δημοψήφισμα;

Ενώ στη γενικότητά της σαν «ιδέα» δίνει την εντύπωση του Α και του Ω της δημοκρατίας, μπορεί στην πράξη να γίνει εργαλείο χειραγώγησης   του λαού.

Ο λόγος για το «δημοψήφισμα», που ήρθε σαν έννοια στην επικαιρότητα με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη «μικρή» ΔΕΗ.

Το πιο πρόσφατο προηγούμενο είναι το δημοψήφισμα που «ερρίφθη» σαν πρόταση (ή σαν «κύβος», κοινώς ζάρι) από τον Γ.Α.Π. με ερώτημα ναι ή όχι στο ευρώ, ευρώ ή δραχμή ή κάτι παρόμοιο. Ένα ερώτημα που θα έπρεπε να απαντήσει ο λαός μονολεκτικά την στιγμή της κρίσης, αφήνοντας κατόπιν τους διαχειριστές της εξουσίας να γράψουν το μυθιστόρημα κάτω από τον τίτλο του «ναι» ή του «όχι» που θα πλειοψηφούσε. Με σίγουρη κατάληξη ότι είτε στη μια είτε στην άλλη περίπτωση, θα ερχόταν η στιγμή που οι «κουμανταδόροι» των κέντρων της εξουσίας του κεφαλαίου θα λέγαν στον «οδηγό»-λαό: «κατέβα τώρα να δεις τι έκανες».

Η επίκαιρη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, δε βρίσκεται μακρυά από μια τέτοια λογική, λογική στημένου ντέρμπι ας την ονομάσουμε. Που όμως δεν εξαντλείται στη διατύπωση του ερωτήματος που θα πρέπει να απαντηθεί με ένα «ναι» ή ένα «όχι», όσο κι αν είναι κι αυτή σημαντική. Φυσικά και ένα δημοψήφισμα γύρω από το θέμα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα μόνο επεισόδιο, όσο κι αν είναι σημαντικό, της λεγομενης απελευθέρωσης της ενέργειας, αλλά πρέπει να βάζει στο κέντρο της συνολικά αυτή την πολιτική.  Να μην πουληθεί η «μικρή» ΔΕΗ. Να μείνει όμως η ΔΕΗ πουλημένη με τη μορφή της μετοχοποίησής της κατά 49%; Μήπως να μετοχοποιηθεί κι άλλο; Και γιατί να διατηρηθεί και ο ίδιος ο διαχωρισμός της ΔΕΗ σε «μικρή» και «μεγάλη»; Γιατί να διατηρηθεί ο διαχωρισμός της παροχής και της διασύνδεσης; Να παραμείνει εκτός ερωτήματος το ιδιωτικοποιημένο φυσικό αέριο κι οι ιδιωτικοποιημένες ανανεώσιμες πηγές; Τα στρατηγικά σχέδια στα οποία εντάσσεται προοπτικά η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας γενικά («ας μας δώσει η Ελλάδα τον ήλιο της για να φορτίζουμε τα μελλοντικά ηλεκτρικά μας αυτοκίνητα», έλεγε σχετικά πρόσφατα κάποιος Γερμανός μεγαλοσχήμων); Και μια που μιλάμε για την ενέργεια μήπως να προεκτείνουμε το θέμα και στο πετρέλαιο; Τα ΕΛΠΕ λόγου χάρη δεν έχουν και τόοσο πολύ καιρό που ιδιωτικοποιήθηκαν; Μήπως χωράνε στο «δημοψήφισμα» έστω και αναδρομικά;  Μήπως το τελικό ερώτημα μπορεί να διατυπωθεί με τη μορφή: «κοινωνική παραγωγή για την κερδοφορία των μονοπωλητών της ή κοινωνική παραγωγή για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών»; Μπορεί να είναι ένα τέτοιο ζήτημα ερώτημα δημοψηφίσματος; Αν ναι, πάσο. Εν αναμονή των εφαρμοστικών νόμων…

Όμως το θέμα δεν εξαντλείται στη διατύπωση του ερωτήματος.

Η ουσία του θέματος βρίσκεται στο ότι, ανεξάρτητα κι από το ερώτημα και τη διατύπωσή του, τη στιγμή όπου ξεκινά ένας απεργιακός αγώνας των εργαζομένων της ΔΕΗ αντιμέτωπος εξαρχής με τις κυβερνητικές απειλές για την καταστολή του, τη στιγμή που εκδίδεται δικαστική απόφαση που κηρύσσει την απεργία «παράνομη», τη στιγμή που οι εργαζόμενοι φαίνονται αποφασισμένοι να δώσουν μια σκληρή μάχη, τη στιγμή που θα έπρεπε κάθε πραγματικά αντιπολιτευόμενη πολιτική δύναμη να συμβάλει στην ανάπτυξη της αγωνιστικής αλληλεγγύης όλων των ετργαζομένων, τη στιγμή που θα έπρεπε η εξάπλωση του απεργιακού κινήματος να αποτελέσει την απάντηση των εργαζομένων στις δικαστικές αποφάσεις και ταυτόχρονα να μετατρέψει το ζήτημα της ΔΕΗ -μικρής και μεγάλης- σε πεδίο της ταξικής πάλης όχι μόνο των εργαζομένων «της» αλλά ολόκληρου του λαού, φέρνοντας στο προσκήνιο του αγώνα και μέσα από τον αγώνα το ερώτημα στην παραπάνω τελική του διατύπωση, την ίδια στιγμή αντί για όλα αυτά «πέφτει» από τον ΣΥΡΙΖΑ μια πρόταση που άλλο σκοπό δεν έχει από το να τα παρακάμψει και να τα ματαιώσει σαν δυνατότητα, ώστε αντί να γίνεται λόγος για τη ΔΕΗ, έστω και τη «μικρή», να γίνεται λόγος για την «πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ», για την «διατύπωση του ερωτήματος» και για όλα αυτά που δεν πρόκειται ποτέ να κριθούν σε κανένα δημοψήφισμα παρά μόνο μπορούν να αποτελέσουν κατακτήσεις της μαζικής λαϊκής ταξικής πάλης παρά και ενάντια σε κάθε μέγεθος καταστολής που υψώνεται εναντίον της, παρά κι ενάντια σε κάθε μορφής αποπροσανατολισμό έστω κι αν αυτός είναι ο πιο δημοκρατικοφανής στη μορφή, έστω κι αν εμφανίζεται με τη μορφή του δημοψηφίσματος την ώρα της ανάπτυξης του αγώνα, έστω κι αν η διατύπωση του ερωτήματος είναι η πιο ορθή.

Η ορθή διατύπωση είναι στην πραγματικότητα αυτή που διατυπώνεται από την πάλη του λαού για τα δικαιώματά του, και καμιά διατύπωση που την υποκαθιστά δεν είναι στην πραγματικότητα η ορθή.

Advertisements

9 Σχόλια on “δημοψήφισμα;”

  1. Ο/Η marasagis λέει:

    Από το Ριζοσπάστη της 5-7-14:
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=8021387

    ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΣΥΡΙΖΑ
    Ο «κουρνιαχτός» με το δημοψήφισμα κρύβει την ουσία

    Αφοπλιστική η παραδοχή Σκουρλέτη ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι «πρόταση διεξόδου» από την ένταση των κινητοποιήσεων…

    Οσο περνούν οι μέρες, γίνεται ολοένα και πιο καθαρό ότι οι τακτικισμοί του ΣΥΡΙΖΑ με το δημοψήφισμα για τη ΔΕΗ δεν αποσκοπούσαν παρά στο να διευκολύνουν κόμματα και ανεξάρτητους βουλευτές να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους για συνεργασία μαζί του, με προοπτική την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κορμό της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

    «Πρόθυμοι» να βάλουν πλάτες στους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, που πάντως δεν είναι άσχετοι με τη διεκδίκηση ρόλου σε μια επόμενη κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, δήλωσαν ήδη οι ΑΝΕΛ, πέντε ανεξάρτητοι βουλευτές, ενώ τη Δευτέρα η ΔΗΜΑΡ συγκαλεί Εκτελεστική Επιτροπή και Κοινοβουλευτική Ομάδα για να επικυρώσει όπως λέγεται το «ναι» στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Θετικές απαντήσεις αναμένει η Κουμουνδούρου και από τους υπόλοιπους ανεξάρτητους βουλευτές.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ προσδοκά οφέλη και από το δικομματικό καυγά που πυροδότησε η πρόταση για δημοψήφισμα, χωρίς αυτός να μπαίνει στην ουσία της απελευθέρωσης, όπου προδίδεται η στρατηγική σύμπλευση με τη ΝΔ. Η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη κατηγόρησε χτες τον Αλ. Τσίπρα ότι «στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να συσπειρώσει και να ελέγξει το κόμμα του, υποδαυλίζει και υποκινεί κινητοποιήσεις που απειλούν να καταστρέψουν την ελληνική οικονομία και τους Ελληνες», ότι «διαλύει τη χώρα» κ.λπ.

    Απαντώντας έμμεσα, ο εκπρόσωπος Τύπου Π. Σκουρλέτης ομολόγησε ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ αποσκοπεί στο ακριβώς αντίθετο, να εκτονώσει δηλαδή με τη λογική της ανάθεσης τις όποιες αγωνιστικές διαθέσεις. Οπως είπε προχτές, η πρόταση για δημοψήφισμα είναι «πρόταση διεξόδου» από την ένταση των κινητοποιήσεων!

    Διαμαρτύρεται για υπονόμευση του ανταγωνισμού!
    Αποκαλυπτικό είναι επίσης το χτεσινό non paper του ΣΥΡΙΖΑ, με το οποίο προσπαθεί να πείσει ότι η παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ δεν προάγει τον ανταγωνισμό! Γράφει μεταξύ άλλων:

    «Η διεθνής εμπειρία (δείχνει ότι) δημιουργούνται υπερεθνικά ολιγοπώλια που καταργούν στην πράξη τα όποια υποτιθέμενα οφέλη της ιδιωτικοποίησης και του ανταγωνισμού όσον αφορά τις τιμές. Στον ευρωπαϊκό χώρο, για παράδειγμα, κυριαρχούν πέντε πολυεθνικές εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας με αποτέλεσμα την ακύρωση του όποιου ανταγωνισμού».

    Υποστηρίζει ακόμα ότι «αυξάνεται η ενεργειακή φτώχεια», όταν ούτε καν ο ίδιος δεν τολμά να ισχυριστεί ότι με τη ΔΕΗ στο Δημόσιο θα παρέχει στο λαό φτηνό άφθονο ρεύμα, αλλά αναμασά τα περί Κοινωνικών Τιμολογίων, που χρηματοδοτούνται από το υστέρημα όσων ακόμα μπορούν και πληρώνουν τη ΔΕΗ.

    Διαμαρτύρεται επίσης πως τα «ιδιωτικά ολιγοπώλια ηλεκτρικής ενέργειας» εστιάζουν μόνο στην κερδοφορία τους και δεν επενδύουν, με αποτέλεσμα να «απειλείται η ενεργειακή επάρκεια της χώρας και υποβαθμίζεται ο στρατηγικός ρόλος του κλάδου στην ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση». Σαν να μη λειτουργεί η σημερινή ΔΕΗ με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με τη λογική του κόστους – κέρδους για τους μετόχους της, ορισμένοι από τους οποίους είναι διεθνείς επενδυτικοί όμιλοι.

    «Αυτή η αρνητική διεθνής εμπειρία έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια σε μια τάση ανάκτησης των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών από το δημόσιο, κυρίως από την τοπική αυτοδιοίκηση» γράφει ο ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώνοντας εμμέσως πως η κρατικοποίηση στον καπιταλισμό είναι η άλλη όψη της ιδιωτικοποίησης.

    Τροποποιήσεις χωρίς αντίκρισμα
    Στο μεταξύ ο υπουργός ΥΠΕΚΑ Γ. Μανιάτης κατέθεσε τροπολογίες στο νομοσχέδιο για τη ΔΕΗ, επιχειρώντας να αμβλύνει και να ξεγελάσει τις αντιδράσεις των εργαζομένων και του λαού. Μεταξύ άλλων, διευκρίνισε ότι το σύνολο των εσόδων από την αποκρατικοποίηση θα πάει στη ΔΕΗ, οι οικονομικές προτάσεις πρέπει να είναι πάνω από τη λογιστική αξία της εταιρείας, οι εργαζόμενοι προστατεύονται από απόλυση για πέντε χρόνια και οι κάτοικοι κοντά στις μονάδες θα έχουν προτεραιότητα σε τυχόν προσλήψεις λόγω εντοπιότητας.

    Επίσης, σημείωσε ότι η πελατειακή βάση της νέας εταιρείας, μετά την απόσχιση, θα είναι ανάλογη του προφίλ της πελατειακής βάσης της ΔΕΗ «ιδίως από άποψη οικονομικής συμπεριφοράς και δεδομένων κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας ανά κατηγορία πελατών», δηλαδή δεν θα δοθεί στη «μικρή» ΔΕΗ το «φιλέτο» του πελατολογίου της ΔΕΗ, αλλά αναλογικά τόσοι «κακοί» πελάτες, όσοι θα παραμείνουν στη «μεγάλη» ΔΕΗ.

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Παραθέτω το σημείωμα του «Ρ» εδώ γιατί ειδικά το πρώτο μέρος του σχετίζεται άμεσα με το περιεχόμενο της ανάρτησης (το «δημοψήφισμα» σαν τακτικισμός και σαν πρόταση διεξόδου από τον… αγώνα!).

      Στη συνέχεια διαβάζουμε για το «non paper» του ΣΥΡΙΖΑ που αφενός στέκεται στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση και οχι στην έως τώρα συντελεσμένη.
      Και που από την άλλη, στο όνομα του «δημόσιου χαρακτήρα» προωθεί την αποδιάρθρωση του ενιαίου χαρακτήρα που ανταποκρίνεται στο κοινωνικό παραγωγικό μέγεθος και λειτουργία της ΔΕΗ και συνολικότερα της ενεργειακής παραγωγής. Αυτή η αποδιάρθρωση προωθείται με την έμμεση πρόταση περι «ανάκτησης … κυρίως από την τοπική αυτοδιιοίκηση».
      Σα να λέμε: ιδιοκτήτης της ΔΕΗ Πτολεμαϊδας ο Δήμος Πτολεμαΐδας, της ΔΕΗ Μεγαλόπολης ο Δήμος Μεγαλόπολης κλπ, με τους αντίστοιχους δήμους σε ρόλο επιχειρηματία και εμπόρου ηλεκτρικού ρεύματος, με εκτοπισμένη την έννοια της κοινωνίας (για την οποία σε άλλες περιπτώσεις είναι λαλίστατος ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως όταν πρόκειται για τη συγκάλυψη των ταξικών αντιθέσεων), και με κατακερματισμένο τον κοινωνικά ενιαίο χαρακτήρα που αντιστοιχεί στα ποσοτικά και ποιοτικά μεγέθη της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
      Τι άλλο κρύβεται πίσω από αυτή την αντίληψη εκτός από τη στρατηγική της «Ευρώπης των περιφερειών», που με τη σειρά της παραπέμπει σε «Ειδκές Οικονομικές Ζώνες», σε περιφέρειες στην υπηρεσία των εργολαβιών του μονοπωλιακού κεφαλαίου, σε περιφέρειες-γρανάζια υλοποίησης της ευρωενωσιακής στρατηγικής, σε μια στρατηγική παράκαμψης του επιπέδου της ενιαίας κοινωνικής ανάπτυξης και μαζί της ταξικής πάλης σε κάθε χώρα, στρατηγική ματαίωσης των δυνατοτήτων της και κατακερματισμού μιας ιστορικά κατακτημένης βαθμίδας της κοινωνικής συγκρότησης;

      Η μόνη κατά την πεποίθησή μου έλλειψη ή αδυναμία στο παραπάνω σημείωμα του «Ρ», είναι πως η έμφαση δίνεται στο πεδίο της ορθής αλλά «αφηρημένης» θεωρίας που συνοψίζεται λχ στη φράση: «η κρατικοποίηση στον καπιταλισμό είναι η άλλη όψη της ιδιωτικοποίησης», η οποία σε σχέση με τις ανάγκες της πράξης είναι πρόσφορη για λαθεμένα συμπεράσματα.
      Με άλλα λόγια, απέναντι στις πρακτικές ανάγκες του αγώνα, το ζήτημα δεν είναι η διατύπωση της γενικής θεωρητικής αλήθειας, αλλά η ανάδειξη των δυνατοτήτων ώστε μέσα από την πάλη ενάντια σε αυτήν την ιδιωτικοποίηση να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της πάλης ενάντια στη συνολική στρατηγική της «απελευθέρωσης» του εμπορεύματος-ρεύμα, και παραπέρα οι προϋποθέσεις της πάλης που σχετιζονται με το ρόλο του κράτους σαν διαχειριστή των υποθέσεων του κεφαλαίου δηλαδή η ανάδειξη της αναγκαιότητας για την αντικατάσταση του αστικού κράτους από το κράτος της εργατικής-λαϊκής εξουσίας.
      Κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την πάλη για την απόκρουση της αντιλαϊκής επίθεσης. Είναι δηλαδή μόνο αυτή η ίδια η αμυντική πάλη που πρέπει και μπορεί να μετατραπεί σε αντεπίθεση και σε αυτή την πρακτική δυνατότητα και ανάγκη πρέπει να συγκεντρώνεται κάθε έμφαση.
      Πρόκειται για τη μοναδική «έμφαση» που χαράζει πραγματική προοπτική και που απεγκλωβίζει πολιτικά το εργατικό κίνημα από τους σχεδιασμούς, τις ατζέντες και τις εισηγήσεις των άλλων, τη μοναδική που δίνει στο εργατικό κίνημα τη δυνατότητα να χαράξει το δικό του σχεδιασμό, τη δική του ημερήσια διάταξη, και να επιβάλει τοποθετήσεις των άλλων πάνω στις δικές του εισηγήσεις αντί για το αντίθετο.

  2. Ο/Η Cos λέει:

    Αν υποστηρίζουμε ότι “η κρατικοποίηση στον καπιταλισμό είναι η άλλη όψη της ιδιωτικοποίησης”, συνεπάγεται ότι δεν υπάρχει λόγος να πολεμάμε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας! Συνεπάγεται ότι παραιτούμαστε από την ανάπτυξη του κινήματος με όχημα ΚΑΙ τις ιδιωτικοποιήσεις! Επιπλέον η «αφηρημένη» αλήθεια της φράσης, έχει αξία εφόσον αποδεχόμαστε ότι κάθε κρατικοποίηση θα ακολουθηθεί οπωσδήποτε από την αντίστοιχη ιδιωτικοποίηση. Διαφορετικά η φράση δεν είναι αληθής. Δεν είναι δηλαδή αληθής αν το εργατικό κίνημα με τους αγώνες του δεν επιτρέπει τις ιδιωτικοποιήσεις. Αν έχει παραιτηθεί από την πάλη κατά των ιδιωτικοποιήσεων, τότε και μόνο τότε η φράση είναι αληθής.
    Έχουμε λοιπόν παραιτηθεί;

    • Ο/Η marasagis λέει:

      Το ερώτημα στο τέλος του σχολίου σου είναι «τα λαθεμένα συμπεράσματα» ή η παρερμηνεία για την οποία είναι πρόσφορη η «φράση»
      Αληθής είναι, εφόσον το κράτος λειτουργεί σαν συλλογικός καπιταλιστής, εντάσσοντας και τον κρατικό τομέα της οικονομίας σε αυτή του τη λειτουργία,.
      Όμως στο σημείο αυτό μπαίνει το ζήτημα ακριβώς του κράτους και τι κράτος είναι και τι κράτος βάζει σαν απαίτηση η κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων κλπ.
      Η κρατική ιδιοκτησία στις παραγωγικές δυνάμεις δε σημαίνει λύση της σύγκρουσης (ανάμεσα στον κοινωνικό τους χαρακτήρα και την ατομική-κεφαλαιοκρατική τους ιδιοποίηση), λέει ο Ένγκελς, κρύβει όμως μέσα της το καθαυτό μέσο, τη δυνατότητα της λύσης. Που είναι το πέρασμα άμεσα και ανοιχτά στην κατοχή της κοινωνίας των παραγωγικών δυνάμεων που αναπτύχθηκαν τόσο, ώστε δεν ανέχονται άλλη διεύθυνση εκτός από τη διεύθυνση της κοινωνίας. (Η εξέλιξη του σοσιαλισμού από την ουτοπία στην επιστήμη)
      Το θέμα είναι αυτή η αλήθεια να χρησιμεύει για να απελευθερώνει δυνάμεις που θα ξεπερνάνε τα όρια του καπιταλισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, κάτι για το οποίο δηλαδή δεν αρκεί η γενική φραστική επίκληση του σοσιαλισμού και της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής.

      • Ο/Η marasagis λέει:

        Να το πω κι αλλιώς: αν σκοπός της θεωρίας ήταν η δική της επιβεβαίωση τότε η θεωρία δεν θα έβγαινε από τα όρια του ακαδημαΙσμού. Βγαινει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, από αυτά τα όρια από τη στιγμή που γίνεται για την εργατική τάξη όργανο αποκάλυψης, όχι απλά του τι είναι ο καπιταλισμός, αλλά των προοπτικών που ανοίγει μπροστά της η ίδια τους η σημερινή δραστηριότητα, και παραπέρα, αποκάλυψης για το πως αυτή η δραστηριότητα θα πάρει τη μορφή που αντιστοιχεί σε αυτές τις προοπτικές.

  3. Ο/Η Cos λέει:

    «Η κρατική ιδιοκτησία στις παραγωγικές δυνάμεις δε σημαίνει λύση της σύγκρουσης (ανάμεσα στον κοινωνικό τους χαρακτήρα και την ατομική-κεφαλαιοκρατική τους ιδιοποίηση), λέει ο Ένγκελς». Φυσικά, δεν υπάρχει αμφισβήτηση σε αυτό. Όμως ακόμα και το αστικό κράτος είναι υποχρεωμένο να έχει θεσμούς και να αναπτύσσει δράσεις κοινωνικής πολιτικής. Ταυτόχρονα ο μονοπωλιακός καπιταλισμός θέλει να «καταλάβει» τα πάντα, οτιδήποτε μπορεί να γίνει αντικείμενο οικονομικής δραστηριότητας. Επομένως η κρατικοποίηση και η εν συνεχεία μη ιδιωτικοποίηση αφενός συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κοινωνικής πολιτικής του αστικού κράτους και αφετέρου αφαιρούν ζωτικό χώρο ανάπτυξης από τα μονοπώλια. Αν δεν ήταν έτσι, τότε η πλήρης ιδιωτικοποίηση των πάντων (υγεία, παιδεία, ασφαλιστικό σύστημα, νερό, ενέργεια κλπ.) δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά η «άλλη όψη της κρατικοποίησης».
    Ο αγώνας του κινήματος για μη ιδιωτικοποίηση της οικονομίας που βρίσκεται σήμερα στα χέρια του «συλλογικού καπιταλιστή», αφενός είναι κτύπημα στα μονοπώλια, αφετέρου αποτελεί πόλο συσπείρωσης των εργαζόμενων. Όμως η (έστω μερικά αληθής και υπό προϋποθέσεις) φράση “η κρατικοποίηση στον καπιταλισμό είναι η άλλη όψη της ιδιωτικοποίησης”, ακυρώνει ένα πεδίο ταξικής πάλης και πρακτικά διευκολύνει την ανάπτυξη των μονοπωλίων.

  4. Ο/Η marasagis λέει:

    Πάντως από την αρχή θέλησα να αποφύγω την απολυτοποίηση και τη γενίκευση των συνειρμών που προκαλεί αυτό το σημείο (η «φράση»), γιατί είναι φανερό από όλη την κομματική πολιτική και δραστηριότητα ότι η κατεύθυνση είναι εναντίον της «απελευθέρωσης» κι όχι εναντίον της κρατικοποίησης καθαυτής αλλά της λειτουργίας της κάτω από τους όρους του αστικού κράτους.

    • Ο/Η Cos λέει:

      Καμία αντίρρηση και εγώ για την παρερμηνεία της συγκεκριμένης φάσης έγραψα. Αλλοίμονο αν δεν είμαστε κατά της «απελευθέρωσης», το θεωρώ δεδομένο.

  5. Ο/Η marasagis λέει:

    Η επιβολή των νόμων του κεφαλαίου, του δόγματος «νόμος και τάξη» δεν θα περάσει, τονίζει σε ανακοίνωσή της η «Αγωνιστική Συνεργασία» στη ΔΕΗ, που στηρίζεται από το ΠΑΜΕ.

    Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:

    «Η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ για μια ακόμα φορά δείχνει πόσο αποφασισμένη είναι να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των μονοπωλίων χρησιμοποιώντας κάθε μέσο που διαθέτει η αστική εξουσία από τη διαστρέβλωση μέχρι την ανοιχτή τρομοκρατία με την επιστράτευση των απεργών. Αυτό κάνει σήμερα με τους απεργούς της ΔΕΗ, χθες με τους ναυτεργάτες και τους εργαζόμενους στο μετρό, αύριο σε κάθε εργαζόμενο που θα υπερασπιστεί τα δικαιώματά του απέναντι στην αντεργατική λαίλαπα.

    Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει απάντηση από όλα τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν, γιατί η ιδιωτικοποίηση της Ενέργειας αφορά όλο τον ελληνικό λαό.

    Η αλληλεγγύη που αναπτύχτηκε όλο το προηγούμενο διάστημα από εργατικά συνδικάτα, φορείς, κατοίκους πόλεων ήταν σημαντική και πολύτιμη παρακαταθήκη.

    Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ όχι μόνο δεν πρέπει να φοβηθούν από αυτές τις ενέργειες, αλλά με τον οργανωμένο αγώνα να τσακίσουν τον αυταρχισμό και αυτούς που τον προωθούν. Αναγκαία είναι η οργάνωση και η συνέχιση του αγώνα στις νέες συνθήκες που δημιουργεί η κυβέρνηση, γιατί η επίθεση δεν θα σταματήσει με την ψήφιση του νόμου στη Βουλή.

    Επακόλουθο της ολοκλήρωσης της ιδιωτικοποίησης θα είναι η συνέχεια της επίθεσης της αλλαγής των εργασιακών σχέσεων, της παραπέρα μείωσης των μισθών παρά τις διαβεβαιώσεις ότι οι εργαζόμενοι είναι διασφαλισμένοι είτε μείνουν στη ΔΕΗ, είτε μετακινηθούν στη «μικρή ΔΕΗ».

    Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ και κυρίως εκείνοι των σταθμών παραγωγής έδωσαν έναν σημαντικό αγώνα. Αυτός ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί στις νέες συνθήκες που δημιουργούνται με την επιστράτευση.

    Ταυτόχρονα, χρειάζεται να συνειδητοποιηθεί ότι η πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης εξυπηρετεί τις ανάγκες των μονοπωλίων, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, επιδεινώνει τα προβλήματα των εργαζομένων στην Ενέργεια και των λαϊκών στρωμάτων. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες ότι μια διαφορετική διαχείριση στα πλαίσια εξυπηρέτησης των ίδιων στόχων θα έχει καλύτερα αποτελέσματα.

    Η γραμμή που έχει το συνδικαλιστικό κίνημα παρά την ηρωική στάση των απεργών δεν είναι γραμμή σύγκρουσης με τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά τη διευκολύνει. Αυτό έγινε φανερό και από τη δημόσια αντιπαράθεση.

    Η πλειοψηφία της ΓΕΝΟΠ δεν οργάνωσε αντίσταση στην επιστράτευση που αποφάσισε η κυβέρνηση, αλλά με τη στάση της προωθούσε το αντίθετο. Μέσα από την κωλυσιεργία για τη συνεδρίαση του ΔΣ της ΓΕΝΟΠ, ώστε να πάρει αποφάσεις οργάνωσης της αντίστασης στην ουσία άφηναν τους εργαζόμενους έρμαια στις πιέσεις και τους εκβιασμούς. Η ΔΑΚΕ προέτρεπε τους εργαζόμενους, όταν πάρουν τα χαρτιά της επιστράτευσης να πάνε για δουλειά, το ΕΑΜΕ πρότεινε στα λόγια «να καλέσουμε τους εργαζόμενους να σκίσουν τα χαρτιά της επιστράτευσης», αλλά οι εργαζόμενοι να πάνε για δουλειά.

    Εμείς σαν «Αγωνιστική Συνεργασία» από την πρώτη στιγμή μετά την ανακοίνωση της επιστράτευσης εκφράσαμε την ανάγκη να καταργήσουμε στην πράξη και όχι στα λόγια την επιστράτευση. Σε αυτήν την κατεύθυνση καταθέσαμε πρόταση αγωνιστικά και συντεταγμένα η ΓΕΝΟΠ να αντιμετωπίσει την επιστράτευση με την αλληλεγγύη των λαϊκών στρωμάτων διατηρώντας την απεργία μέχρι τη λήξη της την Κυριακή το βράδυ και ταυτόχρονα να δούμε τις προϋποθέσεις συνέχισης των απεργιακών κινητοποιήσεων με τη στήριξη όλου του εργατικού κινήματος της χώρας μας».

    http://www.902.gr/node/47111


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s