«αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο

Σύμφωνα με τον ισχύοντα αντιρατσιστικό νόμο 927 του 1979, διώκεται αυτεπάγγελτα και τιμωρείται η προτροπή σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπων ή ομάδας προσώπων μόνο και μόνο για τη φυλετική ή εθνική καταγωγή τους ή τη θρησκεία τους. Τιμωρείται επίσης η σύσταση ή συμμετοχή σε οργανώσεις που επιδιώκουν οργανωμένη προπαγάνδα και γενικά δραστηριότητα που τείνει σε φυλετικές διακρίσεις. Τιμωρείται επίσης η έκφραση ιδεών προσβλητικών κατά προσώπου, ή ομάδας προσώπωνμόνο και μόνο για τη φυλετική ή εθνική καταγωγή τους ή τη θρησκεία τους.

Αντιρατσιστικός νόμος, λοιπόν, υπάρχει εδώ και  34 χρόνια. Όμως τον τελευταίο 1,5 χρόνο με την επικαιρότητα που προέκυψε μετά τις εκλογές του 2012 και την έξαρση της ρατσιστικής ρητορικής και βίας που ακολούθησε την είσοδο της «ΧΑ» στη βουλή, «παραδόξως» ο νόμος αυτός «ξεχάστηκε», και ανάμεσα σε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ αναπτύχθηκε ένας ανταγωνισμός αντιρατσιστικής νομοθετικής πλειοδοσίας, λες και η αιτία των ρατσιστικών δολοφονιών, δολοφονικών επιθέσεων, ξυλοδαρμών, μαχαιρωμάτων, εμπρησμών, καταστροφών  είναι ότι δεν υπάρχει (κι ας υπάρχει!) νόμος που απαγορεύει τον … ρατσισμό.

Τον αντιρατσιστικό νόμο του ’79, που «ξέχασαν» όλο αυτό το διάστημα να τον εφαρμόσουν, τον θυμήθηκαν τώρα για να τον αλλάξουν με το σχετικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε πριν λίγο καιρό. Και το αποτέλεσμα:

Εκεί που ως τώρα προβλεπόταν η τιμωρία για την προτροπή σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία για λόγους φυλετικής, εθνοτικής καταγωγής και θρησκείας, το αντίστοιχο άρθρο του νομοσχεδίου προβλέπει την τιμωρία, άν η προτροπή αυτή γίνεται «κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων». Με άλλα λόγια ο ρατσισμός μένει ατιμώρητος και επί της ουσίας τιμωρείται η διακινδύνευση της «δημόσιας τάξης», η «απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα», που σε γενικές γραμμές η τιμωρία τους προβλέπεται έτσι κι αλλιώς στον ποινικό κώδικα, ενώ καθαυτή η προτροπή σε φυλετικές, εθνοτικές, θρησκευτικές  διακρίσεις, μίσος ή βία στην πραγματικότητα αποποινικοποιείται…  Σύμφωνα δηλαδή με το νομοσχέδιο (που στην αιτιολογική του έκθεση χρησιμοποιεί σαν πρόσχημα γι’ αυτό την «ελευθερια της έκφρασης»), και σε αντίθεση με τον ισχύοντα (στα χαρτιά) νόμο, υπάρχει προτροπή  σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία για λόγους φυλετικής, εθνοτικής καταγωγής και θρησκείας, η οποία τέτοια προτροπή μπορεί να μην εκθέτει σε κίνδυνο τη «δημόσια τάξη» και να μην ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των «ως άνω προσώπων»…

Εκτός όμως από την αποποινικοποίηση του ρατσισμού που δεν «ενέχει απειλή» και που δεν «θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη», το νομοσχέδιο προσθέτει και την πρόβλεψη τιμωρίας για τον «δημόσιο εγκωμιασμό ή άρνηση εγκλημάτων», σε βάρος δηλαδή όποιου «επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή την αναπηρία κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος, ή ενέχει απειλητικό, ή προσβλητικό ή υβριστικό χαρακτήρα κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της»

Έτσι «σουμάροντας» το περιεχόμενο του νομοσχεδίου και τις αλλαγές που θέλει να επιφέρει, από τη μια αποποινικοποιούνται οι ρατσιστικές προτροπές που μπορεί κατά το νομοσχέδιο να μην «εκθέτουν σε κίνδυνο τη δημοσια τάξη» και να μην «ενέχουν απειλή», κι από  την άλλη ποινικοποιούνται μορφές ιστορικής αμφισβήτησης εφόσον μπορεί να κριθεί ότι αυτές έχουν χαρακτήρα ρατσιστικό (στο σημείο αυτό μάλιστα η «έκθεση της -λεγόμενης- δημοσιας τάξης σε κίνδυνο» δεν αποτελεί ποινική προϋπόθεση). Αποποινικοποιείται ουσιαστικά ο ρατσισμός σαν αυτοτελές αδίκημα και ποινικοποιείται η ιστορική αμφισβήτηση εφόσον εμπίπτει στο …αυτοτελές αδίκημα του ρατσισμού. Προβληματικό;

*

Είναι φανερό ότι ως προς την αντιμετώπιση του ρατσισμού τα ποινικά κριτήρια αμβλύνονται σε σημαντικό βαθμό.  Από την άλλη πλευρά, σε ό,τι  αφορά το σκέλος της «ιστορικής αμφισβήτησης», εκ πρώτης όψεως μπορεί βέβαια να αναρωτηθεί κανείς: είναι καλό και «νόμιμο» να επιδοκιμάζει, να ευτελίζει και κακοβουλα να αρνείται κανείς, το Ολοκάυτωμα και τα εγκλήματα του ναζισμού, των οποίων άλλωστε είναι αμετάκλητη η ιστορική καταδίκη, τις γενοκτονίες, τα εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας;

Όχι βέβαια, όμως η νομοθετική πρόβλεψη δεν αποσκοπεί σε αυτό. Εδώ δε γίνεται στην πραγματικότητα λόγος για τις γενοκτονίες, τα εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας γενικά, αλλά για τις γενοκτονίες και τα εγκλήματα τα οποία από τα διάφορα διεθνή ή εθνικά όργανα αναγορεύονται σε τέτοια κάτω από το βάρος, αφενός, διάφορων αλληλοαντικρουόμενων σκοπιμοτήτων και επιδιώξεων, και, αφετέρου, κάτω από το βάρος της «γενικής γραμμής» των οργανισμών του ιμπεριαλισμού, και της ΕΕ ανάμεσά τους, η οποία εκτός από τη νομιμοποίηση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων αποσκοπεί στην ιδεολογική, πολιτική και ιστορική ποινικοποίηση του κομμουνισμού, στην «εξίσωση» του κομμουνισμού με τον ναζισμό… Ή για την ακρίβεια, στη δήθεν εξίσωσή τους, αφού αντικειμενική συνέπεια της ποινικοποίησης του κομμουνισμού είναι η νομιμοποίηση του ναζισμού, η ουσιαστική και άσχετη από αφηρημένες τυπικότητες νομιμοποίηση του συστατικού περιεχομένου της ναζιστικής «ιδεολογίας» που δεν είναι άλλο από τον αντικομμουνισμό και την μέχρι τέλους υπεράσπιση, σαν δύναμη κρούσης του, του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο ως την πιο ακραία και ολοκληρωτική του μορφή: Η ποινικοποίηση της πάλης για την κατάργηση του συστήματος της εκμετάλλευσης  συνεπάγεται αναγκαστικά τη νομιμοποίηση της πάλης για την υπεράσπισή του. Η ποινικοποίηση της πάλης για την ισότητα των ανθρώπων συνεπάγεται αναγκαστικά την νομιμοποίηση της πάλης υπέρ της ανθρώπινης ανισότητας, που δεν μπορεί εν τέλει παρά να παίρνει το ιδεολεκτικό και πρακτικό σχήμα του ρατσισμού.

Η ποινικοποίηση της πάλης για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, στο όνομα των μορφών βίας (πραγματικής ή ιστορικά πλαστογραφημένης) που ασκήθηκαν στην ως τώρα ιστορική της διαδρομή, δεν είναι ικανή να αποτρέψει ανάλογες μορφές βίας στο μέλλον. Μπορεί αντίθετα να αποτελέσει παράγοντα όξυνσης των μορφών της ταξικής πάλης, που φυσικά κανένα νομοθέτημα δεν μπορεί να σταματήσει τη διεξαγωγή της και που, φυσικά, δεν διεξάγεται μονόπλευρα ούτε και οι μορφές της βίας της ασκούνται μονόπλευρα… Και μπορεί συνακόλουθα να αποτελέσει παράγοντα αύξησης συνολικά της ταξικής βίας στο μέλλον. Και κατατείνει,  συνολικά αυτή η «εξίσωση», στην ποινικοποίηση όχι μόνο του κομμουνισμού και της σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά στην ποινικοποίηση της επανάστασης γενικά, κάθε επανάστασης που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία στην προοδευτική και επίπονη πορεία της για την αποτίναξη της ταξικής καταπίεσης…

…Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα που επιβάλλει την άρνηση της λεγόμενης αυτής «εξίσωσης» φασισμού και κομμουνισμού και της νομοθεσίας που την προωθεί και τη γενικεύει. Δεν πηγάζει η άρνηση αυτή πρώτα από όλα από τον «φόβο» των κομμουνιστών για την ποινικοποίησή της ιδεολογικής, πολιτικής και ιστορικής τους ύπαρξης. Πηγάζει, πρώτα από όλα, από την επίγνωση ότι μέσω αυτής επιδιώκεται να επιβληθεί όχι ένα απλό «ξαναγράψιμο» της περασμένης ιστορίας, αλλά να επιβληθεί η εκμετάλλευση και η καταπίεση σαν συνθήκη του ιστορικού παρόντος και του ιστορικού μέλλοντος… Με την καταδίκη κάθε περασμένης προσπάθειας των ανθρώπων για την κοινωνική τους απελευθέρωση να επιβληθεί η καταδική κάθε τέτοιας παρούσας και μελλοντικής προσπάθειας, να επιβληθεί η ταξική-κοινωνική καθυπόταξη των λαών σαν μοναδική, γενική και αναμφισβήτητη συνθήκη της καθημερινής τους ύπαρξης ως τις πιο λεπτές της πτυχές. Με «χοντροκομμένους» όρους φαντασίας μεν επιστημονικής δε, να επιβληθεί με εκμηδενισμένη κάθε αντίσταση μια κοινωνική ζωή «ηλεκτρονικά επιτηρούμενου κατ’ οίκον περιορισμού» για τους «παραβάτες» και προληπτικού επιτόπιου ηλεκτροσόκ με «συσκευές ηλεκτρικής εκκένωσης» για όσους δεν είναι ακόμα «παραβάτες» αλλά απλώς «ύποπτοι».

*

Κατά τα άλλα, πέρα δηλαδή κι από ό,τι επιτάσσει η γενική αυτή γραμμή των ιμπεριαλιστικών επιτελικών κέντρων, το τι συνεπάγεται πρακτικά η ποινικοποίηση της -ουσιαστικά- αμφισβήτησης του ενός ή του άλλου εγκληματος πολέμου ή κατά της ανθρωπότητας, της μιας ή της άλλης γενοκτονίας, καταδεικνύεται και από την πρόσφατη «αντιδικία» που προξένησε η κατάθεση του νομοσχεδίου, για το αν πρέπει ρητά να προστεθεί  στις «πιστοποιημένες» και «προστατευόμενες» γενοκτονίες και η γενοκτονία των Ποντίων, ή όχι… Ένα νομοθέτημα που επιδιώκει, υποτίθεται, να προσδώσει μια παναθρώπινη διάσταση στις προβλέψεις του, στην ουσία οδηγεί στο να βγουν στο σφυρί της κατακύρωσης οι γενοκτονίες που σ’ όλη την ιστορία, κατά καιρούς, έχουν διαπραχθεί από το ένα κράτος ή λαό σε βάρος του άλλου, ευτελιζόμενες οι όποιες γενοκτονίες και τα όποια εγκλήματα στο βωμό της όποιας τρέχουσας σκοπιμότητας και του όποιου σημερινού ή αυριανού συσχετισμού δυνάμεων…

…Τέλος, μην περιμένει κανείς ότι, λόγου χάρη, θα διώκεται όποιος θα  «επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται τη σοβαρότητα» του εγκληματικού οικονομικού αποκλεισμού κατά του ιρακινού λαού στα χρόνια πριν την ιμπεριαλιστική εισβολή στο Ιράκ. Σ’ αυτό το εμπάργκο, και σε κάθε μελλοντικό του είδους του, όχι μόνο δεν αποδίδονται «πιστοποιημένα» γενοκτονικά χαρακτηριστικά, αλλά αντίθετα παρέχεται η προστασία της νέας ποινικής διάταξης (458Α ΠΚ) που ψηφίστηκε πρόσφατα και προβλέπει ότι «Όποιος με πρόθεση παραβιάζει κυρώσεις ή περιοριστικά μέτρα,  που έχουν επιβληθεί σε βάρος κρατών ή οντοτήτων ή οργανισμών ή φυσικών ή νομικών προσώπων, με κανονισμούς της Ε.Ε. τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών…». Ούτε να περιμένει κανείς ότι θα «πιστοποιηθεί» σαν έγκλημα πολέμου ο βομβαρδισμός με την ατομική βόμβα της Χιροσίμα και η άμεση επανάληψή του στο Ναγκασάκι. Αντίθετα βέβαια, για παράδειγμα, από το πλαστό πρόσχημα της «εθνοκάθαρσης» που χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία για την ιμπεριαλιστική επίθεση κατά της Σερβίας. Και έπεται η (ιστορική) συνέχεια…

Advertisements

One Comment on “«αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο”

  1. […] του νομοσχεδίου είχα κάνει πριν τέσσερις μήνες στην ανάρτηση που μπορείτε να δείτε εδώ. Συνοψίζοντας (και εν μέρει συμπληρώνοντας) το […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s