ενάντια στο τέλμα

Όπως είναι γνωστό η κυβέρνηση με συνοπτικές διαδικασίες έκλεισε τις κρατικές βιομηχανίες ζάχαρης.

Για την προϊστορία και για τους λόγους αυτής της κυβερνητικής απόφασης μπορεί κανείς να βρει αρκετό υλικό με μια αναζήτηση στον 902 και στο Ριζοσπάστη.

Στο διαδίκτυο, επίσης, είναι διαθέσιμη η πληθώρα των καταγγελιών της κυβερνητικής απόφασης από συνδικαλιστικούς και τοπικούς φορείς.

Αυτό όμως που δεν συνοδεύει τις αναλύσεις και τις καταγγελίες είναι η απόφαση και η πράξη.

Εξηγούμαι: κανείς δεν γνωρίζει τα κυβερνητικά σχέδια για την υποδομή αυτών των βιομηχανιών, όμως τίποτα δεν είναι πιο πιθανό από το να παραδοθούν στη σαπίλα και τη σκουριά, ή και να ξεπουληθούν στο όποιο αρπακτικό.

Από την άλλη πλευρά, το μέλλον ανήκει στο λαό και όχι στην κυβέρνηση, είτε αυτή είτε την εκάστοτε, και αυτές οι υποδομές που πετιόνται σήμερα από την κυβέρνηση στα σκουπίδια είναι χρήσιμες και αναγκαίες στο λαό και στο μέλλον του.

Η αντικειμενική ανάγκη, λοιπόν, είναι να διαφυλαχθούν, πράγμα που μπορεί να γίνει -από όσο κόβει το φτωχό μυαλό μου- μόνο με το να καταληφθούν από τους εργαζόμενους και το λαό της περιοχής, που δεν θα επιτρέψει να βγει ούτε βίδα, δεν θα επιτρέψει την είσοδο σε οποιοδήποτε είδος πλιατσικολόγου (νόμιμου ή παράνομου) και θα φροντίσει να διαφυλαχθούν τα μηχανήματα κι οι εγκαταστάσεις ωσότου η κυβέρνηση και η πολιτική της πάει στα τσακίδια (σε 1 μήνα, σε 1 χρόνο, σε 10 χρόνια; δεν έχει σημασία), για να ξαναλειτουργήσουν οι βιομηχανίες κάτω από άλλους πολιτικούς συσχετισμούς σε σύγκρουση με τη στρατηγική της ΕΕ και των μονοπωλίων.

Με άλλα λόγια καμιά ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος δεν θα προέλθει από την όποια ρητορική, και καμιά ρητορική, καμιά ανάλυση και καμιά καταγγελία δεν μπορεί να βάλει φραγμό στην αντιλαϊκή επίθεση, καμιά λαϊκή αντεπίθεση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να μπει σε κάθε μέτωπο της αντιλαϊκής επίθεσης ένας αποφασιστικός φραγμός.

Σχετική ωριμότητα, τουλάχιστον γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα, υπάρχει.

Σαν επίλογος, φαινομενικά άσχετος: Περισσεύουν και θα περισσεύουν οι καταγγελίες για την απαγόρευση λχ του σφυροδρέπανου στην Ουγγαρία, όσο 10-20 κομμουνιστές δεν παίρνουν την πρωτοβουλία να γεμίσουν με σφυροδρέπανα τους δρόμους στις ουγγρικές πόλεις.  Όσο δεν γίνεται κάτι τέτοιο, οι καταγγελίες και η επανάληψή τους όχι απλώς περισσεύουν αλλά, ακόμα χειρότερα, καταντούν νοσηρές.

Mutatis mutandis, λοιπόν…

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s