Ο κόσμος όλος πεδίο εκμετάλλευσης φθηνό για τις πολυεθνικές

Στα 38 δολάρια το μήνα κοστολογείται, σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας, η αντοχή των εργατών στην πείνα (ο κατώτατος μισθός) στο Μπαγκλαντές, περίπου στο μισό κόστος από ό,τι στις «ανταγωνίστριες χώρες» όπως το Βιετνάμ και η Καμπότζη και στο 1/4 του αντίστοιχου κόστους στην Κίνα.

clipboard01-38-thumb-large

Την προηγούμενη βδομάδα το επίσημο συμβούλιο μισθών του Μπανγκλαντές πρότεινε μία αύξηση 77% στον κατώτατο μισθό των εργατών της κλωστοϋφαντουργίας, μετά από μία σειρά θανατηφόρα δυστυχήματα σε εργοστάσια του κλάδου, τη χρονιά που πέρασε.

bangladesh-5

Στην παραπάνω φωτογραφία απεικονίζεται ένα από αυτά τα «ατυχήματα», η κατάρρευση στις 23 Απριλίου, σαν να ήταν από τραπουλόχαρτα, ενός επταόροφου κτιρίου στην πόλη Σαβάρ, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές  Ντάκα, στο οποίο κτίριο στεγάζονταν τέσσερα εργοστάσια παραγωγής ενδυμάτων: τέσσερα από τα πάνω από 4.800 εργοστάσια – κάτεργα, στα οποία εργάζονται περίπου 4.000.000 Μπαγκλαντεσιανοί εργάτες και εργάτριες που παράγουν ετησίως έναν εξαγώγιμο πλούτο ύψους 24 δισ. δολαρίων για λογαριασμό κολοσσιαίων πολυεθνικών εταιρειών, διεθνών εταιρειών λιανικής και μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ (WalMart, Benetton, Mango, Saddlebred, Easycare Oxford, Next, Tweeti.com, LcWaikiki), καθώς και για λογαριασμό των ντόπιων βιομηχάνων που αναλαμβάνουν την παραγωγή των πολυεθνικών με το σύστημα του φασόν.

Για τις πολυεθνικές το Μπαγκλαντές αποτελεί έναν ιδιαίτερα θελκτικό καπιταλιστικό παράδεισο, κυρίως λόγω των μισθών πείνας και της έλλειψης συνδικαλιστικών ελευθεριών. Έτσι το Μπανγκλαντές αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγέα στο χώρο της ένδυσης (μετά την Κίνα) με σχεδόν το 60% των ρούχων να κατευθύνονται στην Ευρώπη και το 23% στις ΗΠΑ (εισαγόμενα προφανώς από τις ίδιες πολυεθνικές που τα παράγουν εκεί «φασόν» για να τα μεταπωλήσουν «φθηνά», φτιαγμένα κυριολεκτικά με τον ιδρώτα και το αίμα των Μπαγκλαντεσιανών εργατών, στην -άνεργη, υποαπασχολούμενη, όλο και πιο φτωχή- εργατική τάξη της Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης.). Έτσι, επίσης, οι νεκροί σε εκείνο το «ατύχημα» ξεπερνούσαν τους 324, και οι τραυματίες τους 1.000, την ώρα που τα σωστικά συνεργεία συνέχιζαν να βγάζουν περισσότερους νεκρούς παρά ζωντανούς…

Όπως αποκάλυπτε το ρεπορτάζ εκείνων των ημερών, «στην «τσέπη» των εργατριών (που αποτελούν και το 85% του προσωπικού της βιομηχανίας ενδύματος στο Μπαγκλαντές) μπαίνουν ψίχουλα, αφού για καθημερινή δουλειά τουλάχιστον 16 ωρών, επτά μέρες τη βδομάδα, σε άθλιες συνθήκες που θυμίζουν ρωμαϊκές γαλέρες, αμείβονται το μήνα με λιγότερα από 35 δολάρια (περίπου 3.000 τάκα). Ανασφάλιστες. Δίχως την παραμικρή δικλείδα ασφαλείας για τη ζωή τους που κινδυνεύει από ακρωτηριασμούς, σοβαρές ασθένειες ή και το θάνατο από τρομερές πυρκαγιές που ξεσπούν, κάθε τόσο, μέσα στα εργοστάσια – τραπουλόχαρτα, λόγω της πλημμελούς τήρησης στοιχειωδών κανονισμών όχι μόνο λειτουργίας αλλά και οικοδόμησης καθώς οι βιομηχανίες ενδύματος φτιάχνονται με ευτελή υλικά πάνω σε σεισμογόνους ή ακατάλληλες περιοχές. Όπως μαρτυρούν πλέον ακόμη και οι ανταποκρίσεις μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων, πολλοί από τους εργάτες που ουσιαστικά δολοφονήθηκαν την Τρίτη κατά την κατάρρευση του κτιρίου «Ράνα Πλάζα» στην πόλη Σαβάρ ζούσαν κυριολεκτικά ζωή εν τάφω. Η βάρδια πολλών εξ αυτών τελείωνε στις 3.00 π.μ. και ξανάρχιζε στις 7.30 π.μ. της ίδιας μέρας, επτά μέρες τη βδομάδα, 30 μέρες το μήνα, 12 μήνες το χρόνο«.

Παρόλα αυτά (ή μάλλον ακριβώς εξαιτίας όλων αυτών) οι βιομήχανοι από την πλευρά τους απέρριψαν την πρόταση της αρμόδιας επιτροπής της κυβέρνησης  (του επίσημου συμβούλιου μισθών) για αύξηση  κατά 77% του ελάχιστου μισθού των 38 δολαρίων το μήνα, λέγοντας ότι δεν «μπορούν να αντεπεξέλθουν»…

Από προηγούμενη απεργία στο Μπανγκλαντές

Από προηγούμενη απεργία στο Μπανγκλαντές

…Την περασμένη Δευτέρα οι εργαζόμενοι στην κλωστοϋφαντουργία στο Μπανγκλαντές προχώρησαν σε απεργία με αίτημα την αύξηση του κατώτατου μισθού τους και τη λήψη μέτρων ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Η «αρμόδια επιτροπή της κυβέρνησης» (αυτή τη φορά η αστυνομία), επενέβη για να διαλύσει με κανόνια νερού και πλαστικές σφαίρες τη διαδήλωση  των εργατών της κλωστοϋφαντουργίας στη βιομηχανική περιοχή της Ασούλια, της πρωτεύουσας Ντάκα, όπου βρίσκεται περίπου το 20% των κλωστοϋφαντουργικών επιχειρήσεων της χώρας.

bangladesh-police

*

Παρόμοιες ειδήσεις προέρχονται, όμως, και από «ανταγωνίστριες χώρες», εκεί όπου -όπως είδαμε- η πείνα κοστολογείται διπλά από ό,τι στο Μπανγκλαντές:

Τον φετινό Ιούνιο, λόγου χάρη, είχε ανακοινωθεί από συνδικαλιστές της επιχείρησης η απόλυση περίπου 300 εργατών παραγωγής προϊόντων για την εταιρεία Nike, που βρίσκεται στην πόλη Καμπόνγκ Σπέου, δυτικά της πρωτεύουσας της Καμπότζης, Πνομ Πενχ…

74_cambodia_rel_97_1

…Η συγκεκριμένη εξέλιξη με τις απολύσεις είχε τότε έρθει έπειτα από μία σειρά απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων κατά των μειώσεων σε μισθούς και τις πιέσεις της εργοδοσίας για να παραιτηθούν. Εργαζόμενοι και εκπρόσωποι εργατικών σωματείων δήλωναν πως οι απολύσεις ήταν «μία μορφή τιμωρίας για να εκφοβίσει τους εργαζομένους, ώστε να μην απεργούν και να μην διεκδικούν».

Μόλις την περασμένη Τρίτη, πάλι στην Καμπότζη, στην πρωτεύουσά της Πνομ-Πενχ, μία γυναίκα έπεσε νεκρή και αρκετοί άλλοι τραυματίστηκαν από αστυνομικά πυρά εναντίον διαδήλωσης εργατών της κλωστοϋφαντουργίας.

Αστυνομικοί καταδιώκουν εργάτη στην Πνομ-Πενχ

Αστυνομικοί καταδιώκουν εργάτη στην Πνομ-Πενχ

Σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ του 902gr, «το γεγονός σημειώθηκε την Τρίτη το πρωί (τοπική ώρα) όταν εκατοντάδες εργάτες έκαναν πορεία προς την οικία του πρωθυπουργού, στο κέντρο της πόλης, διεκδικώντας καλύτερους μισθούς και εργασιακές συνθήκες. Οι διαδηλωτές προέρχονταν από ένα εργοστάσιο που παράγει ρούχα για διεθνείς φίρμες όπως η «Gap» και η «H&M». Η αστυνομία επιτέθηκε στους διαδηλωτές με δακρυγόνα αλλά και με πραγματικές σφαίρες, κάτι που πιστοποιείται από το γεγονός ότι η νεκρή, ήταν μία γυναίκα που βρισκόταν στο χώρο τυχαία και χτυπήθηκε στο στήθος από τις σφαίρες των αστυνομικών. Δεκάδες διαδηλωτές τραυματίστηκαν από τη βάρβαρη επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων…

Ο κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας αντιστοιχεί στο 80% των εξαγωγών της χώρας και απασχολεί περισσότερους από 500.000 εργαζόμενους σε σύνολο πληθυσμού 14,5 εκατομμυρίων. Ωστόσο η πλειοψηφία των εργοστασίων στη χώρα ανήκουν σε μεγάλες πολυεθνικές, οι οποίες τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική των κυβερνήσεων της αστικής τάξης της Καμπότζης για «φιλόξενο επενδυτικό περιβάλλον», που σημαίνει μισθούς εξαθλίωσης και συνθήκες σκλαβιάς για τους εργαζόμενους

Ο πρωθυπουργός της χώρας Χουν Σεν -όπως άλλωστε και οι απανταχού πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου- έχει επιτεθεί στις εργατικές διεκδικήσεις λέγοντας ότι μπορεί να απειλήσουν τη βιομηχανία του ενδύματος και να οδηγήσουν τις εταιρείες σε «φθηνότερες» χώρες όπως η Βιρμανία, το Λάος ή η Ινδία

*

«Και τι μας νοιάζει εμάς τι γίνεται εκεί πέρα;» είναι η αναμενόμενη ερώτηση ρουτίνας.

Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στις μάρκες των ρούχων και των παπουτσιών που φοράμε.

Βρίσκεται στο γεγονός που αποδεικνύουν τα παραπάνω, ότι η πλειοδοτική -ως προς τα κέρδη του- ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου έχει στην άλλη της όψη τον «υποχρεωτικό» μειοδοτικό ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργαζόμενους  για τους μισθούς τους, τα δικαιώματά τους στη δουλειά και στη ζωή, για τους συνολικούς όρους της ύπαρξής τους. Και στο ότι αυτή η αντίθεση είναι που «πρέπει» να επιβληθεί σαν καθεστώς για την «ανάπτυξη» που υπόσχονται στη χώρα μας οι κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι απολογητές των ευρωμονόδρομων και της αξεχώριστης με αυτούς ελευθερίας του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και των «νόμων της αγοράς».

Η απάντηση επίσης βρίσκεται στον δίχως τέλος κατήφορο όπου οδηγούν τα πανομοιότυπα σε όλο τον κόσμο ιδεολογήματα ενάντια στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων, τα ιδεολογήματα ενάντια στους εργατικούς αγώνες που δήθεν «διώχνουν» τους καπιταλιστές σε χώρες όλο και πιο «φθηνές» μέχρι να εξαντληθούν και τα έσχατα περιθώρια επιβίωσης σε όλες ανεξαίρετα τις χώρες για να ανακαλύψουν τότε ότι και αυτών των ορίων η εξάντληση δεν είναι ικανή να επιλύσει τα «προβλήματα» του ανταγωνισμού τους και της κερδοφορίας τους.

Η απάντηση βρίσκεται, τέλος, στον ίδιο το δρόμο που χαράζει για τους εργαζόμενους κάθε χώρας η πάλη των εργατών στο Μπαγκλαντές και στην Καμπότζη για την υπεράσπιση της ζωής τους, ενάντια στον εφιάλτη που, όπως επισημαίνει και το ρεπορτάζ του 902, «δεν θα σταματήσει δίχως κλιμάκωση του εργατικού, συνδικαλιστικού αγώνα όχι μόνο στο Μπαγκλαντές, αλλά και παγκοσμίως», και δεν θα σταματήσει μέχρι να περάσει στα χέρια των εργαζομένων, σε κάθε μία χώρα και σε όλο τον κόσμο, ο πλούτος που παράγουν, και τα μέσα της παραγωγής του σαν αναγκαία προϋπόθεση γι’ αυτό.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s