ένας προβοκατόρικος σμπάρος για πολλά πολιτικά τρυγόνια

Ποιός είναι λοιπόν ο «αόρατος εχθρός» και ποιός είναι αυτός που σκηνοθετεί τη δραστηριότητα αυτού του «αόρατου εχθρού» με σκοπό η κοινωνία κι η κοινωνικοπολιτική-ταξική αντιπαράθεση να πάψει να κινείται με τους όρους των πραγματικών σχέσεων που τη διέπουν, και να τη βάλει να χορεύει σαν αρκούδα στο δικό του νταούλι;

Όταν πριν 1,5 χρόνο ο ίδιος «αόρατος εχθρός» οργάνωνε και εκτελούσε την επιχείρηση εμπρησμού περισσότερων από 30 κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας, στη διάρκεια της μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στην ψήφιση του «2ου μνημόνιου», φανέρωνε και στην πράξη το -στη θεωρία γνωστό- αδίστακτο πρόσωπό του, επιδείκνυε την πρόθεσή του  να επιβληθεί «δια πυρός και σιδήρου» η στρατηγική της οικονομικής – κοινωνικής – πολιτικής σύνθλιψης των λαϊκών, εργαζόμενων στρωμάτων και της «ολοκληρωτικής» στερέωσης της εκμεταλλευτικής εξουσίας (της οικονομικής εξουσίας των μονοπωλίων και της πολιτικής εξουσίας των μηχανισμών του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού), παρεμπόδιζε στην πράξη το ξεδίπλωμα των δυνατοτήτων της λαϊκής κινητοποίησης και, ταυτόχρονα, τη συκοφαντούσε (την ίδια και κάθε λαϊκή κινητοποίηση) εμφανίζοντας σαν «διαδηλωτές» το «πλήθος» των (συνειδητών ή παραπλανημένων) οργάνων του τα οποία εκτέλεσαν την επιχείρηση που τους είχε ανατεθεί.

1,5 χρόνο μετά, με όσα έχουν μεσολαβήσει στη διαμόρφωση της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης του λαού, στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, με άλλα λόγια στη διαμορφωμένη «συνύπαρξη» των λαϊκών κοινωνικο-οικονομικών αδιεξόδων από τη μια και των πολιτικών αδιεξόδων που αντιμετωπίζουν οι διαχειριστές του συστήματος από την άλλη, έρχεται η επαγγελματική εγκληματική εν ψυχρώ δολοφονία των (συνειδητών ή παραπλανημένων) μελών του ναζιστικού κόμματος-συμμορίας της «χρυσής αυγής» αποσκοπώντας  να «βάλει στη θέση τους τα πράγματα» που έχουν παρεκκλίνει από την τροχιά την επιθυμητή για τα στρατηγικά επιτελεία του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Όλο αυτό τον καιρό το λαϊκό κίνημα αντιμετώπισε με όρους οργανωμένους και μαζικούς την επιχείρηση της «χ.α.» να καθυποτάξει τη λαϊκή συνείδηση και καθημερινή δραστηριότητα, μέσω της άσκησης από αυτήν απροσχημάτιστης δολοφονικής βίας και τρομοκρατίας, να επιβάλλει με τον τρόπο αυτό όρους θέσμισής της ως «φυσικής» κρατικής εξουσίας συμπληρωματικής ή εναλλακτικής προς την εξουσία του «επίσημου» αστικού κράτους.

Η τέτοια αντιμετώπισή της από το λαϊκό κίνημα ενώ από τη μια έκανε ορατές τις προϋποθέσεις της ίδιας της δικής του ανάπτυξης πέρα από τα (ποιοτικά και ποσοτικά) όρια εντός των οποίων θα ήταν δυνατή η διαχείρισή του από τα πολιτικά επιτελεία της «υπαρκτής» εξουσίας, ταυτόχρονα έθεσε φραγμό στην ανάπτυξη οποιουδήποτε «αυθόρμητου» κοινωνικο-πολιτικού «αυτοματισμού» στη βάση άσκησης «αντιδιαμετρικά αντίθετων» πρακτικών ανάμεσα σε αντίπαλες πλευρές που δεν είναι «συμμετρικά όμοιες» και γι’ αυτό δεν μπορούν να είναι και «αντιδιαμετρικά αντίθετες»…

Η αποτυχία, λοιπόν, των μέχρι χθες αντιλαϊκών σχεδιασμών υπήρξε, ως προς αυτή την πλευρά τους, τριπλή: 1] Απέτυχαν να επιβάλουν την «χ.α.» ως τη ληστρική εξουσία που θα όφειλε να προσκυνήσει ο λαός. 2] Στην προσπάθειά τους αυτή εισέπραξαν την απάντηση ενός λαϊκού κινήματος ικανού να αναπτυχθεί πέρα από τα όρια πολιτικής «ασφάλειας» του αντιλαϊκού κοινωνικο-πολιτικού συνασπισμού. Και 3] έπεσε στο κενό το εγχείρημά τους να επιβάλλουν επιθυμητούς γι’ αυτόν τον συνασπισμό όρους «αντιπαράθεσης» ικανούς να χειραγωγηθούν και να αξιοποιηθούν «τέλεια» προς όφελος των αντιλαϊκών στρατηγικών σχεδιασμών που εδώ και πολύ καιρό έχουν τεθεί σε εφαρμογή.

Τώρα;

Με το υπ’ αριθμ. 1, σε ό,τι αφορά τον «μικροϊστορικό» κύκλο από τις περσινές εκλογές έως και χθες, το «παιχνίδι» χάθηκε, τουλάχιστον προσωρινά όπως φυσικά θέλουν να ελπίζουν,

Με το υπ’ αριθμ. 2 δεν μπορούν να «παίξουν», εδώ τους όρους δεν τους διαμορφώνουν αυτοί, αλλά οι μορφές και το περιεχόμενο της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης των εργαζόμενων, του λαού και της νεολαίας. Κι είναι η συνέχιση και ανάπτυξη, το βάθεμα, η ένταση, η μαζικοποίηση της λαϊκής πάλης σε αυτή ακριβώς τη βάση η μόνη που είναι ικανή να  χαράξει τη διέξοδο μέσα από τον κλοιό των μέτρων της αντιλαϊκής, αντεργατικής βαρβαρότητας, του συμβιβασμού, της φασιστικής ποδηγέτησης, των προβοκατόρικων επιχειρήσεων που απεργάζονται τα κέντρα της αντιλαϊκής εκμεταλλευτικής εξουσίας.

Το μόνο λοιπόν που τους απομένει είναι ό,τι σχετίζεται με το υπ’ αριθμ. 3: Σε αυτό το πεδίο, άλλωστε, η ανάπτυξη των τεχνικών της εξουσίας είναι τέτοια, ώστε ισχύει κυριολεκτικά η «αρχή» ότι «αν η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που θα θέλανε, τότε τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Η «σκηνοθεσία» μιας «πραγματικότητας» βολικής για την υλοποίηση προ-εκπονημένων σχεδιασμών είναι τεχνικά απλή, «φτηνή», όσο «φτηνή» είναι λόγου χάρη από άποψη κόστους παραγωγής η χθεσινή επαγγελματική δολοφονία δυο νέων ανθρώπων: 5 δράστες Χ 100 ευρώ = 500 ευρώ + 2 ζωές αναλώσιμες στο βωμό των κέντρων εξουσίας για λογαριασμό της οποίας οι ίδιες αυτές ζωές είχαν στρατολογηθεί… Και με αυτό το ελάχιστο κόστος μπορεί να γίνουν δυο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα: Να μεταβιβαστούν σημαντικά μηνύματα μεταξύ μηχανισμών που υπηρετούν και που κατευθύνονται από τα ίδια επιτελικά κέντρα… Μηνύματα σιωπής και κάλυψης του μηχανισμού που «συνορεύει» με τον μηχανισμό που ανακρίνεται, μηνύματα για το είδος της δραστηριότητας που έχει ενδεχομένως σειρά να τεθεί σε κίνηση, μηνύματα για τα κέντρα διεύθυνσης αυτού του «νέου» είδους δραστηριότητας… Κι εκτός από μηνύματα, με το ίδιο αυτό ελάχιστο κόστος, η ίδια αυτή ενέργεια θα μπορούσε κάτω από ορισμένες εκτιμητέες περιστάσεις να αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μιας τέτοιας δραστηριότητας, «σαν» επίθεση που πρέπει να απαντηθεί «με το ίδιο νόμισμα»… Κι αν δεν υπάρχει «πραγματικό» υποκείμενο διατεθειμένο να αναλάβει το έργο μιας τέτοιας «απάντησης», τότε -στην ανάγκη- μπορεί με άλλα τόσα έξοδα αυτή η απάντηση να «σκηνοθετηθεί». Τέλος, πέρα από όλα αυτά τα σχετικά περισσότερο φιλόδοξα, το βέβαιο είναι ότι στο ίδιο ελάχιστο κόστος που καταβλήθηκε, περιλαμβάνονται και αποτελέσματα «ρουτίνας»:  μια ελάχιστη διέξοδος στην κυβέρνηση απέναντι στα εσωκομματικά της προβλήματα, η παραπέρα «τριβή» της «θεωρίας των άκρων» στα μμε συνοδευόμενη από εμφυλιοπολεμικά σκιάχτρα ικανά να εκφοβίσουν όσους σχηματίζουν από τα «πρωινάδικα» αντίληψη για τον εμφύλιο πόλεμο και τους όρους του ξεσπάσματός του (κατ’ αναλογία προς όσους έχουν για την κατοχή μια εικόνα δημιουργημένη από τις θεωρίες περί τροϊκανής «κατοχής), αντίστροφα κηρύγματα «ενότητας του έθνους και της κοινωνίας» απέναντι στην απειλή του αόρατου εχθρού, δημιουργία ενός «κλίματος» μπροστά στην γενική απεργία, απόσπαση από τους μέχρι χθες «δύστροπους» δηλώσεων του είδους «είμαστε όλοι αμερικάνοι».

***

Ποιός είναι όμως εν τέλει ο «αόρατος εχθρός» που επιχειρεί να κάνει το λαό αρκούδα που χορεύει στο νταούλι του; Ως προς τη στενά «εκτελεστική» πλευρά του ζητήματος είναι τόσα πολλά τα κέντρα και οι μηχανισμοί που επιτελούν σχετικές «αρμοδιότητες» ώστε, φυσικά, η απάντηση δεν μπορεί να δωθεί. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την κατά λάθος σύλληψη ως «τρομοκράτη» από μια κρατική υπηρεσία, τη δεκαετία του 80, ενός προσώπου που την επομένη αποδείχτηκε ότι «εργαζόταν» ως πράκτορας και προβοκάτορας όχι σε μια αλλά σε πέντε διαφορετικές κρατικές υπηρεσίες… Αρκεί επίσης να αναλογιστεί κανείς τον αριθμό, τη διάρθρωση, την διακλάδωση και την ιεραρχία όλων των ομοειδών υπηρεσιών, το βαθμό ένταξής τους, ημιαυτονόμησης και αυτονόμησής τους εντός – εκτός – επί τα αυτά και εναλλάξ του κρατικού μηχανισμού, την απροσδιοριστία που χαρακτηρίζει την ύπαρξη τους και τη μεταξύ τους σχέση και υπαγωγή στη μια ή άλλη «πτέρυγα» του κρατικού μηχανισμού, την υπαγωγή ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού και ιδίως των συγκεκριμένων δομών του στη ΝΑΤΟϊκή και ευρωενωσιακή ιεραρχία, την λειτουργική ιεραρχία που επίσης αποκαθιστούν διμερείς διακρατικές «αντεγκληματικές» και «αντιτρομοκρατικές» συμφωνίες και συμβάσεις, την προέκτασή τους έξω από τα καθαυτό όρια του κράτους και των μηχανισμών του, την εξ όλων αυτών σχετική διοικητική απροσδιοριστία που συνεπάγεται, ώστε η απάντηση στο ερώτημα να καθίσταται από ειδική άποψη εντελώς αδύνατη και από γενική άποψη άλλο τόσο σαφής.

«Θεωρίες συνωμοσίας!» θα πουν οι απολογητές των οργανωτικών – επιτελικών κέντρων που πραγματικά συνωμοτούν σε βάρος του λαού, της ζωής του και του μέλλοντός του… Ας εκδόσουν λ.χ. τα πρακτικά των συζητήσεών τους στις διάφορες λέσχες της πλουτοκρατίας, σε αυτά τα πραγματικά ταξικά κόμματά της όπου επεξεργάζονται την υλοποίηση της στρατηγικής τους πέρα από κάθε πολιτική – κομματική βιτρίνα του τύπου ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΧΑ, κλπ κλπ. Ας δώσουν στη δημοσιότητα τις συζητήσεις που είχαν στη «Λέση Μπίλντερμπεργκ» στην Αθήνα ελάχιστους μήνες πριν από την «ξαφνική» ανακοίνωση στο λαό των «θυσιών» στις οποίες πρέπει να υποβληθεί γι’ αυτούς στις επόμενες δεκαετίες, ελάχιστους μήνες προτού αρχίσει η υλοποίηση της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής ψυχολογικής στρατηγικής που επεξεργάστηκαν κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του πολυτελούς ξενοδοχείου όπου συνεδρίαζαν. Ας πουν στο λαό τι συζητήσανε τότε, και τις επόμενες χρονιές μέχρι σήμερα, για να μην κατηγορούνται σαν συνωμότες ενάντια στην ύπαρξή του.

Συνωμοσιολογική προσθήκη: Η εικόνα αυτή είχε εμφανιστεί πριν μερικά χρόνια στο "ιντιμίντια". Χαρακτηριστική ως προς το περιεχόμενο μεν, χρήζει διασταύρωσης και επιβεβαίωσης δε. Αν υπάρχει ενδιαφερόμενος κάτοχος των παραπάνω τευχών θα ήταν χρήσιμη η συμβολή του, όσο κι αν διαδικτυακά είναι εύκολη η επιβεβαίωση του γεγονότος, δύσκολη όμως η χειροπιαστή του διάψευση.

Συνωμοσιολογική προσθήκη: Η εικόνα αυτή είχε εμφανιστεί πριν μερικά χρόνια στο «ιντιμίντια». Χαρακτηριστική ως προς το περιεχόμενο μεν, χρήζει διασταύρωσης και επιβεβαίωσης δε. Αν υπάρχει ενδιαφερόμενος κάτοχος των παραπάνω τευχών θα ήταν χρήσιμη η συμβολή του, όσο κι αν διαδικτυακά είναι εύκολη η επιβεβαίωση του γεγονότος, δύσκολη όμως η χειροπιαστή του διάψευση.

Advertisements

2 Σχόλια on “ένας προβοκατόρικος σμπάρος για πολλά πολιτικά τρυγόνια”

  1. Οι εικόνες αυτές εμφανίστηκαν πράγματι στο ΕΨΙΛΟΝ της Ελευθεροτυπίας λίγο πριν την 11/9, είναι αλήθεια αυτό. Ομως, ήταν κάτι εντελώς τυχαίο. Αν δεν κάνω λάθος, διότι την θυμάμαι την υπόθεση, τις εικόνες τις ανέσυρε ο Καρατζαφέρης στο κανάλι του, τότε που σώνει και καλά ήθελε να πείσει τον κόσμο ότι ήταν έργο των Εβραίων, μαζί με εκείνο το εξωφρενικό «4.000 Εβραίοι εκείνη την ημέρα δεν πήγαν στη δουλειά τους στους Δίδυμους Πύργους», ενώ στη λίστα των θυμάτων της FEMA υπήρχαν από την πρώτη μέρα τουλάχιστον 600 εβραϊκά ονόματα.

    Στη συνέχεια, το θέμα με τις εικόνες αυτές το ανέδειξε ο 30φυλλόπουλος και το είχε σε 3-4 εκπομπές του απανωτά. Το τράβηξε απ’ τα μαλλιά, μέχρι που πήγε και πήρε συνέντευξη απ’ το γραφίστα. Ο γραφίστας σαν να κατάλαβε ότι είχε να κάνει με ψώνια και τον έπαιζε λίγο τον Μάκη. Δεν του απαντούσε καθαρά ότι ήταν σύμπτωση, τον ταλαιπώρησε αρκετά, τον άφησε να βολοδέρνει και να κάνει εκείνες τις ηλίθιες 30φυλλοπουλικές ερωτήσεις, και στο τέλος βαρέθηκε και το ξεφούρνισε:

    – Ηταν σύμπτωση, του είπε. Συμβαίνουν αυτά στον γραφιστικό χώρο. Ψάχνουμε σχήματα και σύμβολα για να χρησιμοποιήσουμε και να εντυπωσιάσουμε, και αυτά δεν είναι άπειρα. Είναι πεπερασμένος ο αριθμός τους, και γι΄αυτό πολλές φορές τα σχέδια μας μοιάζουν πολύ με άλλα σχέδια ή εικόνες.

    Αυτή ήταν η ιστορία.

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Ευχαριστώ για το χρονικό της υπόθεσης. Είναι γεγονός ότι εκείνες τις μέρες εμφανίστηκαν εκ των υστέρων μια σειρά παρόμοιες «προφητικές» συμπτώσεις, λχ ένα εξώφυλλο δίσκου που είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα κι είχε μια απεικόνιση που θύμιζε το γεγονός που ακολούθησε στις 11/9 κ.ά., χωρίς βέβαια να σηκώνουν όλες τέτοια ερμηνεία όπως η παραπάνω εικονογράφηση. Όπως επίσης στη συνέχεια διατυπώθηκαν επίσης σειρά τερατολογιών όπως αυτή με τους «4.000 Εβραίους», όπως παρόμοιες άλλωστε κυκλοφορούν και σήμερα για την καπιταλιστική κρίση, τους ψεκασμούς, τη σκηνοθετημένη φωτογραφία της προσεδάφισης στη σελήνη κλπ. Αυτό είναι το κακό: η δυνατότητα να μπερδεύονται η αλήθεια και το ψέμα όταν υπάρχουν πράγματι «μυστικά και ψέματα» οργανωμένα για να επηρεάζουν τη ζωή μας πριν από εμάς για εμάς και χωρίς εμάς. Παραμένει βέβαια η περιέργεια να έβλεπα τη θέση της στις σελίδες του «ΕΨΙΛΟΝ», το πώς ήταν ενταγμένη σε αυτές, το αν ήταν τοποθετημένη ξακάρφωτα ή όχι κλπ, σε κάθε περίπτωση πάντως δεν είναι αυτή η εικονογράφηση το ερμηνευτικό κλειδί των γεγονότων, έτσι κι αλλιώς.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s