Καθ’ οδόν προς τα τηλεπαράθυρα το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο»

Το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο,  το οποίο η κυβέρνηση είχε «παγώσει» για 4 μήνες, βρίσκεται ξανά από την Πέμπτη για συζήτηση στην Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης της Βουλής.

Ίσως ο τίτλος της ανάρτησης ξενίζει δίνοντας μια εντύπωση  υποτίμησης του προβλήματος του ρατσισμού και των μέτρων εναντίον του. Όμως δε θα έπρεπε να ξενίζει με δεδομένο το γεγονός ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν έρχεται να καλύψει κάποιο υποτιθέμενο νομικό κενό, αφού νόμος που τιμωρεί ποινικά πράξεις ή ενέργειες που αποσκοπούν σε φυλετικές διακρίσεις υπάρχει από το 1979.  Ενώ το σημερινό λεγόμενο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο», όχι μόνο ως προς το υποτιθέμενο αντικείμενό του δεν προσθέτει τίποτα σε σχέση με τον ισχύοντα νόμο, αλλά αντίθετα: πρώτον, αφαιρεί από αυτόν την χωρίς περιστροφές καταδίκη της ρατσιστικής ρητορικής και, δεύτερον, κατά τρόπο αντιδραστικό και επικίνδυνο «παιχνιδίζοντας» ουσιαστικά με την ιδεολογία της εξομοίωσης των «άκρων» ποινικοποιεί τις «συμπεριφορές που εκδηλώνονται με αφορμή την επιδοκιμασία ή την κακόβουλη άρνηση ή τον ευτελισμό της σημασίας του Ολοκαυτώματος, των εγκλημάτων γενοκτονίας, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και των εγκλημάτων πολέμου ή αυτών του ναζισμού», ενσωματώνοντας σχετική Απόφαση – Πλαίσιο της ΕΕ.

Μια προσπάθεια ανάλυσης του νομοσχεδίου είχα κάνει πριν τέσσερις μήνες στην ανάρτηση που μπορείτε να δείτε εδώ. Συνοψίζοντας (και εν μέρει συμπληρώνοντας) το περιεχόμενο εκείνης της ανάρτησης, το ζήτημα έχει ως εξής:

1] Με τον ισχύοντα νόμο διώκεται αυτεπάγγελτα και τιμωρείται η προτροπή σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπων ή ομάδας προσώπων μόνο και μόνο για τη φυλετική ή εθνική καταγωγή τους ή τη θρησκεία τους. Επίσης η σύσταση ή συμμετοχή σε οργανώσεις που επιδιώκουν οργανωμένη προπαγάνδα και γενικά δραστηριότητα που τείνει σε φυλετικές διακρίσεις. Και, τέλος, η έκφραση ιδεών προσβλητικών κατά προσώπου, ή ομάδας προσώπων, μόνο και μόνο για τη φυλετική ή εθνική καταγωγή τους ή τη θρησκεία τους.

Αντίθετα, με το νομοσχέδιο (που συν τοις άλλοις απαλείφει το αξιόποινο των ρατσιστικών προσβολών, δηλαδή της έκφρασης ιδεών προσβλητικών μόνο και μόνο για τη φυλετική καταγωγή κλπ), το παραπάνω βασικό έγκλημα της προτροπής σε φυλετικές διακρίσεις, μίσος και βία αναγνωρίζεται σαν αξιόποινο, άν η προτροπή αυτή γίνεται “κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων”.

Για να το πούμε με άλλα λόγια, το λεγόμενο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» έρχεται να αναγνωρίσει σαν «νόμιμο» τον ρατσισμό αν «δεν εκθέτει» σε κίνδυνο τη «δημόσια τάξη» ή «δεν ενέχει» απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα. Δέχεται ότι υπάρχει ρατσιστική προτροπή σε διακρίσεις, μίσος και βία που μπορεί να «μην εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη» και αυτού του είδους τη ρατσιστική προτροπή τη νομιμοποιεί. Και ταυτόχρονα έμμεσα εξειδικεύει τη γενική νομική ρήτρα της «δημόσιας τάξης» αναγνωρίζοντας σαν συστατικό μέρος της τη ρατσιστική προτροπή σε διακρίσεις, μίσος και βία ως το μέτρο (λες και μπορεί να υπάρχει τέτοιο μέτρο!) που «δεν την εκθέτει σε κίνδυνο»!

Τόσο «αντιρατσιστικό»…

Αλλά φαίνεται ότι «μια σοβαρή Χρυσή Αυγή», σαν αυτή που επιθυμούν οι «σοβαροί» απολογητές της σύγχρονης κοινωνικής και ιστορικής αντίδρασης και οπισθοδρόμησης, πρέπει να συνοδεύεται κι από έναν εξίσου «σοβαρό» ρατσισμό, ο οποίος και θεσμοθετείται με το λεγόμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο.

2] Εκτός όμως από την αποποινικοποίηση του ρατσισμού καθεαυτού και τον περιορισμό του αξιόποινου στη «διακινδύνευση» της «δημόσιας τάξης», το νομοσχέδιο προσθέτει και την πρόβλεψη τιμωρίας για τον “δημόσιο εγκωμιασμό ή άρνηση εγκλημάτων”, σε βάρος δηλαδή όποιου “επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή την αναπηρία κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος, ή ενέχει απειλητικό, ή προσβλητικό ή υβριστικό χαρακτήρα κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της”.

Σε αυτή την προσθήκη, ας σημειώσουμε, κανένας «νομοπαρασκευαστής»  δεν έσπευσε να βάλει σαν πρϋποθεση του αξιόποινου τη «διακινδύνευση της δημόσιας τάξης» κλπ, αντίθετα με την «πρεμούρα» που γίνεται εμφανής ως προς τη νομιμοποίηση των «ακίνδυνων» για τη «δημόσια τάξη» ρατσιστικών προτροπών.

Εδώ πολύ απλά και χωρίς περιστροφές, η ολοκληρωτική φρίκη του ναζιστικού ολοκαυτώματος χρησιμοποιείται πρόστυχα και ευτελιστικά προκειμένου να προωθηθεί η δια νόμου επιβολή της ιστορίας κατά τον τρόπο που θέλει να την γράψει σήμερα ο ιμπεριαλισμός, και για να επιβληθεί η ποινικοποίηση κάθε άποψης διαφορετικής από την άποψη του ιμπεριαλισμού για την ιστορία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Θα έλεγε κανείς ότι μπορεί και να μην είναι έτσι. Όμως, εκτός των άλλων, η πολύ πρόσφατη (Νοέμβριος του 2013) θωράκιση του αντιλαϊκού νομικού οπλοστασίου με την ψήφιση του άρθρου 458Α του Ποινικού Κώδικα που προβλέπει ότι “Όποιος με πρόθεση παραβιάζει κυρώσεις ή περιοριστικά μέτρα, που έχουν επιβληθεί σε βάρος κρατών ή οντοτήτων ή οργανισμών ή φυσικών ή νομικών προσώπων, με κανονισμούς της Ε.Ε. τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών…”, δεν επιτρέπει  περιθώρια αμφιβολίας για το ποια ιστορικά γεγονότα θα απαγορεύεται να μην θεωρούνται   εγκλήματα γενοκτονίας, πολέμου και κατά της ανθρωπότητας και ποια ιστορικά γεγονότα θα απαγορεύεται να θεωρούνται ως τέτοια.

*

Κλείνω το θέμα εδώ, με ένα απόσπασμα από μια παλιότερη ανάρτηση του μπλογκ (πριν από σχεδόν ένα χρονο αλλά παρ’ όλα αυτά επίκαιρο):

«Στο εσωτερικό μέτωπο η [τότε] τρικομματική κυβέρνηση επιχειρεί να προβεί με το “αντιρατσιστικό νομοσχέδιο” σε εξωραϊσμό της παρθενοραφής της. Ποιός; Η κυβέρνηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και του “ξένιου δία”, η κυβέρνηση που προΐσταται ενός κρατικόύ μηχανισμού τμήματα του οποίου αποτελούν πραγματικούς θύλακες του “δικτύου” που χρησιμοποιεί το ρατσισμό σαν πολιορκητικό κριό ενάντια στο εργατικό – λαϊκό κίνημα. Έτσι πλέον τα σύγχρονα ρατσιστικά “λάγκερ” θα συνοδεύονται από νομοθεσία ποινικοποίησης της “αμφισβήτησης του ολοκαυτώματος” μιας άλλης ιστορικής περιόδου, ώστε τα σημερινά ολοκαυτώματα (ρατσιστικά – ταξικά – αντιλαϊκά) να διαδραματίζονται κάτω από το αραχνοΰφαντο πέπλο της υποκριτικής πολιτικής τους “ορθότητας”. Ούτε λογος βέβαια, ότι μοναδικό “αντιρατσιστικό νομοσχέδιο” θα ήταν αυτό που θα νομιμοποιούσε τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, που θα διασφάλιζε τα εργατικά και κοινωνικά τους δικαιώματα, που θα ακύρωνε τη Σένγκεν και τη Δουβλίνο ΙΙ, που θα καταργούσε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που θα δημιουργούσε χώρους υποδοχής δημοσιους και ανοιχτούς για τη διαβίωση, τη σίτιση, την ιατρική φροντίδα, τη νομική υποστήρξη των ναυαγισμένων του σύγχρονου ιμπεριαλιστικού κόσμου που φτάνουν στον τόπο μας ταξιδεύοντας πάνω στην κόψη των θεόρατων κι αλλεπάλληλων μεταναστευτικών και προσφυγικών κυμάτων, ένα “νομοσχέδιο” που θα συγκρούονταν συνολικά με τη στρατηγική των καπιταλιστικών μονοπωλίων επιβάλλοντας μια πολιτική οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης υποταγμένη στην ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών: ψωμί, δουλειά, μόρφωση, στέγαση, υγεία, εργατικά κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, τέτοια πράγματα».

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s