ΣΟ μη χάνεις την ψυχραιμία σου

Αν κανείς έχει φάει ένα κομματάκι της ζωής του μες στο indymedia προκειμένου να δοκιμάσει στην αντιπαράθεση τις ιδέες του γύρω από το επιστητό, όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα της δοκιμασίας, τότε μπορεί και να είναι ευγνώμων γι’ αυτή τη μορφή, που του έδωσε τη δυνατότητα όχι μόνο της εκτόνωσης ενός εσωτερικού φορτίου που χωρίς αυτή την διαθέσιμη μορφή θα τον έπνιγε, αλλά (θέλει ο κανείς να ελπίζει) και για κάτι παραπάνω από την απλή «εκτόνωση».

Ευγνώμων για τη «μορφή». Διότι το «περιεχόμενο»: πρώτον, δεν κρίνεται στην «στατικότητά» του αλλά εν κινήσει, και δεύτερον, γιατί απέχει τρία κλικ από το σημείο  στο οποίο η διάσταση ανάμεσα σε μορφή και περιεχόμενο θα μηδενιζόταν, ή να το πω αλλιώς, από το σημείο όπου το περιεχόμενο θα ερχόταν να ταυτιστεί με το είναι και τις δυνατότητες της μορφής ολοκληρώνοντάς την «σαν τέτοια».

*

Με την ευκαιρία θα ήθελα να προβώ και σε μια «ανάληψη ευθύνης» για όσα με το Ψ προσωνύμιο έχω γράψει στο indymedia από την τάδε ημερομηνία ως την δείνα, για όλα, και για τα όσα εκ των υστέρων θεωρώ σωστά, καθώς και για τα όποια τυχόν «λάθη και παραλείψεις»… Θα ήθελα, αλλά δεν το κάνω. Και δεν το κάνω, για τον ίδιο λόγο που δεν το έκανα  και την ώρα που ξόδευα εκεί το χρόνο μου: όχι γιατί τάχα φοβόμουν και γιατί δήθεν η «μορφή» μου παρείχε την «ασφάλεια της ανωνυμίας». Η ανωνυμία για μένα δεν συνιστούσε «ασφάλεια» και τελικά ο μόνος λόγος που θα μπορούσα να την αποποιηθώ θα ήταν ακριβώς αυτός: η «ασφάλεια»…

Η ανωνυμία ήταν, για μένα, απλά ένα μέσο που με προφύλαξε από τον κίνδυνο να γίνω «φίρμα» (ή και πατενταρισμένο ψώνιο, για κάποιους, εξαρτάται) -τουλάχιστον έτσι το έβλεπα τότε κι έτσι συνεχίζω να το βλέπω και τώρα, γι’ αυτό και η «ευθύνη» θα παραμείνει υπόθεση όχι δημόσια αλλά προσωπική. Η ανωνυμία, γενικότερα,  ήταν και είναι απλά ένα μέσο που σχετίζεται με το ότι:

«…Εφόσον ο ημερήσιος Τύπος ήταν ανώνυμος, εμφανιζόταν σαν όργανο της αναρίθμητης και ανώνυμης κοινής γνώμης. […] Με την υπογραφή κάθε άρθρου, η εφημερίδα γινόταν μια απλή συλλογή από φιλολογικές εισφορές λιγότερο ή περισσότερο γνωστών προσώπων. Κάθε άρθρο ξέπεφτε στο επίπεδο μιας αγγελίας. Ως τότε, οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν σαν το χαρτονόμισμα της δημόσιας γνώμης. Τώρα διαλύθηκαν σε λίγο-πολύ κακά ατομικά χρεωστικά γραμμάτια που η αξία τους εξαρτιόταν απ’ την πίστη όχι μόνο του εκδότη, αλλά και του οπισθογράφου…» (Κ.Μαρξ, Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850).

Θα συνεχίσω εν προκειμένω λοιπόν να προτιμώ το «χαρτονόμισμα» της γνώμης μου κι όχι το «ατομικό γραμμάτιο που η αξία του εξαρτιέται από την πίστη του εκδότη και του οπισθογράφου»: άλλωστε και η αξία του «χαρτονομίσματος» (όπως και χρήση της ανωνυμίας) τελικά κρίνεται… Μόνο που κρίνεται καθαυτή, αυτούσια, κι όχι ανάλογα με το ποιος το έχει στην τσέπη του ή με το πόσα από δαύτα διαθέτει.

*

Τα παραπάνω γράφονται με αφορμή τη διακοπή της διαδικτυακής παροχής προς το indymedia από τον πρύτανη του Πολυτεχνείου Σίμο Σιμόπουλο και «κατ’ εντολή του υπουργού δημόσιας τάξης Δένδια», όπως τουλάχιστον βεβαιώνουν οι διαχειριστές του, και μέσα στον νοηματικό κύκλο τους αποτελούν επίσης έκφραση αλληλεγγύης. Έκφραση αλληλεγγύης μες στον νοηματικό κύκλο τους, έκφραση αλληλεγγύης απέναντι σε υπουργικές εντολές και κρατικές μεθοδεύσεις κάθε λογής, έκφραση αλληλεγγύης ενάντια σε κάθε επιδίωξη περιορισμού της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, έκφραση αλληλεγγύης μέχρις εκεί.

*

Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα τρία κλικ κι ένα από αυτά τα «κλικ» σχετίζεται με το ζήτημα της «ασφάλειας»: Έγραψα παραπάνω τι ήταν και είναι, εν προκειμένω, η ανωνυμία για μένα… Όχι «ασφάλεια» αλλά, στην τελική, μέσο απεγκλωβισμού της διακίνησης των ιδεών από τον περιορισμό που μπορεί να συνιστά γι’ αυτές ο εγκλεισμός τους σ’ ένα όνομα κι ένα επίθετο. Αυτό είναι η ανωνυμία για εμένα, από ό,τι όμως καταλαβαίνω όχι για τους διαχειριστές του μέσου. Από ό,τι καταλαβαίνω για εκείνους πρωτεύον κριτήριο είναι, υποτίθεται, η «ασφάλεια»… Η ίδια επιδίωξη «ασφάλειας» που τους κάνει επίσης να μουτζουρώνουν τα πρόσωπα των διαδηλωτών (σε όποιον κυκλοφορά ξεκουκούλωτος να του βάζουν κουκούλα), η ίδια που τους κάνει κι επιλέγουν να «εκπέμπουν» από «άσυλο»…

…Μόνο που αν η επωνυμία, καθαυτή, αποτελεί δυνητικά περιορισμό στη διακίνηση γυμνών ιδεών, η επιδίωξη της «ασφάλειας» συνιστά από μόνη της περιορισμό στη διακηρυσσόμενη ελευθερία της διακίνησής τους. Εκτός αν το ζητούμενο είναι διακίνηση των ιδεών όχι ελεύθερη, αλλά «ασφαλής». Η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών δεν γνωρίζει «άσυλο», υπάρχει  μέχρι εκεί που το επιτρέπουν τα όρια της «νομιμότητας» και πέρα από τα όρια αυτά μπορεί να υπάρχει μόνο αν υπάρχει σαν «παράνομη». Μ’ άλλα λόγια, όλοι μας τα όρια αυτής της «νομιμότητας» προκαλούμε και «δοκιμάζουμε» είτε διαδηλώνοντας, είτε γράφοντας «ιδέες» πίσω από ένα ταυτοποιημένο πι-σι, χωρίς «άσυλο» και χωρίς τη δοκιμασία αυτή και την «πρόκληση» να τη συναρτάμε με το νόημα, το περιεχόμενο, την παραχώρηση και την οικειοποίηση ή ιδιοποίηση οποιουδήποτε «ασύλου», ή με τους συνολικούς συσχετισμούς γύρω από οποιοδήποτε «άσυλο», χωρίς να τη συναρτάμε με οποιοδήποτε «άσυλο» πέρα από το «άσυλο» που συνιστά από μόνη της η  έμπρακτη (και χωρίς έκπτωση δίκην «ασφαλείας») διεκδίκηση των λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Κι αν κρίνουμε από τον «παστίτσιο», από τις καταλήψεις των εγκαταλειμένων χώρων, από τις συλλήψεις των συνδικαλιστών στο υπουργείο εργασίας, από την επιχείρηση κρατικής καταστολής και τρομοκράτησης του λαού της Ιερισού,  από το «προηγούμενο» της διοικητικής στέρησης της ελευθερίας και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τις αντίστοιχες αστυνομικές επιδείξεις με τις «προσαγωγές» εξαθλιωμένων ναρκομανών (παρεμφερή κι «ανάλογα» ήταν τα προσχήματα που αποτέλεσαν το «πρελούδιο» της καταστολής του λαϊκού κινήματος στις αρχές του περασμένου αιώνα), τότε κατά κάποιον τρόπο αυτό περιμένουμε όλοι γράφοντας: να έρθουνε και να μας συλλάβουνε.

*

Τελευταίο «κλικ» εδώ: ακόμα και αυτή τη στιγμή που το indymedia βρίσκεται «υπό  καταστολή», οι διαχειριστές του δεν «ξεχνούν» να εντάξουν τον προσανατολισμό της «διαμαρτυρίας» τους στον κύκλο των άμεσων ενδιαφερόντων του αμερικάνικου (και όχι μόνο) ιμπεριαλισμού, βάζοντας το λιθαράκι τους στη ζυγαριά της (ψευδεπίγραφης, αυτό τους το διαβεβαιώνουμε) «κοινής γνώμης», που βαραίνει στη λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων και στην προώθηση συγκεκριμένων επιδιώξεων. Διότι τι άλλο είναι η στοχευμένη «επισήμανση» ότι σε τέτοια «καταστολή και λογοκρισία … μόνο απολυταρχικά καθεστώτα έχουν μέχρι σήμερα καταφύγει (Συρία, Ιράν και Βόρεια Κορέα)»;

indy2

Τι άλλο είναι αυτή η δήθεν «διαμαρτυρία» (που μας δίνει δικαίωμα να μιλάμε έως και για δήθεν καταστολή) εκτός από δουλικό νεροκουβάλημα στους ιμπεριαλιστικούς μύλους, τι άλλο εκτός από εμφατική δέσμευση συμβολής στην προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών σε Μέση Ανατολή και Ανατολική Ασία, τι άλλο παρά εμφατική εκχώρηση μιας δοτής και πλαστής, ωμά παραχαραγμένης στην πραγματικότητα, «έξωθεν καλής μαρτυρίας» προς τον ιμπεριαλισμό και τα σχέδιά του;

Δεν μας είπαν οι διαχειριστές της σφραγίδας του Indymedia: Δεν έχουν καταφύγει σε τέτοια καταστολή και λογοκρισία σε βάρους του τα «ελεύθερα και δημοκρατικά» καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων, του Κατάρ και της «απελευθερωμένης» Λυβής; Αν όχι, μήπως τότε πρέπει να αναρωτηθούμε και το γιατί.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s