ευτυχώς

Τα προηγούμενα χρόνια είχε πέραση το ιδεολόγημα ότι: «ευτυχώς που στον εμφύλιο δεν νικήσαν οι κομμουνιστές» (ή σε μια άλλη παραλλαγή: «ευτυχώς που χάσαμε») «διότι σήμερα θα ήμασταν σαν την Αλβανία ή σαν τη Βουλγαρία».

Η ιστορία βέβαια δε γράφεται με «αν», και κανείς δεν μπορεί να καθορίσει τι συνέπειες θα είχε επιφέρει στους διεθνείς συσχετισμούς μια διαφορετική έκβαση του ελληνικού εμφυλίου.

Το θέμα όμως τώρα δεν είναι αυτό.

Το θέμα είναι ότι σήμερα, απ’ όλους όσους ένιωθαν «ανακούφισή» που τελικά οι κομμουνιστές έχασαν στον εμφύλιο και δε γίναμε «Αλβανία ή Βουλγαρία» (εννοώντας φυσικά την Αλβανία και τη Βουλγαρία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης – αλλά κι αυτό ελάχιστη σημασία έχει  ως προς τους στόχους του ιδεολογήματος), απ’ όλους αυτούς λοιπόν ούτε ένας  δε βρέθηκε τώρα, να σκεφτεί και να πει όχι τι «θα ήμασταν» αλλά τι είμαστε στην πραγματικότητα εξαιτίας του γεγονότος ότι στον εμφύλιο νίκησαν όχι οι κομμουνιστές αλλά οι καπιταλιστές: «Στον εμφύλιο νικήσαν οι καπιταλιστές και να ποια είναι η Ελλάδα του σήμερα».

Αντ’ αυτού φαντασιώνονται «σοβιετικούς» θεσμούς που πρέπει να σαρωθούν (ή, εναλλακτικά: να διατηρηθούν: εναλλακτικότητα που αφορά αυτούς που: «ευτυχώς χάσαμε») μαζί με την υπαίτια γι’ αυτούς τους θεσμούς «αριστερη ιδεολογική ηγεμονία»: «σοβιετική» παιδεία και υγεία, «σοβιετική» κοινωνική ασφάλιση, «σοβιετικές» συλλογικές συμβάσεις, μισθοί και ωράρια, «σοβιετική» κρατική ραδιοτηλεόραση, «σοβιετικούς» δημοτικούς αστυνομικούς, σχολικούς φύλακες,  καθαρίστριες, «σοβιετική» υδροδότηση, «σοβιετικές» κατοικίες, «σοβιετικές» κρατικές και ιδιωτικές βιομηχανίες και η σειρά δεν έχει τέλος γιατί δεν έχει τέλος η επίθεση της νεκρής εργασίας ενάντια στη ζωντανή, του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη κι όλους τους εργαζόμενους.

««Σοσιαλισμός»! Χαρακτήριζαν σοσιαλιστικό και αυτόν ακόμα τον αστικό φιλελευθερισμό, σοσιαλιστικό τον αστικό διαφωτισμό, σοσιαλιστική και την αστική δημοσιο-οικονομική μεταρρύθμιση. Ήταν σοσιαλιστικό να γινει ένας σιδηρόδρομος όπου υπήρχε κιόλας μια διώρυγα και ήταν σοσιαλιστικό το να υπερασπίζεις τον εαυτό σου με μπαστούνι όταν σου επιτίθενται με σπαθί. 

Και αυτό δεν ήταν απλώς τρόπος του λέγειν, μόδα ή κομματική ταχτική. Η αστική τάξη είχε τη σωστή άποψη πως όλα τα όπλα που είχε σφυρηλατήσει ενάντια στη φεουδαρχία στρέψανε την αιχμή τους ενάντια στην ίδια, πως όλα τα εκπαιδευτικά μέσα που είχε δημιουργήσει επαναστατούσαν ενάντια στον ίδιο της τον πολιτισμό, πως όλοι οι θεοί που είχε πλάσει την είχαν εγκαταλείψει. Καταλάβαινε πως όλες οι αστικές ελευθερίες και οι προοδευτικοί θεσμοί χτυπούσαν και απειλούσαν την ταξική της κυριαρχία, σύγχρονα, τόσο στην κοινωνική της βάση όσο και στην πολιτική της κορυφή και, κατά συνέπεια, είχαν γίνει «σοσιαλιστικοί». Στην απειλή και στην επίθεση αυτή έβλεπε, και με το δίκιο της, το μυστικό του σοσιαλισμού, που το νόημα και την τάση του την έκρινε πιο σωστά από ό,τι ξέρει να κρίνει τον εαυτό του  ο λεγόμενος σοσιαλισμός, που γι’ αυτό δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η αστική ταξη μένει με πείσμα κλειστή απέναντί του, είτε αυτος θρηνεί αισθηματικά για τα βάσανα της ανθρωπότητας, είτε προαναγγέλει χριστιανικά την χιλιόχρονη βασιλεία και τη γενική αδελφική αγάπη, είτε μωρολογεί ανθρωπιστικά για πνεύμα, μόρφωση και ελευθερία, είτε σοφίζεται δογματικά κάποιο σύστημα για να συμβιβαστούν και να ευημερήσουν όλες οι τάξεις…»

(Ιδίως αυτό! Η «ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς», που  λέγαμε.)

«… Εκείνο ομως που δεν κατάλαβε αυτή ήταν το συμπέρασμα  πως και το δικό της κοινοβουλευτικό σύστημα, πως η πολιτική της κυριαρχία θα πέρναγαν στη γενική καταδικη σαν σοσιαλιστικά. […] Αν σε κάθε εκδήλωση ζωής της κοινωνίας έβλεπε να κινδυνεύει η «ησυχία», με τι τρόπο μπορούσε να θέλει να διατηρήσει στην κορυφή της κοινωνίας το καθεστώς της αναταραχής, το δικό της καθεστώς, το κοινοβουλευτικό καθεστώς, το καθεστώς αυτό, που κατά την έκφραση κάποιου από τους ρήτορές της ζει μέσα στην πάλη και με την πάλη; […]

[…] Έτσι λοιπόν η αστική τάξη με το να καταδικάζει σαν «σοσιαλιστικό» ό,τι προηγούμενα εξυμνούσε σαν «φιλελεύθερο» ομολογεί πως το ίδιο το δικό της συμφέρον την προστάζει να απαλλαχθεί από τον κίνδυνο της αυτοκυβέρνησης, πως για ν’ αποκαταστήσει την ησυχία στη χώρα πρέπει, πριν απ’ όλα, να κάνει να ησυχάσει το αστικό της κοινοβούλιο, πως για να διατηρήσει την κοινωνική της δύναμη, πρέπει να τσακίσει την πολιτική της δύναμη […]» (Μαρξ, 18η Μπριμέρ, σελ. 79-81, θεμέλιο 1967)

Τηρώντας τις αναλογίες (και μόνο τις αναλογίες, που δεν συνιστούν ούτε ιστορική τάυτιση ούτε ιστορική επανάληψη) μπορεί κανείς να διακρίνει τον ιδεολογικό μηχανισμό που έκανε το 1848 τη γαλλική αστική τάξη να βλέπει παντού «σοσιαλισμό» γυρω της και μέσα της, και που κάνει την ελληνική αστική τάξη να να βλέπει γύρω της, παντού, στο ίδιο της το κράτος, αυτό το ίδιο κράτος των νικητών που μας προφύλαξαν και δεν είμαστε «σαν τη Βουλγαρία» ή «σαν την Αλβανία» αλλά ευτυχώς σαν την Ελλάδα του 2013, που την κάνει λοιπόν αυτή την αστική τάξη να νιώθει περικυκλωμένη από τα ίδια της τα «σοβιέτ».

Advertisements

One Comment on “ευτυχώς”

  1. […] πηγή: Διέξοδος PRAXIS […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s