τα μπλουζ των ιμπεριαλιστικών πολέμων

*

*

Από παλιά ακούγοντας το τραγούδι των Λοΐζου – Νεγρεπόντη για τον Γέρο Νέγρο Τζιμ, «γιατί να καιν στο νότο τη σοδειά όταν πεινάν στον κόσμο τα παιδιά, ποιοί και γιατί σκοτώσανε τον Τζακ, τι θέλουν τα παιδιά μας στα Βιετνάμ», σκεφτόμουν ότι ο στίχος είναι ωραίος αλλά ότι περισσότερο προβάλλει τον πόθο των δημιουργών του ή εκφράζει κάτι που βρίσκεται απλώς στο βάθος των λαϊκών «μπλουζ» τραγουδιών των ΗΠΑ, σε τόσο βάθος ώστε να μη βγαίνει στην επιφάνεια.

Τώρα έτυχε και έπεσα πάνω σε μερικά μπλουζ «της Κορέας και του Βιετνάμ», αναρτημένα στο διαδίκτυο, κι έτσι οι στίχοι του «Τζιμ» εκτός από ωραίοι έγιναν και πιο αληθινοί (όπως βέβαια ήταν πάντα, μόνο που δεν το ήξερα), δηλαδή ακόμα πιο ωραίοι.

Στη συνέχεια μπορείς ν’ ακούσεις αυτά τα τραγούδια. Μην περιμένεις βέβαια κάτι διαφορετικό από ό,τι είναι τα μπλουζ, κάτι που να βρίσκεται έξω από ό,τι θα μπορούσε να αποτελεί προσωπικό βίωμα για το δημιουργό, για τ’ αδέλφια του και τους φίλους του, για τη γειτονιά του και για τις γειτονιές του κόσμου κατά προέκταση.

Προσωπικό μειονέκτημα ότι η γνώση μου των αγγλικών (και των γαλλικών) δεν μου επιτρέπει μια ηχητική κατανόηση και καταγραφή των στίχων. Οπότε αρκούμαι στους τίτλους, στις σκόρπιες λέξεις που πιάνω και στην αίσθηση την προερχόμενη από τη χροιά του ήχου  και τη μελωδία. Αν κάποιος είναι επαρκώς γλωσσομαθής κι έχει όρεξη μπορεί να δώσει τα φώτα του σχετικά με τους στίχους.

Πρώτο στη σειρά το τραγούδι του Sherman «Blues» Johnson, Χαμένος στην Κορέα (Lost in Korea). Ακούστε πίσω από τα λόγια και το πιάνο τη «μουσική» των πυροβολισμών και των βομβαρδισμών, αυτό που μερικά χρόνια αργότερα έκανε με την κιθάρα του ο Jimi Hendrix πάνω στον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ.

*


*

Ακολουθεί το Μπλουζ της Κορέας, «Korea blues», του Fats Domino. Μια παρατήρηση εδώ για το «σπασμένο» εμβατήριο που συνοδεύει με την τρομπέτα το τραγούδι και τα σχετικά σχόλια στο διαδίκτυο, σε κάποιες αναρτήσεις του τραγουδιού, ότι «δεν είναι και ο καλύτερος ήχος του Φατς», ότι είναι «χάλια»,  ότι η τρομπέτα εμποδίζει την απόλαυση του τραγουδιού, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η τρομπέτα είναι το μισό τραγούδι από μόνη της: είναι ό,τι και το μουσικό φόντο των κροταλισμάτων  στον Sherman «Blues» Johnson, ό,τι είναι στον Hendrix η παραμόρφωση στην κιθάρα.

*

*

Lloyd Price και «Mailman blues», «μπλουζ του ταχυδρόμου», ένα ρυθμικό κομμάτι που, αν κατάλαβα καλά από αναφορές στο διαδίκτυο, μιλά για το γράμμα που περιμένουν στο σπίτι από τον στρατιώτη στην Κορέα.

*

*

«Korea» από τους Shirley and Lee και αν και πάλι καταλαβαίνω καλά, πρόκειται περίπου για το γράμμα  που περιμένανε στο προηγούμενο τραγούδι. Όπως είναι φανερό η ανάρτηση έχει εκ μέρους μου και κάτι το υποθετικό σε ορισμένες περιπτώσεις!..

*

*

Θλίβερά νέα από την Κορέα, «Sad News From Korea», τραγουδάει και παίζει με την κιθάρα του ο  Lightnin’ Hopkins, στο κλασικό ύφος που καμιά μουσική μόδα, κι ακόμα και καμία πρόοδος στη μουσική, δεν μπορεί να το ξεπεράσει ή να το κάνει ξεπερασμένο.

*

*

Ακόμα ένα κλασικό «μπλουζ της Κορέας» (Korea Blues) από  τον J. B. Lenoir

*

*

Όπως διαβάζω σε κάποια σχόλια στο διαδίκτυο το τραγούδι του  J. B. Lenoir «I’m In Korea» (που δεν ξέρω αν είναι το ίδιο με το παραπάνω και με απλώς διαφορετικό τίτλο) είχε κυκλοφορήσει το 1953 μαζί με το «Eisenhower Blues» στην πίσω όψη του δίσκου, αλλά (αδιευκρίνιστο το ποιο από τα δυο) «ήταν τόσο αμφιλεγόμενο» ώστε αντικαταστάθηκε από άλλο τραγούδι με τον τίτλο «Tax Paying Blues». Το μπλουζ της πληρωμής των φόρων. [Προσθήκη της επόμενης μέρας: Το αίνιγμα τελικά λύθηκε. Το «αμφιλεγόμενο» ήταν το  «Eisenhower Blues», το οποίο και αντικαταστάθηκε από το  «Tax Paying Blues»  με σχεδόν ίδιους στίχους]. Ας κάνουμε λοιπόν μια θεματολογική παρένθεση και ας το ακούσουμε σαν επίκαιρο που είναι σ’ αυτή την περίοδο των χαρατσιών και της αντιλαϊκής φοροληστείας. Άλλωστε χωρίς αυτή την τελευταία δεν νοείται και ιμπεριαλιστικός πόλεμος.

*

*

1951, Robert Bland w/ Roscoe Gordon and his Orchestra: A Letter From A Trench In Korea, Γράμμα από ένα όρυγμα στην Κορέα.

*

*

Το τρίτο «μπλουζ της Κορέας» (Korea Blues) είναι γαλλόφωνη country από τους Horace Lebleau & the Bar-X Ramblers.

*

*

Και πάλι  από τον J. B. Lenoir, ένα «μπλουζ του Βιετνάμ» (Vietnam Blues) αυτή τη φορά.

*

*

Θα κλείσουμε με το μπλουζ του βετεράνου. Δεν είναι τραγούδι, είναι ομιλία. Για το ρατσισμό που χρησιμεύει σαν όπλο των ιμπεριαλιστικών πολέμων, όπλο πιο χρήσιμο από τα τανκς (που χρειάζονται οδηγό…) και τα βομβαρδιστικά (που χρειάζονται πιλότο…),  για την εργατική τάξη που σκοτώνει και σκοτώνεται για τον έλεγχο των παγκόσμιων αγορών από μια χούφτα πλουτοκράτες, για να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, για την «εχθρικό» λαό με τον οποίο έχουμε περισσότερα κοινά από ό,τι με τους δισεκατομμυριούχους της χώρας μας μόνο που κι αυτό ο ρατσισμός το συγκαλύπτει,  για τον πραγματικό εχθρό που δε βρίσκεται στις ξένες χώρες και λαούς αλλά στο σύστημα που διεξάγει κερδοφόρους πολέμους, στις επιχειρήσεις που μας απολύουν για την κερδοφορία τους, στους νοσηλευτικούς ομίλους που μας αρνούνται την περίθαλψη για την κερδοφορία τους, στις τράπεζες που μας παίρνουν τα σπίτια για την κερδοφορία τους, για την οργάνωση και τον αγώνα που μπορούν να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο.

*

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s