Η «Αυγή» και ο «βιομηχανικός αφανισμός»

aygh19-2-2014Ας υποθέσουμε ότι στον τίτλο του πρόσφατου φύλλου της «Αυγής» συμφωνούμε με κλειστά μάτια, παρά το εντυπωσιοθηρικό της φρασεολογίας του περί «αφανισμού» – ο οποίος μάλιστα εντοπίζεται στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο κι όχι λόγου χάρη στη χρονική περίοδο της «ανάπτυξης», της οποίας συστατικό στοιχείο ήταν η (έως και επιδοτούμενη) μετακίνηση σημαντικού αριθμού βιομηχανιών σε παραδείσους φθηνής εργατικής δύναμης. Εκείνο τον καιρό βέβαια οι συνδικαλιστές του «ΣΥΝ» μαζί με αυτούς του ΠΑΣΟΚ ασχολούνταν με τα προγράμματα «επανακατάρτισης» των «ακριβών» εργατών που απολύονταν από τους υγιείς επιχειρηματίες.

Κάτω από τον «ξύλινο τίτλο» της «Αυγής» σημειώνεται και η υποτιθέμενη αιτία αυτού που αποκαλεί «αφανισμό»: Το ενεργειακό κόστος και η ύφεση.

Οι βιομήχανοι έχουν «κόστος» και πρωταρχικό μέλημα της «Αυγής» του ΣΥΡΙΖΑ είναι να απαλλάξει τους βιομήχανους από το «κόστος». Εν προκειμένω από το ενεργειακό κόστος, εφόσον από το εργατικό «κόστος» έχουν σε μεγάλο βαθμό απαλλαγεί (σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα το έχουν μηδενίσει) χάρη και στις μειώσεις μισθών που αποτελούν βασικό παράγοντα «ταλαντεύσεων»  των συριζαϊκών συνδικαλιστικών παρατάξεων, χάρη στις ατομικές συμβάσεις εργασίας και σε μια σειρά άλλα μέτρα εξαιτίας των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται να χτυπήσει την καμπάνα του «εργατικού κόστους» ως λόγου «βιομηχανικού αφανισμού».

Φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται (στην μπροστινή σελίδα του «προγράμματός» του) επιστροφή στα 750 ευρώ όταν το επιτρέψει η «ανάπτυξη», μέχρι όμως η «ανάπτυξη» να το επιτρέψει μπορεί να διασφαλίσει ότι η βιομηχανία δεν θα «αφανιστεί», λόγω «εργατικού κόστους» τουλάχιστον, εφαρμόζοντας την πίσω σελίδα του «προγράμματος» όπου κάνει λόγο για «πάγωμα της μείωσης μισθών» και κοινωνικών παροχών. Κι όσο περισσότερο μειώνονται οι μισθοί μέχρι να έρθει η ώρα της «κυβέρνησης της αριστεράς και λοιπών αντιμνημονιακών δυνάμεων – μνημονιακών συνεργαζομένων» , τόσο χαμηλότερα θα «παγώσει και η μείωση», τόσο περισσότερο θα αναπτύσσεται η «ωραία φιλία» που έχει αρχίσει ανάμεσα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τα ιδρύματα και εκπροσώπους της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας στην Καζαμπλάνκα του «βιομηχανικού αφανισμού».

Το ζήτημα όμως είναι ότι στον παραμικρό κόπο δεν μπαίνει και ούτε πρόκειται να μπει η «Αυγή» και το κόμμα της, για να ανακαλύψουν όχι τους παράγοντες του «βιομηχανικού αφανισμού» αλλά τις αιτίες αυτών των παραγόντων και να βγάλουν ορισμένα συμπεράσματα από τις αιτίες και όχι από τους παράγοντες.

Η ύφεση «αφανίζει» τη βιομηχανία. Η βιομηχανία «αφανίζεται» άρα υπάρχει ύφεση. Τι στο καλό προκαλεί αυτή την ύφεση; Γιατί άραγε τη μια ο καιρός κάνει ανάπτυξη και την άλλη μέρα το γυρνάει στην ύφεση, τι ξέρουμε και τι θα μπορούσαμε να μάθουμε για το βαμβάκι, το ψωμί, την ενέργεια πέρα από την τιμή τους;  Το ενεργειακό κόστος είναι ακριβό, άρα η βιομηχανία χρειάζεται ενεργειακό κόστος φτηνό. Η επιστήμη ολοκληρώνει τη διαδρομή της ανάμεσα στο ακριβό και το φτηνό κόστος και, αμέσως, έρχεται η σειρά των πολιτικών «προτάσεων»:

Να έχουν οι βιομήχανοι φτηνό ενεργειακό κόστος. Πώς θα έχουν φτηνό κόστος αφού η ενέργεια κοστίζει ακριβά; Να την παίρνουν σε τιμές μειωμένες. Και ποιος θα πληρώσει τη διαφορά στην τιμή; Άλλος από το λαό δεν υπάρχει. Τότε να απαλλαγούν οι βιομήχανοι από μέρος της φορολόγησής τους. Και ποιος θα  πληρώσει τη διαφορά του ελλειματικού «πρωτογενούς πλεονάσματος»; Άλλος από το λαό δεν υπάρχει.  Ε τότε να επιδοτηθούν οι βιομήχανοι για την ενέργεια που καταναλώνουν. Και ποιος θα πληρώσει το «κόστος» των επιδοτήσεων; Άλλος από το λαό δεν υπάρχει.

Κι όμως κανείς δεν θα αναγνωρίσει το λαό, δηλαδή την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους στο σύνολό τους, σαν στρατηγικό επενδυτή ή σαν βασικό μέτοχο της εθνικής βιομηχανίας επειδή θα πληρώσει από την τσέπη του την ενέργειά της, επειδή πληρώνει από την τσέπη του τις επιδοτούμενες προσλήψεις των εργαζομένων που αντικαθιστούν το σώμα από το σώμα τους που απολύεται γιατί αν δεν απολυθεί δεν επιδοτείται η εργασία του. Κανείς δεν θα αναγνωρίσει το λαό σαν μοναδικό δικαιούχο του παραγόμενου βιομηχανικού πλούτου, ακόμα κι αν ο λαός φτάσει να επωμιστεί κάθε «κόστος» είτε ενεργειακό είτε εργατικό είτε οποιοδήποτε άλλο. Αντίθετα ο λαός θα συνεχίσει να δουλεύει χωρίς μεροκάματο και χωρίς ωράριο και δικαιώματα, θα πετιέται κάθε τόσο στην ανεργία, θα ληστεύεται με τους φόρους και τις τιμές των αγαθών που καταναλώνει για να επιβιώνει σαν μισθωτός σκλάβος, και θα «απολαμβάνει» παιδεία και υγεία μισθωτού σκλάβου.

Θα αρκούσε λίγη ώρα σκέψης πέρα από τα όρια της διανοητικής αστυνόμευσης που επιβάλλουν στον εαυτό τους όσοι έχουν ταχθεί εντός των τειχών του καπιταλιστικού συστήματος, ώστε να αποδειχθεί ότι το «ενεργειακό κόστος» όπως και κάθε «κόστος» όπως και η «ύφεση» δεν είναι οι αιτίες του «αφανισμού της βιομηχανίας», αλλά συμπτώματα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αδιέξοδα της αναγκαστικά κακοήθους ανάπτυξης των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσων που μπορούν πια μόνο από τις σάρκες τους να τρέφονται και να «αναπτύσσονται», συμπτώματα που καταδεικνύουν την ανάγκη της αντικατάστασής τους από τις σχέσεις της κοινωνικοποιημένης παραγωγής, από τον κομμουνιστικό σοσιαλισμό.

χαλαρά

χαλαρά

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s