η λούμπα και τα απολειφάδια

Η επικαιρική φτήνια με τα «απολειφάδια του οπορτουνισμού» και τη «λούμπα του Κουτσούμπα», είναι κατάλληλη για το ειδησεογραφικό θέαμα των τηλεοπτικών δελτίων: «Νέα κόντρα ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ: Σκληρό λόγο χρησιμοποίησε ο κ. Κουτσούμπας χαρακτηρίζοντας απολειφάδια του οπορτουνισμού τα στελέχη τα οποία κλπ κλπ… Για λούμπα του Κουτσούμπα έκανε λόγο ο κ. Καρτερός ανταπαντώντας από τις στήλες της Αυγής». Για τον λαϊκό κόσμο που γυρνάει την πλάτη σε ΠΑΣΟΚ – ΝΔ  είναι αδιάφορο το αν ο Καρτερός είναι ή δεν είναι απολειφάδι του οπορτουνισμού ή το αν ο Κουτσούμπας έπεσε ή δεν έπεσε σε λούμπα. Τέτοιου είδους «αντιπαραθέσεις», άλλωστε, του έχουν προσφερθεί πολλές και συνεχίζονται να του προσφέρονται από τα εκάστοτε κυβερνητικά κόμματα και τα εκάστοτε κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τις συνεχείς δηλώσεις, απαντήσεις και ανταπαντήσεις των εκπροσώπων τους που κρύβουν την ουσία της πολιτικής τους και την έλλειψη διαφορών οι οποίες λ.χ. ΔΕΝ θα επέτρεπαν σήμερα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να συγκυβερνάνε. Στην περίπτωση βέβαια του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικές διαφορές υπάρχουν, και η υπόθεση με τη λούμπα και τα απολειφάδια αποτελεί μια καλή ευκαιρία για τη συγκάλυψή τους, την εμφάνιση των πραγματικών και σημαντικών διαφορών σαν υπόθεση μακρόχρονης «βεντέτας», «κομματικού πατριωτισμού», «μικροκομματικού» ανταγωνισμού. Άλλωστε από όλη την ομιλία του Κουτσούμπα, αυτό είναι το σημείο που διάλεξε ο Καρτερός να «αναδείξει» και ο λόγος είναι ακριβώς ότι πρόκειται για μια αποστροφή  εκτονωτικού χαρακτήρα, μια αποστροφή με χαρακτηριστικά πολιτικής αυτοϊκανοποίησης, πρόσφορη για την αξιοποίησή της ως μέσου συγκάλυψης κάθε ουσιαστικής πολιτικής κριτικής και των σχετικών αναφορών που υπήρχαν αρκετές στην ομιλία του Κουτσούμπα. Ο Καρτερός μπορεί να είναι οπορτουνιστικό απολειφάδι, όμως σίγουρα δεν είναι βλάκας.

Αποστροφές που προκαλούν ικανοποίηση στα πλαίσια μιας μόνο εσωτερικής κατανάλωσης δεν έχουν καμιά αξία από την άποψη της πολιτικής απεύθυνσης προς το λαϊκό κόσμο. Τον λαϊκό κόσμο, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία, που καίγονται κυριολεκτικά μες στη φωτιά της καπιταλιστικής κρίσης και γυρεύουν πειστικές προτάσεις πολιτικής γραμμής και πάλης, ικανές -τις μόνες ικανές- να οδηγήσουν έξω από τον ασφυκτικό κλοιό που έχει στηθεί γύρω τους. Κανείς δεν περιμένει από τον κομμουνιστή στο καφενείο, στο καπηλειό, στο σχολείο, στη γειτονιά, στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στην ουρά του ΟΑΕΔ να του μιλήσει για τα οπορτουνιστικά απολειφάδια που επιχείρησαν δυο φορές να διαλύσουν το κόμμα. Αυτό που περιμένουν όλοι είναι τις θέσεις και την πνοή που θα μπορέσουν να οπλίσουν τις συνειδήσεις με ελπίδα, την ελπίδα με συνειδητότητα και τη συνειδητότητα να την μετουσιώσουν σε καθημερινή δραστηριότητα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής από τα βάθρα της και την οικοδόμηση μιας νέας που, χωρίς μεγάλα λόγια, θα εξασφαλίζει στην ύπαρξη των ανθρώπων τους όρους του αυτοσεβασμού της. Για το σκοπό αυτό τους είναι απαραίτητη η «εικόνα και ομοίωση» μιας αντιπαράθεσης διαφορετικής από τη λούμπα του Κουτσούμπα που επέλεξε να αναδείξει το οπορτουνιστικό απολειφάδι ο Καρτερός. Αντίθετα, καθρεφτίζοντας τον εαυτό τους σε μια τέτοια αντιπαράθεση, δεν είναι δυνατό να αποκομίσουν οτιδήποτε άλλο παρά μόνο την εικόνα της φθοράς. Της δικής τους φθοράς.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s