«Μια βραδιά στο Λονδίνο», μέρος δεύτερο. Αναλύοντας μια υπόθεση εργασίας.

Η υπόθεση εργασίας αφορά το (προαπαιτούμενο για την κατανόηση) περιστατικό που περιγράφεται εδώ.

Ίσως πρέπει -σε σχέση με την υπόθεση εργασίας και την ανάλυση τη βασισμένη σ’ αυτή- να «απολογηθώ» κατά κάποιο τρόπο εκ των προτέρων: Για μένα το ίδιο το περιστατικό με τα βιογραφικά στοιχεία που το συνοδεύουν δεν θα είχε ανάγκη καμιάς «ανάλυσης». Ως προς το θέμα που με απασχολεί θα μιλούσε μόνο του. Ίσως όμως αυτή η άποψη να είναι «υποκειμενική», ίσως να οφείλεται στον δικό μου τρόπο σκέψης, την όποια πολιτική εμπειρία έχω με τον καιρό αποκτήσει, ίσως ακόμα και στον εκ μέρους μου «υπερβολικό» βαθμό εξέτασης όλων των πιθανών πιθανοτήτων (των πιθανών και όχι των απίθανων: δηλαδή όχι των «συνομωσιολογικών» για ζητήματα που, όμως, έτσι κι αλλιώς, αντικειμενικά, αφορούν υποθέσεις «συνομωτικότητας»).

Η υπόθεση εργασίας αφορά την περίπτωση όπου στο εν λόγω περιστατικό ο Περικλής θα δεχόταν την πρόταση του Κρις, τα ονόματα των οποίων δανείζομαι για να προχωρήσω αμέσως στη συνέχεια:

1}  Ο Κρις κάμπτει τους τεχνικούς και τους μαρξιστικούς-λενινιστικούς ενδοιασμούς του Περικλή, ο οποίος έτσι δέχεται την πρόταση του Κρις, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να οργανώσει γύρω του έναν πυρήνα έμπιστων ανθρώπων αποφασισμένων και ικανών να αφιερωθούν σε αυτή τη δραστηριότητα. Ο Κρις του επισημαίνει το από συνομωτική άποψη αυτονόητο: ότι «δεν είναι καθόλου ανάγκη» τα άτομα αυτά να πληροφορηθούν την ανάμιξή του στο όλο εγχείρημα. Ο Περικλής δεν έχει παρά να συμφωνήσει σ’ αυτό (ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει σε κάτι τόσο αυτονόητο;). Πρακτικά, στη συνέχεια, ενδεχομένως αφήσει να υποψιαστούν κάτι 1-2 από τους πιο κοντινούς του συντρόφους, όμως αναγκαστικά σε επίπεδο ευρύτερης στρατολόγησης θα συνενωθούν άτομα που δεν θα μάθουν απολύτως τίποτα για τη συζήτηση ανάμεσα στον Κρις και τον Περικλή. Το πολύ να «ξέρουν» ότι η δραστηριότητά τους έχει κάποια ισχυρή υποστήριξη από «πάνω», από «μέσα» κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο ήδη η θέση του Περικλή έχει γίνει θέση «συνδέσμου» ανάμεσα στον Κρις και τους υπόλοιπους που (οι δεύτεροι) αγνοούν τη σχέση «αμοιβαιότητας» υπό την οποία τελούν. Και όχι μόνο την αγνοούν, αλλά γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θεωρούν και προσβλητική οποιαδήποτε νύξη με την οποία θα καταγγέλονταν για οποιαδήποτε τέτοια σχέση στη γενικότητά της.

2} Ως προς το καθαυτό οργανωτικό-επιχειρησιακό επίπεδο, ο Κρις λέει στον Περικλή το εξίσου αυτονόητο, ότι, μια που ο ίδιος δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις δουλειές του στην Οξφόρδη, ο Περικλής χρειάζεται έναν ακόμα σύνδεσμο ανάμεσα σ’ εκείνον και τον Κρις: Από τις επαφές που έχει διατηρήσει ο Κρις στην Ελλάδα θα διαθέσει στον Περικλή «τον καλύτερό του άνθρωπο» ο οποίος -εκτός των άλλων- έχει και αναπτυγμένο δίκτυο διασυνδέσεων στον κρατικό μηχανισμό, «πράγμα πολύ χρήσιμο για την υπόθεσή μας». «Μιλώντας μαζί του είναι σαν να μιλάς μ’ εμένα», του λέει.  Τον άνθρωπο αυτό ο Περικλής δεν τον γνωρίζει, αλλά εκείνος θα γνωρίσει τον Περικλή και θα έρθει να τον συναντήσει όταν επιστρέψει στην Ελλάδα με τα χαρτιά που θα τον εφοδιάσει ο Κρις («τίποτα ευκολότερο»).

3} Ως προς το ιδεολογικό προφίλ της οργάνωσης ο Κρις απευθύνει την ακόλουθη σύσταση στον Περικλή: «Be yourself!» Ο Κρις δεν θέλει να ποδηγετήσει ιδεολογικά τον Περικλή στο πλαίσιο του «κοινού δημοκρατικού τους αγώνα» και, άλλωστε, είναι και για τον ίδιο προτιμότερο ο δημοκρατικός αυτός αγώνας να εμφανίζεται μέσα από ένα, ας το πούμε έτσι, «μαρξιστικό – λενινιστικό» λεκτικό πρίσμα παρά από το πρίσμα των ευρύτερων επιδιώξεων της βρετανικής αυτοκρατορίας στην υπηρεσία της οποίας ο Κρις εξακολουθεί να διατηρεί μια ορισμένη -χαλαρή έστω- σχέση.

4} Ο Περικλής επιστρέφει στην Ελλάδα και ρίχνεται στη δουλειά κάτω από τους όρους που περιγράψαμε. Η επιλογή των στόχων, η μέθοδος της δράσης, ο εφοδιασμός με τα απαραίτητα λαβαίνουν χώρα με την αμέριστη συμβολή του ανθρώπου που συνάντησε τον Περικλή μετά την επιστροφή του. Στη διάρκεια των 3-4 χρόνων που απομένουν μέχρι την αντικατάσταση της δικτατορίας από τη νέα, μεταπολιτευτική, ΝΑΤΟϊκή φρουρά ο αρχικός πυρήνας της οργάνωσης διευρύνεται από έναν κύκλο νέων ατόμων, που αφενός ακόμα «δοκιμάζονται», αφετέρου είναι σε σχέση με τους παλιότερους ακόμα πιο απομακρυσμένα από το οργανωτικό καθοδηγητικό κέντρο και, τέλος, διακρίνονται για τον μαχητικό επαναστατικών προθέσεων ενθουσιασμό και την πίστη τους στην οργάνωση, της οποίας άλλωστε η δραση «μιλώντας από μόνη της» αποδεικνύει ότι «όλα πάνε καλά».

5} Ώσπου η δικτατορία πέφτει. Τόσο ο Περικλής όσο και ο γύρω από αυτόν αρχικός πυρήνας ανακοινώνει στον Κρις ότι θεωρούν πως η αποστολή τους -με αυτή τη μορφή- έχει λήξει. Ο Κρις υπερθεματίζει: Με τη μορφή αυτή έχει λήξει και η δική του αποστολή. Όπως το 1953 στο Ιράν ο Συνταγματάρχης Γουντχαουζ παρέδωσε τις επαφές του Robin Zaehner στον σταθμάρχη της CIA, ο άνθρωπος του Κρις στην Αθήνα δεν έχει παρά να παραδώσει σε αυτόν που του υποδεικνύεται  (νέος σύνδεσμος!) τις δικές του επαφές, πρώτα απ’ όλα τις «επαφές» του εκείνες που απαρτίζουν τον νεώτερο κύκλο της οργάνωσης. Τα γεμάτα με «επαναστατικό» ενθουσιασμό αυτά άτομα, όσο και απογοητευμένα για τη δήθεν δικαίωση του αγώνα τη στιγμή που τα ίδια -πριν καν δοκιμαστούν σε αληθινά πυρά- ήταν έτοιμα να συμβάλουν με τη δράση τους σε αυτόν, ίσως και στο κατά τη γνώμη τους «ανέβασμά του σε ένα ανώτερο επίπεδο». Υλικό σαν αυτές τις «επαφές» είναι για την βρετανική αυτοκρατορία πολύτιμο -ακόμη κι αν όχι τόσο όσο το πιο πολύτιμο εξωτερικό περιουσιακό της στοιχείο: τα πετρέλαια- και δεν επιτρέπεται να χαθεί. Εξάλλου: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! Αυτό το διακηρύσσουν όλοι και πρώτοι απ’ όλους οι μαρξιστές – λενινιστές, ο χειρότερος εχθρός του Κρις από τα παλιά…

Επίλογος

Από τότε ως τώρα είναι πολλά τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει. Το να προβάλει κανείς αυτούσιο το παραπάνω υποθετικό πρότυπο στη σημερινή περίοδο, είναι βέβαιο πως θα τον οδηγούσε σε παραπλανητικά συμπεράσματα. Έτσι κι αλλιώς ο σκοπός δεν ήταν να συντεθεί ένα πρότυπο που θα μπορούσε «αυτούσιο» να προβληθεί σε οποιαδήποτε περίοδο. Έτσι κι αλλιώς, επίσης, οι μέθοδοι ελέγχου των οποιωνδήποτε «ακαλλιέργητων» επαναστατικών διαθέσεων και δραστηριοτήτων δεν εξαντλούνται στο πρότυπο το στηριγμένο στο περιστατικό που διαμείφθηκε ανάμεσα στον Κρις και τον Περικλή. Είναι πολλών ειδών οι δεσμοί (υλικοί και «ηθικοί») που μπορούν -στην κλίμακα του ενός ή του άλλου μεγέθους- να χρησιμοποιηθούν για την άσκηση ελέγχου, τον εγκλωβισμό, την χειραγώγηση, έως και την εξουδετέρωση… Είναι δηλαδή πολλών ειδών οι παραλλαγές του παραπάνω «αρχετυπικού» υποθετικού προτύπου.

Δεν πρόκειται λοιπόν στην πραγματικότητα παρά για μια (τουλάχιστον ως προς τη φιλοδοξία της) ανάλυση η οποία έχει σαν στόχο να «υποψιάσει» για τις μεθόδους ελέγχου «μορφών πάλης» υπαγορευόμενων κάποτε από συναισθηματικές βεβαιότητες και για τις μορφές πάλης με τις οποίες πραγματικά γράφονται οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση.

Πρόκειται επίσης για ανάλυση (εφοσον δεχόμαστε ότι αποτελεί τέτοια), του είδους που μάλλον δεν διαθέτουν οι ποικιλώνυμες αρμόδιες «αντιτρομοκρατικές» υπηρεσίες, τα λογικά συμπεράσματα της οποίας (και όχι μόνο αυτής!) τους υποδεικνύουν τον χώρο όπου θα έπρεπε πρώτιστα να επικεντρώσουν τις έρευνές τους: στο εσωτερικό τους.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s