Ο καλύτερος φίλος της «Ενωμένης Ευρώπης»

«Αυτό που διακυβεύεται σήμερα είναι η οριστική απομάκρυνση της Ενωμένης Ευρώπης από τις ιδρυτικές της αξίες», είναι η φράση-προμετωπίδα με την οποία παρουσιάζεται η ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, πριν από λίγες μέρες, για την υποψηφιότητά του στην προεδρία της «Κομισιόν», του ανώτερου εκτελεστικού οργάνου της ΕΕ, σαν να λέμε της «κυβέρνησής» της. Αλλά για ποιές «ιδρυτικές αξίες» της «Ενωμένης Ευρώπης», γίνεται λόγος, και για ποια «απομάκρυνσή της» από αυτές;

Πρώτα απ’ όλα καμία «Ενωμένη Ευρώπη» δεν ιδρύθηκε ποτέ, ώστε να διαθέτει και «ιδρυτικές αξίες». Αυτό που ιδρύθηκε, άσχετα από το αν διαθέτει αξίες και ποιές, δεν είναι ούτε η «Ευρώπη» ούτε η «Ενωμένη Ευρώπη». Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή ένας πολιτικο-οικονομικός μηχανισμός κατοχύρωσης και διασφάλισης καθορισμένων όρων οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας με τυπικά-νομικά καθορισμένους όρους ύπαρξης και λειτουργίας, που αποτέλεσε μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ), που με τη σειρά της η ρίζα της βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (1951), με την οποία «σηματοδοτείται μια νέα περίοδος στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης που ταυτίζεται με την έναρξη των ευρωπαϊκών κοινοτήτων».

Οι «ιδρυτικές αξίες της Ενωμένης Ευρώπης» λοιπόν δεν είναι άλλες από τις «αξίες» του Άνθρακα και του Χάλυβα… Δύσκολο όμως τώρα να ισχυριστεί κανείς ότι η «Ενωμένη Ευρώπη» έχει απομακρυνθεί από τις «ιδρυτικές της αξίες»: Οι αξίες του Άνθρακα και του Χάλυβα παραμένουν για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και πρώτα από όλα για τον μονοπωλιακό συνεταιρισμό τον ιδιοκτητών τους, «αξίες» κύριες και πρωταρχικές…

Όμως το ίδιο συμβαίνει και σε κάθε μετεξέλιξη του πολιτικού μηχανισμού που «σηματοδοτεί την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης»:

Οι «ιδρυτικές αξίες» της ΕΟΚ, δεν είναι παρά «ιδρυτικές αξίες» του «λάκκου των λεόντων», όπως αποκαλούσε την ΕΟΚ και την κατά ΕΟΚ «Ενωμένη Ευρώπη» η προδικτατορική ΕΔΑ, το κόμμα δηλαδή της προδικτατορικής «ενιαίας αριστεράς», την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παραλείπει να επικαλείται σαν υπόδειγμα των «ενωτικών» του επιθέσεων εναντίον του ΚΚΕ και των πολιτικών του θέσεων… Αλλά ακόμα και τα μικρά παιδιά μπορούν να καταλάβουν πως ούτε χιλιοστό δεν έχει απομακρυνθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση από τις «ιδρυτικές αξίες» του «λάκκου των λεόντων» (δηλαδή της κυριαρχίας των μονοπωλίων) από τον οποίο έλκει την καταγωγή της…

Όσο για τις «ιδρυτικές αξίες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθαυτής, δεν τίθεται ζήτημα: Πρόκειται για τις «αξίες» που πηγάζουν από το απαραβίαστο της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και «μεταφράζονται» νομικά σε απεριόριστη ελευθερία της κίνησης του κεφαλαίου, σε απεριόριστο ανταγωνισμό των κεφαλαίων με απαγόρευση μάλιστα και κάθε «συγκαλυμμένου» περιορισμού του, σε κυριαρχία των οικονομικών νόμων της αγοράς. Αυτή είναι η ιδρυτική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτή είναι η συνθήκη του Μάαστριχτ, αυτές είναι και οι «ιδρυτικές αξίες» της, αξίες αγοραίες και τίποτα άλλο πέραν των αγοραίων «αξιών», αξίες που διασφαλίζουν την κυριαρχία των καπιταλιστικών μονοπωλίων και τίποτα άλλο πέρα από  την κυριαρχία τους.

*

Τι εννοεί λοιπόν ο κ. Τσίπρας με τα περί «απομάκρυνσης της Ενωμένης Ευρώπης από τις ιδρυτικές της αξίες»;

Έχει ήδη γίνει φανερό ότι στην πραγματικότητα δεν εννοεί τίποτα: Καμιά «ιδρυτική αξία» καμιάς «Ενωμένης Ευρώπης» δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο ιδρυτικές «αξίες» της «Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα», της ΕΟΚ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κι από αυτές τις «αξίες» η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει απομακρυνθεί ούτε χιλιοστό.

Ας του δώσουμε όμως το λόγο για να υπερασπιστεί ο ίδιος τα λόγια του:

Υπάρχει λοιπόν κίνδυνος «οριστικής απομάκρυνσης της Ενωμένης Ευρώπης από τις ιδρυτικές της αξίες», είπε ο κ. Τσίπρας και, όπως μας πληροφορεί το ρεπορτάζ της πηγής μας, «επισήμανε πως το κέντρο λήψης των αποφάσεων έφυγε από τους πολίτες και τις κυβερνήσεις και μεταφέρθηκε σε τεχνοκράτες, κλειστά συμβούλια και στην κεντρική τράπεζα».  Τέτοια αλλαγή λοιπόν. Κι όμως, κάθε απόφαση της ΕΕ λαμβάνεται από τα συμβούλια των κυβερνήσεων των χωρών-μελών της, τα «συμβούλια κορφής», τα συμβούλια των υπουργών οικονομικών, των υπουργών εξωτερικών κλπ και υλοποιείται στη συνέχεια από τα εκτελεστικά της όργανα και τις «δεσμευμένες» εθνικές κυβερνήσεις καθώς και τις τοπικές διοικήσεις (δήμους και περιφέρειες) της κάθε χώρας – μέλους… Και «τονίζει» ο κ. Τσίπρας αμέσως στη συνέχεια, συμπερασματικά και κατά λέξη: «Η Ευρώπη των λαών έγινε Ευρώπη των τραπεζιτών».

Η «Ευρώπη των λαών» ήταν το ιδεολόγημα που χρησιμοποιούσαν κατά κόρο τα πρόδρομα του ΣΥΡΙΖΑ οπορτουνιστικά κόμματα, με απαρχή το λεγόμενο «ΚΚΕ εσωτερικού», προκειμένου να δικαιολογήσουν την πολιτική επιλογή τους υπέρ της ένταξης στην ΕΟΚ το 1980 και στην αντιπαράθεσή τους όχι βέβαια με το «σύστημα» αλλά με το ΚΚΕ. Ακόμα κι αυτά όμως δεν τολμούσαν να αμφισβητήσουν ότι η ΕΟΚ είναι αυτό που έλεγε το ΚΚΕ: ΕΟΚ των μονοπωλίων. Το ιδεολόγημα της «ΕΟΚ των λαών» το χρησιμοποιούσαν με την έννοια της δυνατότητας «μεταρρύθμισής» της, σε αντιπαράθεση με τον κατ’ αυτούς «δογματισμό» του ΚΚΕ που επέμενε και επιμένει ότι η τότε ΕΟΚ και σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πολιτικο-οικονομικός μηχανισμός της κυριαρχίας των μονοπωλίων και σαν τέτοιος δεν διορθώνεται, ότι η οικονομική ανάπτυξη της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών κι όχι του καπιταλιστικού κέρδους προϋπόθετε την μη-ένταξη στην ΕΟΚ τότε και προϋποθέτει την αποδέσμευση από την ΕΕ σήμερα, ότι ο μοναδικός δρόμος για την Ευρώπη και για τον Κόσμο των λαών περνά έξω από την ΕΟΚ τότε και την ΕΕ σήμερα, από τη διάλυσή της ΕΕ και όλων των ιμπεριαλιστικών ενώσεων, την αντικατάστασή τους από την ένωση που μπορούν να οικοδομήσουν οι λαοί όταν σε κάθε χώρα θα έχουν την εξουσία στα δικά τους χέρια αντικαθιστώντας την κυριαρχία των μονοπωλίων με την κυριαρχία των εργαζομένων πάνω στα μέσα παραγωγής του κοινωνικού πλούτου.

Στην αντιπαράθεσή του λοιπόν με το ΚΚΕ, το τότε «εσ.» διακήρυττε ότι η «Ευρώπη» είναι ένα «νέο πεδίο ταξικής πάλης» και ουσιαστικά συστρατευόταν στην ένταξη στην ΕΟΚ με το σύνθημα «Όχι στην (υπαρκτή) Ευρώπη των μονοπωλίων – Ναι στην (μελλοντική) Ευρώπη των λαών», η οποία θα προέκυπτε από  την «ταξική πάλη» στο «νέο» ευρωπαϊκό «πεδίο», χάρη στην οποία θα ήταν δήθεν δυνατό να μεταρρυθμιστεί ο πολιτικό-οικονομικός μηχανισμός της κυριαρχίας των μονοπωλίων σε μηχανισμό υπηρέτησης των λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών… Πόσο πίσω, όμως βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα κι από αυτές τις «τυπικές» ρεφορμιστικές θέσεις των πολιτικών του προδρόμων, από πόσο πιο αντιδραστικές θέσεις ξεκινά και αναπαλαιώνει την «παραδοσιακή» οπορτουνιστική απολογητική της αντιλαϊκής ένωσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, όταν σήμερα ο πρόεδρός του διακηρύσσει ότι αυτό που υπήρχε τόσα χρόνια δεν ήταν καν η «Ευρώπη των μονοπωλίων» που δήθεν θα γινόταν «Ευρώπη των λαών». Αλλά ότι ήταν πράγματι η «Ευρώπη των λαών» η οποία, αλίμονο, έγινε Ευρώπη των μονοπωλίων, που κι αυτό ακόμα δεν τολμά ούτε να το προφέρει κάνοντας λόγο για «Ευρώπη» ούτε καν «του άνθρακα και του χάλυβα» αλλά, επιλεκτικά, για Ευρώπη «των τραπεζιτών»…

…Και να λοιπόν, το παρελθόν της ΕΕ αποδεικνύει (στα ανώγια και τα κατώγια που χτίζονται με υλικό τις κενές από περιεχόμενο λέξεις), ότι μπορεί να υπηρετεί τους λαούς, μπορεί να είναι «των λαών» όπως τάχα και ήταν μέχρι προηγουμένως… Οπότε τώρα που η αντιλαϊκή κατάληξη των «ευρωμονόδρομου» καταδείχνει με τον πιο ανάγλυφο, χειροπιαστό και αφόρητο τρόπο την πραγματική φύση της ΕΕ, ο λαός να μην της γυρίσει την πλάτη, να μην απεγκλωβιστεί. Τι κι αν η «Ευρώπη των μονοπωλίων» δεν έγινε και δεν μπορούσε να γίνει «Ευρώπη των λαών» όπως διαφήμιζε την ΕΟΚ ο ΣΥΡΙΖΑ του 1980; Για να τακτοποιηθεί το όλο θέμα αρκεί που για το «ΚΚ εσωτερικού» του 2014 η Ευρώπη των λαών έγινε Ευρώπη των τραπεζιτών, ώστε κατά συνέπεια δεν χρειάζεται παρά ξανά, για ακόμη μια φορά όπως το 1980, να «μπούμε στην ΕΟΚ» και να «μεταρρυθμίσουμε» την «Ευρώπη των τραπεζιτών» σε «Ευρώπη των λαών»…  Θα φταίει μετά όποιος πει για την ιστορία που επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, και για τη φάρσα που συνορεύει ή που ξεπερνά τα σύνορα της γελοιότητας.

*

Η πιο αναμενόμενη απάντηση στα παραπάνω είναι αυτή που ανήκει στον καθιερωμένο τύπο απαντήσεων του είδους:  «Πιο πολύ στον ΣΥΡΙΖΑ κάνετε κριτική παρά στην συγκυβέρνηση».

Το ερώτημα όμως απέναντι σε μια τέτοια απάντηση είναι, σε ποιο κόμμα είναι δυνατόν να επικεντρωθεί με τον πιο εύστοχο τρόπο η κριτική στην απολογητική του ευρωενωσιακού μονόδρομου γενικά, αν όχι στον ΣΥΡΙΖΑ… Είναι άλλωστε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας που, στην ίδια ομιλία του, χαρακτήρισε την «αριστερά» (η πατέντα της οποίας είναι προφανώς ιδιοκτησία του κόμματός του) σαν την «μόνη αληθινά ευρωπαϊκή δύναμη», σαν την μόνη δηλαδή δύναμη που υπερασπίζεται «αληθινά» την Ευρωπαϊκή Ένωση των καπιταλιστικών μονοπωλίων ενάντια στο σύνολο των εργαζομένων και των λαών της Ευρώπης. Με αυτή την έννοια η κριτική στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι και η «μόνη αληθινά» κριτική της ευρωενωσιακής απολογητικής.

Με άλλα λόγια, τη στιγμή που ο κόσμος πάει να αντιληφθεί τι είναι η κυριαρχία των μονοπωλίων στην εκδοχή με την οποία αυτή του έχει επιβληθεί, δηλαδή στην ευρωενωσιακή εκδοχή,  τη στιγμή που γυρνά την πλάτη, που κλείνει τα αυτιά του στους ως τώρα πολιτικούς εκφραστές και διαχειριστές αυτής της κυριαρχίας και αυτής της «ιστορικά καθορισμένης» εκδοχής της, έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ για να διασώσει πολιτικά και την κυριαρχία και την εκδοχή, να διασώσει δηλαδή τους πραγματικούς και συγκεκριμένους όρους κυριαρχίας των μονοπωλίων πάνω στο λαό. Και το πράττει, επιπλέον, συκοφαντώντας μάλιστα γι’ αυτό το σκοπό και την έννοια του διεθνισμού («ξεχνούν φαίνεται ότι η αριστερά είναι δύναμη διεθνιστική και ευρωπαϊκή»)ορίζοντας έτσι σαν «διεθνισμό της αριστεράς», όχι την αλληλεγγύη στην πάλη των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, αλλά την υποταγή των λαών στις διεθνείς ιμπεριαλιστικές ενώσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου και πρώτα από όλα (εντελώς «διεθνιστικά»!) του ευρωπαϊκού.

*

Με αυτή την έννοια επίσης το αντικείμενο της κριτικής εδώ δεν είναι καν ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η πολιτική του «μονόδρομού» της, που όμως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμερα ο πιο κρίσιμός της απολογητής. Αν ο σκοπός ήταν ειδικά η κριτική κατά του ΣΥΡΙΖΑ, τότε η ίδια ομιλία του κ. Τσίπρα από την προεκλογική του εκστρατεία για την προεδρία της κομισιόν θα παρείχε αρκετό ακόμα πρόσφορο υλικό:

Όπως η μετατροπή της «ακύρωσης του  μνημονίου με την ψήφο του λαού», του «σχισίματος του μνημονίου», της «άμεσης κατάργηση του μνημονίου μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση», σε «αίτημα» ενώπιον μιας «διάσκεψης για τη ρύθμιση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο», που το ζήτημα της πραγματοποίησής της (αυτής της διάσκεψης) «θα έθετε αμέσως στο τραπέζι» ο κ. Τσίπρας σαν μια από τις «προτεραιότητές» του «ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», και στην οποία διάσκεψη το αίτημα αυτό «τόσο πιο δυνατά θα ακουστεί, όσο πιο δυνατό είναι το δικό μας μέτωπο».  Το «μέτωπο» δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ και της «αριστεράς» που εκπροσωπεί. [*]

Όπως επίσης τα «μαθήματα» και οι «φοβέρες» προς όσους σπέρνουν την εξαθλίωση (τους «τεχνοκράτες», τα «κλειστά συμβούλια», την «κεντρική τράπεζα», τους «τραπεζίτες»;), ότι τώρα «θερίζουν νεοναζισμό», πριν περάσει ούτε βδομάδα από τη μέρα που ο νεοναζισμός, στην υπηρεσία των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και των υπερατλαντικών τους συμμάχων, έκαψε ζωντανούς δεκάδες ανθρώπους στην Οδησσό… Πραγματικά σοβαρότατο πρόβλημα για όποιον σπέρνει εξαθλίωση να «θερίζει» νεοναζισμό, αυτό είναι από τα ισχυρότερα χαρτιά του κ. Τσίπρα στην μελλοντική του διαπραγμάτευση με την «Ευρώπη των τραπεζιτών», κρίμα που έβγαλε τέτοιο άσσο από το μανίκι τόσο πρόωρα. Ας μην ξεχνά μόνο ότι τα αντίστοιχα θερίζουν και όσοι σπέρνουν στο λαό ψευδαισθήσεις λύσεων εντός των σχέσεων της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας των μονοπωλίων. [**]

–  

[*] «Ακόμη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε τις προτεραιότητες που θα έθετε ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: […] Δεύτερον, θα έθετα αμέσως στο τραπέζι το ζήτημα της διάσκεψης για τη ρύθμιση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και κυρίως, όσο πιο δυνατό είναι το δικό μας μέτωπο, τόσο πιο δυνατά θα ακουστεί το αίτημα για απαλλαγή του λαού μας από το μνημόνιο της καταστροφής».

[**] «Μίλησε για την άνοδο της ακροδεξιάς και του νεοναζισμού στην Ευρώπη: «Όσοι πόνταραν στην αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και στην υπονόμευση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, όσοι έσπειραν την ανεργία, την επισφαλή εργασία, την φτώχεια και την συρρίκνωση της δημόσιας σφαίρας, σήμερα θερίζουν ευρωσκεπτικισμό, άνοδο της ακροδεξιάς, νεοναζισμό και μία οικονομική και ανθρωπιστική κρίση που μεταλλάσσεται και κυριεύει όλη την ήπειρο»».

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s