Αλλεπάλληλα τα κρούσματα της κρατικής και εργοδοτικής αντεργατικής βίας

200 μηνύσεις έχουν κατατεθεί σε βάρος του προέδρου του Συνδικάτου Μετάλλου και πάνω από 150 μηνύσεις εναντίον του κάθε μέλους της διοίκησης του Συνδικάτου ξεχωριστά.

Πρόκειται για τη βιομηχανία μηνύσεων που έχει στήσει σε βάρος των εργατικών σωματείων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης  το «κλαμπ» των εργοδοτών που καταγγέλθηκε από τα συνδικάτα ότι έβαλε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής να επιτεθούν στους κομμουνιστές εργάτες στο Πέραμα λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα…

Πριν από 15 μέρες, δικάζοντας μια από αυτές τις μηνύσεις, το Πλημμελειοδικείο Πειραιά καταδίκασε με 5 μήνες φυλακή τον Πέτρο Πουντίδη και τον Παύλο Πουντίδη, συνδικαλιστές των ταξικών σωματείων Μετάλλου Πειραιά και Ηλεκτρολόγων Πλοίων για τις κινητοποιήσεις που έκαναν τα ταξικά συνδικάτα στο Βιομηχανικό Πάρκο Σχιστού (ΒΙΠΑΣ) το καλοκαίρι του 2008, υπερασπιζόμενα το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση, τις Συμβάσεις Εργασίας, συνολικά τη δουλειά με δικαιώματα.

Χτες πάλι, το μονομελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά καταδίκασε για τις ίδιες κινητοποιήσεις σε 6 μήνες φυλάκιση συνδικαλιστές των ταξικών σωματείων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης.

Αποτελεί άσκηση βίας η άσκηση «νόμιμων δικαιωμάτων», όπως «νόμιμο δικαίωμα» είναι η υποβολή 200 μηνύσεων σε βάρος του Προέδρου του Συνδικάτου Μετάλλου και από 150 μηνύσεων για κάθε μέλος της διοίκησής του;

200 μηνύσεις κάνουν -με σημερινές τιμές- 20.000  ευρώ μόνο για τα παράβολα υποβολής των μηνύσεων. Αν προστεθούν και τα παράβολα της πολιτικής αγωγής, οι παραστάσεις και αμοιβές των δικηγόρων για μερικές εκατοντάδες δίκες, φτάνουμε σε ένα «αξιοσέβαστο» χρηματικό ποσό, που αποδεικνύει ότι παρ’ όλη την αναδουλειά στη Ζώνη οι εργοδότες, εργολάβοι κλπ δεν τσιγγουνεύονται τα λεφτά τους αν πρόκειται για δίκες και καταδίκες συνδικαλιστών του ταξικού εργατικού κινήματος, για το χτύπημα των ταξικών συνδικάτων, για την επιβολή όρων δουλικής εργασίας με μισθούς πείνας, χωρίς ωράριο, χωρίς μέτρα ασφάλειας,  χωρίς δικαιώματα.

Το τι βάζουν στο στόχαστρο των μηνύσεών τους και των δικαστικών διώξεων που προκαλούν με αυτές -πέρα από τα πρόσωπα των συνδικαλιστών- περιγράφεται ανάγλυφα στο περιεχόμενο των μηνύσεών τους: Τα εργατικά συνδικάτα οφείλουν κατ’ αυτούς να μην «εναρμονίζονται με τη φιλοσοφία και την ιδεολογία μιας άλλης πολιτικής και ιδεολογικής κοσμοθεωρίας» (εννοούν την «πολιτική και ιδεολογική κοσμοθεωρία» της διεκδίκησης από τους εργάτες του πλούτου που παράγουν), διαφορετικά θα «καταγγέλονται» από τους ίδιους ως «μακρύς και ευέλικτος βραχίονας πολιτικών επιδιώξεων» και ως «κατευθυνόμενα απροκάλυπτα από συγκεκριμένη πολιτική παράταξη».  Η συνδικαλιστική δράση που δεν περιορίζεται στα όρια της συναλλαγής, του συμβιβασμού και της υποταγής στην εργοδοσία, που δεν συναινεί στην αντιμετώπιση των εργατών και της ζωής τους σαν επαχθές κόστος που πρέπει να μηδενιστεί, θα καταγγέλεται από τους ίδιους σαν «μόρφωμα συνδικαλιστικής δράσης». Και οι εργατικοί αγώνες που διεξάγονται οργανωμένα μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες των εργαζομένων, οι απεργίες που περιφρουρούνται απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία της απόλυσης όσων αγωνίζονται , θα καταγγέλονται από τους ίδιους σαν «μέθοδοι και πρακτικές που αναμφισβήτητα νοθεύουν την έννοια της νόμιμης συνδικαλιστικής δράσης», καθώς κατ’ αυτούς «νόμιμη» συνδικαλιστική δράση είναι αυτή που αναγνωρίζει σαν «νομιμότητα» τη «νομιμότητα» της εργοδοτικής τρομοκρατίας, της βίας που συνιστά απέναντι στους εργατικούς αγώνες η απειλή της απόλυσης, της ανεργίας, της πείνας.

Αν αυτή η βία, η βία της  εργοδοτικής εξουσίας  (της μη «προβλεπόμενης» από συντάγματα και νόμους που ως «εξουσία» αναγνωρίζουν μόνο την «νομοθετική», την «εκτελεστική» και τη «δικαστική»), αν αυτή η βία η οποία επισείοντας το δίκαιο της ανεργίας, της φτώχιας και της πείνας διεκδικεί «μνημονιακότατα», ταξικότατα και με γνήσιο ταξικό μίσος την επιβολή του δικού της «ολοκληρωτισμού» στους τόπους δουλειάς, αν αυτή η βία λοιπόν αποτελεί πράγματι βία, τότε η βιομηχανία μηνύσεων, δικών και καταδικών ενάντια στα ταξικά εργατικά συνδικάτα, δεν αποτελεί παρά την «νόμιμη», την «θεσμική» μορφή άσκησής της με τη συνδρομή των οργάνων της κρατικής εξουσίας. Δεν πρόκειται φυσικά για την ανακάλυψη της Αμερικής…

…Και μια που πρόκειται για το συνεργαζόμενο με την «ΧΑ» εργοδοτικό κλαμπ (αν και τα «μέλη» του δεν έχουν κληθεί ούτε για κατάθεση), μια που πρόκειται δηλαδή για το κλαμπ των εργοδοτών, που όπως έχει αποδειχτεί από πλήθος στοιχείων είχαν στρατολογήσει τη Χρυσή Αυγή για να «καθαρίσει» τη Ζώνη και συνολικά το χώρο, από τα ταξικά συνδικάτα, για να επιβάλουν όρους σύγχρονου δουλεμπορίου στο μέταλλο και στη Ναυπηγοεπισκευή,  ακολουθούν στις μηνύσεις τους την πάγια τακτική της περιγραφής του «εχθρού» με τα χαρακτηριστικά της δικής τους «ταυτότητας». Από εκεί άλλωστε δεν πηγάζει και η «θεωρία των άκρων»;

Έτσι, αποδίδοντας εκ των ιδίων στα αλλότρια, μέσα στο δικαστήριο ο εργολάβος χαρακτήρισε τα σωματεία της Ζώνης «εγκληματική συμμορία του ΚΚΕ» που έχει «σκοπό τον εκβιασμό για να αποσπάει χρήματα» από τους εργοδότες. Δεν πρόκειται, επομένως, να πέσει κανείς από τα σύννεφα, αν αύριο το ίδιο παραλήρημα μεταφραστεί από τους «σοβαρούς» απολογητές της αντιλαϊκής πολιτικής (τους ίδιους που επί ένα χρόνο μας χόρτασαν και με την απολογητική της φασιστικής εγκληματικής δραστηριότητας), σε αναγόρευση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων ως οργάνωσης «εγκληματικής», σε αναγόρευση των ταξικών εργατικών συνδικαλιστικών αγώνων ως «εκβιασμού» και σε αναγόρευση της κατάκτησης μισθολογικών αυξήσεων (ή της αποτροπής των μισθολογικών μειώσεων) σε εκβιαστική «απόσπαση χρημάτων» από τους εργοδότες.

Μετά από τα παραπάνω, πόση και ποιά σημασία έχει που ο εργολάβος – μηνυτής  είναι ο ίδιος που  εκείνη την ημέρα του καλοκαιριού του 2008,  είχε με τις φράσεις «πάτησέ τους, λεφτά έχουμε να πληρώσουμε» δώσει εντολή σε οδηγό φορτηγού, να περάσει μέσα από την απεργιακή συγκέντρωση, ότι είναι ο ίδιος που όταν ο οδηγός αρνήθηκε, σύμφωνα με καταγγελίες των εργαζόμενων, πήγε ο ίδιος να πάρει το τιμόνι στα χέρια του, είναι ο ίδιος που τον κατέβασαν από το φορτηγό οι συνδικαλιστές τους οποίους κατηγορεί και οι οποίοι καταδικάστηκαν γιατί προφανώς τον κατέβασαν «βίαια» από το τιμόνι του φόρτηγού-όπλου που ήθελε να να περάσει πάνω από ανθρώπους για να «σπάσει» την απεργιακή κινητοποίηση;

*

Αποτελεί βία η «νόμιμη» αγωγή που κατέθεσε στα δικαστήρια η  «COCA COLA 3E» κατά  των 11 μελών του ΔΣ του επιχειρησιακού σωματείου στη Θεσσαλονίκη και των 11 μελών του ΔΣ της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών (ΠΟΕΕΠ) κατηγορώντας τους για «πρόκληση ηθικής βλάβης και δυσφήμιση» και ζητώντας από τον καθένα τους αποζημίωση 250.000 ευρώ; 

Υπάρχει σε αυτή την αγωγή άλλο ουσιαστικό περιεχόμενο εκτός από την προσπάθεια της εργοδοσίας  να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και να σταματήσει τον αγώνα τους για την επαναπρόσληψη των 33 απολυμένων από το τμήμα διανομής και την επαναλειτουργία του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης;

Παρεμπτόντως: «…Η «Coca- Cola HBC» ανακοίνωσε τα κέρδη της για το 9μηνο του 2013. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της εταιρείας, τα συγκρίσιμα καθαρά κέρδη ανήλθαν σε 259 εκατ. ευρώ, μειωμένα κατά 2% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα το 2012. Τα συγκρίσιμα λειτουργικά κέρδη ανήλθαν σε 386 εκατ. ευρώ, έναντι 398 εκατ. ευρώ στο εννεάμηνο του 2012 (-3%). Το πλέον ενδιαφέρον, ωστόσο, στοιχείο προκύπτει απ’ τα όσα δήλωσε ο Δημήτρης Λόης, Διευθύνων Σύμβουλος της «Coca-Cola HBC AG»: «Για το υπόλοιπο του 2013, αναμένουμε τη συνέχιση του δυσμενούς εμπορικού κλίματος. Είμαστε πεπεισμένοι ότι διαθέτουμε την ικανότητα να συνεχίσουμε να αυξάνουμε τη λειτουργική αποδοτικότητα αλλά και να τηρήσουμε τις στρατηγικές μας δεσμεύσεις: την ισχυροποίηση της θέσης μας στην αγορά, τη βελτίωση των καθαρών εσόδων από πωλήσεις ανά κιβώτιο σε ουδέτερη συναλλαγματική βάση και την έμφαση στον έλεγχο του κόστους μέσω της συγκράτησης του λειτουργικού κόστους και της πειθαρχημένης διαχείρισης του κεφαλαίου κίνησης»»…

…Είναι προφανές ότι η δουλειά και η ζωή των 33 απολυμένων εργαζόμενων, η δουλειά και η ζωή όλων των εργατών στην επιχείρηση, η δουλειά και η ζωή των εργαζόμενων γενικά,  αντίκειται στον «έλεγχο του κόστους μέσω της συγκράτησης του λειτουργικού κόστους» και ολοφάνερα αποτελεί πρόσκομμα στην «βελτίωση των καθαρών εσόδων από πωλήσεις ανά κιβώτιο σε ουδέτερη συναλλαγματική βάση». Η ίδια η δουλειά και η ζωή των εργαζομένων, κι ο αγώνας τους για τη δουλειά τους και τη ζωή τους συνιστά «ηθική βλάβη» και «δυσφήμιση» για την επιχείρηση που παρά το «δυσμενές εμπορικό κλίμα» απομύζησε από την εργασία τους κέρδη μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στο πρώτο εννιάμηνο του έτους.

Όμως ακόμη δεν απαντήθηκε αν -εκτός από τις απολύσεις- αποτελεί άσκηση αντεργάτικής βίας  και η «νόμιμη» αγωγή που κατέθεσε αυτή στα δικαστήρια κατά  των 11 μελών του ΔΣ του επιχειρησιακού σωματείου στη Θεσσαλονίκη και των 11 μελών του ΔΣ της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών  ζητώντας από τον καθένα τους αποζημίωση 250.000 ευρώ…

Όμως οι εργαζόμενοι δεν πτοούνται: Την κήρυξη τριών 24ωρων απεργιών από χθες Τετάρτη στις 6 το απόγευμα ως το Σάββατο στις 6 το απόγευμα αποφάσισαν οι εργαζόμενοι της «Coca-Cola» στη Θεσσαλονίκη, μετά από έκτακτη Γενική Συνέλευση που πραγματοποίησαν στο χώρο του εργοστασίου. Απαιτούν την άμεση επαναπρόσληψη των 33 άδικα απολυμένων συναδέλφων τους.

*

Κάλεσμα στους εργαζόμενους να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους εργάτες της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», τους οποίους σέρνουν στα δικαστήρια κυβέρνηση και βιομήχανος Μάνεσης, απευθύνει προς τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους και τη νεολαία το ΠΑΜΕ.

Αναλυτικά το δελτίο Τύπου του ΠΑΜΕ:

«Η κυβέρνηση και ο βιομήχανος Μάνεσης μετά τις απολύσεις και την καταστολή συνεχίζουν με δικαστικές διώξεις και στέλνουν αύριο στα δικαστήρια τους χαλυβουργούς που για μήνες αποτέλεσαν φάρο στους αγώνες των εργαζόμενων όλης της χώρας.
Καλούμε τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους, τη νεολαία να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Ο πολύμηνος και ηρωικός απεργιακός αγώνας που έδωσαν οι χαλυβουργοί στις πύλες του εργοστασίου ήταν και είναι αγώνας όλης της εργατικής τάξης.
Να μην περάσει η τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς.
Να μην περάσει το δόγμα «νόμος και τάξη».
Με αλληλεγγύη, οργάνωση και συσπείρωση στα σωματεία μας μπορούμε να αποκρούσουμε κάθε επίθεση της εργοδοσίας, την κρατική βία».

Καταγγελία της ΑΣΓΜΕ

Ανάμεσα στους 19 χαλυβουργούς που σύρονται στα δικαστήρια από τον βιομήχανο Μάνεση με κατασκευασμένα αδικήματα είναι και μία γυναίκα, σύζυγος χαλυβουργού, η Μαρία Δελή, η οποία είναι μέλος της Ομοσπονδίας Γονέων Πειραιά και Αττικής, αλλά και της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας (ΑΣΓΜΕ).
Η ΑΣΓΜΕ καταγγέλλει σε όλους τους γονείς και τους εργαζόμενους τόσο τις διώξεις των απεργών χαλυβουργών όσο και της Μαρίας Δελή.

*

 Μία μόλις μέρα μετά την 24ωρη πανεργατική απεργία της 6ης Νοεμβρίου και λίγες μόνο μέρες μετά την εκλογή της  Εργοστασιακής Επιτροπής του κλαδικού Συνδικάτου Τροφίμων – Ποτών την Κυριακή 3/11,  η εργοδοσία της αλλαντοβιομηχανίας ΝΙΚΑΣ, στο Κρυονέρι Αττικής,  προχώρησε  στην βίαιη (ή όχι;), τρομοκρατική απόλυση 10 πρωτοπόρων εργατών.

Το πογκρόμ των απολύσεων ξεκίνησε το πρωί, την επομένη της 24ωρης γενικής πανεργατικής απεργίας, με την απόλυση τριών συνδικαλιστών – μελών της Εργοστασιακής Επιτροπής που είχαν εκλεγεί μόλις 3 μέρες πριν. Η σχεδόν καθολική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία της 6ης Νοέμβρη, με καθοριστική συμβολή της νεοσύστατης Εργοστασιακής Επιτροπής, σήμανε συναγερμό στην εργοδοσία.

Οι εργαζόμενοι, στο άκουσμα της είδησης, σταμάτησαν τη δουλειά και κατέβηκαν στο προαύλιο του εργοστασίου. Προχώρησαν σε Γενική Συνέλευση και αποφάσισαν 24ωρη προειδοποιητική απεργία, με αίτημα την επαναπρόσληψη των συναδέλφων τους συνδικαλιστών.

Λίγη ώρα αργότερα, η εργοδοσία έκανε άλλες 7 απολύσεις, με εξώδικα που έστειλε στα σπίτια των εργαζομένων. Σε αυτές τις νέες απολύσεις περιλαμβάνονται και τα άλλα τρία μέλη της Εργοστασιακής Επιτροπής (συνολικά είχε πέντε μέλη και ένα αναπληρωματικό) ενώ και οι 10 απολυμένοι, συμμετείχαν στη συνέλευση της Κυριακής, όπου εκλέχτηκε η Εργοστασιακή Επιτροπή.

«Γύρω στις 9 το πρωί», λέει στο «Ριζοσπάστη» ο Νίκος Μπίμπας, πρόεδρος της Εργοστασιακής Επιτροπής και ένας από τους απολυμένους, «με φώναξαν στο γραφείο προσωπικού. Μπαίνοντας στο γραφείο υπήρχε και δικαστικός επιμελητής, ενώ απ’ έξω υπήρχαν «σεκιουριτάδες». Ζήτησα από το διευθυντή το λόγο που με φωνάξανε και αυτός το μόνο που μου είπε είναι «θα μιλήσεις με τον δικαστικό επιμελητή». Αυτός μου έδωσε τη λήξη της σύμβασης εργασίας μαζί με την αποζημίωση. Εγώ δεν αποδέχθηκα τίποτα». Οπως εξηγεί, δεν υπήρχε καμιά αιτιολόγηση για την απόλυση, ενώ, στη συνέχεια οι «σεκιουριτάδες» τον συνόδευσαν μέχρι τα αποδυτήρια και από εκεί στην πύλη του εργοστασίου.

Λίγη ώρα αργότερα, κάλεσαν και δύο ακόμη γυναίκες, την Ολγα και τη Βαλεντίνα, επίσης μέλη της Εργοστασιακής Επιτροπής, όπου τους ανακοίνωσαν την απόλυσή τους. «Η αιτιολογία», συνεχίζει ο Ν. Μπίμπας, «είναι κατά τη γνώμη μας ξεκάθαρη: Είναι η χτεσινή απεργία και, βέβαια, γενικότερα το ότι δε θέλουν να υπάρχει εδώ πέρα Εργοστασιακή Επιτροπή, δε θέλουν να δρα το Σωματείο». Οι απολύσεις, μας εξηγεί, γίνονται για να τρομοκρατηθούν οι εργαζόμενοι και να περάσει η εργοδοσία πιο εύκολα τα αντεργατικά της σχέδια.

Με το ξεκίνημα της απεργιακής κινητοποίησης, η εργοδοσία άρχισε να διαρρέει πως οι απολύσεις δε σταματούν εδώ. «Εμείς λέμε: Να μην ξαναμπεί κανείς μέσα. ‘Η θα πάρουν πίσω όλες τις απολύσεις και θα σταματήσουν τους σχεδιασμούς τους ή αλλιώς θα συνεχίσουμε την απεργία», είπε η Ολγα στον «Ριζοσπάστη». Μια άλλη εργαζόμενη προσθέτει: «Μόλις μάθαμε τις απολύσεις, σβήσαμε τις μηχανές και βγήκαμε σε απεργία».

Στις απειλές της εργοδοσίας ότι θα συνεχίσει τις απολύσεις, οι εργαζόμενοι απάντησαν με τη συμπλήρωση αιτήσεων για εγγραφή στο Συνδικάτο. «Αν μπούμε όλοι στο Συνδικάτο, δε θα μπορέσουν να μας απολύσουν», έλεγαν μεταξύ τους, κάνοντας πράξη το σύνθημα «στην ενότητα η δύναμη». Συμπαράσταση στους απεργούς εξέφρασαν με ανακοινώσεις τους η Ομοσπονδία Φαρμάκου και η Ομοσπονδία Τύπου – Χάρτου καθώς και εκπρόσωποι από μια σειρά χώρων δουλειάς του κλάδου (ΦΑΓΕ, TASTY, ΝΟΥΝΟΥ, ΕΒΓΑ, NESTLE, ΔΕΛΤΑ, ΒΙΟΓΑΛ, Coca-Cola, PepsiCo, ΜΕΒΓΑΛ, ΚΑΤΣΕΛΗΣ κ.λπ.)

Το Σάββατο το πρωί η εργοδοσία χτύπησε την απεργία. Οπως καταγγέλλει η Εργοστασιακή Επιτροπή, με τραμπούκικο τρόπο επιτέθηκε στην περιφρούρηση, με γνωστά «τσιράκια» και «σεκιουριτάδες». Με εκβιασμούς και απειλές προσπάθησε να διασπάσει τους εργαζόμενους. Κάτω από αυτές τις εξελίξεις, Επιτροπή και Συνδικάτο αποφάσισαν την αναστολή της απεργίας.

Τη Δευτέρα στη διάρκεια εξόρμησης που πραγματοποίησαν έξω από το εργοστάσιο του ΝΙΚΑ τα μέλη της Εργοστασιακής Επιτροπής του κλαδικού Συνδικάτου Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών μαζί με το κλαδικό Συνδικάτο της Αττικής, ενημέρωσαν και συζήτησαν με τους εργαζόμενους για τον αγώνα που έγινε. Χαιρέτησαν τη στάση της πλειοψηφίας των εργαζομένων, που βρέθηκαν στην πύλη, ενάντια στις τρομοκρατικές απολύσεις. Στην ανακοίνωσή τους, Συνδικάτο και Επιτροπή, αναφέρουν:

«Η συγκρότηση της Εργοστασιακής Επιτροπής, η συσπείρωση των εργαζομένων γύρω της και γύρω από το συνδικάτο είναι το μόνο όπλο που έχουμε απέναντι στη λαίλαπα που δεχόμαστε. Αυτό πρέπει να κάνουμε σε κάθε χώρο δουλειάς. Ποτέ δε χάσανε οι εργάτες επειδή πάλεψαν. Ίσα-ίσα θα ήταν πολύ χειρότερα αν δεν υπήρχε κανένας να αντισταθεί.

Έγιναν οι απολύσεις μία μέρα μετά την πανεργατική απεργία και λίγες μόνο μέρες μετά την εκλογή της Εργοστασιακής Επιτροπής. Δεν είναι όμως ο βασικός λόγος της απόλυσης η συμμετοχή απλά στην απεργία. Δείχνουν ότι πιέζονται. Θέλουν να ξεμπερδεύουν με αυτούς που βγαίνουν μπροστά για να περάσουν άλλα σχέδια χωρίς να σηκώνει κανένας κεφάλι. Ακούγονται φήμες ότι σχεδιάζουν να κλείσουν το εργοστάσιο και να μεταφέρουν μηχανήματα και παραγωγή στη Λαμία στις εγκαταστάσεις της «Chipita», η οποία έχει ήδη μεταφέρει μέρος της παραγωγής στη Βουλγαρία. Ακούγεται ότι θέλουν να πουλήσουν το οικόπεδο στη «Folli Follie». Θέλουν όμως να φορτώσουν το κλείσιμο στους εργάτες και τις απεργίες. Δεν κλείνει μια εταιρεία με 2-3 μέρες απεργία. Κανένα εργοστάσιο δεν το έκλεισαν οι αγώνες των εργαζομένων, αλλά πάντοτε το κυνήγι των κερδών των βιομηχάνων. Ούτε περίπτερο δεν κλείνει με 2 μέρες απεργία! Θέλουν να ρίξουν σε μας την ευθύνη, ενώ ήδη έχουν πάρει την απόφαση. Ξηλώσανε την Εργοστασιακή Επιτροπή για να προχωρήσουν ήσυχα τα σχέδιά τους τους επόμενους μήνες.

Εμείς θέλουμε εργοστάσια ανοιχτά, γεμάτα με εργάτες με αξιοπρέπεια, με μεροκάματα που να μπορούν να ζουν τις οικογένειές τους, σε αντίθεση με τους βιομήχανους που θέλουν εργοστάσια που οι εργάτες θα στέκονται προσοχή, δε θα αντιστέκονται. Θέλουν εργοστάσια που θα τα κρατάνε ανοιχτά αναλόγως των επιχειρηματικών σχεδίων και πλάνων και θα τα κλείνουν όποτε τους βολεύει, χωρίς να υπολογίζουν τις ανάγκες των εργατών.

Τώρα χρειαζόμαστε ακόμα πιο γερή οργάνωση και συσπείρωση για να μην περάσουν τα σχέδιά τους, να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας. Αυτά θα μας αγγίξουν όλους. Και τους συναδέλφους που απέργησαν, αλλά και αυτούς που θεώρησαν ότι δεν τους αφορά. Δεν μπορεί κάποιος να γλιτώσει τον εαυτό του από τις εξελίξεις αυτές. Ξέρουμε ότι ο φόβος είναι ισχυρός και μεγαλώνει όσο υπάρχει ανεργία, απλήρωτα νοίκια και λογαριασμοί. Όμως δεν λύνονται αυτά τα προβλήματα με το «να κάνουμε τον υπάκουο στο αφεντικό» αφού τα κέρδη των εταιρειών εξασφαλίζονται από την δικιά μας εκμετάλλευση.

Όπλο μας είναι επίσης και η αλληλεγγύη των σωματείων και συναδέλφων από άλλα εργοστάσια που από την πρώτη στιγμή μας στήριξαν. Μας γεμίζει δύναμη το γεγονός ότι βρέθηκαν μαζί μας δεκάδες εργάτες που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα. Άλλωστε όπως οι βιομήχανοι που όλοι μαζί και με την κυβέρνηση σχεδιάζουν και χτυπάνε τους εργαζόμενους, έτσι και εμείς πρέπει να οργανωνόμαστε σε όλα τα εργοστάσια και σε όλους τους χώρους δουλειάς»

*

Δεν τελειώνει το θέμα σε αυτά τα παραδείγματα. Η ταξική βία, η βία που αποτελεί καθημερινό συστατικό των ταξικών σχέσεων του εκμεταλλευτικού συστήματος, η βία που προβάλλει με την πιο ωμή και απογυμνωμένη μορφή της εκεί όπου οι ταξικές αυτές σχέσεις εμφανίζονται στην πιο άμεση έκφρασή τους, στα εργοστάσια και συνολικά στους τόπους δουλειάς, ασκείται πρώτα από όλα και πριν από κάθε τι με τη συνεχώς επικρεμάμενη απειλή της, που είναι η απειλή της απόλυσης, της ανεργίας, της εξαθλίωσης και της πείνας. Απειλή βίας που αποτελεί άσκηση βίας από μόνη της σε κάθε περίπτωση όπου υπάρχει η ανάγκη οργάνωσης για την κινητοποίηση των εργαζομένων που πλήττονται βάναυσα από την κυβερνητική πολιτική και την υλοποίησή της στους χώρους δουλειάς, σε κάθε περίπτωση όπου η αντεργατική επίθεση επιβάλλει την ανάγκη συντονισμού των αγώνων:

«Το συντονισμό της δράσης των επιχειρησιακών σωματείων και των εργαζομένων που δουλεύουν στα εργοστάσια του «Ομίλου Φιλίππου» (ΦΑΓΕ, ΕΒΓΑ, ΚΑΝΑΚΗ, ΑΛΛΑΤΙΝΗ, ΜΙΜΙΚΟΣ, ΒΙΣ, ΜΟΡΝΟΣ), θα συζητήσουν σήμερα οι συνδικαλιστικοί τους εκπρόσωποι, σε συνάντηση που θα γίνει στις 11 π.μ., στα γραφεία της Ομοσπονδίας Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών.
Την πρόσκληση απευθύνει το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΒΓΑ, που αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στις επιχειρούμενες από την εργοδοσία μειώσεις μισθών.
Ο Όμιλος Φιλίππου πρωτοστατεί για να εφαρμοστούν και να διευρυνθούν στον κλάδο οι αντεργατικοί νόμοι. Επέβαλε απολύσεις και τετραήμερο στη ΦΑΓΕ, μισθούς 511 ευρώ για τους κάτω των 25 ετών και με απαίτηση για μειώσεις μισθών έως και 15% στην ΕΒΓΑ, μισθούς 586 ευρώ στην Elbisco, μειώσεις μισθών στο ΜΟΡΝΟ, στον ΚΑΝΑΚΗ κατάργηση επιδομάτων γάμου και καθυστέρηση δεδουλευμένων, στη ΒΙΣ μηνιαίες διαθεσιμότητες, μειώσεις μισθών και εκ περιτροπής (4ήμερο)…» 

…Στην περίπτωση που αυτή η πρωταρχική και καθημερινή μορφή της δεν φέρει το αναμενόμενο αποτέλεσμα, ακολουθεί το δεύτερο στάδιο της βίας, η ανοιχτή άσκησή της με το χαρτί της απόλυσης, την κινητοποίηση των μηχανισμών τρομοκράτησης, την ενεργοποίηση των μεθόδων που έχει επεξεργαστεί η εκμεταλλευτική κυριαρχία στην ιστορική διάρκεια της ύπαρξής της…

Και συμπληρωματικά έρχεται η βία των «τριών κρατικών εξουσιών», άλλοτε με τις δικαστικές καταδίκες, την ποινικοποίηση των απεργιακών αγώνων όπως λχ στην περίπτωση των διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια, άλλοτε με την αστυνομική βία όπως αυτή που δέχτηκαν προχθές οι απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών που «υποδέχτηκαν» αγωνιστικά τα κλιμάκια της τρόικας και τα στελέχη του υπουργείου, άλλοτε με τα «αγροτοδικεία» όπως αυτά που στήνονται ξανά σε βάρος των Θεσσαλών αγροτών για τις περσινές τους κινητοποιήσεις, τα «μαθητοδικεία», τις συλλήψεις και προσαγωγές όσων «ρυπαίνουν» διανέμοντας ανακοινώσεις και καλέσματα αγώνα ενάντια στην πολιτική των μονοπωλίων, της κυβέρνησης, της ΕΕ , που συνθλίβουν τη ζωή του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας…

…Των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, που άλλο δρόμο δεν έχουν από την ανάπτυξη των ταξικών και μαζικών τους αγώνων, απέναντι στην οποία η εργοδοτική και κρατική βία επιχειρεί να ορθώσει φραγμό.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s