Ο αντιπερισπασμός ενός ξοφλημένου συστήματος ΙΙ

συνέχεια από εδώ

Το σύνθημα για την αντεστραμμένη επανέναρξη της «θεωρίας των άκρων» το έδωσε ο πρωθυπουργός από τις ΗΠΑ, όπου λίγο-πολύ διακήρυξε ότι η εγκληματική, τρομοκρατική, δολοφονική φασιστική δραστηριότητα βρίσκει το «συμμετρικό» της αντίθετο, και επομένως κατ’ αυτόν «ίδιο», στις πολιτικές θέσεις που υποστηρίζουν την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ

…Το νόημα της «θεωρίας των άκρων» σε όλη του τη «μεγαλοπρέπεια»: Μέχρι χθες η νομιμότητα του πολιτικού αγώνα ενάντια σε ΝΑΤΟ και ΕΕ χρησίμευε για τη «νομιμοποίηση» της φασιστικής τρομοκρατίας και των μηχανισμών της. Ξαφνικά από χθες η «αναγνώριση» του εγκληματικού χαρακτήρα  της φασιστικής βίας χρησιμεύει για την «ποινικοποίηση» του πολιτικού αγώνα ενάντια σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Το ότι η ταύτιση, ακόμα και ο απλός «παραλληλισμός», ανάμεσα στους φασιστικούς μηχανισμούς, την αντιανθρώπινη «ιδεολογία» τους και την εγκληματική τους δραστηριότητα (ξυλοδαρμοί, σακατέματα, εμπρησμοί, δολοφονίες κλπ), από τη μια, και στο σύνθημα «ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ» και τις πολιτικές (θεωρητικές και πρακτικές) συνέπειες που απορρέουν από αυτό, από την άλλη, είναι ανυπόστατη σε βαθμό γελοιότητας και χλεύης, δεν έχει καμιά σημασία για τους εκφραστές της σύγχρονης «αστικής» ιδεολογίας που αναγκαστικά κινούνται και όλο και περισσότερο θα κινούνται στο δικό τους ξεχωριστό «μήκος κύματος» με τη «λογική» τους να υπαγορεύεται και να οικοδομείται βασισμένη αποκλειστικά στη σκοπιμότητα της διασφάλισης και σταθεροποίησης της ταξικής εξουσίας που υπηρετούν.

 Από εκείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα δεν έλειψαν από την πλευρά του κόμματος του πρωθυπουργού οι καταγγελίες κατά του ΣΥΡΙΖΑ ως «ακροαριστερού άκρου» στη βάση ακριβώς αυτής της (ανυπόστατης για τις πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ) «κατηγορίας»:  Υπηρετείται έτσι, από τη μια, η «μικροκομματική» άμυνα της ΝΔ απέναντι στον κύριο ανταγωνιστή της για της νομή της αστικής διαχείρισης. Υποδεικνύεται, από την άλλη, στον ΣΥΡΙΖΑ, και για λογαριασμό συνολικά της εξουσίας του κεφαλαίου, το όριο το οποίο οφείλει να τηρεί προκειμένου να ελπίζει ότι θα κριθεί αποδεκτός και χρήσιμος διαχειριστής των αντιλαϊκών υποθέσεων του μονοπωλιακού κεφαλαίου στην περίπτωση που αυτό θα είναι αναγκασμένο στην επιλογή ενός νέου διαχειριστή. Και τέλος παραμένει στο στόχαστρο ο κύριος ουσιαστικός στόχος της στρατηγικής του συστήματος της εκμετάλλευσης: οι πολιτικές δυνάμεις που παλεύουν για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, τη ρήξη με τους πολιτικο-οικονομικούς μηχανισμούς κυριαρχίας των μονοπωλίων, την υποταγή της κοινωνικής δραστηριότητας στην ικανοποίηση των αναγκών της εργαζόμενης κοινωνίας κι όχι της χούφτας των εκμεταλλευτών της, την κατάργηση των τελευταίων.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τον πρωθυπουργό κι ο υπουργός «προστασίας του πολίτη» εξειδίκευσε τα άμεσα καθήκοντα που απορρέουν από την επικαιροποιημένη εκδοχή της «θεωρίας των άκρων» όπως την προσδιόρισε ο πρωθυπουργός στις ΗΠΑ… Κατ’ αυτόν η «αναγνώριση» της εγκληματικής φασιστικής δραστηριότητας δεν μπορεί παρά -κάτω από τον αφηρημένο κοινό παρονομαστή της «βίας»- να συνιστά την «αναγνώριση» ως «εγκληματικής» κάθε λαϊκής αντίδρασης ενάντια στην πολιτική που συνθλίβει τη ζωή του λαού ανάμεσα στις μυλόπετρες της καπιταλιστικής κρίσης για να την παραδώσει κατόπιν αλεσμένη σαν σκόνη στους φούρνους της επερχόμενης καπιταλιστικής δήθεν ανάπτυξης… Και για να μην παραμείνει έξω από τον κύκλο της «βίας» που έβαλε στο στόχαστρο ο κ. υπουργός ούτε ίχνος λαϊκής αντίδρασης απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, στον κατώτατο βαθμό της κλίμακας της «βίας» τοποθέτησε την πιο επιπόλαιη, ανούσια, πολιτικά «καθυστερημένη» και χειραγωγήσιμη μορφή εκδήλωσής «της» όπως είναι το γιαούρτι με το οποίο φιλοδωρεί πού και πού τους αστούς πολιτικούς η προδομένη εκλογική τους πελατεία…

Πράγματι, πόσο απέχει ένα «γιαούρτωμα» από το ναζιστικό ολοκαύτωμα!

***

Έτσι, αφού αρχικά εξαντλήθηκε το «επικοινωνιακό» θέαμα με πρωταγωνιστές τους σιδηροδέσμιους φασίστες ηγήτορες, τα μέσα χειραγώγησης της «κοινής γνώμης» αποδύθηκαν σε μια νέα εκστρατεία που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο: «βία, βία, βία, βία, βία, βία, βία, βία, βία και πάλι βία».

Υπό τύπο ιερής εξέτασης οι συναγελαζόμενοι απολογητές του συστήματος της εκμετάλλευσης ζητάνε από τους προσκαλεσμένους τους στα τηλεοπτικά πάνελ δηλώσεις «αποκήρυξης με ναι ή όχι της βίας από όπου και αν προέρχεται».

«Σοβαροί» αρθρογράφοι σαν τον Γιανναρά, στα διαλείμματα των διαλογισμών τους για την Ελλάδα ως κρίκο συνένωσης μιας ανασυσταμένης  οθωμανικής αυτοκρατορίας με την σύγχρονη, ευρωενωσιακή μορφή της «Ιερής Συμμαχίας», επιμένουν ότι τα τελευταία 39 χρόνια την Ελλάδα την κυβερνά η «αριστερά», αδυνατούν να εντοπίσουν την διαφορά ανάμεσα σε όσους «μαχαιρώνουν» και σε όσους δεν «μαχαιρώνουν», και «γκρινιάζουν» για τη νομιμότητα του ΚΚΕ που «καταλύει τη δημοκρατία», την οποία στην πραγματικότητα βαθύτατα περιφρονούν και απεχθάνονται: Στα «όνειρά» τους για την «ελληνορθόδοξη» συνένωση κάποιας νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας με τη σημερινή ευρωενωσιακή «Ιερή Συμμαχία» προφανώς δεν χωράει καμία δημοκρατία και, προφανέστερα, κανένα ΚΚΕ…    

Για την αναγόρευση της βίας της εξουσίας σε βία που προφανώς δεν «προέρχεται» από πουθενά, επικαλούνται -όπως ο Πρετεντέρης σε πρόσφατη εκπομπή του– τις «αρχές του διαφωτισμού» που καθιστούν τη βία νομιμοποιημένο κρατικό μονοπώλιο, «νομιμοποιημένο» όμως στο όνομα της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης, τριών λέξεων που πια ο Πρετεντέρης θα δίσταζε να τις προφέρει με την επίγνωση ότι -πρώτον- έχουν γίνει εχθρικές απέναντι στην κοινωνικο-οικονομική τάξη πραγμάτων που υπερασπίζεται και ότι -δεύτερον- η αντιπαραβολή τους με την κοινωνική πραγματικότητα κοστίζει στην επίκλησή τους το αντίτιμο της γελοιοποίησης…

Απλά παραδείγματα τέτοιας τυπικά «νόμιμης» και στην πράξη εχθρικής προς το λαό κρατικής βίας, όπως οι συλλήψεις και εξπρές καταδίκες των μαθητών στη Λαμία,  το βρίσκουν βολικό να τα παρακάμπτουν με φράσεις του είδους: «τι με νοιάζει εμένα τι έγινε στη Λαμία». Στην απλή επισήμανση ότι υπήρξε μια μακρόχρονη περίοδος όπου ήταν παράνομο, και αποτελούσε επομένως «βία», το δικαίωμα στην απεργία -και πόσο μάλλον το απεργιακό δίκαιο της περιφρούρησής της- ενοχλούνται γιατί «τους πάει έναν αιώνα πίσω» τη στιγμή που έναν αιώνα πίσω πάει πραγματικά η κυβερνητική πολιτική τους εργαζόμενους σε όλη την έκταση, τις πλευρές και πτυχές του βίου τους… Στους πιο μοντέρνους, σαν τη Σώτη Τριανταφύλλου, φαίνονται «πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει» από το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ και την «παράνομη» βία που αντέταξε στη «νόμιμη» βία του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Βιετνάμ. Κι όπως ο Πορτοσάλτε στη ραδιοφωνική του συζήτηση με τον Παφίλη, κλείνουν ψυχραμένοι το τηλέφωνο στον καλεσμένο τους όταν αυτός τους θυμίζει τη βαθύτερη δυνατή και υπαρκτή βία, την «προερχόμενη» από την «κανονικότητα» των πραγματικών σχέσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας, τη βία της απόλυσης, της ανεργίας, της φτώχιας, του μισθού κάτω από τα όρια της επιβίωσης, της δουλειάς από ήλιο σε ήλιο, χωρίς δικαιώματα…

…Τη βία των πραγματικών σχέσεων για τη διασφάλιση των οποίων είναι θεσμοθετημένη η αστική δημοκρατία. Θεσμοθετημένη –πέρα από την επίδραση που ασκεί πάνω της ο συσχετισμός δύναμης της ταξικής πάλης-  έως το σημείο που αυτή η βία αυτών των πραγματικών σχέσεων και οι ίδιες αυτές πραγματικές σχέσεις δεν τίθενται σε αμφισβήτηση. Σε αμφισβήτηση από τα όργανα πάλης των εργαζομένων, τις μορφές της οργάνωσής τους  που ανταποκρίνονται στην πάλη για την ανατροπή και την αντικατάσταση αυτών των πραγματικών σχέσεων από νέες, και στη διασφάλιση αυτών των νέων πραγματικών σχέσεων από τα ίδια αυτά όργανα πάλης των εργαζομένων που θα έχουν γίνει όργανα της δικής τους δημοκρατίας. Στην ερώτηση αν «καταδικάζετε με ναι ή όχι την βία από όπου κι αν προέρχεται», η απάντηση βρίσκεται σε μια άλλη ερώτηση: «με ναι ή όχι: υπάρχει στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός»;

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s