Ανεργία και «εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης». Πραγματικά, «φτάνει πια»;

Το κείμενο αυτό το είχα αναρτήσει πριν 12 μέρες αλλά σύντομα πέρασε στο βάθος του μπλογκ λόγω άλλων επικαιρικότερων αναρτήσεων. Το ξανανεβάζω πάνω λοιπόν, μήπως και συμβάλει σ’ έναν προβληματισμό για τη διάσταση ανάμεσα στον αυτοδιαχειριστικό υποκειμενισμό (πρόχειρη αυτοσχεδιαστική η ορολογία) και τα κοινωνικά μεγέθη των κυρίαρχων σχέσεων της παραγωγής και της κατανάλωσης, σχέσεων που δεν αφορούν μόνο τα υλικά αγαθά αλλά και τις ιδέες, τον πολιτισμό, τη μόρφωση κλπ. Διαφορετικά, χωρίς τη συνείδηση των όρων κυριαρχίας της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, των όρων ανατροπής της και των ορίων που θέτει σε κάθε «αυτόνομη» μικροκλίμακα, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις, τα «εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης» θα είναι καταδικασμένα στη συνύπαρξή τους με «εγχειρήματα δουλοκτησίας», ο «δικός μας μικρός παράδεισος» εξωραϊστικό συμπλήρωμα της κυριαρχίας των σχέσεων της στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών από ελάχιστους, της εξαθλίωσης των πρώτων για την άχρηστη χλιδή των δεύτερων.

διέξοδος

_2web

«Φτάνει πιά! στον εφιάλτη της ανεργίας απαντάμε με νέες συνεργατικές δομές», το σύνθημα αφίσας του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο εκδήλωσης/συζήτησης «για τα εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης στους εργασιακούς χώρους (συνεταιρισμοί κολεκτίβες εργασίας, ανακατειλλημένοι εργασιακοί χώροι)».

Το πρώτο ερώτημα αφορά την αντιστοιχία ή την αναντιστοιχία του αρχικού προστακτικού «φτάνει πια!» με το υπόλοιπο μέρος του συνθήματος.

Βλέποντας κανείς αυτό το «φτάνει πια!» σε μια αφίσα με θέμα την ανεργία, θα περίμενε ότι ακολουθεί κάποιο διεκδικητικό πλαίσιο για το δικαίωμα στην εργασία που παρά τη συνταγματική του «κατοχύρωση» (αυτό δεν είναι «συνταγματικό πραξικόπημα»; δεν είναι μήπως ζήτημα δημοκρατίας;) ισοπεδώνεται κάτω από την κυριαρχία (την αναγκαστικά τυφλή κυριαρχία) της προσφοράς και της ζήτησης, την καθολική κυριαρχία του καπιταλιστικού ανταγωνισμού για την μέγιστη καπιταλιστική κερδοφορία, την καταστροφή της μικρής παραγωγής, την μονοπωλιακή συγκέντρωση του κεφαλαίου, και συνθλίβεται ανάμεσα στις μυλόπετρες της καπιταλιστικής κρίσης.

Αντί όμως για τη διεκδίκηση του δικαιώματος στη δουλειά, τη διεκδίκηση των…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.015 επιπλέον λέξεις

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s