περί του φασισμού ακόμα μια φορά μέχρι τον οριστικό θάνατό του

 Η φεουδαρχία είναι καλύτερη από τον καπιταλισμό. Η δουλοκτησία είναι καλύτερη από τη φεουδαρχία. Και καλύτερη κι από τη δουλοκτησία είναι ίσως  η πρωτόγονη φυλετική οργάνωση αλλά μόνο αν υποτεθεί ότι τους αλλόφυλους αιχμαλώτους πολέμου εφόσον δεν μπορούσαν να τους χρησιμοποιήσουν σαν δούλους τους τρώγανε.

Προϋπόθεση της επιτυχίας:  να ανήκει κανείς στη φυλή που τρώει κι όχι σε αυτή που την τρώνε, να είναι δουλοκτήτης κι όχι δούλος, τσιφλικάς – φεουδάρχης και όχι κολλήγος –δουλοπάροικος, καπιταλιστής και όχι μισθωτός εργάτης , σε κάθε περίπτωση εκμεταλλευτής και όχι άμεσος παραγωγός.

Με άλλα λόγια η (στην πραγματικότητα ανύπαρκτη ή, το πολύ, λεκτική) αντίθεση των διαφόρων παραλλαγών του φασισμού προς τον καπιταλισμό  αποτελεί προάσπιση του συστήματος  της εκμετάλλευσης  ανθρώπου από άνθρωπο γενικά και γι’ αυτό αποτελεί  την πιο επιθετική θωράκιση του σύγχρονου εκμεταλλευτικού συστήματος , δηλαδή του καπιταλιστικού.

Το ιστορικά απώτατο αντιδραστικό αρχέτυπο της «αδελφωμένης» φυλής που επιδίδεται στην  άμεσα καταναλωτική ή στην παραγωγικά καταναλωτική εκμετάλλευση των αλλοφύλων, βρίσκει το σύγχρονό του αντίστοιχο στο ολοκληρωτικά αναντίστοιχο με την πραγματικότητα και γι’ αυτό κενό περιεχομένου ιδεολόγημα του «εθνικοσοσιαλισμού».

Η αναντιστοιχία των παραλλαγών του «εθνικοσοσιαλισμού» προς την πραγματικότητα πραγματώνεται στην εξής αντίφαση: Σύμφωνα με το ιδεολόγημα ένα είδος αναγορευμένο σε κατώτερο πρέπει να αποτελέσει την εργατική τάξη, τους δουλοπάροικους, τους δούλους, την τροφή του «έθνους». Σύμφωνα με την πραγματικότητα, το ιδεολόγημα δεν καταλήγει παρά να αναγορεύει σε κατώτερο είδος , σε τροφή, σε δούλους και σε δουλοπάροικους του «έθνους» την πραγματική, την υπαρκτή εργατική τάξη τάζοντάς της απλώς ένα μέλλον «ελευθερίας» όταν κάποτε ένα άλλο «κατώτερο είδος» θα αιχμαλωτιστεί για να αντικαταστήσει το σημερινό.

Αυτή η κεντρική αντίφαση ενός  οικοδομημένου σαν πύργος από οδοντογλυφίδες συστήματος κενών από περιεχόμενο ιδεολογημάτων,  που υπόσχεται στους καταπιεσμένους  την λύτρωσή  τους από την εκμετάλλευση μέσω της πιο αντιδραστικής ιστορικά και επιθετικής πολιτικά προάσπισης του εκμεταλλευτικού συστήματος, στην οποία μάλιστα οφείλουν να στρατευτούνε τυφλά, δεν μπορεί παρά να εκφράζεται σε κάθε πρόσκαιρη, τυχαία, πρόστυχη πολιτική θέση που αναγκαστικά  πρέπει να διατυπώνεται με σκοπό την ανταπόκριση της ύπαρξης του φασισμού και των εκφραστών του στις τρέχουσες πολιτικές ανάγκες της καθημερινότητας.

Έτσι λ.χ. έχουμε (εφόσον είναι απαραίτητο κάτι να έχουμε) την «Ευρώπη των εθνών», που φυσικά δεν καταπλήσσει καθώς έρχεται να προστεθεί στην προγενέστερή της «Ευρώπη των λαών», σαν μια ακόμα μορφή διασφάλισης της  καπιταλιστικής στρατηγικής του «ευρωμονόδρομου», στην ΕΟΚ κάποτε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, σαν ένα ακόμα σύνθημα που με τη λεκτική χρήση  των «λαών», των «εθνών» κλπ επιχειρεί τον εγκλωβισμό των εθνών και των λαών στον πολιτικό μηχανισμό της Ευρώπης των καπιταλιστικών μονοπωλίων, στην Ευρώπη της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης εθνών και λαών.

Κατά τα άλλα, τίποτα φυσικότερο για τους πολιτικούς υπαλλήλους  του μονοπωλιακού κεφαλαίου να ασκούν στο φασισμό την «κριτική» τους υπό τον όρο της υποταγής των εργαζομένων στη «νομιμότητα» της εκμετάλλευσής τους. Και τίποτα πιο φυσικό, επομένως, να επεξεργάζονται πάνω του τις «θεωρίες των άκρων», εφόσον ακραία είναι η αντιλαϊκή πολιτική που ασκούν και ο φασισμός ακραία μορφή της επιβολής της ενάντια στο λαό που παλεύει για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και συνολικά του συστήματος της καπιταλιστικής και κάθε μορφής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ο φασισμός είναι η «ιδεολογία» της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο γενικά, κάθε  ανθρώπου από κάθε άνθρωπο με οποιαδήποτε μορφή μπορεί (αν μπορεί) κάθε άνθρωπος να εκμεταλλευτεί , να καταπιέσει, να υποτάξει, να υποδουλώσει έναν άλλο.  Διότι κάθε ιδεολογικό σύστημα, ακόμα κι αν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύστημα ιδεολογημάτων, δεν μπορεί παρά να καταλήγει στην τελική μορφή των λογικών του συνεπειών…

 …Όσο κι αν αυτό στενοχωρεί τους απολογητές της αστικής ιδεολογίας, τους «δικαιούχους» των αγαθών που αποφέρει η καπιταλιστική ιδιοκτησία, τους αρχιτέκτονες της κυβερνητικής πολιτικής, όλους όσους δεν επιθυμούν να συμβιβαστούν με το γεγονός, ή απλώς δεν τους συμφέρει να παραδεχτούν ανοιχτά το γεγονός, ότι ο φασισμός αποτελεί  οργανικό τμήμα του «άκρου» στο οποίο ανήκουν, πολiτικό και «στρατιωτικό», «παρακρατικό» δηλαδή εκτός νόμου κρατικό  εξάρτημα του δικού τους «άκρου».

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s