Ο αντιπερισπασμός ενός ξοφλημένου συστήματος Ι

Η «θεωρία των άκρων» δεν είναι βέβαια νέο εφεύρημα. Οι αφετηρίες της ανάγονται στην προπολεμική (πριν τον Β΄ΠΠ) περίοδο και η θεμελίωσή της τουλάχιστον στα «καθ’ ημάς» εντοπίζεται στους τελευταίους μήνες της κατοχής, όταν ο Γ. Παπανδρέου από την «εξορία» του στη Μέση Ανατολή «ταύτιζε» τον λαϊκό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με τη δράση των δοσιλογικών «ταγμάτων ασφαλείας» αποσκοπώντας στην ποινικοποίηση του πρώτου, τη νομιμοποίηση της δεύτερης και στη μεταπολεμική διασφάλιση της πολιτικής κυριαρχίας της ιμπεριαλιστικής «τάξης πραγμάτων» στη χώρα.

Σε όλες της τις εκδοχές σε αυτό αποσκοπεί η «θεωρία των άκρων», στον πυρήνα της οποίας βρίσκεται η λεκτική ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό, των αγώνων του λαού για ψωμί, δουλειά, μόρφωση, δικαιοσύνη, ελευθερία με τη δραστηριότητα των μηχανισμών καταστολής, τσακίσματος αυτών των αγώνων, τρομοκράτησης του λαού που αγωνίζεται… Σε όλες της τις εκδοχές αποσκοπεί στην ποινικοποίηση των λαϊκών αγώνων και της κομμουνιστικής προοπτικής, που αποτελεί αντικειμενικά το πολιτικό τους συστατικό, μέσω της (δωρεάν άλλωστε) λεκτικής ταύτισής τους με την εγκληματική δραστηριότητα των στρατιωτικοποιημένων υπερασπιστών του συστήματος της εκμετάλλευσης. Και αντίστροφα, στη νομιμοποίηση  της αντιλαϊκής εγκληματικής δραστηριότητας των δεύτερων μέσω της «ταύτισης» τους με την ιστορικά νόμιμη και νομοτελειακά νικηφόρα ιδεολογία, οργάνωση και δράση του εργατικού κινήματος, με τους αγώνες συνολικά του κινήματος των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.

Απόδειξη για τα παραπάνω, το ότι κάθε ιστορικός κύκλος της «θεωρίας των άκρων» ως του πολιτικού δόγματος που προσαρμόζουν στις εκάστοτε συνθήκες τα δήθεν «υπεράνω» κάθε κοινωνικοπολιτικής – ταξικής αντιπαράθεσης  πολιτικά επιτελεία της άρχουσας τάξης, καταλήγει τελικά στην αποκάλυψη της δικής τους «ταύτισης» με το ένα «άκρο», αυτό της με κάθε μέσο διασφάλισης του συστήματος της εκμετάλλευσης και της ταξικής εκμεταλλευτικής κυριαρχίας, εναντίον του άλλου «άκρου», του εργαζόμενου λαού που παλεύει για ό,τι δικαιωματικά του ανήκει δηλαδή για τα πάντα. Αυτό συνέβη και στη Γερμανία του μεσοπολέμου με την άνοδο του ναζισμού στην εξουσία, αυτό συνέβη και στον Γ. Παπανδρέου όταν ήρθε από τη Μέση Ανατολή στην  Ελλάδα για να αναλάβει με τη συνεργασία του δοσιλογικού μοναρχοφασιστικού παρακράτους το έργο του τσακίσματος του λαϊκού εθνικοαπελευθερωτικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Και στη σύγχρονη ευρωενωσιακή εκδοχή της η «θεωρία των άκρων», με τη μορφή της «ταύτισης» του φασισμού και του κομμουνισμού κάτω από το ιδεολογικό σχήμα του «ολοκληρωτισμού», χρησιμεύει για την απαγόρευση κομμουνιστικών κομμάτων, οργανώσεων και συμβόλων σε μια σειρά χώρες της ΕΕ από τη μια και την αναγόρευση -στις ίδιες χώρες- των συνεργατών του φασισμού σε «υπερασπιστές της δημοκρατίας» από την άλλη.

***

Στην εντελώς πρόσφατη ελληνική της εκδοχή η «θεωρία των άκρων» χρησίμευσε, ιδίως από τις περσινές εκλογές μέχρι και «χθες» , για τη «δικαιολόγηση» και με άλλα λόγια τη «νομιμοποίηση» (και ο όρος, εδώ, δεν χρησιμοποιείται με την στενή τυπική του σημασία) της εγκληματικής δραστηριότητας του ναζιστικού κόμματος – συμμορίας της «χρυσής αυγής». Περισσέψανε όλο αυτό το διάστημα οι «έγκριτες» αναλύσεις για το φυσικό και το αυτονόητο της ύπαρξης ενός μηχανισμού που έχει το «δικαίωμα» να μαχαιρώνει, να σφάζει και να δολοφονεί, να τρομοκρατεί, να καίει, να δέρνει και να σακατεύει, εφόσον η «άλλη πλευρά» έχει το «δικαίωμα» να διαδηλώνει, να απεργεί, να κινητοποιείται, να διεκδικεί τα δικαιώματά της στη δουλειά, τη μόρφωση, την επιβίωση.

…Μέχρις ότου η κλιμάκωση της φασιστικής δραστηριότητας έφτασε σε ένα σημείο όπου η παραπέρα υπόθαλψή της από τους πολιτικούς διαχειριστές και ιδεολογικούς απολογητές της εξουσίας του κεφαλαίου θα ισοδυναμούσε με την χωρίς περιστροφές και συγκαλύψεις αποκάλυψη της ταύτισής τους με αυτήν στο ένα και το αυτό «άκρο» της σύγχρονης ταξικής κοινωνικο-πολιτικής αντιπαράθεσης. Αποκάλυψη όμως πρόωρη και γι’ αυτό προοπτικά επικίνδυνη για τη σταθερότητα της κυριαρχίας τους. Ακολούθησαν λοιπόν τη μοναδική δυνατή επιλογή κάτω από αυτές τις συνθήκες, με τα γνωστά γεγονότα της δικαστικής δίωξης εναντίον στελεχών ή μελών του ναζιστικού κόμματος – συμμορίας.

***

Και μέσα σε μια στιγμή, σαν να έπεσε σύνθημα, το κάλπικο νόμισμα της «θεωρίας των άκρων» γύρισε στην αντίστροφη όψη του.

Ξαφνικά τώρα πια, δεν είναι η δράση του λαϊκού κινήματος, δεν είναι οι αγώνες, οι κινητοποιήσεις, οι διεκδικήσεις των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας που «νομιμοποιούν» την εγκληματική φασιστική δραστηριότητα. Ξαφνικά τώρα είναι η «αναγνώριση» της εγκληματικής δραστηριότητας του φασισμού που χρησιμεύει για την «εγκληματοποίηση», την «ποινικοποίηση» των εργατικών λαϊκών αγώνων

Τα πολιτικά επιτελεία της εκμεταλλευτικής εξουσίας, όντας τα ίδια υπόλογα για τη μακρόχρονη κρατική ανοχή και ιδεολογική κολακεία απέναντι στη φασιστική δραστηριότητα που «μετρά» στο αποτέλεσμά της νεκρούς και σακατεμένους ανθρώπους, αντιλαμβάνονται ότι ακόμα κι αυτός ο στην πραγματικότητα εντελώς επιφανειακός περιορισμός των οργανωτικών μηχανισμών και της δραστηριότητας του φασιστικού παρακράτους (δηλαδή της χωρίς νομικούς περιορισμούς «εκτελεστικής» δύναμης που δρα συμπληρωματικά προς τον αντιλαϊκό κατασταλτικό μηχανισμό του «επίσημου» αστικού κράτους), συνιστά ή μπορεί να καταστεί πραγματικό σύμπτωμα δικής τους οπισθοχώρησης απέναντι στην ανάπτυξη του εργατικού, λαϊκού κινήματος. Κι έτσι η όλο ζήλο από την πλευρά τους «επανεκκίνηση» της «θεωρίας των άκρων» στην αντεστραμμένη της μορφή, εκτός από τυπική λειτουργική προσαρμογή τους και προσαρμογή της σε πολιτικές συνθήκες που από μια ορισμένη άποψη και εξαναγκαστικά γι’ αυτούς άλλαξαν άρδην, εμφανίζεται επίσης σαν αυτό που και πραγματικά είναι: σαν πολιτικά επιθετικός αντιπερισπασμός των πολιτικών διαχειριστών της εκμεταλλευτικής τάξης τη στιγμή που περιέρχονται σε θέση άμυνας…

Κι είναι αυτός ο χαρακτήρας αντιπερισπασμού, που καθιστά την αντεπίθεσή τους, (αντεπίθεση ενός συστήματος που έχει καταδικάσει ολόκληρη κοινωνία σε καθημερινή και χωρίς τέλος αγγαρεία για  τη διατήρηση του πλουτισμού και της εξουσίας μιας φούχτας μονοπωλητών, γι’ αυτό και ενός συστήματος ξοφλημένου), αν και όχι λιγότερο επικίνδυνη, σίγουρα όμως περισσότερο γελοία.

συνεχίζεται

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s