Σκουρλέτης: «Λάθος ούτως ή άλλως». Στιγμιαίο ή διαρκές;

3903752

Αντιγράφω από την  συνέντευξη (30-1-14) του εκπροσώπου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Π. Σκουρλέτη στον ραδιοφωνικό ΣΚΑΪ:

«(…)  Το Σύμφωνο Σταθερότητας έχει επιβληθεί με τους δεδομένους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος τρόπος πέρα από την πάλη να αλλάξουν αυτοί οι συσχετισμοί. Θα σας πω δε ότι πολλές φορές έχουν υπάρξει συμφωνίες εντός της Ευρώπης και συνθήκες οι οποίες δεν εφαρμόστηκαν. Πρώτη κιόλας η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Ποτέ, για παράδειγμα, η ίδια η Γερμανία, η οποία υπερασπίζεται αυτή τη λογική, δεν εφάρμοσε για τον εαυτό της τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ, η οποία ήταν λάθος ούτως ή άλλως

«Ήταν», λοιπόν, «λάθος» η Συνθήκη του Μάαστριχτ σύμφωνα με τον κ. Σκουρλέτη.

Κομψό αυτό το «ήταν»… Αφού παραπέμπει σε κάποιο «λάθος» που έγινε πριν από 22 χρόνια: Ε, κάθε 22 χρόνια και ένα «λάθος» δεν είναι και τόσο τραγικό το ποσοστό…

Τώρα, το ότι αυτό το «λάθος», που έγινε πριν από 22 χρόνια, δεν είναι απλά μία από τις «συμφωνίες και συνθήκες» που «πολλές φορές έχουν υπάρξει εντός της Ευρώπης«, αλλά είναι η ιδρυτική πράξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η πράξη που καθορίζει για τι ακριβώς «ένωση» πρόκειται, το ότι επίσης αυτό το «λάθος» από τότε, εδώ και 22 χρόνια, καθορίζει κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα και κάθε στιγμή κάθε πτυχή της οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, το ότι δηλαδή αυτό το «λάθος» δεν έγινε απλά πριν 22 χρόνια αλλά εδώ και 22 χρόνια «γίνεται» καθημερινά, αυτά μάλλον είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…

Ας μην φανταστεί, όμως, κανείς ότι και αυτή η αποστροφή περί «λάθους ούτως ή άλλως» συνιστά κάποιο είδος αυτοκριτικής του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ εξ ονόματος του χθεσινού «προγόνου» του και σημερινού αφανούς (καθότι αυτοδιαλυμένου) «κορμού» του, του ΣΥΝ. Αν υπάρχει κάτι σε αυτή την «ομολογία», αυτό δεν είναι αυτοκριτική, αλλά απλός και τυπικός καιροσκοπικός κυνισμός: Επένδυση με διαφορετικό λεκτικό περίβλημα (προσαρμοσμένο στην αυξανόμενη αμφισβήτηση του ευρωενωσιακού μονόδρομου από το λαό, που σήμερα έχει γευτεί για τα καλά του καρπούς του) της ίδιας πολιτικής που πριν 22 χρόνια είχε οδηγήσει τον «ΣΥΝ» στη φανατική υπερψήφιση της «λάθος» συνθήκης.

DSC04484

Ας ανατρέξουμε στην τότε (1992) απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ, με την οποία εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους «ο ΣΥΝ θα ψηφίσει την κύρωση της συμφωνίας του Μάαστριχτ«. Πρόκειται για σχετικά μακροσκελές κείμενο, όμως το ουσιαστικό του περιεχόμενο μπορεί να συνοψιστεί στο εξής: Ψηφίζουμε αυτήν την συγκεκριμένη, αυτήν την πραγματική «ευρωπαϊκή ενοποίηση» στο όνομα μιας «ευρωπαϊκής ενοποίησης» ανύπαρκτης και ιδεατής. Ψηφίζουμε αυτήν την πραγματική ευρωπαϊκή πραγματικότητα στο όνομα μιας ιδεατής ευρωπαϊκής ιδέας.

Στο όνομα της ιδέας του γάμου μπορεί κανείς/καμιά να παντρευτεί μία/έναν στρίγγλα/ο κι ασχημομούρα/η. Προέχει η ιδέα του γάμου. Όσο για τον χαρακτήρα και την ομορφιά, ε αυτά πού ξέρεις, με τον καιρό… Κι αν μετά 22 χρόνια όχι «γάμου γενικά» αλλά αυτού του συγκεκριμένου γάμου εκδηλωθούν όλες πια οι συνέπειες της δυστροπίας και της ασχήμιας, τότε ο κανείς ή η καμιά μπορεί να συμπεράνει: «Ήταν λάθος ούτως ή άλλως. Όχι που παντρεύτηκα, ο γάμος είναι καλό πράμα. Αλλά να, μόνο ότι πήρα αυτήν/όν την/τον στρίγκλα/ο, την/τον ασχημομούρα/η».  Και τώρα; Διαζύγιο; «Μα τι λες; Να χαλάσω το γάμο μου;»

Capture

Ήδη από το 1992 ο «ΣΥΝ» ψήφιζε τη συνθήκη του Μάαστριχτ ως «συμβιβασμό»: «Συμβιβασμό» ανάμεσα στην  ιδεατή, την ανύπαρκτη Ευρωπαϊκή Ένωση και την  υπαρκτή. «Συμβιβασμό» ανάμεσα στην ιδέα του γάμου και την πραγματική «νύφη» (ή «γαμπρό», αν προτιμάτε). Αν όμως πριν 22 χρόνια η «ιδέα» μπορούσε να «λάμπει» (σαν χάντρα) κι η πραγματικότητα δεν είχε ακομα φανερωθεί, σήμερα που τις πραγματικές συνέπειες της «διαρκούς» εκείνης επιλογής τις νιώθει ο λαος στο πετσί του, δεν κοστίζει και τίποτα αν η εξίσωση του «συμβιβασμού» μέσα στον οποίο βρίσκονται και η «ιδέα» και η πραγματικότητα, και το «σωστό» και το «λάθος», δώσει τη θέση της στη συνεπαγόμενη εξίσωση της πραγματικότητας ή του «λάθους» έξω από το οποίο βρίσκεται και η ιδέα (το «σωστό») και ο συμβιβασμός.

Με άλλα λόγια: Αν ο ΣΥΝ πριν 22 χρόνια το 1992 υπερψήφισε την Συνθήκη του Μάαστριχτ και δηλαδή υποστήριξε την ένταξη στην υπαρκτή ΕΕ στο όνομα μιας κάποιας ανύπαρκτης δικών του προδιαγραφών,  22 χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ με απόλυτη «συνέπεια» ως προς το παρελθόν του υποστηρίζει τη δέσμευση στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και την υπαρκτή Ευρωπαϊκή Ένωση στο όνομα και πάλι μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης ανύπαρκτης που θα προέλθει σαν αποτέλεσμα μιας «αναδιαπραγμάτευσης του χρέους», σαν αποτέλεσμα  μιας «έντιμης συμφωνίας με τους λαούς και θεσμούς της Ευρώπης» ή σαν αποτέλεσμα οποιουδήποτε άλλου κενού λεκτικού σχήματος «δώσουν» οι επικαιροποιήσεις και επανεπικαιροποιήσεις του «προγράμματός» του. Σε κάθε περίπτωση («ούτως ή άλλως»): Η νύφη (ή ο γαμπρός) «λάθος». Ο γάμος όμως σωστός… Πιο πρακτικά: Η εγχείρισις επέτυχε, ο ασθενής απέθανε… Δεν χωράει αμφιβολία ότι το δεύτερο είναι «λάθος ούτως ή άλλως».

*

extra_119937_KARAGKIOZHS

***

Έχει, μετά από όλα αυτά, ελάχιστη σημασία το να ασχοληθεί κανείς με τα παράπονα του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «η ίδια η Γερμανία, η οποία υπερασπίζεται αυτή τη λογική, δεν εφάρμοσε για τον εαυτό της τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ«:

«Δεν τα εφάρμοσε», και μάλιστα ποιός; «Η ίδια η Γερμανία»!

Μπορούσε κανείς να το περιμένει από «την ίδια τη Γερμανία» αυτό;

Μπορούσε κανείς να περιμένει ότι κάτω από το χρυσοκέντητο πέπλο που σκέπαζε το πρόσωπο της «νύφης», βρισκόταν «η ίδια η Γερμανία»;

Κι ακόμα κι αν μπορούσε κανείς να το περιμένει, μπορούσε να φανταστεί ότι «η ίδια η Γερμανία» δεν θα εφάρμοζε για τον εαυτό της τα κριτήρια «της λογικής που υπερασπίζεται»;

Όταν ο ΣΥΝ ψήφιζε τη συνθήκη του Μάαστριχτ ισχυριζόταν ότι πρόκειται για «συμβιβασμό ανάμεσα σ’αυτούς που θέλουν την Ευρώπη μια απλή ελεύθερη αγορά για την διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων και τις δυνάμεις που προωθούν μια Ευρωπαϊκή Ένωση με ομοσπονδιακή μορφή με ανάπτυξη της δημοκρατίας και ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας.  Γι’ αυτό«, ισχυριζόταν, «η Συνθήκη θα αντιμετωπίζει διαρκώς τις προσπάθειες των πρώτων που θέλουν να εμποδίσουν την εφαρμογή της, που θέλουν την ακύρωση της και τις επιδιώξεις των δεύτερων που προωθούν την υπέρβασή της«.

Πέρα από την σε βάθος στρεβλή αντίληψη και αντιστροφή της πραγματικότητας που εκφράζει η παραπάνω τοποθέτηση περί «συμβιβασμού» και περί του είδους του, για τι ακριβώς παραπονιέται ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ; Για το γεγονός, σε τελική ανάλυση, ότι στον παραπάνω «συμβιβασμό» επικράτησαν «αυτοί που θέλουν την Ευρώπη μια απλή ελεύθερη αγορά για τη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων«;

Αυτό ήταν επόμενο! Το μόνο που πραγματικά εξασφάλιζε η Συνθήκη του Μάαστριχτ ήταν «η Ευρώπη μια απλή ελεύθερη αγορά για τη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων». Και για του λόγου το αληθές, αυτό που ο ίδιος ο ΣΥΝ είχε ψηφίσει το 1992 ήταν το εξής:

«Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων μεταξύ κρατών – μελών και τρίτων χωρών» (άρθρο 73Β παράγραφος 1 της Συνθήκης του Μάαστριχτ)

Οποιαδήποτε μέτρα και διαδικασίες θεσπίζουν τα κράτη – μέλη «δεν μπορούν να αποτελούν ούτε μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμενο περιορισμό της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων και των πληρωμών όπως ορίζεται στο άρθρο 73Β» (άρ. 73Δ παρ. 3 της ΣτΜ)

«…Τα κράτη – μέλη και η Κοινότητα δρουν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων (sic) [*], και σύμφωνα με τις αρχές του άρθρου 3Α» (άρ. 102Α της ΣτΜ)

Στο άρθρο 3Α επίσης: «…η δράση των κρατών – μελών και της Κοινότητας … ασκείται σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό».

Για να γίνουμε ακόμα σαφέστεροι, δεν είναι μόνο το ότι ο ΣΥΝ ψήφισε το 1992 φανατικά την νομοθέτηση σε όλη την έκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης της απαγόρευσης  οποιουδήποτε περιορισμού, ακόμα και συγκεκαλυμμένου (!), στις κινήσεις κεφαλαίων μεταξύ κρατών – μελών και τρίτων χωρών, την νομοθέτηση της απαγόρευσης αυθαίρετων διακρίσεων (υπέρ του κρατικού τομέα, αυτό εννοείται), καθώς και τη νομοθέτηση  της αρχής της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό…  Είναι ότι, ακόμα περισσότερο, ψήφισε και τη νομοθέτηση του «δόγματος» ότι η «αποτελεσματική κατανομή των πόρων» (η κατανομή δηλαδή που κατά τον ΣΥΝ τότε και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα φραστικά αποβλέπει στην «ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας») «ευνοείται» από την «αρχή της οικονομίας της αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό».   Και για να το κάνουμε ακόμα πιο σαφές, γιατί φαίνεται ότι δεν το έχει πάρει είδηση ούτε ο ΣΥΝ που το ψήφισε ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ που ρίχνει παραγάδι ότι «ήταν λάθος ούτως ή άλλως» (αν βασιστούμε στην κουβέντα που «πέταξε» ο εκπρόσωπος τύπου του), ο ΣΥΝ το 1992 ψήφισε να αποτελέσει «νόμο του κράτους» ότι η «ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας» (την οποία ρητορικά ευαγγελίζεται, και ποιος δεν την «ευαγγελίζεται» άλλωστε) μπορει να προέλθει ως αποτέλεσμα και μόνο ως αποτέλεσμα της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, η οποία και την «ευνοεί»Και όχι φυσικά ως αποτέλεσμα οποιασδήποτε άλλης οικονομίας, η οποία «δεν την ευνοεί».

*

Είναι λοιπόν με νομοθέτη και τον ΣΥΝ, που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ειναι παρά η Ευρώπη «αυτών που τη θέλουν μια απλή ελεύθερη αγορά για την διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων» και που αυτή η Ευρώπη την οποία τη θέλουν «αυτοί» τέτοια, είναι «η» μοναδική υπαρκτη και πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση. Και είναι επίσης με νομοθέτη και τον ΣΥΡΙΖΑ, που «μια Ευρωπαϊκή Ένωση με (…) ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας«, είναι «μια» Ευρωπαϊκή Ένωση και «μια» Ευρώπη ανύπαρκτη. Στην οποία -ακόμη περισσότερο- αν προστεθεί και η «ομοσπονδιακή μορφή με ανάπτυξη της δημοκρατίας«, για την οποία μορφή από το 1992 κόπτεται ο «ΣΥΝ», το μόνο αποτέλεσμα θα είναι η βαθύτερη πολιτική διασφάλιση αυτής της πραγματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης σαν «απλής ελεύθερης αγοράς για τη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων«.

Από εκεί και πέρα, είναι άνευ αντικρίσματος τα παράπονα του ΣΥΡΙΖΑ ότι η (και νομική) αποθέωση της ελεύθερης κίνησης του κεφαλαίου και της αρχής της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό «κατένειμε τους πόρους» όχι προς την «ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας», αλλά «αποτελεσματικά» σε όφελος του ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου γενικά, ιδιαίτερα του μονοπωλιακού κεφαλαίου των οικονομικά ισχυρότερων κρατών της ΕΕ, και «της ίδιας της Γερμανίας», όπως άλλωστε θα μπορούσε να «ευνοηθεί» ως μόνη «αποτελεσματική» η κατανομή των πόρων στη βάση της ελεύθερης κίνησης του κεφαλαίου και της «οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό»…

*

Το αν «η ίδια η Γερμανία» εφάρμοσε ή «δεν εφάρμοσε για τον εαυτό της τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ», ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καιρό μπροστά του να το ανακαλύψει σαν αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσής του για μια «έντιμη συμφωνία με τους λαούς και θεσμούς της Ευρώπης», όπως άλλωστε εδώ και δυο δεκαετίες το «διαπραγματεύονται» («στην πάλη να αλλάξουν αυτοί οι συσχετισμοί») στο πλαίσιο του «συμβιβασμού» τους, δηλαδή στο πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ, οι «πρώτοι«, που δήθεν «θέλουν να εμποδίσουν την εφαρμογή της, που θέλουν την ακύρωσή της» (η ίδια η Γερμανία;;;!!!) και οι «δεύτεροι» που τάχα, «προωθούν την υπέρβασή της» (ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ;;;).

«Υπέρβαση»; Ούτε σε ένα σημείο αυτής της «υπέρβασης» του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ανακαλυφθεί κάποια αιχμή για την αρχή της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου και την αρχή «της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων».

Το μόνο περιεχόμενο της «υπέρβασης» συνίσταται στο να ντυθούν αυτές οι αρχές, ουσιαστικά να κατοχυρωθούν και να θωρακιστούν βαθύτερα,  με ένα ομοσπονδιακό ευρωενωσιακό κράτος, με έναν ευρωενωσιακό «καταστατικό χάρτη», ένα «σύνταγμα της Ευρωπαικής Ένωσης».

Πράγματι, μάλλον «εκτιμούν ως άτολμη την ΕΕ στη διεθνή ιμπεριαλιστική δράση και τη θέλουν πιο τολμηρή και ενεργό ως ιμπεριαλιστικό κέντρο«, όπως εύστοχα απαντά ο χθεσινός Ριζοσπάστης στο παράπονο του κ. Σκουρλέτη ότι «η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν εφαρμόστηκε»…

Πραγματικά κρίμα που «δεν εφαρμόστηκε»… Άλλο που «έτσι κι αλλιώς ήταν λάθος»! Αιώνιο «εσ.», αιώνιος «ΣΥΝ», αιώνιος ΣΥΡΙΖΑ!!!

[*] Η λέξη «sic» δεν περιλαμβάνεται στο κείμενο της Συνθήκης.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s