«Κατάχρηση δικαιώματος»

Παρακολουθώντας εδώ την ομιλία του βουλευτή του ΚΚΕ Γ. Γκιόκα στη βουλή για το νομοσχέδιο περί φυλακών «τρίτου τύπου», έβγαλα από ένα σημείο της το καθ’ όλα ρεαλιστικό συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική ουσιαστικής κατάργησης δικονομικών δικαιωμάτων (καταγόμενων από την, ανεπίστρεπτη, πάλαι ποτέ προοδευτική ιστορική φάση της αστικής τάξης) με «δικαιολογητικό» πρόσχημα το γεγονός ότι κάθε δικαίωμα μπορεί να αποτελέσει και αντικείμενο κατάχρησης. «Άρα» προκειμένου να μην υπάρχει η δυνατότητα κατάχρησης του όποιου δικαιώματος, καλό θα ήταν κάθε δικαίωμα να καταργηθεί…

Αν είναι έτσι, τότε ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, από την ίδια την κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που -όχι σε δημοσκόπηση αλλά στις τελευταίες ευρωεκλογές- συγκέντρωσε ασθμαίνοντας το μειοψηφικό ποσοστό του 30% και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει, καταχρηστικά πια, την άσκηση του δικαιώματός της να κυβερνά, φέρνοντας μάλιστα μες στο κατακαλόκαιρο νομοσχέδια σαν αυτό για την ίδρυση μεσαιωνικών φυλακών «ψηφιακής εποχής» ή σαν το νομοσχέδιο για το ξεπούλημα της κατ’ ευφημισμό «μικρής» ΔΕΗ σε ένα νέο «ποιοτικό άλμα» της ως τώρα αντιλαϊκής πολιτικής «απελευθέρωσης» της ενέργειας και ιδιωτικοποίησης της λαϊκής περιουσίας.

Κι έχει από πάνω και το θράσος, αυτή η κυβέρνηση της λαϊκής μειοψηφίας, που μοναδική εκλογική της στήριξη έχει ουσιαστικά απομείνει η μεγαλοαστική τάξη και τα στενά-σύμμαχά της κοινωνικά στρώματα, να απειλεί με «επιστρατεύσεις», να παραδίδει μαθήματα περί «λαϊκισμού» και να επικαλείται την «καρδιά της τουριστικής περιόδου» για να ποινικοποιήσει την αναπτυσσόμενη αντίδραση της λαϊκής πλειοψηφίας ενάντια στις πολιτικές της επιλογές, τις οποίες σχεδιασμένα υλοποιεί ακριβώς  «στην καρδιά της τουριστικής περιόδου».

Τι πιο επικίνδυνο από ένα κυβερνητικό πτώμα, που γνωρίζοντας πλέον ότι κατάληξή του είναι ο τάφος, απεκδύεται και τον τελευταίο πιθανό δισταγμό στην άσκηση της αντιλαϊκής του πολιτικής σε μια καλοκαιριάτικη κούρσα νομοθετικής αποδοτικότητας μέχρι να παραδώσει οριστικά την ψυχή και το πνεύμα – έστω και σαν σκυτάλη στον επόμενο διαχειριστή της κυριαρχίας των μονοπωλίων, μια που η κάθετη εκλογική αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής δεν πήρε τη μορφή ενός αποφασιστικού και συγκεντρωμένου χτυπήματος της ίδιας της δικής της «καρδιάς»…

Έστω κι έτσι όμως, έστω κι αν καταδικάστηκε η κυβερνητική πολιτική στην ονομαστική κι όχι την πραγματική της «αξία», η συνέχιση από την κυβέρνηση του «έργου» της  συνιστά επιτομή κάθε έννοιας καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος… Κι αυτό δεν είναι φυσικά ζήτημα «δικονομικό», αλλά ουσιαστικό και πολιτικό: από αστικοδημοκρατική και από κάθε άλλη άποψη.

Advertisements

2 Σχόλια on “«Κατάχρηση δικαιώματος»”

  1. Ο/Η Cos λέει:

    «η συνέχιση από την κυβέρνηση του “έργου” της συνιστά επιτομή κάθε έννοιας καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος…»
    Νομίζω ότι την δυνατότητα να ασκεί η κυβέρνηση «καταχρηστικά» την πολιτική της την αποκτάει όχι από τα εκλογικά ποσοστά, αλλά από την αδυναμία δράσης του εργατικού κινήματος. Τα αίτια αυτής της αδυναμίας πρέπει να βρούμε και μάλιστα άμεσα. Χθες ήταν η κατάλληλη στιγμή, σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα, αύριο το παιχνίδι θα έχει τελειώσει (αυτό το τελευταίο σχετίζεται και με την «ανυπομονησία» του προηγούμενου άρθρου σου).

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Τα εκλογικά ποσοστά την έχουν φέρει στη θέση μιας κυβέρνησης που κανείς δεν την θέλει ούτε αυτήν ούτε αυτά που κάνει, που της το έχουν «πει» ότι δεν τη θέλουν, και παρόλα αυτά συνεχίζει να είναι κυβέρνηση και να κυβερνά, να ψηφίζει νόμους κλπ κλπ.
      Και βέβαια αυτή της η δυνατότητα σχετίζεται στην «αδυναμία δράσης», όπως την αποκαλείς, του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Που με τη σειρά της συνδέεται και με το γεγονός ότι η εκλογική αποδοκιμασία της κυβέρνησης και της πολιτικής της. το εκλογικό λαΪκό ΟΧΙ απέναντι στην κυβέρνηση, δεν είναι χειραφετημένο από τις εναλλακτικές επιλογές της άρχουσας τάξης.
      Κατά τα άλλα αυτό που λες «κατάλληλο χθες» δεν είναι από μια άλλη άποψη παρά η «τούρλα του Σαββάτου». Πρόκειται απλώς για την μαζεμένη αποκάλυψη όσων κυοφορούνταν από τότε που ο Μητσοτάκης πούλαγε την ΑΓΕΤ του, ο Σημίτης πούλαγε την Ιονική του, οι ασφαλισμένοι χωρίζονταν σε προ του ’93 και μετά το ’93 κλπ κλπ. Πρόκειται λοιπόν για τη σκοτεινή όψη μιας ολόκληρης εικοσαετίας (και βάλε) που εμφανίστηκε απότομα μπροστά στα μάτια όσων είχαν συνηθίσει να βλέπουν μόνο την τεχνητά φωτισμένη «γοητευτική» της πλευρά.
      Από αυτή την άποψη λοιπόν η «κατάλληλη στιγμή» δεν πέρασε, είναι μπροστά μας. Με τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, και με τον εργαζόμενο (και άνεργο) κόσμο ταυτόχρονα να ξεθολώνει από τον εφιάλτη που ζει και λίγο-λίγο να θυμάται ένα προς ένα τα βήματα που τον έφεραν ως εδώ, οφείλοντας την ίδια στιγμή -ανά πάσα στιγμή- να τραβήξει δυνατά ένα φρένο σε αυτή την κατρακύλα της πολιτικής των μονοπωλίων…
      Για αυτό το φρένο υπάρχουν, δόξα τω θεώ, κρίκοι όχι ένας και δυο, μικροί και μεγάλοι που περιμένουν το τράβηγμά τους για να φρρενάρει το τρένο και να μπει το εργατικό-λαΪκό κίνημα σε άλλες ράγες.
      Σε εμάς δε μένει παρά να τους αποκαλύπτουμε και να οργανώνουμε στο μέτρο το δυνατοτήτων την πάλη που φυσικά δεν είναι κοστούμι που το ράβουμε στα μέτρα μας με τη μία, θέλει έτσι κι αλλιώς πολλές πρόβες για να μας ταιριάξει.
      Τέτοιος κρίκος είναι και η πώληση της «μικρής» ΔΕΗ, κι ας μην είναι έργο «αυτοτελές» αλλά συνέχιση μιας πολιτικής «απελευθέρωσης» της ενέργειας, κι ας δοκιμάζεται κι εδώ η ασυνέπεια όσων δυνάμεων στήριξαν αυτή την πολιτική μέχρι σε αυτό εδώ το σημείο.
      Κρίκος είναι με τον δικό του τρόπο (και όχι σαν περιθωριακό ζήτημα) και το νομοσχέδιο για τον «σοφρωνιστικό» μεσαίωνα.
      Και έναν μικρό κι ασήμαντο, «συντηρητικό», κρίκο θέλησα να αναδείξω με αυτή την ανάρτηση σχετική με την κυβέρνηση που παριστάνει την κυβέρνηση απέναντι σε έναν λαό που με τον τυπικότερο δυνατό τρόπο που διέθετε, της είπε ότι δεν θέλει να τον κυβερνά αυτή
      Απάντηση σεντόνι, ίσως γύρω από το κέντρο κι όχι πάνω στο κέντρο του στόχου, ίσως και λίγο «βίαιη», δε φταίει ομως το σχόλιό σου αλλά τα ερεθίσματα που μου δόθηκαν από αυτό.

      ΥΓ Τα αίτια; Ίσως κάποτε υπερεκτιμάμε κάποιες δυνατότητες. Και άλλοτε ίσως υποτιμάμε κάποιες άλλες, πχ τη δουλειά στον κόσμο, εκτός διαδικτύου, όπως στην προεκλογική περίοδο,όχι όμως για τις εκλογές τώρα, αλλά για τα καθημερινά και τα γενικά, τα μικρά και μεγάλα προβλήματα και την οργάνωση της πάλης για αυτά, της πρωτοβουλίας, με τις κατάλληλες μορφές κλπ κλπ. Ίσως πάλι μας λείπει πράγματι η υπομονή, ίσως η αφοσίωση στο κάθε άμεσο ζήτημα του σήμερα από το πρίσμα του αύριο, και άλλα πολλά μες στις δύσκολες αντικειμενικές συνθήκες. Πάντως έχεις δίκιο ότι πρέπει να βαθύνουμε σε αυτά τα αίτια (υποκειμενικά και αντικειμενικά στην αλληλοσυσχέτισή τους).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s