Ευρωπαϊκή Ένωση: «ευρωσκεπτικισμός» – αποδέσμευση

Scan1Scan10001

*

Το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ζήτημα αιχμής.

«Ζήτημα αιχμής» σημαίνει ότι σε αυτό συναντιόνται «όλα», ή σε κάθε περίπτωση: «πολλά» [*].

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ένταξη στην ΕΟΚ και την μετέπειτα ΕΕ αποτέλεσε και αποτελεί στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης, του ελληνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου. Κι επειδή οι στρατηγικές επιλογές της κάθε άρχουσας τάξης δεν αφορούν αποκλειστικά τον εαυτό της αλλά συνολικά την κοινωνία επί της οποίας «άρχει», γι’ αυτό και η συγκεκριμένη στρατηγική επιλογή επενδύεται το σχήμα της «εθνικής επιλογής», με άλλα λόγια αποτελεί στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης για την ελληνική κοινωνία συνολικά.

Αυτό επίσης σημαίνει, ότι δεν πρόκειται πια για «έναν» καπιταλισμό, αλλά για «αυτόν» τον καπιταλισμό. Δεν πρόκειται πια για την απομύζηση της υπεραξίας γενικά, αλλά για το καθορισμένο υλικό πλαίσιο εντός του οποίου πραγματοποιείται αυτή η απομύζηση.

Αμφισβήτηση της στρατηγικής επιλογής ισοδυναμεί, λοιπόν, με αμφισβήτηση «αυτού» του καπιταλισμού. Αμφισβήτηση «αυτού» του καπιταλισμού, με τη σειρά της, σημαίνει αμφισβήτηση του πραγματικού, του υπαρκτού καπιταλισμού στον συγκεκριμένο ιστορικό χώρο και χρόνο: Εκτός από «αυτόν», τον υπαρκτό, τον πραγματικό καπιταλισμό, εδώ, τώρα, άλλος καπιταλισμός δεν υπάρχει. Μπορεί να υπάρξει, όμως δεν υπάρχει.

Αμφισβήτηση «αυτού» του καπιταλισμού σημαίνει, «αντικειμενικά», σαν αμφισβήτηση του μόνου υπαρκτού καπιταλισμού, αμφισβήτηση του καπιταλισμού γενικά. Στο σημείο αυτό εμφανίζεται ο «ευρωσκεπτικισμός»: Όχι ως «σκεπτικισμός» του λαού απέναντι στην στρατηγική επιλογή  της τάξης που τον «άρχει», αλλά ως απόπειρα «προσαρμογής» της άρχουσας τάξης στο λαϊκό αυτό «σκεπτικισμό», στη λαϊκή αμφισβήτηση της επιλογής της, αφενός. Και ταυτόχρονα ως απόπειρα ανανέωσης, εντός ενός διαφορετικού πλαισίου, των αδιεξόδων στα οποία έχει οδηγήσει την άρχουσα τάξη (ή ορισμένα τμήματά της) ή ίδια της η επιλογή, αφετέρου.

Συναντιόνται, λοιπόν, στο ίδιο σημείο αιχμής τρεις διαφορετικές θέσεις:

α) Η θέση: «Αυτός» ο καπιταλισμός! Η θέση, δηλαδή, που εκφράζει την άρχουσα τάξη, το κυρίαρχο τμήμα της, το τμήμα της που εξακολουθεί να ταυτίζει την ύπαρξη του και την ύπαρξή της, την εθνική και διεθνή θέση της, με την συγκεκριμένη στρατηγική επιλογή, και που αν χαρακτηρίζεται πραγματικά από κάποιον «σκεπτικισμό» αυτός δεν αφορά παρά μόνο την υλική (οικονομική και πολιτική) ισχυροποίηση των επιλογών της. Το πλεονέκτημα αυτής της θέσης απέναντι σε διαφορετικές θέσεις άλλων μερίδων της άρχουσας τάξης είναι ότι «αυτός» ο καπιταλισμός είναι και ο μοναδικός πραγματικός, ο μοναδικός υπαρκτός…

Δεν πρέπει πάντως να παραβλέπουμε, ότι και στο πλαίσιο αυτής της θέσης μπορούν να εμφανιστούν «ευρωσκεπτικιστικές» τάσεις οι οποίες, χωρίς οι ίδιες να εκφράζουν ουσιαστική αμφισβήτηση της ΕΕ, αποσκοπούν στην ιδεολογική ενσωμάτωση της λαϊκής αμφισβήτησής της.

β) Η θέση: «Ένας άλλος» καπιταλισμός… Θέση που μπορεί να εκφράζει τμήματα της άρχουσας τάξης, τα οποία για τη μακροημέρευσή τους προσβλέπουν σε άλλες διεθνείς οικονομικές και πολιτικές συμμαχίες τους, σε άλλη διεθνή θέση του ελληνικού καπιταλισμού, σε πρόσδεση περισσότερο με το κεφάλαιο των ΗΠΑ, ή της Αγγλίας, ή της Γαλλίας, ή της Ρωσίας, ή της Κίνας, ή των Αραβικών μοναρχιών κλπ, ή ενός συνδυασμού μερικών ή όλων αυτών… Σε «άλλη» διεθνή θέση είτε εντός μιας «τροποποιημένης» ΕΕ, είτε εκτός ΕΕ (κι αυτό πάλι μπορεί να «διαιρείται»: «εκτός» μέσω μιας εξόδου από την ΕΕ, ή «εκτός» μέσω μιας ευρύτερης αποσύνθεσης της ΕΕ). Το μειονέκτημα της θέσης αυτής βρίσκεται στο ότι αποβλέπει σε έναν καπιταλισμό αυτή τη στιγμή «ανύπαρκτο», που για να υπάρξει απαιτείται μια νέα στρατηγική επιλογή από την άρχουσα τάξη συνολικά. Επίσης, στο ότι τα τμήματα της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας που υιοθετούν τη θέση αυτή έχουν συμφέροντα και διεθνείς βλέψεις αλληλοαντικρουόμενα: μπορούν να συμφωνήσουν στη θέση για «έναν άλλο» όχι όμως στη θέση για «ποιόν» καπιταλισμό. Στο ότι, τέλος, καθώς η σταθερότητα της ταξικής της κυριαρχίας αποτελεί κύριο μέλημα της άρχουσας τάξης συνολικά, μια αντιπαράθεση για την αντικατάσταση των στρατηγικών της επιλογών με άλλες (και ποιές;), και μάλιστα σε περίοδο παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης (όπου και η όποια «ανάκαμψη» των οικονομικών δεικτών για τους οποίους ενδιαφέρεται το κεφάλαιο δεν θα αποτελούσε παρά μορφή διακύμανσης των δεικτών της κρίσης και όχι δείκτη πραγματικής καπιταλιστικής «ανάπτυξης»), θα συνιστούσε κατά ένα ορισμένο βαθμό διακινδύνευση αυτής της σταθερότητας.

Παρένθεση: Δεν είναι παράξενο που ενώ η πρώτη θέση εμφανίζει την ευρωενωσιακή στρατηγική επιλογή ως επιλογή «εθνική», η δεύτερη θέση επενδύει επίσης στον εαυτό της χαρακτηριστικά «εθνικά» έως και «εθνικιστικά». Πίσω από αυτού του είδους τον «εθνικό» λόγο δεν κρύβονται παρά οι βλέψεις πρόσδεσης του «έθνους» στο άρμα της μιας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής εκμεταλλευτικής δύναμης με την οποία το ένα ή άλλο τμήμα της άρχουσας τάξης ταυτίζει τις δικές του προοπτικές καπιταλιστικής κερδοφορίας και πολιτικής κυριαρχίας. Ταυτόχρονα, ο «εθνικός λόγος» του είδους αυτού, εκτός από το να εμφανίζει την «άρχουσα» ταξική βούληση σαν βούληση «εθνική», χρησιμεύει για τον ιδεολογικό και πολιτικό εγκλωβισμό των λαϊκών στρωμάτων και τάξεων, που είναι εκπαιδευμένα να ταυτίζουν το «εθνικό» με έναν – κάποιο στοιχειώδη βαθμό συντήρησης και αναπαραγωγής της ύπαρξής τους υπό την σε βάρος τους κυριαρχία της εκμεταλλεύτριας τάξης. Πρόκειται για ρητορική που φιλοδοξεί να εγκλωβίσει τη  μάζα των «μεσαίων» στρωμάτων που καταστρέφεται από την καπιταλιστική «ανάπτυξη» και που δίκαια μεν αντιλαμβάνεται ότι η καπιταλιστική «ανάπτυξη» δεν έχει καμία σχέση με τη δική της όχι ανάπτυξη αλλά ούτε καν ύπαρξη, ανιστόρητα όμως ταυτίζει την «εθνική» πολιτική με τη σταθερότητα τη δική της ως «τάξης». Παρόμοια φιλοδοξούν τα ίδια «εθνικά» ρητορικά σχήματα  να εγκλωβίσουν στην πολιτική της τάξης των εκμεταλλευτών τους τις προλεταριακές εργατικές μάζες των εκατομμυρίων ανέργων, υποαπασχολούμενων, εργαζόμενων χωρίς ωράριο, χωρίς δικαιώματα, για ένα μισθό κάτω από τις σημερινές ανάγκες της επιβίωσης… Τις μάζες που δεν έχουν ακόμα κατανοήσει σαν άθραυστο βίωμα το γεγονός ότι «εθνικά» συμφέροντα και προοπτική είναι αποκλειστικά και μόνο τα δικά τους συμφέροντα και προοπτική, τα μόνα που μπορούν να χρησιμεύσουν για την εμπέδωση της συμμαχίας της εργατικής τάξης με όλες τις εργαζόμενες τάξεις και στρώματα ενάντια στην τάξη της εκμετάλλευσης και των εκμεταλλευτών… Της συμμαχίας που αποτελεί για τους εργαζόμενους τη μοναδική στρατηγική επιλογή που υπηρετεί την ύπαρξη και την προοπτική τους, τη μοναδική στρατηγική επιλογή που δεν στρέφεται εναντίον τους, τη μοναδική «εθνική» επιλογή που μπορεί να ανυψωθεί σε επιλογή διεθνή οικοδομώντας τη φιλία, τη συνεργασία, την πολιτιστική ενότητα ανάμεσα στους λαούς κι όχι τις βάσεις της εχθρότητας και του ανταγωνισμού τους. Κλείνει η παρένθεση.

γ) Η θέση: Κανείς καπιταλισμός! Κοινωνική κατοχή των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, κυριαρχία των εργαζομένων πάνω στον κοινωνικό πλούτο, ανάπτυξη της κοινωνίας θεμελιωμένη πάνω σε αυτή την αφετηριακή βάση! Η θέση, δηλαδή, της αποδέσμευσης  από την ΕΕ, όχι ως αποδέσμευση απλώς από μια πολιτική μορφή και ως αντικατάστασή της από μια παρόμοια, αλλά ως αποδέσμευση από τις ουσιαστικές αρχές που την συγκροτούν: από την «αρχή» της ελευθερίας του κεφαλαίου, από την «αρχή» της κυριαρχίας  (που είναι κυριαρχία «τυφλή») της αγοράς, της «προσφοράς και ζήτησης»,  από την «αρχή» του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, από την «αρχή» της εξουσίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, της εξουσίας του ιμπεριαλισμού με την ευρωενωσιακή και με οποιαδήποτε μορφή του. [**] Η μοναδική θέση, που μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή των διεθνών συσχετισμών εντός και εκτός ΕΕ σε όφελος του ελληνικού λαού και όλων των λαών κι όχι σε όφελος των εκμεταλλευτών που τους δυναστεύουν. Η μοναδική θέση που αποτελεί από μόνη της απάντηση στο ερώτημα γύρω από τους διεθνείς συσχετισμούς και τη διεθνή θέση της χώρας, η μοναδική που αποτελεί από μόνη της πάλη και μάλιστα την μοναδική δυνατή μορφή πάλης για την αλλαγή αυτών των συσχετισμών, η μοναδική που η υλοποίησή της αποτελεί αλλαγή των διεθνών συσχετισμών στην πράξη, η μοναδική που η υλοποίησή της ξεκινάει στην πράξη τη διαδικασία της τέτοιας αλλαγής των διεθνών συσχετισμών.

***

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί λοιπόν ζήτημα αιχμής, καθώς σε αυτό «συναντιόνται» κάθε είδους στρατηγικές επιλογές: Τόσο οι στρατηγικές επιλογές που αποδέχονται ή που προωθούν τα διάφορα τμήματα του μονοπωλιακού κεφαλαίου, τα διάφορα τμήματα της άρχουσας τάξης «ελληνικής» ή «ξένης», όσο και οι στρατηγικές επιλογές της εργατικής τάξης και των κοινωνικών της συμμάχων ενάντια στις επιλογές της τάξης των εκμεταλλευτών και τις όποιες παραλλαγές τους.

Το ότι είναι ζήτημα αιχμής, με την παραπάνω έννοια, δεν αναιρεί το γεγονός ότι, «καθαυτό», είναι ένα ζήτημα απλώς «αστικοδημοκρατικό»… Και όπως είναι σε όλους γνωστό, όπως είναι γνωστό σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, γνωστό σε όλα τα κέντρα εξουσίας, χάραξης και υλοποίησης στρατηγικής και τακτικής, γνωστό σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις κάθε χρώματος ή απόχρωσης: «στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα».

*

[*] «Ζήτημα αιχμής» βέβαια και από άποψη χρονικής «συγκυρίας», εφόσον είναι ορατά σε όλους τα αποτελέσματα και η κατάληξη του «ευρωμονόδρομου» των τελευταίων τριών δεκαετιών. 

[**] Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο: Στον καιρό της η εναντίωση στην ένταξη στην ΕΟΚ, και μετά στην ΕΕ και τη νομισματική ενοποίηση, δεν αποσκοπούσε στην επιλογή κάποιας άλλης εκμεταλλευτικής – ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, αλλά στην κοινωνική ανάπτυξη τη βασισμένη στον  κοινωνικό αυτοκαθορισμό που δεν μπορεί να πραγματωθεί παρά μόνο με τον υλικό έλεγχο της κοινωνίας, των εργαζομένων, πάνω στην οικονομική της δραστηριότητα και τους καρπούς της. Αυτό που διαφέρει δεν είναι η εναλλακτική επιλογή αλλά οι όροι υλοποίησής της μετά από 30 χρόνια «ευρωμονόδρομου» και καπιταλιστικής «ανάπτυξης».

Advertisements

13 Σχόλια on “Ευρωπαϊκή Ένωση: «ευρωσκεπτικισμός» – αποδέσμευση”

  1. Ο/Η Cos λέει:

    marasagis, δεν διαφωνώ σε τίποτα με αυτά που γράφεις. Η θέση που έχω αναλύσει (ατελώς) και στο Σφυροδρέπανο δεν αμφισβητεί το δεδομένο ότι η πάλη του Ε.Κ. δεν σταματάει στην έξοδο από την ΕΕ αλλά φθάνει στην εργατική εξουσία, θεωρώντας το δεύτερο τον μόνο δρόμο για την ΕΤ. Αλίμονο! Καμία αμφισβήτηση σε αυτό.Επίσης, για να μην υπάρχει καμία παρεξήγηση, δεν θεωρώ ότι το Ε.Κ. πρέπει να «συμμαχήσει» με τμήματα της αστικής τάξης γύρω από κάποιους στόχους, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει κοινός στόχος. Ούτε για την ΕΕ, ούτε για τον φασισμό, ούτε για οτιδήποτε. Όμως υπάρχουν κάποια καίρια ζητήματα:
    1. Αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την εργατική εξουσία, αλλά για την ανάπτυξη του Ε.Κ. ώστε να διεκδικήσει την εργατική εξουσία. Η ανάπτυξη αυτή θα γίνει γύρω από κάποια ζητήματα αιχμής και η έξοδος από την ΕΕ είναι ένα τέτοιο. Επιπλέον εδώ γίνεται ένα λάθος, κανένα τμήμα της αστικής τάξης δεν επιδιώκει την έξοδο από την ΕΕ αλλά μιλάει για έξοδο από το ευρώ, που είναι τελείως διαφορετικό πράγμα.
    2. Η ΕΕ είναι το ιμπεριαλιστικό σχήμα γύρω από το οποίο χτίζεται η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση. Επομένως, η πάλη ενάντια στη συμμετοχή της χώρας σε αυτήν την ένωση είναι ταυτόχρονα και πάλη για την παρεμπόδιση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν είναι τίποτα άλλο από την πλήρη και ολοσχερή επικράτηση των μονοπωλίων σε υπερεθνικό επίπεδο και υποχρεωτικά περνάει και μέσα από ένα ενιαίο για όλη την Ευρώπη ολοκληρωτικό καθεστώς, έστω και με κολοβό (χωρίς δηλαδή τα Κ.Κ.) κοινοβουλευτικό μανδύα.
    3. Όταν όλη η πολιτική των αστών κινείται γύρω από την ΕΕ, γύρω δηλαδή από το βάθεμα της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, η πάλη για να τους χαλάσεις αυτά τα σχέδια συνεπάγεται αδυνάτισμα της αστικής εξουσίας και επομένως δημιουργία καλύτερων προϋποθέσεων για την ανάπτυξη του ΕΚ και τελικά την ολοσχερή αμφισβήτηση της εξουσίας των καπιταλιστών.
    4. Θεωρώ λανθασμένη την θέση ότι η έξοδος της χώρας από την ΕΕ χωρίς αλλαγή τάξης στην εξουσία, είναι καταστροφική για την ΕΤ. Αφενός γιατί σε κάθε επιχείρημα υπέρ αυτής της άποψης υπάρχει και κάποιο αντίθετο εξ ίσου ισχυρό και κυρίως γιατί αγνοεί και την όποια παρέμβαση του εργατικού κινήματος και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει η αστική εξουσία. Ακόμη, νομίζω ότι είναι σχήμα οξύμωρο να υποστηρίζουμε την μη ένταξη της χώρας στην ΕΕ στο παρελθόν και σήμερα να λέμε ότι είναι καταστροφική η έξοδος από αυτήν. Όπως είναι σχήμα οξύμωρο να μιλάμε για ιμπεριαλισμό και ταυτόχρονα να υποστηρίζουμε την παραμονή της χώρας σε ιμπεριαλιστική συμμαχία (στα πλαίσια του καπιταλισμού πάντα). Η θέση εδώ ότι δεν μπορούμε να μπούμε κάτω από ξένη σημαία είναι επίσης λανθασμένη, γιατί υποστηρίζοντας ως καταστροφική για την ΕΤ την έξοδο από την ΕΕ χωρίς εργατική εξουσία, ουσιαστικά μπαίνουμε κάτω από ξένη σημαία και μάλιστα την σημαία της κυρίαρχης μερίδας της αστικής τάξης.

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Κατ’ αρχήν δε νομίζω ότι η έξοδος από την ΕΕ «χωρίς λαϊκή εξουσία» είναι καθαυτή είτε περισσότερο είτε λιγότερο «καταστροφική» από την παραμονή στην ΕΕ (εν προκειμένω εννοείται: χωρίς λαϊκή εξουσία).

      Αυτό όμως για το οποίο είμαι σίγουρος είναι, ότι καταστροφικός για την εργατική τάξη, και τους εργαζόμενους συνολικά, είναι ο εγκλωβισμός σε αντιθέσεις που από κάθε άποψη στρέφονται εναντίον τους: ευρώ ή λίρα; λίρα ή ρούβλι; ρούβλι ή δολάριο; δολάριο ή ευρώ; δραχμή συνδεμένη με το (ή προσδεμένη στο) ευρώ, το δολάριο, τη λίρα ή το ρούβλι; Οικονομική «ανάπτυξη» υπαγορευμένη από την ΕΕ; το ΔΝΤ; την ΕΕ και το ΔΝΤ; τις ΗΠΑ; τις ΗΠΑ σε συνεταιρισμό με την ΕΕ; τη Ρωσία; από το «ό,τι να ‘ναι» των συμμαχιών και του ανταγωνισμού όλων αυτών μεταξύ τους και μαζί κι όσων άλλων δεν ανέφερα;

      Όπως και πριν 30 ή 20 ή 10 χρόνια η μοναδική εναντίωση σε ΕΟΚ σε ΕΕ και σε ευρώ διατυπώθηκε όχι για χάρη των ΗΠΑ ή της Βρετανίας, του δολαρίου ή της λίρας κλπ, αλλά γιατί η ένταξη κι η ενσωμάτωση σ’ αυτό το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς ερχόταν σε αντίθεση με τις, στην εκάστοτε χρονική στιγμή, δυνατότητες και προοπτικές εθνικής οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης υποταγμένης στις εργατικές λαϊκές ανάγκες και όχι σε οποιοεσδήποτε άλλες, έτσι και τώρα η εναντίωση στην ΕΕ και η διεκδίκηση της αποδέσμευσης υφίσταται από τη σκοπιά των ίδιων δυνατοτήτων, προοπτικών και αναγκών, τις οποίες η καπιταλιστική ανάπτυξη και η ΕΕ σαν παρούσα και υπαρκτή μορφή της και εγγυήτριά της τις ματαιώνει, και όχι από τη σκοπιά οποιωνδήποτε άλλων.

      Παραπέρα, έχω τη γνώμη ότι αν αυτοί, όποιοι κι αν είναι αυτοί, θελήσουν να μας βγάλουν από την ΕΕ για να μας κάνουν λόγου χάρη «53η Πολιτεία των ΗΠΑ» ή οτιδήποτε τέτοιο, έτσι κι αλλιώς δεν θα μας ρωτήσουνε.
      Από την άλλη πλευρά, εμείς οφείλουμε να διατυπώνουμε τις συγκεκριμένες απαντήσεις μας και να προβάλλουμε τις συγκεκριμένες διεκδικήσεις μας, ιδεολογικά και έμπρακτα, με όλη τους την αυτοτέλεια, είτε μας ρωτάνε είτε δε μας ρωτάνε.

      Έτσι δεν μπορεί να υπάρχει διεκδίκηση και απάντηση άλλη από την «αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία», διεκδίκηση και απάντηση όμως που έχει πρακτικό νόημα μόνο εφόσον γίνεται αντιληπτό ότι η πραγμάτωση κάθε συνολικής προϋπόθεσης (και εν προκειμένω: της λαϊκής εξουσίας) έρχεται πρακτικά σαν αποτέλεσμα της πάλης για όσα προϋποτίθενται από αυτήν (εν προκειμένω: για την αποδέσμευση από την ΕΕ, αλλά και για τις όποιες άλλες ανάγκες πέρα από το προκείμενο του θέματος), αλλά, επίσης, έρχεται σαν τέτοιο αποτέλεσμα μόνο εφόσον ιδεολογικά και πρακτικά δεν αποσπάται η προϋπόθεση από όσα προϋποτίθενται και αντίστροφα.

      Το ίδιο το σύνθημα της «αποδέσμευσης από την ΕΕ με εργατική – λαϊκή εξουσία», αναδείχνει την πρακτική του δυναμική μόνο στο έδαφος της πραγματικής πάλης για την ικανοποίηση αναγκών που από μόνη της συνιστά αποδέσμευση, ανυπακοή και απειθαρχία, απέναντι στις ευρωενωσιακές δεσμεύσεις:
      Είτε πρόκειται για τους μισθούς το ωράριο και τις συντάξεις, είτε για την υγεία και την παιδεία των λαϊκών αναγκών, είτε για την οικονομική στήριξη των ανέργων, είτε ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και το ξήλωμα των βιομηχανιών, είτε ενάντια στη συγκέντρωση της αγροτικής παραγωγής στα χέρια των πολυεθνικών, είτε ενάντια στη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ενάντια σε κάθε μορφή περιστολής των λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων, ελλήνων και μεταναστών, ενάντια σε κάθε μορφή «ανάπτυξης» ή «αποανάπτυξης» στηριγμένη και οφειλόμενη στην μονοπωλιακή – καπιταλιστική ιδιοποίηση της κοινωνικής εργασίας και δραστηριότητας.
      Όλα αυτά είναι πάλη στην κατεύθυνση της αποδέσμευσηςε από την ΕΕ, αλλά δεν αφήνουν άθικτο κανένα υποκατάστατο των ευρωενωσιακών δεσμεύσεων, καμιά μορφή αναπαραγωγής τους κάτω από άλλη κρατική ή διακρατική μορφή όποια κι αν είναι αυτή.

      Κατανοώ ότι, για λόγους συνοπτικότητας της γενίκευσης, είναι εν μέρει αφηρημένη και εν μέρει ανεπαρκής η απάντησή μου, αλλά νομίζω ότι η αφαιρετικότητά της βρίσκει το «εδαφος» που της λείπει στο κείμενο της ανάρτησης.
      Το οποίο θα το συνόψιζα με το ότι στο ζήτημα της ΕΕ, σαν ζήτημα αιχμής, συναντιόνται και αντιπαρατίθενται όλες οι πιθανές ταξικές στρατηγικές («εθνικές») επιλογές και κάθε παραλλαγή τους, και επομένως το ζήτημα της αποδέσμευσης δεν μπορεί να νοηθεί ανεξάρτητα από την πάλη ανάμεσα στις υπάρχουσες στρατηγικές επιλογές.

      Σε αυτό γενικά το πλαίσιο λοιπόν, μιλώντας υποθετικά, δεν θα μπορούσα προσωπικά να προκαθορίσω το ακριβές περιεχόμενο των πιθανών άλλων παραλλαγών που θα μπορούσαν σήμερα ή αύριο να «συγκλίνουν» (αντιπαραθετικά) στο αίτημα της «αποδέσμευσης», της «εξόδου» κλπ με την «αόριστη» έννοια αυτών των λέξεων.
      Σχηματικά όμως θα μπορούσα να πω:

      Αποδέσμευση από την ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου, από τους νόμους του ανταγωνισμού του κεφαλαίου και της αγοράς, δηλαδή συνολικά παρμένα αυτά: από το απαραβίαστο της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας που κατοχυρώνεται από την ΕΕ «καταστατικά». Αποδέσμευση από την Κοινή Αγροτική Πολιτική, από την Κοινή Εξωτερική Πολιτική, από τους ευρωενωσιακούς μηχανισμούς ιμπεριαλιστικής καταστολής και πολέμου και από τη ΝΑΤΟϊκή τους «σκιά». Κι όλα αυτά σαν αναγκαίες προϋποθέσεις για την κοινωνική ανάπτυξη την υποταγμένη στην ικανοποίηση των εργατικών λαϊκών αναγκών…
      …Όλα αυτά όμως, κάτω από συγκεκριμένες περιστάσεις, θα μπορούσαν να έρχονται σε ευθεία και μετωπική αντίθεση με μια «αποδέσμευση» υπαγορευμένη από τις επιλογές των ΗΠΑ ενάντια στη Γερμανία ή τη Γαλλία, σε μια «αποδέσμευση» υπαγορευμένη από την υποθετική απόφαση της Γερμανίας να «ενοποιήσει» την Ευρώπη κάτω από ένα πραγματικό και όχι ανεκδοτολογικό «4ο Ράιχ» ή από την απόφαση της Αγγλίας να ανασυστήσει πραγματικά και όχι ανεκδοτολογικά την «Βρετανική Αυτοκρατορία». Προφανώς «ακραία» τα πραδείγματα, προκειμένου μέσω της σχηματικότητάς τους να είναι και εύκολα κατανοητά.
      Αλλά και αυτή η ευθεία και μετωπική αντιπαράθεση με μια υποθετική τέτοιας λογής «αποδέσμευση» δεν θα μπορούσε παρά να είναι ευθεία και μετωπική αντιπαράθεση από τη σκοπιά και μόνο από τη σκοπία που αναφέρω ακριβώς παραπάνω και όχι βέβαια από την σκοπιά υπεράσπισης του ευρωενωσιακού «μονόδρομου».

      Δεν ξέρω αν έπιασα το νόημα της τοποθέτησής σου και αν ανταποκρίθηκα επαρκώς σε αυτήν.

      • Ο/Η marasagis λέει:

        Μακάρι εύκολα να μπορούσα να βρω 5,6, 10 λέξεις που το νόημα όλων αυτών θα το μετέτρεπαν σε χειροπιαστό σύνθημα, όπως λέμε «Αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία», ή όπως λέμε «Ένας είναι ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός», «ΕΕ και ΝΑΤΟ πολέμου συνδικάτο», «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» κλπ.

  2. Ο/Η marasagis λέει:

    Θα ήθελα μετά από λίγη ακόμα σκέψη να «ταξινομήσω» το περιεχόμενο αυτού του μέρους της απάντησής μου:
    «…Έτσι δεν μπορεί να υπάρχει διεκδίκηση και απάντηση άλλη από την “αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία”, διεκδίκηση και απάντηση όμως που έχει πρακτικό νόημα μόνο εφόσον γίνεται αντιληπτό ότι η πραγμάτωση κάθε συνολικής προϋπόθεσης (και εν προκειμένω: της λαϊκής εξουσίας) έρχεται πρακτικά σαν αποτέλεσμα της πάλης για όσα προϋποτίθενται από αυτήν (εν προκειμένω: για την αποδέσμευση από την ΕΕ, αλλά και για τις όποιες άλλες ανάγκες πέρα από το προκείμενο του θέματος), αλλά, επίσης, έρχεται σαν τέτοιο αποτέλεσμα μόνο εφόσον ιδεολογικά και πρακτικά δεν αποσπάται η προϋπόθεση από όσα προϋποτίθενται και αντίστροφα».

    Η μοναδική λοιπόν διεκδίκηση και απάντηση που δεν μπορεί να είναι άλλη από την “αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία”, είναι η στρατηγική.

    Το ότι η πραγμάτωση κάθε συνολικής προϋπόθεσης έρχεται πρακτικά σαν αποτέλεσμα της πάλης για όσα προϋποτίθενται από αυτήν, αφορά την συνολική τακτική

    Το ότι έρχεται σαν τέτοιο αποτέλεσμα μόνο εφόσον ιδεολογικά και πρακτικά δεν αποσπάται η προϋπόθεση από όσα προϋποτίθενται και αντίστροφα, αφορά τη μεταξύ τους (μεταξύ τακτικής και στρατηγικής) σχέση.

    *

    Αυτό που μου λείπει είναι, πέρα από το σύνθημα που συνοψίζει τη στρατηγική (αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία), ένα σύνθημα που θα εξέφραζε τη συνολική τακτική ανάγλυφα, αλλά ίσως αυτό είναι ζήτημα της καθημερινής τοποθέτησης και πράξης σε κάθε της λεπτομέρεια.

  3. Ο/Η Cos λέει:

    «Το ότι η πραγμάτωση κάθε συνολικής προϋπόθεσης έρχεται πρακτικά σαν αποτέλεσμα της πάλης για όσα προϋποτίθενται από αυτήν, αφορά την συνολική τακτική»
    Εκεί ακριβώς εστιάζω και το θεωρώ πολύ σημαντικό. Έχω λοιπόν την άποψη, και αυτό προσπαθώ να εξηγήσω, ότι έχει περάσει στην τακτική μας «θεωρούμε την έξοδο από την ΕΕ χωρίς εργατική εξουσία καταστροφική για την ΕΤ», θέση που αφενός αποδυναμώνει την στρατηγική μας για «αποδέσμευση από την ΕΕ με εργατική εξουσία», αφαιρώντας δυνατότητες ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και αφετέρου «στηρίζει» την επιλογή των αστών. Η επιλογή της αστικής τάξης δεν είναι άλλη από την παραμονή στην ΕΕ (πάση θυσία) και η επιλογή αυτή ενσωματώνει ολόκληρη την αστική πολιτική. Επιπλέον δείχνει να αγνοούμε την δυνατότητα οποιασδήποτε παρέμβασης του εργατικού κινήματος στις όποιες εξελίξεις μπορούν να προκύψουν, σαν αποτέλεσμα της πράγματι καταστροφικής, αλλά για τους καπιταλιστές όχι για την ΕΤ, εξόδου από την ΕΕ. Συνολικά, δεν έχω καμία διαφωνία για την «αποδέσμευση με εργατική – λαϊκή εξουσία», αλλά αυτό είναι αντίφαση να περνάει μέσα από εκτιμήσεις «για καταστροφική», χωρίς εργατική εξουσία, έξοδο από την ΕΕ. Για τους λόγους που έχω προαναφέρει και επίσης γιατί είναι κάτι που δεν μπορεί να στηριχθεί πουθενά.
    Δεν προτείνω λοιπόν να αλλάξουμε την στρατηγική μας, το αντίθετο, προτείνω να την ενισχύσουμε ζητώντας την έξοδο από την ΕΕ σε κάθε περίπτωση, χωρίς να «παραιτούμαστε» από τον στρατηγικό στόχο. Το θέτω έτσι γιατί το ζήτημα της ΕΕ είναι αυτό που μπορεί να αλλάξει το πολιτικό τοπίο στη χώρα και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις που απαιτούνται (αντικειμενικές και υποκειμενικές) για να παλέψουμε για τον στρατηγικό στόχο.

    Υ.Γ: Θα έχεις ίσως δει την ικανοποίηση στα πρόσωπα των μεγαλοδημοσιογράφων όταν ακούνε τους ΓΓ του κόμματος να χαρακτηρίζουν «καταστροφική» την έξοδο από την ΕΕ χωρίς εργατική εξουσία (προεκλογικά και πρόσφατα στον Χατζηνικολάου). Αισθάνονται, και σωστά, ότι έτσι «δικαιώνεται» απέναντι στους εργαζόμενους η πολιτική των αστών για πάση θυσία παραμονή στην ΕΕ. Εντάξει λένε, το ΚΚΕ θέλει σοσιαλισμό αλλά στα πλαίσια του καπιταλισμού αυτή είναι η σωστή επιλογή και επομένως συνεχίστε να δέχεστε την εξαθλίωση σας.

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Δεν μπορώ να απαντήσω για το αν πράγματι «έχει περάσει στην τακτική μας», ούτε να βγάλω συμπεράσματα από τον τρόπο που απαντήθηκε μια ερώτηση στη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συνέντευξης.
      Αυτό που μπορώ να ξαναπώ είναι πως τόσο «η έξοδος από την ΕΕ χωρίς εργατική εξουσία» όσο και η «παραμονή στην ΕΕ» είναι για την εργατική τάξη καταστροφικές και δεν είναι δυνατόν να μπει στο ζύγι, ούτε είναι εκεί το ζήτημα, για να ανακαλυφθεί γενικά και αόριστα ποια από τις δυο εκδοχές είναι περισσότερο ή λιγότερο καταστροφική.
      Όσον αφορά ειδικά την λεγόμενη «αποδέσμευση χωρίς εργατική εξουσία», αυτή είναι από ό,τι καταλαβαίνω η υποθετική ή πραγματική εκδοχή που αφορά στρατηγικές βλέψεις τμημάτων της άρχουσας τάξης και σαν τέτοια δεν εξαρτάται από εμάς το αν θα βγει ή αν δε θα βγει στο πολιτικό προσκήνιο. Κάτι τέτοιο πάντως, με βάση τα σημερινά δεδομένα, θα γινόταν στο έδαφος οξείας αντιπαράθεσης ανάμεσα σε διάφορα τμήματα της αστικής τάξης και θα ήταν πραγματικά καταστροφικό για τους εργαζόμενους να συνταχτούν με οποιοδήποτε από αυτά τα τμήματα αναιρώντας την αυτοτέλεια και αυτονομία της δικής τους στρατηγικής.
      Γι’ αυτό έχει σημασία να τονίζουμε, είτε βγει είτε δε βγει στο προσκήνιο κάτι τέτοιο, τους λόγους για τους οποίους εμείς διεκδικούμε την αποδέσμευση από την ΕΕ, το περιεχόμενο της λαϊκής εργατικής στρατηγικής που συνδέεται με την αποδέσμευση από την ΕΕ, με αυτήν την αποδέσμευση για την οποία κάνουμε λόγο και όχι με «μια» αποδέσμευση για την οποία θα μπορούσε να γίνεται λόγος γενικά.
      Το αν αυτό γίνεται ανά πάσα στιγμή με σωστό τρόπο, αν σε αυτή την ανάδειξη επικρατεί το ουσιαστικό περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης (λχ ο σχεδιασμός ικανοποίησης των κοινωνικών λαϊκών αναγκών ενάντια στην ελευθερία του κεφαλαίου που αντιστρατεύεται την ικανοποίησή τους, οι οικονομικές και πολιτικές αναγκαιότητες που φέρνει στο προσκήνιο με τη σειρά του αυτός ο σχεδιασμός κλπ), το αν πάντοτε η θεωρητικά γραμμική σειρά των προϋποθέσεων και των πρϋποτιθέμενων γίνεται κατανοητή και εξηγείται «χειροπιαστά» από την άποψη του προτσές, της διαδικασίας που δεν γνωρίζει γραμμική ανάπτυξη, ή αν πολλές φορές η ρίμη του λόγου επικυριαρχείται από τις πολιτικές «κωδικοποιήσεις» με τις οποίες συνηθίζουμε να «γλυτώνουμε χρόνο» στις μεταξύ μας συζητήσεις, αυτά και τα παρόμοια είναι άλλο θέμα.

  4. Ο/Η marasagis λέει:

    Ίσως στο κέντρο των ερωτημάτων ή απόψεων που θέτεις, η απάντηση βρίσκεται στο εξής:

    Τι είναι αυτό που θα μπορούσε να προσφέρει βεβαιότητα για το αν γενικά και αόριστα «μια» αποδέσμευση από την ΕΕ θα συνιστούσε βελτίωση ή θα συνιστούσε χειροτέρευση της γενικής θέσης των εργαζομένων;

    Το μόνο που θα μπορούσε να έλεγε κανείς για την εμφάνιση «μιας» τέτοιας αποδέσμευσης στο πολιτικοκοινωνικό προσκήνιο, θα ήταν ότι πράγματι φέρνει το θέμα «μιας» αποδέσμευσης, ή γενικά «της αποδέσμευσης», στο άμεσο προσκήνιο.

    Αυτό θα ήταν «κακό» εφόσον για χάρη αυτής της γενικότητας η εργατική τάξη είχε χάσει ή έχανε την πολιτική της αυτονομία. Και θα ήταν «καλό» (μιλώντας πάντα από την άποψη της ταξικής πάλης) μόνο εφόσον η εργατική τάξη εκείνη την ώρα θα ήταν ικανή να δράσει, να ανυψώσει τη δραστηριότητά της, με πολιτικούς όρους τάξης για τον εαυτό της.

    Γι’ αυτό και είναι δυο φορές απαραίτητο να αναδείχνεται το θέμα της ΕΕ από τη συγκεκριμένη σκοπιά που ενδιαφέρει την εργατική τάξη και τους κοινωνικούς της συμμάχους, και, βέβαια, τρεις φορές απαραίτητο να γίνεται αυτή η ανάδειξη με τον σωστότερο δυνατό τρόπο. Και να γίνεται από τη σκοπιά των διλημάτων που θέτει το ίδιο το εργατικό κίνημα κι όχι από τη σκοπιά των διλημάτων που επιδιώκεται να του τεθούν.

  5. Ο/Η Cos λέει:

    Σε ευχαριστώ για την ενδιαφέρουσα συζήτηση. Από αυτήν αλλά και από διάφορες άλλες, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει διαφορά στον τρόπο που βλέπω την παρέμβαση του κόμματος στην ΕΤ ώστε να οργανωθεί σε «τάξη για τον εαυτό της» και να διεκδικήσει την εξουσία. Δηλαδή φαίνεται να είναι θέματα «διαδικασιών». Γράφεις π.χ.» Όσον αφορά ειδικά την λεγόμενη «αποδέσμευση χωρίς εργατική εξουσία», αυτή είναι από ό,τι καταλαβαίνω η υποθετική ή πραγματική εκδοχή που αφορά στρατηγικές βλέψεις τμημάτων της άρχουσας τάξης και σαν τέτοια δεν εξαρτάται από εμάς το αν θα βγει ή αν δε θα βγει στο πολιτικό προσκήνιο», ενώ η δική μου άποψη είναι ότι μόνο το εργατικό κίνημα μπορεί να θέσει τέτοιο ζήτημα. Οι αστοί έχουν ήδη αποφασίσει και το υπερασπίζονται με κάθε τρόπο, ότι θέλουν να είναι στην ΕΕ και δεν πρόκειται ποτέ να θέσουν θέμα εξόδου από αυτήν, είναι αδύνατον εκ των πραγμάτων να πάνε αντίθετα προς την καπιταλιστική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
    Επίσης ένα δεύτερο ζήτημα που φαίνεται να διαφωνούμε είναι ότι δεν συμμερίζεσαι την άποψη μου για «χρησιμοποίηση» κάποιων θεμάτων αιχμής (όπως η ΕΕ) ως μέσα που θα συμβάλλουν στην άνοδο της ταξικής πάλης και ταυτόχρονα στο αδυνάτισμα της αστικής εξουσίας. Είμαι της άποψης ότι το ΕΚ αναπτύσσεται και δυναμώνει ΚΑΙ μέσα από κάποια καίρια ζητήματα για την ΕΤ, όπως εν προκειμένω η ΕΕ. Γύρω από αυτά χτίζεται η Λ.Σ. που θα μπορέσει να θέσει θέμα εξουσίας. Χρειάζεται δηλαδή μια δυναμική διαδικασία ρήξης που θα προωθεί την ταξική πάλη μέχρι τον τελικό σκοπό.
    Θα με ενδιέφερε ιδιαίτερα αν μου έλεγες την άποψη σου για τον τρόπο με τον οποίο η Λ.Σ. μπορεί να δυναμώσει τόσο ώστε να μπορεί να διεκδικήσει την λαϊκή – εργατική εξουσία.

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Καταρχήν ξεκαθαρίζω «για τους τύπους» ότι γράφοντας δεν εκπροσωπώ την «παρέμβαση του κόμματος» αλλά προσπαθώ να διατυπώσω τον τρόπο που προσωπικά βλέπω τα πράγματα.
      Ουσιαστικά βάζεις δυο ζητήματα. Το πρώτο:
      «Γράφεις π.χ.” Όσον αφορά ειδικά την λεγόμενη «αποδέσμευση χωρίς εργατική εξουσία», αυτή είναι από ό,τι καταλαβαίνω η υποθετική ή πραγματική εκδοχή που αφορά στρατηγικές βλέψεις τμημάτων της άρχουσας τάξης και σαν τέτοια δεν εξαρτάται από εμάς το αν θα βγει ή αν δε θα βγει στο πολιτικό προσκήνιο”, ενώ η δική μου άποψη είναι ότι μόνο το εργατικό κίνημα μπορεί να θέσει τέτοιο ζήτημα. Οι αστοί έχουν ήδη αποφασίσει και το υπερασπίζονται με κάθε τρόπο, ότι θέλουν να είναι στην ΕΕ και δεν πρόκειται ποτέ να θέσουν θέμα εξόδου από αυτήν, είναι αδύνατον εκ των πραγμάτων να πάνε αντίθετα προς την καπιταλιστική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.»
      Σε αυτό το τελευταίο που λες, «είναι αδύνατον εκ των πραγμάτων», χρειάζεται νομίζω να προστεθεί ένα «κατά πάσα πιθανότητα».
      Όμως θεωρητικά τίποτα δεν εμποδίζει την εμφάνιση μιας ισχυρής τάσης «εξόδου» στην περίπτωση λ.χ. μιας μελλοντικής ρήξης ανάμεσα σε ΗΠΑ και Γερμανία. Τίποτα δεν την εμποδίζει επίσης, εκ μέρους τμήματος της ελληνικής άρχουσας τάξης που επενδύει τα συμφέροντά του στη ρωσική σφαίρα. Και ακόμα και τίποτα δεν την εμποδίζει σαν μεγάλο «ελιγμό» συναρτημένο με «σενάρια», με «σχέδια Γ, Δ, Ε κλπ» των ιμπεριαλιστών, στην περίπτωση που η λαϊκή δυσαρέσκεια ενάντια στην ΕΕ εξαναγκάζει τον αντίπαλο να προσφύγει σε τέτοιους ελιγμούς. Τίποτα δεν την αποκλείει επίσης, στη βάση των εσωτερικών αντιθέσεων της ίδιας της ΕΕ.
      Πραγματικά, έχεις διαφορετική προσέγγιση στη θέση ότι εμείς πρέπει να αναδείχνουμε το περιεχόμενο της συγκεκριμένης αποδέσμευσης από την ΕΕ για την οποία κάνουμε λόγο;;
      Θα συμφωνούσα ότι αυτή την ανάδειξη ίσα που την αγγίζουμε με τις άκρες των δαχτύλων επαναλαμβάνοντας τη φράση «αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία». Όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πρέπει να μιλάμε για την αποδέσμευση με ορισμένο περιεχόμενο και όχι για «αποδέσμευση γενικά» και «μετά βλέπουμε».
      Το δεύτερο που βάζεις:
      «Επίσης ένα δεύτερο ζήτημα που φαίνεται να διαφωνούμε είναι ότι δεν συμμερίζεσαι την άποψη μου για “χρησιμοποίηση” κάποιων θεμάτων αιχμής (όπως η ΕΕ) ως μέσα που θα συμβάλλουν στην άνοδο της ταξικής πάλης και ταυτόχρονα στο αδυνάτισμα της αστικής εξουσίας. Είμαι της άποψης ότι το ΕΚ αναπτύσσεται και δυναμώνει ΚΑΙ μέσα από κάποια καίρια ζητήματα για την ΕΤ, όπως εν προκειμένω η ΕΕ. Γύρω από αυτά χτίζεται η Λ.Σ. που θα μπορέσει να θέσει θέμα εξουσίας. Χρειάζεται δηλαδή μια δυναμική διαδικασία ρήξης που θα προωθεί την ταξική πάλη μέχρι τον τελικό σκοπό.»
      Δεν ξέρω γιατί νομίζεις ότι διαφωνώ σε αυτό. Μπορεί όμως αυτό να γίνει, χωρίς λχ να λέμε (οπωσδήποτε όμως «με δικά μας λόγια»): «αποδέσμευση επειδή η ελευθερία του κεφαλαίου, του ανταγωνισμού και της αγοράς (=Μάαστριχτ) αντιστρατεύεται τις ανάγκες της κοινωνίας, της εργατικής τάξης, των εργαζόμενων, της νεολαίας, καταπνίγει το δημοκρατισμό τους και οξύνει την αντίθεση ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και την καπιταλιστική της ιδιοποίηση»;
      Κλείνω την απάντησή μου ως εξής. Συμφωνώ με τη στρατηγική θέση «αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία». Η ίδια όμως αυτή θέση, «αυτούσια», δεν αποτελεί και εκλαΐκευσή της, πρώτον.
      Δεύτερον, θεωρώ εσφαλμένη την πιθανή κατανόηση της υπό τον τύπο: «Πρώτα κατακτιέται η λαϊκή εξουσία. Και ύστερα διακηρύσσουμε την αποδέσμευση από την ΕΕ».
      Αντίθετα θεωρώ ότι η πάλη για την αποδέσμευση (με το συγκεκριμένο της όμως περιεχόμενο, και προσπάθησα να εξηγήσω το ποιο και το γιατί), αλλά κι η πάλη για το ψωμί, το νερό, την κατοικία, την υγεία, την παιδεία, το ηλεκτρικό ρεύμα, την επικοινωνία και τη μετακίνηση, το δικαίωμα στη δουλειά, στη δουλειά με δικαιώματα, στην κοινωνική ασφάλιση, τη σύνταξη, την οικονομική στήριξη των ανέργων, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, ενάντια στο ξήλωμα των βιομηχανιών, ενάντια στα χαράτσια και τη φοροληστεία, ενάντια στη συγκέντρωση της αγροτικής γης και παραγωγής από τα καπιταλιστικά μονοπώλια, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κά, εφόσον διεξάγεται με συνέπεια, είναι πάλη για τη λαϊκή εξουσία.
      Και τρίτο: Παρά το ότι θεωρώ ότι «αυτούσια» η θέση «αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία», δεν αποτελεί και εκλαΐκευσή της, και παρά το ότι θεωρώ εσφαλμένη την πιθανή κατανόηση της ίδιας θέσης υπό τον τύπο «Πρώτα κατακτιέται η λαϊκή εξουσία. Και ύστερα διακηρύσσουμε την αποδέσμευση από την ΕΕ», ταυτόχρονα και παρ’ όλα αυτά, δεν θεωρώ ότι υπάρχει θέμα «διαφοράς στον τρόπο που βλέπω την παρέμβαση του κόμματος στην ΕΤ». Ίσως μόνο θέμα διαφοράς ανάμεσα στις σκέψεις για τα πράγματα και στον τρόπο με τον οποίο τα πράγματα επιβάλλουν τη δική τους βαρύτητα στην σκέψη.

  6. Ο/Η marasagis λέει:

    Δεν μου απάντησες όμως στο 23:29

  7. Ο/Η Cos λέει:

    Για το 23:29
    Δεν ξέρω αν αποτελεί πλήρη απάντηση, αλλά θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα:
    Θα ήθελα να είχαμε κάνει ήδη αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση ενάντια στις παρεμβάσεις ΗΠΑ -ΕΕ – Ρωσίας στην Ουκρανία, ζητώντας ταυτόχρονα την άμεση αποδέσμευση της Ελλάδας από ΝΑΤΟ και ΕΕ. Δεν νομίζω ότι έτσι αναιρείται αυτό που λες στο τελευταίο σου σχόλιο, και με το οποίο συμφωνώ, ότι δηλαδή «πρέπει να μιλάμε για την αποδέσμευση με ορισμένο περιεχόμενο και όχι για «αποδέσμευση γενικά» και «μετά βλέπουμε».»
    Κάτι ακόμα για το τελευταίο σχόλιο:
    Η πάλη για το νερό, το ψωμί, την κατοικία κλπ., ξέρουμε επίσης ότι αφορά αιτήματα που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν στα πλαίσια του καπιταλισμού, αλλά μόνο από την εργατική εξουσία. Όμως τα θέτουμε γιατί έτσι θα παρέμβουμε πολιτικά και θα δείξουμε τον δρόμο στην ΕΤ για την δική της εξουσία. Αυτό λέω και για την έξοδο από την ΕΕ. Πρέπει να την θέτουμε, και νομίζω ότι δεν το κάνουμε, όπως ακριβώς θέτουμε και τα υπόλοιπα αιτήματα που αναφέρεις.

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Νομίζω ότι, εν μέρει, απολυτοποιείς τη διατύπωση «αποδέσμευση με λαΪκή εξουσία» με τρόπο δηλαδή που εν μέρει κρύβει την πρακτική αντιμετώπιση του ζητήματος της «αποδέσμευσης» από το ΚΚΕ. Δε διαφωνώ ότι η διατύπωση καθαυτή, εφόσον ώς έκφραση στρατηγικής αποσυνδεθεί από την καθημερινή πάλη, δεν περιέχει τη δυνατότητα της μηχανιστικής της κατανόησης και συνακόλουθα μιας αρνητικής επίδρασης. Αλλά δε νομίζω ότι βρισκόμαστε σε τέτοιο σημείο. Παρ’ όλο που πάντα χρειάζεται προσπάθεια ώστε οι γενικεύσεις να απελευθερώνουν και να μην εγκλωβίζουν την καθημερινή πράξη. Αυτό ισχύει για τις γενικεύσεις γενικά, όχι μόνο για τη συγκεκριμένη. Κι επειδή είναι αδύνατο να αποφύγει κανείς τις θεωρητικές ή προγραμματικές – στρατηγικές γενικεύσεις, όποια κι αν είναι η «διατύπωσή» τους, γι’ αυτο το λόγο μια τέτοια προσπάθεια χρειάζεται συνεχώς. Κανένα χαρτί, ακόμα και το πιο καλογραμμένο, δεν αποτελεί από μόνο του διασφάλιση εναντίον της μιας ή της άλλης παρέκκλισης.

      Για τα παραδείγματα που λες: Νομίζω ότι πολιτικά η διεκδίκηση της αποδέσμευσης (από ΝΑΤΟ και ΕΕ) υπηρετείται και με μόνη την καταγγελία της αναγνώρισης από την κυβέρνηση του κυβερνητικού μορφώματος του Κίεβου, με την απόρριψη της κυβερνητικής «δικαιολογίας» ότι πρόκειται για ευθυγράμμιση με τις αποφάσεις της ΕΕ, και με την ανάδειξη της αναγκαιότητας μιας εξωτερικής πολιτικής ανεξάρτητης από οποιαδήποτε ευρωενωσιακή δέσμευση: της αναγκαιότητας δηλαδή η χώρα να βρεθεί απέναντι στην επέμβαση ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στην Ουκρανία, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε «δέσμευση» προέρχεται από τη συμμετοχή σ’ αυτούς τους οργανισμούς, και έξω από κάθε στοίχηση με την μια ή την άλλη πλευρά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

      Είναι, κατά τη γνώμη μου, άλλο θέμα το αν αυτή η στάση θα εκφραζόταν με μια ανακοίνωση ή με μια διαδήλωση (που σαφώς και η ωριμότητα της συνείδησης του λαού θα έπρεπε να τον οδηγεί να διαδηλώνει με αυτο το περιεχόμενο). Άσχετα όμως από τη μορφή με την οποία μπορεί να εκφραστεί, δε νομίζω ότι το ΚΚΕ βρίσκεται σε απόσταση από αυτή την αντιμετώπιση, μάλλον το αντίθετο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s