Και τη φωτιά και τα λάφυρα τα έβλεπαν και τα βλέπουν

«Έβλεπαν τα λάφυρα, αλλά όχι τη φωτιά», γράφει η χθεσινή «Αυγή», με αφορμή το μακελειό  στο Παρίσι, για το «πλέγμα χωρών» που  «συνεργάστηκε για την ανατροπή του Ασαντ»  και που «αποτέλεσαν τα στηρίγματα των τζιχαντιστών».

Και σχολιάζει σήμερα σωστά ο Ριζοσπάστης (από οπου και τα παραπάνω αποσπάσματα):

«Τώρα το κατάλαβαν; Οταν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, από το 2011, τότε με δηλώσεις της Ρ. Δούρου, αλλά και το 2013, ως υπεύθυνης Εξωτερικής Πολιτικής, καλούσε το διεθνή παράγοντα, δηλαδή τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, να επέμβει στρατιωτικά για να ανατρέψει το σφαγέα, όπως έλεγαν, Ασαντ, ποιον υπηρετούσε; Αλλά, πάλι, τη μισή αλήθεια λένε, αφού δε στήριξαν απλά αυτές οι δυνάμεις τους τζιχαντιστές, είναι αυτές που τους δημιούργησαν, τους οργάνωσαν, τους εκπαίδευσαν και τους εξόπλισαν. Γιατί το κρύβουν και δεν το λένε; Μήπως επειδή είναι σύμμαχοί τους; `Η νομίζουν ότι γράφοντας τώρα αυτά, «ρίχνουν στάχτη στα μάτια» για να καθησυχάσουν, όταν έχουν δηλώσει σε όλους τους τόνους έτοιμοι, μέσω ΝΑΤΟ και ΕΕ, να συνδράμουν σε κάθε ιμπεριαλιστική ενέργεια στην περιοχή;»

Πέρα από αυτά, όμως, που εντοπίζει το σχόλιο του Ριζοσπάστη, αποτελεί νομίζω χαζοπρεπή αφέλεια το να υποστηρίζει κανείς ότι οι ιμπεριαλιστικές χώρες, ή αλλιώς το «πλέγμα κρατών», είναι τόσο αφελείς οι ίδιες, ώστε ενώ έβλεπαν τα λάφυρα δεν έβλεπαν, δήθεν, και τη φωτιά… Αν είναι δυνατόν!

Κι αν είναι, επίσης, δυνατόν, να θεωρείται αίνιγμα το πώς το «πλέγμα κρατών» έβλεπε και τα λάφυρα και τη φωτιά αδιαφορώντας για τη δεύτερη προς χάρη των πρώτων… Αν κανείς το θεωρεί «αίνιγμα» αυτό, η λύση του βρίσκεται στο ότι για τους εκμεταλλευτές οι άνθρωποι, οι λαοί, «δικοί τους» και «ξένοι», είναι στοιχείο αναλώσιμο, στοιχείο αξιοποιήσιμο: είτε με τη ζωή τους καταναλωνόμενη παραγωγικά για  τη συσσώρευση των κερδών τους, είτε με το θάνατό τους: σαν πρώτη ύλη για τις «έξυπνες βόμβες» τις οποίες επενδύουν στους ληστρικούς ανταγωνισμούς και πολέμους τους.

Τώρα, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, ο Ολάντ έκανε λόγο για «πράξη πολέμου»… Προφανώς δεν ανακάλυψε την Αμερική. Ανακάλυψε απλώς ένα πρόσχημα, και μάλιστα πρόσχημα εύσχημο -όσο άσχημη κι αν είναι η πραγματικότητα που το παρέχει αυτό το πρόσχημα- για να χαρακτηρίσει «πόλεμο» την αναβάθμιση του πολέμου που διεξάγει το γαλλικό κράτος με τους  «συμμάχους» του εδώ και δεκαετίες.

Για «πράξη πολέμου» έκανε λόγο ο Ολάντ…

Τα ίδιο και ο Μπους το 2001.

Το ξέχασε ο Ολάντ ότι από το 2001 η Γαλλία, μαζί με όλο τον ΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλιστικό συνασπισμό και τους περιφερειακούς τους «συμμάχους», διεξάγει τον λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας»;

Το έχει ξεχάσει ότι από τότε -και για όποιον ακόμα δεν το έχει συνειδητοποιήσει- έχουν περάσει δεκατέσσερα (14) ολόκληρα  χρόνια πολέμου στο Αφγανιστάν, για την ακρίβεια: πολέμου και συναλλαγής, ταυτόχρονα, μεταξύ των εμπολέμων μερών και μεταξύ των κρατών που βρίσκονται πίσω από τα εμπόλεμα μέρη, καθώς πόλεμος και συναλλαγή ταυτόχρονα είναι κάθε ιμπεριαλιστικός πόλεμος που σέβεται τον εαυτό του;

Στα 14 χρόνια που διαρκεί ήδη αυτός ο ψευδεπίγραφος πόλεμος «κατά της τρομοκρατίας», με αφετηρία την επιδρομή για  τη «σύλληψη του Οσάμα Μπιν Λάντεν» – του «πρώην συμμάχου» των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ- στο Αφγανιστάν, έχουν πραγματοποιηθεί σαν «επεισόδιά» του οι επιδρομές εναντίον του Ιράκ και της Λιβύης, η καταστροφή του εθνικού σχηματισμού αυτών των δυο χωρών,  καταστροφή που σχεδιασμένα ενίσχυσε (απογείωσε θα ήταν πιο κατάλληλη λέξη) τον υποτιθέμενο «εχθρό» της 14ετούς «αντιτρομοκρατικής» εκστρατείας. Έχουν πραγματοποιηθεί και συνεχίζουν να πραγματοποιούνται (με πρωτοπόρο τη Γαλλία που ανακάλυψε μόλις προχθές κάποια «πράξη πολέμου») οι ιμπεριαλιστικές επιδρομές και επεμβάσεις στην Αφρική. Έχουν πραγματοποιηθεί απόπειρες ανοιχτής πολεμικής επέμβασης κατά της Συρίας. Εναντίον της Συρίας διεξάγεται εδώ και χρόνια η ιμπεριαλιστική επέμβαση της «δύσης» και των «ανατολικών» της «συμμάχων». Μια ιμπεριαλιστική επέμβαση δι’ αντιπροσώπων μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται -στις πρώτες-πρώτες θέσεις- οι «θεσμικοί εχθροί», που χάρη στον πόλεμο της «δύσης» εναντίον του «καθεστώτος Άσαντ» (και στην πραγμαικότητα εναντίον των βάσεων της εθνικής υπόστασης της Συρίας κατά τα πρότυπα του Ιράκ κι της Λιβυης) προχώρησαν στην εδαφική τους επέκταση στην περιοχή, σηματοδοτώντας μια επέκταση του πεδίου στο οποίο διεξάγεται αυτός ο δίχως χρονικά όρια ιμπεριαλιστικός πόλεμος.

Δεν ανακάλυψε τον πόλεμο ο Ολάντ με το να κάνει λόγο για «πολεμική πράξη». Διακήρυξε απλώς, με αυτά τα λόγια, την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου που ήδη διεξάγει και η χώρα του, τη συνέχιση της διεξαγωγής του σε νέες βαθμίδες, με νέες μορφές.

Αυτού του πολέμου που αποσκοπεί στη διανομή των «λαφύρων», στη διανομή ολόκληρων περιοχών της γης μεταξύ των κρατών που συγκροτούν αυτό το «πλέγμα» το συμμαχικό και ανταγωνιστικό ταυτόχρονα…  Σύμμαχοι και εχθροί ταυτόχρονα, πότε κατά του «καθεστώτος Άσαντ», πότε «εναντίον της τρομοκρατίας», πότε συμφωνώντας και συμμαχόντας και πότε διαφωνώντας και ανταγωνιζόμενοι σκληρά για τις διευθετήσεις της ληστρικής «λαφυραγώγησης» στην οποία αποσκοπεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμός τους. Του οποίου πολέμου οργανικό μέρος είναι και το «ΙΚ» με όλα τα συστατικά στοιχεία που το συγκροτούν:

Παράγωγο προϊόν της, από τα παλιά, υπηρεσιακά ελεγχόμενης κατασκευής του «δικτύου των ισλαμιστών» που χρησιμοποίηθηκε εναντίον της ΕΣΣΔ. Παράγωγο προϊόν της επίσης υπηρεσιακά ελεγχόμενης «εκκαθάρισης», μέσω του πολέμου, αυτού του δικτύου και της, μέσω αυτής, αναδιοργάνωσής του. Παράγωγο προϊόν των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων τμημάτων των αστικών τάξεων χωρών της περιοχής που του παρέχουν οικονομική και οργανωτική στήριξη. Παράγωγο προϊόν του ίδιου του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της αντίδρασης λαϊκών δυνάμεων απέναντι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της «δύσης», προορισμένο  οργανωτικά, ιδεολογικά, πολιτικά να διοχετεύσει αυτή την αντιδραση και σε ιστορικά αντιδραστική κατεύθυνση, προορισμένο να την διοχετεύσει και να την συγκρατήσει «στην καθορισμένη ταξική τροχιά». Προορισμένο να επιτελέσει ρόλο «καταλύτη» του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού/πολέμου για τη «αναδιαμόρφωση»-διάλυση-διανομή της περιοχής, στην οποία διανομή διεκδικεί ταυτόχρονα, για λογαριασμό του και για λογαριασμό των αστικών δυνάμεων της περιοχής που το ενισχύιουν,  το δικό του ληστρικό μερίδιο.

Αυτό που έζησε ο γαλλικός λαός αποτελεί, πολύπλευρα, αποτέλεσμα του  ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για τα «ποσοστά», για χάρη των οποίων και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός επιδιώκει τη (μέσω και των «τζιχαντιστών») διάλυση και της Συρίας. Για χάρη των οποίων ποσοστών, επίσης, άρχισε να βομβαρδίζει «θέσεις τζιχαντιστών», από τη στιγμή που η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας εναντίον τους είχε ως συνέπεια την αχρήστευση της ως τότε προσχηματικής αξιοποίησής τους από τη «δύση» και τους «συμμάχους» της, και κατέστησε το «βομβαρδισμό θέσεων τζιχαντιστών»  την κύρια «μορφή πάλης» όλων των εμπλεκόμενων για τα «ποσοστά»…

«Ο πόλεμος παρατείνεται και απειλεί να εξελιχθεί σε ολόκληρη «εποχή» πολέμου!», έγραφε το 1916 ο Λένιν για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και όπως και τότε έτσι και σήμερα η έξοδος από τον πόλεμο, και από την εποχή πολέμου που προοιωνίζονται οι εξελίξεις,  βρίσκεται στον ίδιο δρόμο,  σε αυτόν και μόνο σε αυτόν: Οι 72 μέρες της κομμούνας και τα 72 χρόνια του Οκτώβρη είναι, μπροστά στην καπιταλιστική  κρίση και τις συνέπειές της εσωτερικά και διεθνώς, επίκαιρα όσο ποτέ.

«Δεν γίνεται»;

Πολύ καλά, τότε απλώς δεν υπάρχει έξοδος.

Κατά τα άλλα τα ίδια: Ο δρόμος αυτός περνά άλλωστε μέσα από τα γνωστά και τα καθημερινά, μέσα από την πάλη των εργαζομένων για την υπεράσπιση των οικονομικών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων τους που τους τα αρνείται η κάθε διαχείριση είτε της καπιταλιστικής κρίσης είτε της καπιταλιστικής ανάπτυξης, μέσα από την πάλη για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ), μέσα από την  λαϊκή πάλη την ήδη αποδεσμευμένη από αυτούς, μέσα από την ταξική προλεταριακή διεθνιστική αλληλεγγύη με τους λαούς που παλεύουν στους  ίδιους δρόμους, με τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ενάντια στο ρατσισμό, το φασισμό και την καπιταλιστική εκμετάλλευση, μέσα από την ανατροπή της εκμεταλλευτικής εξουσίας στην ίδια μας τη χώρα.

οχι-επανενταξη-ΝΑΤΟ-01

20 Οκτωβρίου 1980, διαδήλωση ενάντια στην επανένταξη, εκείνη τη μέρα, στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. «ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΑΤΟ» είναι το σύνθημα του πανό στη δεξιά πλευρά της φωτογραφίας. Το ίδιο σύνθημα αντηχούσε από τα στόματα των διαδηλωτών στη διάρκεια της κινητοποίησης.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s