Έκλεισε κι η ΑΛΟΥΜΥΛ Ξάνθης – λύση η δήμευση!

Το «πλεονέκτημα» του βιομηχανικού καπιταλισμού σε σύγκριση με τις διάφορες μορφές της φεουδαρχίας, είναι πως ενώ στην δεύτερη ο γαιοκτήμονας δεν ήταν δυνατό να ξηλώσει το τσιφλίκι και να το μεταφέρει όπου του έρχεται πιο βολικά, στον καπιταλισμό αντίθετα τίποτα δεν είναι ευκολότερο από το ξήλωμα των εγκαταστάσεων του σύγχρονου βιομηχανικού «τσιφλικιού»  και τη μεταφορά τους οπουδήποτε μπορεί ο καπιταλιστής να βρει φτηνότερη διεθνή τιμή της εργατικής δύναμης εξασφαλίζοντας τη μεγέθυνση της δικής του κερδοφορίας.

Οι «επιχειρησιακοί λόγοι», βέβαια, για τη «διακοπή της λειτουργίας του εργοστασίου της Ξάνθης την 28/11/2013», μπορεί να είναι ακριβώς αυτοί, μπορεί και να είναι περίπου αυτοί, το σίγουρο πάντως είναι πως πρόκειται για λόγους  που αφορούν αποκλειστικά την καπιταλιστική κερδοφορία και σε καμία περίπτωση τις λαϊκές – κοινωνικές ανάγκες και τις ανάγκες των περίπου 100 εργαζομένων του εργοστασίου. Τις ανάγκες αυτές, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, τις αφορούν μόνον από την άποψη ότι τις αντιστρατεύονται.

Το θέμα βέβαια δεν είναι «προσωπικό»… Δεν πρόκειται ειδικά για την «ΑΛΟΥΜΥΛ». Πρόκειται για τον συνολικό αριθμό των παραγωγικών μονάδων που τα τελευταία χρόνια είτε έχουν μεταναστεύσει σε διάφορους «καπιταλιστικούς παραδείσους» είτε έχουν κλείσει γιατί οι καπιταλιστές-ιδιοκτήτες τους αποφάσισαν να επενδύσουν τα συσσωρευμένα τους κέρδη σε αποδοτικότερους (για τους ίδιους) τομείς της οικονομίας. Πρόκειται επίσης για τον συνολικό αριθμό των παραγωγικών μονάδων που δεν «μετανάστευσαν» και δεν έκλεισαν ακόμα αλλά θα μεταναστεύσουν ή θα κλείσουν στο μέλλον.   Πρόκειται επίσης για την ικανοποίηση των κοινωνικών εργατικών, λαϊκών αναγών, για την παραγωγική βάση της χώρας και για τις παραγωγικές της προοπτικές, στη θέση των οποίων τα όλο και περισσότερα ξηλωμένα εργοστάσια αφήνουν έναν καπιταλισμό (δηλαδή μια καπιταλιστική κοινωνία) που όλο και περισσότερο σαπίζει.

Η ιστορία πειστικά διδάσκει, ότι όποτε η ανάπτυξη οποιουδήποτε  κοινωνικοοικονομικού συστήματος φτάνει στο σημείο όπου πια με κανέναν τρόπο δεν υπηρετεί αλλά αντίθετα αντιστρατεύεται τις οικονομικές ανάγκες της ύπαρξης και της αναπαραγωγής της κοινωνίας, έρχεται τότε πια κι η ώρα για την αντικατάστασή του από ένα νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα μέσα από τις υλικές προϋποθέσεις που έχει δημιουργήσει ήδη το παλιό. Δεν μπορεί να είναι διαφορετική κι η τύχη του καπιταλισμού, από τη στιγμή που η δική του ανάπτυξη βρίσκεται πια σε αντίθεση με τις προϋποθέσεις ανάπτυξης της κοινωνίας, από τη στιγμή που αυτές οι προϋποθέσεις επιβάλλουν την αντικατάσταση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής από την κοινωνική ιδιοκτησία.

Κι εδώ που τα λέμε, όταν η δουλοκτησία είχε εξαντλήσει τα οικονομικά της όρια, δεν κάθησαν οι δούλοι να ασχοληθούν με την πίκρα του αφεντικού τους την ώρα που τον εγκατέλειπαν, ούτε κι οι κολήγοι αργότερα σκέφτηκαν τη στενοχώρια του τσιφλικά «τους» όταν αποφάσισαν να μοιραστούν τη γη του.

Δήμευση λοιπόν! Και λειτουργία της ΑΛΟΥΜΥΛ Ξάνθης για την εξυπηρέτηση των κοινωνικών λαϊκών, εργατικών αναγκών. Το ίδιο «αίτημα» άλλωστε αφορά (αν και ανεκπλήρωτο) και όλες τις παραγωγικές μονάδες που ως τώρα έκλεισαν και μεταφέρθηκαν αλλού, αφορά επίσης (υπάρχει ακόμα καιρός!) όλες τις παραγωγικές μονάδες που πρόκειται να κλείσουν και να μεταφερθούν, αφορά ακόμα τις βιομηχανίες που αν και αποτελούν λαϊκή περιουσία λειτουργούν με καπιταλιστικά – ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, βγαίνουν στο σφυρί, ξεπουλιόνται, συρρικνώνονται, κλείνουν, παρόλο που για το λαό είναι παραγωγικά αναγκαίες, αφορά τις βιομηχανίες, τις παραγωγικές οικονομικές μονάδες που -μη θέλοντας να μειώσουν αλλά να αυξήσουν τα συσσωρευμένα τους κέρδη- συνεχίζουν να λειτουργούν με τον «όρο» των μισθών της πείνας, των εξαντλητικών ωραρίων, της κατάργησης των εργατικών δικαιωμάτων, του παραγωγικού προσανατολισμού που συμφέρει την καπιταλιστική ιδιοκτησία κι όχι την εργαζόμενη κοινωνία.

Δήμευση λοιπόν, και παραγωγική λειτουργία για την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκων! Πρόκειται για αντικειμενική αναγκαιότητα, που σε τίποτα δεν αλλάζει από το γεγονός, ότι η κυβέρνηση, λόγω της φύσης της σαν όργανο διαχείρισης των υποθέσεων του κεφαλαίου, είναι ανίκανη να την εκπληρώσει. Αντικειμενική αναγκαιότητα, που σε τίποτα δεν την επηρεάζει το γεγονός ότι το αστικό κράτος, σαν όργανο διασφάλισης της εξουσίας του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη και τα υπόλοιπα εργαζόμενα στρώματα, βρίσκεται «συνταγμένο» με την πλευρά της καπιταλιστικής ανάπτυξης και όχι της κοινωνικής. Αντικειμενική αναγκαιότητα που σε τίποτα δεν επηρεάζεται από το γεγονός ότι η ευρωενωσιακή συνθήκη του Μάαστριχτ αναγορεύει σε «υπέρτατο» νόμο την ελευθερία του κεφαλαίου, ή από το γεγονός ότι το εθνικό σύνταγμα «προστατεύει την ιδιοκτησία» δήθεν ανίκανο να διακρίνει ανάμεσα στο καλύβι και το σαραβαλάκι από τη μια και τα κοινωνικά μέσα παραγωγής, τα μέσα της κοινωνικής παραγωγής, τα μέσα παραγωγής της κοινωνίας από την άλλη…

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s