της κορέας

Διαβάζω στο σημερινό Ριζοσπάστη την ανάλυση τη σχετική με την αυξανόμενη ένταση στην περιοχή της Κορέας και κάνω ορισμένες σκέψεις, σκέψεις βέβαια «επιμέρους» απέναντι στη συνολική πραγματικότητα της περιοχής:

Πρώτη σκέψη: Όταν οι ΗΠΑ, μαζί με τη Νότια Κορέα, διεξάγουν τέτιας κλίμακας και χρονικής διάρκειας στρατιωτικές ασκήσεις πολεμικής επιθετικότητας σε βάρος της ΛΔ Κορέας, είναι επόμενο η ΛΔ Κορέας από την πλευρά της να κινητοποιείται επίσης στρατιωτικά πραγματοποιώντας απέναντι στις επιθετικές «ασκήσεις» των ιμπεριαλιστών τις δικές της αμυντικές «ασκήσεις», εφόσον κάθε στρατιωτική άσκηση εκτός από εκπαιδευτικό «θέατρο» αποτελεί και κατάσταση πραγματικής ετοιμότητας. Θα ήταν λοιπόν αδιανόητο να υποθέσει κανείς, ότι η Βόρεια Κορέα ευρισκόμενη απέναντι σε μια κατάσταση πολεμικής επιθετικής ετοιμότητας με στόχο την ίδια, δεν θα κινητοποιούσε τους δικούς της μηχανισμούς πολεμικής αμυντικής – αποτρεπτικής ετοιμότητας.

Με αυτόν τον τρόπο πρέπει να εκτιμηθεί και η ανακοίνωση του εκπροσώπου της Εθνικής Επιτροπής Ειρήνης Κορέας στην Πιονγιάνγκ, που σημείωνε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Ο ουρανός, η γη και οι θάλασσες της Νότιας Κορέας κατακλύζονται από τα τελευταία αμερικανικά πυρηνικά μέσα. Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές προχωρούν σε ακατάπαυστες κινήσεις πολέμου από την έναρξη της κατοχής της Νότιας Κορέας, δημιουργώντας, αρκετές φορές, μία κατάσταση όξυνσης και αμέσως μετά αποκλιμάκωσης. Ομως, ποτέ δεν εργάστηκαν τόσο απελπισμένα προκειμένου να ξεκινήσουν έναν πυρηνικό πόλεμο έναντι της ΛΔ Κορέας με όλους τους τύπους πυρηνικών μέσων όπως κάνουν τώρα.

Αυτό δεν είναι μία απλή απειλή, ένας εκβιασμός κατά της ΛΔ Κορέας και μία επίδειξη στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά μία πολύ επικίνδυνη στρατιωτική πρόκληση ώστε να ξεκινήσουν έναν πυρηνικό πόλεμο στη Χερσόνησο με κάθε κόστος. Οι ΗΠΑ φαίνεται να επιδεικνύουν τη δύναμή τους φέρνοντας τα τελευταία πυρηνικά όπλα εντός της Νότιας Κορέας αλλά αυτό δε θα τις οδηγήσει πουθενά. Σφάλλουν σοβαρά εάν θεωρούν πως μπορούν να τρομοκρατήσουν τη ΛΔ Κορέας με τα τελευταία τους όπλα».

Δεύτερη σκέψη, η προερχόμενη από μια «λεπτομέρεια»‘ του ίδιου δημοσιεύματος: «Στο τέλος της βδομάδας, στρατιωτικοί αξιωματούχοι της ΛΔ Κορέας, απαντώντας πάντα στις πρότερες στρατιωτικές προκλήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, φάνηκε να προχωρούν στη μετακίνηση τουλάχιστον δύο πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς πιθανώς τύπου «Musudan» στις ανατολικές ακτές της χώρας, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από ιαπωνικά και αμερικανικά ΜΜΕ για να προπαγανδίσουν τα δήθεν άμεσα «σχέδια» της Πιονγιάνγκ για επιθέσεις κατά των ΗΠΑ με διηπειρωτικούς πυραύλους. Επειδή όμως το «θερμόμετρο», στη δεδομένη στιγμή, άρχισε να ανεβαίνει επικίνδυνα, ο Νοτιοκορεάτης υπουργός Αμυνας Κιμ Κουάν Τζιν παρενέβη εξηγώντας ότι δεν πρόκειται για βορειοκορεατικούς πυραύλους μεγάλου αλλά μεσαίου βεληνεκούς που πιθανώς να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο εκδηλώσεων για την επέτειο γέννησης (15 Απριλίου 1912) του αποβιώσαντος πρώην προέδρου και ιδρυτή της ΛΔ Κορέας Κιμ Ιλ Σουνγκ (παππούς του νυν προέδρου Κιμ Γιονγκ Ουν)».

Από το γεγονός, λοιπόν, ότι ακόμα και ο Νοτιοκορεάτης υπουργός Άμυνας βρέθηκε υποχρεωμένος να ανασκευάσει την εκστρατεία εμπρηστικής χειραγώγησης της διεθνούς «κοινής γνώμης» που επιχείρησαν τα «συμμαχικά» (ιαπωνικά και αμερικανικά) ΜΜΕ, γίνεται φανερό ότι και η ίδια η νοτιοκορεατική κυβέρνηση βρίσκεται κατά έναν σημαντικό βαθμό εγκλωβισμένη σε ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις, που αν και εμφανίζουν τον εαυτό τους να αποσκοπεί «για το καλό της», στην πραγματικότητα υπερβαίνουν τα όρια των «εσωτερικών» (εντός της κορεατικής χερσονήσου) κρατικών ανταγωνισμών, καθώς και τα όρια των -εντός αυτών των ανταγωνισμών- νοτιοκορεταικών επιδιώξεων… Σε αυτόν όμως ακριβώς το βαθμό «υπέρβασης» πρέπει να αναζητηθούν και τα αίτια των μορφών φαινομενικού ή πραγματικού στρατιωτικού παροξυσμού,  που επικαλύπτουν τις διακρατικές διαφορές μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας…

Μέσα από το πρίσμα των παραπάνω σκέψεων αποκτά ευρύτερες διαστάσεις κατανόησής της (μιλώντας φυσικά από την πλευρά των δικών μου ικανοτήτων και κριτηρίων κατανόησης) η πρόσφατη έκκληση του Φιντέλ με τον τίτλο «Το καθήκον για την αποτροπή ενός πολέμου στην Κορέα», σαν έκφραση της ανησυχίας της διεθνούς «κοινής γνώμης» απέναντι σε πιθανές τροπές της έντασης που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στην περιοχή.

***

Πέρα από τα παραπάνω, με αφορμή τα τεκταινόμενα σ’ αυτή τη «μακρινή» μεριά του πλανήτη, ένιωσα την ανάγκη μιας μικρής αναδρομής (πραγματικά μικρής και πολύ περιορισμένης σε σχέση με τα πραγματικά μεγάθη του αντικειμένου της) στον τρόπο με τον οποίο, κατά το πρόσφατο χρονικό διάστημα, κλιμακώθηκε η ρητορική εκστρατεία προετοιμασίας της «κοινής γνώμης» ενόψει της σημερινής «έντασης», που φυσικά ήταν προγραμματισμένη, όσο ακριβώς δηλαδή ήταν προγραμματισμένα τα διεξαγόμενα αυτή τη στιγμή επιθετικά στρατιωτικά γυμνάσια ΗΠΑ – Νότιας Κορέας στην περιοχή. Και εννοώ, μιας αναδρομής στην ρητορεία που είτε συνειδητά είτε μισοασυνείδητα εντάχθηκε σε αυτήν την κλιμάκωση – έχοντας το ιδιαίτερο ενδιαφέρον (εξού και η «ανάγκη που ένιωσα») ότι πρόκειται για ρητορεία που κατά ένα μέρος μάς συνδέει «εθνικά» με τις σχετικές εξελίξεις ως ρητορεία με ταυτότητα «ελληνική». Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται στην πραγματικότητα και ο τελικός στόχος της αναδρομής.

Έχοντας σαν οδηγό τις αναρτήσεις του μπλογκ, ξεκινάω από το παρόν προς το παρελθόν, από την «επιφάνεια» προς το «βάθος του χρόνου», το πράγματι όχι και τόσο μεγάλο «βάθος» του:

Εδώ υπάρχει μια κάπως ιδιότυπη επικοινωνιακή μορφή (μορφή που είχα φιλοδοξήσει να έχει εκφραστικά χαρακτηριστικά τού, όμως όχι οικείου μου, κινέζικου τρόπου σκέψης) προσέγγισης της ορισμένης μεταστροφής την οποία εμφάνισε πρόσφατα η κινεζική ηγεσία στη στάση που τηρεί σε σχέση με την Κορέα: Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια νύξη σχετικά με την πιθανότητα η κινεζική στάση να καθορίζεται κατά έναν κρίσιμο βαθμό από το ότι, λ.χ., τον Νοέμβριο του 2012 οι σωρευτικές άμεσες επενδύσεις των ΗΠΑ στην Κίνα έφτασαν στα 70 δισεκατομμύρια δολάρια, από το ότι μέσα στο 2012 οι επενδύσεις από ΕΕ στην Κίνα αν και (μειωμένες κατά 3,8% σε σχέση με το 2011) ανήλθαν στο ποσό των  6,1 δισ. δολ., ή από το ότι την ίδια χρονιά οι επενδύσεις των 10 κορυφαίων ασιατικών οικονομιών (οι εταιρίες των οποίων παραμένουν οι ισχυρότεροι ξένοι επενδυτές στην Κίνα, και οι οποίες -υποθέτω- ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από «δυτικά» κεφάλαια) αν και υποχώρησαν κατά 4,8%, ανήλθαν στα 95,7 δισ. δολάρια.

Σε κάθε περίπτωση, η παραπάνω «μορφή προσέγγισης» μάς οδηγεί σε αυτή, την απαραίτητη για την κατανόηση της, λίγο παλιότερη ανάρτηση, όπου κατά κάποιο τρόπο «σουμάρονται» ορισμένες εκφράσεις του πρόσφατου ιμπεριαλιστικού επικοινωνιακού – επιθετικού «συναγερμού» κατά της Βόρειας Κορέας, οι οποίες πριν 3-4 μήνες έβλεπαν το «φως» της δημοσιότητας σε εφημερίδες και «μπλογκόσφαιρα».

Συνεχίζοντας με τη μηχανή του χρόνου το ταξίδι προς το παρελθόν, φτάνουμε στον επόμενο σταθμό μας, εδώ, στα κατορθώματα του κ. Τσίπρα στις ΗΠΑ, με τα οποία και εισερχόμαστε στην «ελληνική συμμετοχή», ή να το πούμε αλλιώς: στην ελληνική διαπλοκή, σε σχέση με τα όσα αφορούν το θέμα της ανάρτησης:   Όπου ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αρκείται στο να διαβεβαίωσει ουσιαστικά την αμερικανική ολιγαρχία ότι δεν είναι μες στις προθέσεις του μιά Νέα Ελλάδα, αλλά το κάνει αυτό χρησιμοποιώντας με κουτοπόνηρη διπλωματική «πανουργία» την πρόστυχη μετωνυμική ταύτιση της Νέας Ελλάδας με «μια νέα Βόρεια Κορέα», ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι οι συγκεκριμένες, παρούσες και αναγκαίες για το λαό της  προοπτικές της σύγχρονης Ελλάδας απέχουν κατά πολύ από τις συγκεκριμένες συνθήκες και παράγοντες που πριν από δεκατίες οδήγησαν, επίσης υπό όρους αναγκαιότητας, στην ίδρυση της Λ.Δ. Κορέας, όπως το γνωρίζει πολύ καλά και το αμερικανικό του ακροατήριο… Και όπου, μη αρκούμενος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή του την (ήδη σημαντικής αξίας για αυτούς που κρατούν στο ζυγό της πολύμορφης και πολύπλευρης ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης -εσωτερικής και εξωτερικής- την Ελλάδα και το λαό της)  υπηρεσία, ολοκληρώνει το έργο των διαπιστευτηρίων του προς τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τον ιμπεριαλισμό γενικά, αναγορεύοντας ουσιαστικά τη Λ.Δ. Κορέας σε χώρα που έχει διακόψει τους δεσμούς της με τον “πολιτισμό”, κι αναγορεύοντας επίσης σε κορυφή του “πολιτισμού” τους εκπροσώπους της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας των ΗΠΑ, της οποίας τα «αυτιά» ήταν το αμερικανικό του ακροατήριο.

Όποιος θα ισχυριζόταν ότι επειδή η Ελλάδα είναι «μια μικρή χώρα» και ο κ. Τσίπρας ένας «γραφικός» πολιτικός της εκπρόσωπος, η τοποθέτησή του αυτή, ως τοποθέτηση του δήθεν «ριζοσπαστικότερου» εκπροσώπου της ευρωπαϊκής ψευδεπίγραφης μεν πλην όμως καθεστωτικής «αριστεράς», δεν εντάσσεται με το ιδιαίτερο βάρος της στο συνολικό ισοζύγιο των πολιτικών και διπλωματκών συσχετισμών της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας σε σχέση με την Κορέα, είτε θα ήταν υποκριτής, συνειδητός αρωγός των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων στην κορεατική χερσόνησο, συνυπεύθυνος για την σημερινή ένταση που επικρατεί στην περιοχή, είτε θα ήταν απλώς ανίδεος.

***

Φτάνουμε όμως στον τελικό προορισμό του ταξιδιού μας στον «χαμένο χρόνο»:

Βρισκόμαστε ήδη στις 5 Μαΐου 2012, παραμονή των εκλογών της επόμενης μέρας, όταν δημοσιεύεται η δήλωση του κ. Κ.Μητσοτάκη, με την οποία επί της ουσίας κινδυνολογεί εναντίον της υπερψήφισης του ΚΚΕ στη βάση του γνωστού μοτίβου (του ίδιου μοτίβου που, «απολογητικά» και με το παραπάνω ουσιαστικό περιεχόμενο, χρησιμοποίησε ο κ.Τσίπρας στις ΗΠΑ, και με τους ίδιους όρους «έντεχνης» παραχάραξης των πραγματικών γενικών συνθηκών και προοπτικών ριζικής λαϊκής διεξόδου από τον οικονομικό και πολιτικό κλοίο της κυριαρχίας των μονοπωλίων, όρους παραχάραξης που αποτελούν και το κεντρικό περιεχομενο του συγκεκριμένου ιδεολογήματος) περί μετατροπής της χώρας σε Βόρεια Κορέα, υποδεικνύοντας και την κατά Μητσοτάκη «ρεάλ πολιτίκ», ότι δηλαδή αυτή η «μεταβολή» είναι αδύνατη σε «μια χώρα που ανήκει στο ΝΑΤΟ και στην Ευρώπη και βρίσκεται στην πιο ευαίσθητη περιοχή της Μεσογείου».

Προφανώς αν η χώρα δεν ανήκε «στο ΝΑΤΟ και στην Ευρώπη», τότε ακόμα και ο ίδιος ο κ.Μητσοτάκης θα ήταν ανοιχτός σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο… Πέρα από αστεία όμως, με αφετηρία τη δήλωση Μητσοτάκη, με ενδιάμεσο σταθμό την «τσίπρεια» δουλική υιοθέτηση και τυχοδιωκτική υπερθεμάτισή της (!!!) στις ΗΠΑ, και μετά από το σύντομο «επικοινωνιακό» προανάκρουσμα των προηγούμενων μηνών, η ιμπεριαλιστική όξυνση της έντασης στην κορεατική χερσόνησο «αποσκοπεί αντικειμενικά», εκτός όλων των άλλων, να πείσει τον ελληνικό λαό και το λαο κάθε χώρας ότι η μεταβολή των συνθηκών της ύπαρξής του με την αποτίναξη της μονοπωλιακής-ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης είναι από «ρεαλιστική» άποψη αδύνατη, είτε «ανήκει στο ΝΑΤΟ και στην Ευρώπη και βρίσκεται στην πιο ευαίσθητη περοχή της Μεσογείου», είτε όχι… Μονο που έτσι, η μητσοτακική «ρεάλ πολιτίκ», η διατυπωμένη στο όνομα της δήθεν ελληνικής ιδιαιτερότητας, χάνει κάθε χαρακτηριστικό «ιδιαιτερότητας», χάνει επομένως κάθε τι που θα μπορούσε να την εμφανίζει σαν ειδικά εθνική «ρεάλ πολιτίκ», και -εν τέλει- μη απομένοντας έτσι τίποτα άλλο πέρα από λεκτική έκφραση μιας απογυμνωμένης ταξικής θέλησης, παύει να είναι και αληθινή.

Η «αλήθεια, από τη δική του τη σκοπιά»,  η οποία απονεμήθηκε από την ΓΓ του ΚΚΕ προς τον κ.Μητσοτάκη απαντώντας στην δήθεν βαρυσήμαντη δήλωσή του, εξανεμίστηκε πριν περάσει καν χρόνος από την προεκλογική της εξαπόλυση.

Κατά κάποιο τρόπο ήταν αναμενόμενο αυτό, σύμφωνα τουλάχιστον με μια μπρεχτική (δηλαδή μια πραγματικά ποιητική) διαλεκτική: Αναμενόμενο για μια «αλήθεια», που όπως και ένα «δίκηο» δεν μπορεί να είναι «δίκηο από την εκμεταλλευτική σκοπιά», έτσι κι αυτή η «αλήθεια» δεν μπορεί στην πραγματικότητα να είναι καν αλήθεια…

…Διότι, «οι αντίπαλοί μας είναι οι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν “δίκιο” από την άποψή τους: η ίδια η άποψή τους αποτελεί το άδικο». Το ίδιο και η «αλήθεια» τους.

***

«Δεν υπάρχει εδώ ένας κακός που απειλεί τον πλανήτη, αλλά παίζεται ένα πολιτικό, στρατιωτικό παιχνίδι για το οποίο σε μεγάλο βαθμό φταίνε και οι ΗΠΑ που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για ουσιαστική διπλωματική λύση»

Με αυτά τα λόγια μίλησε στο  ΑΠΕ-ΜΠΕ  η κ.  Φραγκίσκα Μεγαλούδη, συνεργάτης του δημοσιογραφικού τμήματος IRIN του ΟΗΕ, η οποία διαμένει στην Πιονγκ Γιαγκ, όπου υπηρετεί ο πατέρας του παιδιού της, ως στέλεχος του ΟΗΕ, επιβεβαιώνοντας την εσπευσμένη αναχώρηση τους για το Πεκίνο, λόγω της κλιμάκωσης της κρίσης: «Θα μείνουμε στο Πεκίνο για λίγες μέρες και ελπίζουμε πως δεν θα συμβεί τίποτα και θα επιστρέψουμε στην Πιονγκ Γιανγκ» είπε, προσθέτοντας πως το κλίμα στην πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας είναι ήρεμο «αν και υπάρχει κάποια ένταση».

Για κάποιες ιστορικές και καθημερινές πτυχές της βορειοκορεάτικης κοινωνίας, μπορεί κανείς να ανατρέξει και στην ιστοσελίδα της ίδιας, όπου έστω και με το βλέμμα μιας γυναίκας που ζει στην Βόρεια Κορέα ως «ξένη», έστω και από την οπτική γωνία μιας «αστής», διατηρείται μια προσέγγιση νηφάλια, και -ει μη τι άλλο- εντελώς ξένη προς τα μέτρα και τα σταθμά της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, ξένη και σε άλλα μήκη κύματος επίσης είτε προς τον υποτακτικό πολιτικό-δογματικό τσιπρικό «ωφελιμισμό» είτε προς τον πολιτικό-δογματικό «πραγματισμό» του μητσοτακισμού.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s