πώς πέρασα τις διακοπές μου

Να ‘μαστε λοιπόν πάλι εδώ μετά από τις διακοπές και κατ’ ανάγκη τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκειά τους είναι για μένα το πρώτο θέμα, βασικός «κρίκος» (!) για την επανασύνδεσή μου με την επικαιρότητα.

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά λοιπόν πάνω από τη Συρία, καθώς οι «αντικαθεστωτικοί αντάρτες» φαίνεται πως δεν τα βγάζουν πέρα και πάνε για φούντο με αποτέλεσμα να αγωνιάνε οι διάφοροι σπόνσορες, σαν την τουρκική κυβέρνηση λόγου χάρη που έσπευσε να αποδόσει στην συριακή κυβέρνηση (!!!) την ευθύνη κάποιας βομβιστικής ενέργειας σε τουρκικό έδαφος, ή σαν το Ισραήλ που βομβάρδισε συριακούς στόχους υπογραμμίζοντας για άλλη μια φορά με τον τρόπο αυτό ότι «εχθροί» σαν τη σημερινή Συρία δεν είναι για το σιωνισμό τοσο χρήσιμοι όσο ο «επάρατος» φονταμενταλισμός, με τις δυνατότητες που παρέχει για ιδεολογική χειραγώγηση αλλά και για χειραγώγηση «δομών» κατασκευασμένων από τα παλιά… Ταυτόχρονα προσπαθούν όλοι αυτοί να μαγειρέψουν το ζήτημα με τα χημικά όπλα, οπότε Ερντογάν και Νταβούτογλου έκαναν λόγο για «αποδείξεις» σε μια προσπάθεια να στηριξουν τον Κάμερον που νωρίτερα μυρίζοντας τα νύχια του από το Λονδίνο αποφάνθηκε ότι αναμφίβολα είναι η συριακή κυβέρνηση αυτή που τα χρησιμοποίησε, σε αντίθεση με την αρμόδια της επιτροπής του ΟΗΕ επί του ζητήματος Κάρλα Πόντε που έκανε λόγο για ενδείξεις χρησιμοποίησης του αερίου σαρίν από τους «αντάρτες»… Το παιχνίδι πολυπαιγμένο από την εποχή του κορμοράνου στον πρώτο πόλεμο του κόλπου, και ξεφωνημένο μετά  τις «αποδείξεις» για τα «όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ», τις οποίες είχε «παρουσιάσει» στον ΟΗΕ ο μαύρος – μπαρμπαθωμάς υπουργός εξωτερικών του προέδρου της κου κλουξ κλαν Μπους, για να «νομιμοποιηθεί» η επιδρομή των «συμμάχων» στο Ιράκ πριν από 10 χρόνια. «Συγγνώμην λάθος», αλλά φυσικά η δουλειά είχε ήδη γίνει…

Στο εσωτερικό μέτωπο η τρικομματική κυβέρνηση επιχειρεί να προβεί με το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» σε εξωραϊσμό της παρθενοραφής της. Ποιός; Η κυβέρνηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και του «ξένιου δία», η κυβέρνηση που προΐσταται ενός κρατικόύ μηχανισμού τμήματα του οποίου αποτελούν πραγματικούς θύλακες του «δικτύου» που χρησιμοποιεί το ρατσισμό σαν πολιορκητικό κριό ενάντια στο εργατικό – λαϊκό κίνημα. Έτσι πλέον τα σύγχρονα ρατσιστικά «λάγκερ» θα συνοδεύονται από νομοθεσία ποινικοποίησης της «αμφισβήτησης του ολοκαυτώματος» μιας άλλης ιστορικής περιόδου, ώστε τα σημερινά ολοκαυτώματα (ρατσιστικά – ταξικά – αντιλαϊκά)  να διαδραματίζονται  κάτω από το αραχνοΰφαντο πέπλο της υποκριτικής πολιτικής τους «ορθότητας». Ούτε λογος βέβαια,  ότι μοναδικό «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» θα ήταν αυτό που θα νομιμοποιούσε τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, που θα διασφάλιζε τα εργατικά και κοινωνικά τους δικαιώματα, που θα ακύρωνε τη Σένγκεν και τη Δουβλίνο ΙΙ, που θα καταργούσε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που θα δημιουργούσε χώρους υποδοχής δημοσιους και ανοιχτούς για τη διαβίωση, τη σίτιση, την ιατρική φροντίδα, τη νομική υποστήρξη των ναυαγισμένων του σύγχρονου ιμπεριαλιστικού κόσμου που φτάνουν στον τόπο μας ταξιδεύοντας πάνω στην κόψη των θεόρατων κι αλλεπάλληλων μεταναστευτικών και προσφυγικών κυμάτων, ένα «νομοσχέδιο» που θα συγκρούονταν συνολικά   με τη στρατηγική των καπιταλιστικών μονοπωλίων επιβάλλοντας μια πολιτική οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης υποταγμένη στην ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών: ψωμί, δουλειά, μόρφωση, στέγαση, υγεία, εργατικά κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, τέτοια πράγματα.

Εν τω μεταξύ κυκλοφοριακό κομφούζιο λαβαίνει χώρα στον ευρωμονόδρομο, καθώς όλα τα ποντίκια προετοιμάζονται στην πιθανότητα εγκατάλειψης του σκάφους μόλις ο καπετάνιος δώσει το παράγγελμα. Δεν είναι και λίγοι αυτοί που έχουν φορέσει το κοστούμι «εμείς πάντα το λέγαμε». Έτσι μετά τον Τσίπρα που πριν μερικά χρόνια (στις αρχές της «κρίσης») ισχυριζόταν πως υπερασπίζεται τη σωτηρία του ευρώ αν και προέρχεται από έναν χώρο που είχε ασκήσει σφοδρή κριτική (!!!) για την «είσοδο» (στο ευρώ) της Ελλάδας, τώρα και η ναζιστοφασιστική «Χρυσή Αυγή» ισχυρίζεται ότι αποτελούσε, τότε, την μόνη «εθνική» φωνή που τάχα είχε αντιταχθεί. Αυτό φυσικά δύσκολα μπορεί κανείς να το επιβεβαιώσει, πάντως εκείνα τα χρόνια το ομώνυμο ρυπαρό έντυπο κυκλοφορούσε με συνθήματα του είδους   «μια μεγάλη Ελλάδα σε μια καθαρή λευκή Ευρώπη», τα ίδια δηλαδή που λέει και τώρα, ενώ άλλες διαπλεκόμενες «εθνικές» δυνάμεις «αντιπολιτεύονταν» τον ευρωμονόδρομο με συνθήματα όπως «Ελλάς Ευρώπη Ορθοδοξία» κλπ κλπ. Το «παράδοξο» τώρα είναι ότι όλοι όσοι σε κάθε σχετική περιπτωση (ΕΟΚ, ΕΕ/Μάαστριχτ, ευρώ/ΟΝΕ) αποκαλούσαν το ΚΚΕ «πλην λακεδαιμονίων» για την ρητή αντίθεσή του σ’ αυτές τις υπογραφές που οδήγησαν τη χώρα και το λαό της στο σημερινό σημείο, σήμερα το εγκαλούν που δεν συναινεί στην αντίστροφη κίνηση της ιστορίας… Διότι, καθώς φαίνεται για μερικούς το πράγμα είναι απλό: Το 80 μπήκαμε στην ΕΟΚ, το 90 στην ΕΕ και το 2000 στο ευρώ (ΟΝΕ λέγεται αυτό, για όποιον βρίσκει καταφύγιο στην επιλεκτική αμνησία), επομένως δεν έχουμε παρά να διανύσουμε την ίδια διαδρομή με την όπισθεν, πρώτα να «βγούμε» από το ευρώ, σε μια δεκαετία ίσως κι από την ΕΕ και σε άλλη μια δεκαετία να βγούμε κι από την ΕΟΚ, έχοντας επιστρέψει έτσι στο 1980 και στις παραμονές της «αλλαγής». Αχ τι ωραία που θα ‘τανε. Το ζήτημα όμως είναι ότι η ιστορία μόνο προς τα μπρος πορεύεται (αυτό πραγματικά είναι μονόδρομος), και ότι από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων κι αναγκών η έξοδος από τις ενώσεις και τους μηχανισμούς των μονοπωλίων δεν έχει καμία σχέση με εναλλακτικές επιλογές της εξουσίας τους που αποσκοπούν όχι φυσικά στην ανατροπή της αλλά στην καλύτερή της στερέωση. Εμείς δε θέλουμε να βγούμε από το «λάκκο των λεόντων» για  να χωθούμε βαθύτερα στο λάκκο με τους κροκόδιλους που μας ετοιμάζουνε  οι ίδιοι διαχειριστές. Θέλουμε να βγούμε από το «λάκκο» τους, για να εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να γίνουμε κύριοι των ζωών μας.

«Τα λέτε αυτά γιατί τα συναρτάτε με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, τη λαϊκή σας οικονομία και εξουσία», μπορεί να πει κάποιος. Αυτό δεν είναι ψέμμα, αλλά αυτός ο κάποιος θα παγιδευόταν αν δεν ερχόταν στη θέση από την οποία θα ήταν ικανός να δει, ότι για το λαό και η παραμικρή χαραμάδα διεξόδου μπορεί ν’ ανοιχτεί αποκλειστικά και μόνο από θέσεις ενάντια στην πολιτική και οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, και ότι τέτοιες θέσεις δεν υπάρχουν χωρίς αποδέσμευση συνολικά από το πλέγμα  των ευρωενωσιακών συνθηκών, συμφωνιών και δεσμεύσεων κάθε είδους. Διότι ακόμα και μόνο να αποφασίσουμε λ.χ. να απέχουμε από το εμπάργκο εισαγωγών πετρελαίου από το Ιράν, αυτό από μόνο του προϋποθέτει και συνιστά αποδέσμευση από την «κοινή εξωτερική πολιτική» της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Ακόμα κι αν, λ.χ., θελήσει ο κάθε Τσίπρας (λέμε τώρα) να πάει τους μισθούς στα 750 και να φορολογήσει τα κέρδη των μονοπωλίων με 45%, αυτό απαραίτητα θα έπρεπε να συνοδεύεται από την κατάργηση του δικαιώματος της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας να «παίρνει τα κεφάλαιά της και να φεύγει», πράγμα που από μόνο του θα αποτελούσε αποδέσμευση από την ΕΕ και τη συνθήκη του Μάαστριχτ που κάνει «νόμο του κράτους» την «ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων» κλπ κλπ. Και φυσικά αυτά δεν είναι τα μοναδικά παραδείγματα…

Δεν υπάρχει λοιπόν λύση για το λαό χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ και το ευρώ. Αν κάποιοι τώρα θέλουν να μας βγάλουν από το ευρώ για να μας βάλουν στο δολάριο ή στο ρούβλι, ή για μια επιστροφή στη δραχμή κάτω από τους ίδιους όρους που επιβάλλει η ένταξη στην ΕΕ, κι επιπρόσθετα κάτω από όρους λεηλατημένου κοινωνικού πλούτου και παραπέρα λεηλασίας του, ή ακόμα κι αν θέλουν να μας βγάλουν από την ΕΕ για να μας βάλουν κάτω από ακόμα πιο αυστηρούς μηχανισμούς μονοπωλιακής κυριαρχίας, αυτό φυσικά δεν έχει καμία σχέση με λύση για το λαό. Νομίζω αυτό είναι ξεκάθαρο.

Κάποιο ντόρο έκανε και το «αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ». Πραγματικά, τι καλύτερο για τον άνεργο, τον πεινασμένο, τον καθημερινό άνθρωπο που στις σημερινές συνθήκες αποδιαρθρώνονται όλες του οι κοινωνικές σχέσεις, δηλαδή ο ίδιος του ο εαυτός, δηλαδή ο ψυχισμός του, από το να μπορεί πλέον «ελεύθερα» να καταναλώνει ψυχότροπες ουσίες, «ευφορικές» για τους ανίδεους και τους βολεμένους, ψυχο-πολεμικές όμως για τους «απροσάρμοστους», τους παραπεταμένους, για όσους επιτρέπουν στον εαυτό τους μια δόση υποψίας για τον ουρανό που «κι αυτόν τον έχουν πουλημένο».   Τι πιο «ευφορικό» από το να αισθάνεται κανείς «πως μια στιγμή θα ‘ρθεί ο θάνατός του». Και τι πιο «σύγχρονο» από το να επιβληθούν οι «υγιείς» όροι της αγοράς και του καταναλωτισμού στη σχέση του καθενός με το θάνατο του, με τους φόβους του, τον πανικό του και την εσωτερική του καταπίεση…    Στη μαζική εμπορική κατανάλωση λοιπόν ό,τι είναι «στγματισμένο» με το στίγμα του ιερού και του κακόφημου ταυτόχρονα. Στη μαζική εμπορική κατανάλωση λοιπόν κι ο κοινωνικός και πολιτικός δαρβινισμός με τη μορφή της ψυχικής επιλογής ή απόρριψης, η αλλη όψη του νομίσματος ή το «συγκοινωνούν δοχείο» των διάφορων μηχανισμών και μεθόδων κρατικής χειραγώγησης  που παίζουν ταυτοχρονα με το παράνομο εμπόριο και την κατευθυνόμενη καταδίωξη. Στο ελεύθερο εμπόριο κι ό,τι είναι  ικανό να απομυζά κάθε ικμάδα της ατομικής ύπαρξης. Δεν θα «παρεκτραπώ» άλλο επ’ αυτού, παρόλο που το θέμα παραμένει ανεξάντλητο. Απλά σημειώνοντας ότι η «ελευθερία» και ο εμπορικός καταναλωτισμός (με όλα του τα μαζικά πρότυπα και παράγωγα) είναι σήμερα πράγματα ταυτόσημα, κι ότι ελευθερία ως το τέλος της δεν μπορεί να υπάρχει μέχρι ο άνθρωπος να μπορεί πια να ζει από μόνος του, χωρίς την ανάγκη του νόμου, θα αφιερώσω στους «αντιαπαγορευτικούς» την πρόσφατη είδηση για την εμφάνιση κάθε βδομάδα και μιας νέας ναρκωτικής ουσίας.  Τεράστια αγορά πράγματι, και σχετικά παρθένα μάλιστα. Κρίμα που ο «κρατισμός» βάζει εμπόδια στην «ελευθερία» της.

Τελειώνουν λοιπόν σήμερα οι «διακοπές» κι από αύριο εξετάσεις, με τους δασκάλους ντυμένους στο χακί. Ένα ακόμα όνειρο της εκμεταλλευτικής εξουσίας γίνεται πράξη! Ή όχι;

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s