεσμα αυτών των σχέσεων στο σύνολό τους αποτελεί ιστορικό καρπό, που θα μπορούσαμε να τον «κατατάξουμε» θεωρητικά στις «μεταβατικές» μορφές των σχέσεων του ιμπεριαλιστικού συστήματος, όχι όμως στις «τυπικές» μεταβατικές μορφές των απαρχών  του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού σταδίου, αλλά σ’ αυτές που γεννιόνται μέσα από την μακρόχρονη ανάπτυξη των εσωτερικών του σχέσεων.

Έτσι φτάνουμε στην τελευταία 20ετία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ως προς την Ελλάδα, όπου ένα κυρίαρχο τμήμα του ελληνικού κεφαλαίου αναπτυγμένο ως το μονοπωλιακό ή λίγο πριν το μονοπωλιακό του στάδιο,   χάρη στην ανατροπή του σοσιαλισμού στην Ευρώπη και χάρη στην επιβολή (για τις ανάγκες του μονοπωλιακού συναγωνισμού) της ελευθερίας του συναγωνισμού, της αγοράς, της κίνησης κεφαλαίων κλπ, βρίσκει χώρο για την οικονομική του επέκταση (ή/και φυγή) έξω από τη χώρα, στην ευρύτερη γεωγραφική περιφέρειά της, στην Κίνα ή αλλού, βρίσκει επίσης ευκαιρία εναλλαγής σφαιρών επένδυσης κεφαλαίου (μετατροπής του από βιομηχανικό σε εμπορικό ή σε χρηματιστικό), βρίσκει έδαφος για τη «συμπεριφορά» του σαν πραγματικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, με τους όρους που καθορίζει αυτός του ο χαρακτήρας:

 Όροι που φέρουν χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού ως ανώτατου σταδίου της καπιταλιστικής ανάπτυξης (ανώτατου, λόγω του πεπερασμένου μεγέθους της επιφάνειας της γήινης σφαίρας σε συνδυασμό με τα σε κάθε δοσμένη περίοδο όρια ανάπτυξης του ίδιου του κεφαλαίου), ακόμα κι αν η χώρα που φτάνει σε αυτό το στάδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν ανήκει στη «χούφτα» των χωρών που εκμεταλλεύονται και καταληστεύουν όλες τις χώρες του κόσμου,  ακόμα κι αν οι επεκτατικές βλέψεις του συγκεκριμένου «εθνικού» μονοπωλιακού κεφαλαίου δεν μπορεί να ικανοποιούνται  παρά μόνο σε συνάρτηση, σε πρόσδεση, σε εξάρτηση από τη στρατηγική που χαράζει ή μία ή άλλη πλευρά των χωρών αυτής της «χούφτας».

Πέρα από εξωτερικές ομοιότητες που πάντα υπάρχουν ανεξάρτητα από ιστορική εποχή , υπάρχει, ως προς την Ελλάδα, σημαντική ποιοτική διαφορά λ.χ. σε σχέση με τη συμμετοχή της σε ιμπεριαλιστικές εκστρατείες, επεμβάσεις κλπ, ανάμεσα σε περιόδους όπου κύριος παράγοντας είναι η φιλοδοξία της αστικής τάξης για επέκταση  της εθνικής εσωτερικής αγοράς, σε περιόδους όπου η συμμετοχή ενδεχομένως στηρίζεται στην επιδίωξη μιας (ακόμα ανύπαρκτης) μονοπωλιακής επέκτασης, και στην περίοδο όπου σε κύριο παράγοντα της πολιτικής και της συνέχισής της με άλλα μέσα αναδεικνύεται η επιδίωξη διατήρησης και διεύρυνσης ενός ήδη υπάρχοντος βαθμού οικονομικής επέκτασης του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Όμως ταυτόχρονα, αυτή η σημαντική διαφορά δεν έχει φτάσει, λόγω της θέσης του ελληνικού καπιταλισμού στην διεθνή ιμπεριαλιστική αλυσίδα, να αναιρέσει το ότι και στις τρεις περιπτώσεις μοναδικό μέσο παραμένει η πρόσδεση και η εξάρτησή του από τη στρατηγική των «καθαυτό» ιμπεριαλιστικών χωρών,  των ιμπεριαλιστικών χωρών που η κυριαρχία τους και οι βλέψεις τους εκτείνονται στα όρια ολόκληρης της γης… Μοναδικό μέσο παραμένει η πρόσδεση στις συμμαχίες και τις αντιθέσεις τους, που εμφανίζονται με τη μορφή συμμαχιών και αντιθέσεων ανάμεσα σε μερίδες του ελληνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου καθώς και ανερχόμενων μερίδων του «μεγάλου» κεφαλαίου γενικότερα.

Έτσι κι η Ελλάδα αποκτά τον δικό της «καπιταλισμό που σαπίζει». Μόνο που θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι το «σάπισμα» αυτό αναφέρεται στην ανάπτυξη του κεφαλαίου και ιδίως του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ο καπιταλισμός δεν είναι το κεφάλαιο καθαυτό. Είναι οι κοινωνικές σχέσεις που επιφέρει η οικονομική-πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου σε όλη την κοινωνική έκταση, σχέσεις που διαποτίζουν κάθε κοινωνικό κύτταρο και ιστό. «Καπιταλισμός που σαπίζει» δεν σημαίνει σάπισμα του κεφαλαίου, σημαίνει σάπισμα του κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού που αποτελεί την πραγματική μορφή του «καπιταλισμού» της κάθε χώρας, σημαίνει σε τελική ανάλυση, «σάπισμα» του οικονομικού της παρόντος, των κοινωνικών αναπτυξιακών της προοπτικών, «σάπισμα» πρακτικά του παρόντος και του μέλλοντος των εργαζομένων, της εργατικής  τάξης και του λαού συνολικά.

Κι από την άλλη πλευρά, ταυτόχρονα με την ανάπτυξη του «ελληνικού» κεφαλαίου ως το μονοπωλιακό του στάδιο,  με αυτά τα χαρακτηριστικά,  αναπτύχθηκαν σε ανώτερο επίπεδο και τα χαρακτηριστικά της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας. Αρπαγή πλουτοπαραγωγικών πηγών,   αποκρατικοποιήσεις απαξίωσης παραγωγικών δυνάμεων, δανεισμός, εξωτερικό χρέος, αποδιάρθρωση και συρρίκνωση της μικρομεσαίας παραγωγής προς όφελος του διεθνούς μονοπωλιακού εμπορικού-χρηματιστικού κεφαλαίου, είναι λίγες μόνο πλευρές αυτής της οικονομικής εξάρτησης.  Δανειακές συμβάσεις και μνημόνια, ο απευθείας έλεγχος (μέχρι και στα οικονομικά των δήμων) από τους επιτρόπους της ΕΕ και της ΕΚΤ μέσω της «τρόικας», σαν αναβαθμισμένο επιστέγασμα  των ως τώρα θεσμικών ευρωενωσιακών καταναγκασμών,  η προσθήκη πάλι μέσω της «τρόικας» του ΔΝΤ ως «ανώτερης αρχής», η νέα δομή του ΝΑΤΟ, το χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου πριν λίγα χρόνια ο έχων το γενικό πρόσταγμα στην παρέλαση της 28/10 αναφέρθηκε όχι σαν αξιωματικός του ελληνικού στρατού αλλά σαν αξιωματούχος του ΝΑΤΟ,  οι ευρω-ΝΑΤΟϊκοί μηχανισμοί που εγκαταστάθηκαν στις κρατικές υπηρεσίες με όχημα την «τρομοκρατία» και τους ολυμπιακούς αγώνες, άλλες μορφές όπως η παρουσία της FRΟΝΤΕΧ κλπ, αποτελούν επίσης μερικές μόνο εκφράσεις της εξάρτησης από την πολιτική της πλευρά.

Αποτελεί λοιπόν, η εξάρτηση από τις ιδιαίτερα αναπτυγμένες ιμπεριαλιστικές χώρες, συνθήκη που θα μπορούσε να πει κανείς, ότι  πολλαπλασιάζει στο τετράγωνο το «σάπισμα» του ελληνικού καπιταλισμού, δηλαδή της υπαρκτής ελληνικής κοινωνίας, ότι πολλαπλασιαστικά υποθηκεύει και ακυρώνει την από κοινωνική άποψη αναγκαία αναπτυξιακή της προοπτική, ότι  λειτουργεί καταναγκαστικά (στη βάση των εξωτερικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων) ως προς τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, ότι αποτελεί πρόσθετο μηχανισμό αποπροσανατολισμού και καταστολής απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.  Μονοπωλιακό στάδιο του ελληνικού καπιταλισμού και οικονομική-πολιτική εξάρτηση της χώρας, συγκλίνουν στο μαρασμό  των εργαζομένων, του λαού, της κοινωνίας. Και αποτελούν μεταξύ τους μια ενότητα συμμαχιών και αντιθέσεων, ποτέ όμως σε διάσταση μεταξύ τους όταν πρόκειται οι εκπρόσωποι της μιας και της άλλης πλευράς να αντιμετωπίσουν το εργατικό, λαϊκό κίνημα.

Μετά από όλα αυτά, είναι σημαντικό να καθοριστούν τα πολιτικά καθήκοντα που απορρέουν από το συγκεκριμένο αυτό επίπεδο ανάπτυξης της χώρας , με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά,  που σωστά κατά τη γνώμη μου (στη βάση των παραπάνω) περιγράφεται, εντελώς γενικά, σαν καπιταλισμός στο μονοπωλιακό του στάδιο ανάπτυξης, εξαρτημένος κυρίως από ΗΠΑ και ΕΕ, σε ενδιάμεση θέση στην «ιεραρχία» των ιμπεριαλιστικών σχέσεων: Η «ενδιάμεση θέση» βέβαια, θα απαιτούσε συγκεκριμενοποίηση, αν αναλογιστούμε ότι, αναλογικά, λ.χ. σε κοινωνικό επίπεδο, «ενδιάμεση» είναι η θέση και ενός βιοτέχνη που απασχολεί 2-3 εργαζόμενους αν και η απόσταση που τον χωρίζει από την κορυφαία θέση είναι  τεράστια….

Ποιες είναι λοιπόν οι πολιτικές προεκτάσεις, που απορρέουν από την παραπάνω περιγραφή, σε σχέση με τους στόχους του λαϊκού κινήματος και της ταξικής – εργατικής του πρωτοπορίας;

Απάντηση στο ερώτημα αυτό, μπορεί νομίζω να δοθεί μόνο από τη σκοπιά των αναγκών των εργαζομένων, από τη σκοπιά των αντικειμενικών απαιτήσεων ανάπτυξης της κοινωνίας οι οποίες πια βρίσκονται σε οριστική αντίθεση προς τους όρους ανάπτυξης του μονοπωλιακού κεφαλαίου, που κυριαρχώντας πάνω της «σέρνει» στους δικούς του όρους την κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη γενικά.  Με άλλα λόγια, έχει παρέλθει οριστικά η εποχή, που θα μπορούσαν, που θα υπήρχε η δυνατότητα,  να συμπίπτουν σε ορισμένα σημαντικά μεγέθη (ρυθμών, κατευθύνσεων κλπ)  η ανάπτυξη του κεφαλαίου και η ανάπτυξη της της κοινωνίας… Απάντηση επίσης, μόνο από τη σκοπιά των αναγκών ανάπτυξης της κοινωνίας, που βρίσκονται   (και βρίσκονταν πάντα) σε πλήρη αντίθεση προς τους όρους που επιβάλλουν οι σχέσεις της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας…

Η πάλη για την ακύρωση δανειακών συμβάσεων και μνημονίων, για την αποπομπή της «τρόικας», την αποδέσμευση συνολικά από τους πολιτικούς και οικονομικούς μηχανισμούς της ΕΕ, η ανυπακοή και η απειθαρχία απέναντι στους ευρωενωσιακούς κανόνες και τους κανόνες των μονοπωλίων γενικά,  ενάντια στις ελευθερίες  του κεφαλαίου,  της αγοράς και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας  από τη σκοπιά των αναγκών ανάπτυξης της κοινωνίας, ενάντια στη στρατηγική των μονοπωλίων από τη σκοπιά της στρατηγικής των κοινωνικών λαϊκών αναγκών, ενάντια στο ξεπούλημα,  το ξήλωμα, την καταστροφή των φυσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών και παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, ενάντια στον ευρωστρατό, στο ΝΑΤΟ και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όπου γης, για την διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που βρίσκονται στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστών, για τα εθνικά (πολιτικά, οικονομικά και εδαφικά) κυριαρχικά δικαιώματα, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις δυνάμεις που τον στηρίζουν…

…Μαζί με την πάλη για την υπεράσπιση και την κατοχύρωση σε ανώτερο επίπεδο των λαϊκών δημοκρατικών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ενάντια στο ρατσισμό, τον εθνικισμό, το φασισμό, τον κυβερνητικό αυταρχισμό και την κρατική καταστολή…

…Μαζί με την πάλη  για την επιβίωση, το μεροκάματο, το ωράριο, την οικονομική στήριξη των ανέργων, ενάντια στα χαράτσια και τη φοροληστεία,   για το δικαίωμα στην εργασία,  στην υγεία, στην παιδεία, το δικαίωμα στη φύση και στον πολιτισμό ενάντια στις «αξίες» και τα «ιδανικά» της καταλήστευσης, της εμπορευματοποίησης, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο…

…Αποτελούν, όλα αυτά μαζί, αναγκαίους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους της πάλης, που αντικειμενικά έρχονται σε σύγκρουση με όλες τις πλευρές της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των μονοπωλίων, σε σύγκρουση με την μονοπωλιακή καπιταλιστική ιδιοκτησία…

…Που αντικειμενικά συγκεντρώνονται   στο στόχο της άμεσης και χωρίς περιστροφές κατοχής από την κοινωνία των παραγωγικών δυνάμεων, που έχουν τόσο ωριμάσει, τόσο μεγαλώσει, τόσο αναπτυχθεί, ώστε να μην επιδέχονται άλλη διεύθυνση πέρα από την κοινωνική,  φέρνοντας έτσι ταυτόχρονα  στο κεντρικό, στο άμεσο προσκήνιο της πάλης την προϋπόθεση της πραγμάτωσής του: την εργατική – λαϊκή εξουσία, την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, τα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου.

Advertisements

5 Σχόλια on “Ελλάδα – μονοπωλιακό καπιταλιστικό στάδιο – οικονομική και πολιτική εξάρτηση”

  1. Ο/Η koskend λέει:

    Κατά τη γνώμη μου είναι η πιο σωστή συνοπτική τοποθέτηση για το ζήτημα «ιμπεριαλισμός» και «εξάρτηση» . Ορίζει και τα καθηκοντα που απορρέουν από αυτή τη θέση. Απομένει μια ανάλυση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στο έδαφος της κρίσης (δύσκολο αυτό), σχετικά με την οποία θα αναδειχθούν απόψεις για τις συμμαχίες

  2. Ο/Η koskend λέει:

    συμπληρωματικά και επεξηγώντας: Είναι σωστή γιατί βλέπει την εξάρτηση ως διαλεκτική σχέση (θέση και αντίθεση) και γιατί, επιτέλους, κάποιος να πει πως το κεφάλαιο, πάνω απ΄ όλα, είναι σχέση.. Επειδή θέλει να δει τον ιμπεριαλισμό όχι στην απαρχή του αλλά σήμερα …

    • Ο/Η marasagis λέει:

      ευχαριστώ, κι εγώ νομίζω ότι το «μόνο» (υπερβάλλοντας βέβαια) μειονέκτημα της τοποθέτησης είναι πώς όσο σωστή κι αν είναι δεν παύει να είναι κλεισμένη μέσα στα όρια εκείνα όπου από τη μέσα μεριά είναι τα λόγια κι από την έξω μεριά η πράξη.

  3. Ο/Η marasagis λέει:

    να προσθέσω ότι το κείμενο είναι γραμμένο με αφορμή καταρχήν τον τίτλο αυτής της ανάρτησης:
    http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_21.html#comment-form
    κάτω από τον οποίο αναπτύσσεται ένας ενδιαφέρων προβληματισμός, πέρα από το βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας σε κύρια επιμέρους κλπ κλπ

    • Ο/Η koskend λέει:

      Τον παρακολουθώ αυτόν το διάλογο, είναι όντως ενδιαφέρων. Υπάρχουν πολλών ειδών αντι-ιμπεριαλισμοί στα πλαίσια της αριστεράς. Ας πούμε ειλικρινείς, γνήσιοι αρκετοί ως προς αυτό (εξαιρώ τον αντι-ιμπεριαλισμό του σύριζα). Η συζήτηση πρέπει να γίνεται με όσο το δυνατόν επιστημονικό τρόπο και με επίγνωση συγκεκριμένων ελλείψεων που υπάρχουν (έλλειψη ανάλυσης της ελλ κοινωνίας/ ελλιπής σύνδεση με τις μάζες) που θα επιβεβαίωναν ή όχι τα θεωρητικά κατασταλάγματα και θα διευκόλυναν τη διαμόρφωση πολιτικής γραμμής πάλης, ειδικά σε μια περίοδο όξυνσης των αντιθέσεων. Αντιπαράθεση χρειάζεται σε όσους βλέπουν τον ιμπεριαλισμό σαν εξωτερικό γνώρισμα του καπιταλισμού, σαν σύστημα εξωτερικής πολιτικής, αλλά και με όσους παραγνωρίζουν ότι το κεφάλαιο, αφού είναι σχέση, όντας ιμπεριαλιστικό και επεκτατικό, δημιουργεί σχέσεις.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s