ΗΠΑ: Πολεμικές απειλές κατά του Ιράν εν μέσω των επιθετικών προκλήσεων στην Κορέα

011104-N-6747H-002

Την ίδια ώρα που στην περιοχή της κορεατικής χερσονήσου οι ΗΠΑ διατηρούν ψηλά το θερμόμετρο της έντασης με την επιθετική πολεμική «άσκησή» τους κατά της ΛΔ Κορέας,  εκτοξεύουν τις πολεμικές απειλές τους και κατά του Ιράν.

Συγκεκριμένα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, από το Ισραήλ όπου βρίσκεται σε επίσκεψη, δήλωσε σε σχετική συνέντευξη τύπου , ότι «όλα τα ενδεχόμενα είναι στο τραπέζι» διαβεβαιώνοντας τον Ισραηλινό πρόεδρο πως «κανείς δεν θα επιτρέψει η διπλωματική διαδικασία να σταθεί εμπόδιο σε όποιες επιλογές χρειαστεί να γίνουν για να προστατευτεί ο κόσμος από το να πέσει ένα ακόμη πυρηνικό όπλο σε λάθος χέρια». Δήλωση που δεν έχει άλλο νόημα από την απειλή, ότι οι ΗΠΑ δεν θα διστάσουν να αναλάβουν στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, εάν αποτύχει η διπλωματική διαδικασία ώστε να αποτραπούν τα σχέδια της Τεχεράνης για απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Πριν από δυο-τρεις δεκαετίες, όσο δηλαδή υπήρχε ακόμα η ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ αναγκάζονταν, έστω και για τα προσχήματα, να σέρνονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τον γενικό περιορισμό του πυρηνικού οπλοστασίου με στόχο την καθολική διεθνή του κατάργηση.

Ήταν η εποχή, κατά την οποία περισσεύανε οι παροτρύνσεις εγκατάλειψης της αντιιμπεριαλιστικής πάλης με το «ευφυές» σλόγκαν ότι «εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει κι μοναξιά». Η εποχή  κατά την οποία η αποδεκτή από την κυρίαρχη ιδεολογία «πολιτική ορθότητα» εκφραζόταν  με το σύνθημα «ούτε ΝΑΤΟ ούτε Βαρσοβία», που αν και το περιεχόμενό του ταυτιζόταν με τη σοβιετική πολιτική που καλούσε σε ταυτόχρονη διάλυση των δυο στρατιωτικών συνασπισμών, ως σύνθημα αποσκοπούσε στην εξομοίωση του τότε υπαρκτού σοσιαλισμού με τον ιμπεριαλισμό,  στην εξαπάτηση των λαών για το ποια πλευρά αποτελεί την πηγή του κινδύνου για την ανθρωπότητα. Αποσκοπούσε να εξαπατήσει τους λαούς και να αποτελέσει την έκφραση των εξαπατημένων, να πλήξει τη διεθνιστική συσπείρωση των λαών γύρω από την φιλειρηνική φύση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, να αδυνατήσει τη μαχητική συσπείρωση των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό για την ανατροπή των πολιτικο-οικονομικών βάσεων και ερεισμάτων του σε κάθε χώρα, να αποτελέσει μέσο πίεσης για τη διαμόρφωση αρνητικών συσχετισμών και εντός του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.

Ήταν η περίοδος που οι ΗΠΑ συναινούσαν στην νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητάς τους μέσω της εξομοίωσης που τους παρείχαν συνθήματα του είδους «ίδια είναι τα πυρηνικά, δυτικά και ανατολικά», «δεν υπάρχουν καλά και κακά πυρηνικά όπλα», «κάλλιο πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και ασθενής».

Σήμερα, που η ιστορία «χάρισε» στους τιμητές των «ίσων» αποστάσεων απέναντι σε «ΝΑΤΟ και Βαρσοβία» την κατά 50% εκπλήρωση των στόχων τους, φέρνοντάς τους βέβαια σε μια κατά 150%   δυσχερέστερη θέση ως προς την εκπλήρωση και του άλλου «μισού» 50%, μαζί με την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ εξαφανίστηκε «ως διά μαγείας» και η διεκδίκηση της γενικής διεθνούς  κατάργησης των πυρηνικών οπλοστασίων. Τα πυρηνικά ξαφνικά έπαψαν τώρα να είναι «ίδια δυτικά και ανατολικά», ξαφνικά εμφανίστηκαν «καλά» πυρηνικά, τα πυρηνικά των ΗΠΑ, των «δυτικών» τους συμμάχων, του Ισραήλ και άλλων «συμμαχικών» χωρών όπως η Ινδία και το Πακιστάν, και «κακά» πυρηνικά, όπως αυτά με τα οποία προσπαθούν δήθεν να «απειλήσουν τον πλανήτη» η Βόρεια Κορέα και το Ιράν…

Και όπως είναι φανερό από την έμπρακτη ιμπεριαλιστική πολεμική επιθετικότητα κατά της ΛΔ Κορέας κι από την απειλητική επιθετική ρητορία κατά του Ιράν, η σημερινή πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των άσπονδων «φίλων» του (όπως, λ.χ. η Γερμανία) δεν αποτελεί παρά πολιτική τρομοκρατικής «πειθούς» για το ποιά πυρηνικά είναι «καλά» και πια όχι, για το ποιος «δικαιούται» (ενν. οι ΗΠΑ) να επιχειρεί με την πυρηνική απειλή τη διατήρηση του «πλανήτη» κάτω από την κυριαρχία του, για το ποιος δεν «δικαιούται» (ενν. ουδείς) να αντιτάσσει τις δυνάμεις που διαθέτει ενάντια στην κυριαρχία του ιμπεριαλισμού.

Πάμπλο Πικάσο, σφαγή στην Κορέα

Πάμπλο Πικάσο, σφαγή στην Κορέα

Όλα τα παραπάνω θα αποτελούσαν ενδεχομένως απλή φιλολογία, αν εκτός όλων των άλλων η χώρα μας δεν ήταν μέλος του ΝΑΤΟ…

…Αν στη χώρα μας δεν (εν)εδρεύανε μεγάλες αμερικανονατοϊκές βάσεις (Σούδα, Ανδραβίδα, Άκτιο κά)…

…Αν ταυτόχρονα η χώρα μας δεν ήταν μέλος της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης…

…Αν εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων της δεν συντασσόταν με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς:

Είτε με τους ίδιους της τους εξοπλισμούς που είναι υπαγμένοι στους ευρω-ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς κι όχι στις πραγματικές αμυντικές της ανάγκες…

…Είτε με την αποστολή στρατιωτικών σωμάτων και σκαφών του ελληνικού πολεμικού στόλου σε περιοχές όπου βρίσκονται σε εξέλιξη ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις…

…Είτε με την παραχώρηση του εδάφους της για τη διεξαγωγή τέτοιων επιχειρήσεων («ιδιωτικά» λιμάνια όπως του Αστακού, διέλευση ξένων – ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων κατά της Γιουγκοσλαβίας, λειτουργία των αμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων εναντίον των λαών του Ιράκ και της Λυβής)…

…Είτε με τη συμμετοχή της στην άσκηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής προτού ακόμα αυτή «συνεχιστεί με άλλα μέσα», όπως συνέβη κατά τις περιόδους του οικονομικού στραγγαλισμού κατά της Σερβίας και του Ιράκ προτού εξαπολυθεί η ανοιχτή πολεμική επίθεση των ιμπεριαλιστών, κι όπως συμβαίνει σήμερα με την ελληνική συμμετοχή στο ευρωενωσιακό εμπάργκο εισαγωγής πετρελαίου κατά του Ιράν!!!

Όλα αυτά, λοιπόν, θα ήταν ενδεχομένως απλή φιλολογία, αν δεν υπήρχε όλη αυτή η πραγματικότητα η αντιστρατευόμενη συνολικά τις ανάγκες του λαού και της χώρας του, αν δεν υπήρχε όλη αυτή η πραγματικότητα η οποία εντάσσεται οργανικά στον συνολικό μηχανισμό της εκμεταλλευτικής κυριαρχίας που επιβάλλει τους όρους της σημερινής εξαθλίωσης του λαού, που πλήττει ανεπανόρθωτα τους όρους της ίδιας του της επιβίωσης σήμερα, που απειλεί την αυριανή ύπαρξη τη δική του και της χώρας.

Θα ήταν απλή φιλολογία, αν η ίδια αυτή συνολική πραγματικότητα δεν επέτασσε σήμερα, άμεσα, μια ριζική στροφή στον συνολικό προσανατολισμό της χώρας, αν δεν επέτασσε, τώρα και οχι αύριο, μια εθνική πολιτική ανυπακοής, απειθαρχίας, ρήξης και αποδέσμευσης απέναντι σε κάθε καταναγκασμό που απορρέει από τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις  (ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ), μια εθνική πολιτική υπηρέτησης των κοινωνικών-λαϊκών αναγκών κι όχι της κερδοφορίας, των ελευθεριών και της ιδιοκτησίας των καπιταλιστικών μονοπωλίων, υπηρέτησης της συνεργασίας και της φιλίας των λαών κι όχι της εσωτερικής ή της εξωτερικής ιμπεριαλιστικής τους καταλήστευσης, καταπίεσης και υποδούλωσης…

…Μια πολιτική, που μονο ο λαός είναι ικανός να την επιβάλλει ξεδιπλώνοντας σήμερα, ολόπλευρα, την πάλη του γι’ αυτήν, μέχρι την κατάκτηση των τελικών στόχων της κι όλων τους των προϋποθέσεων.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s