Τουρισμός και υδρογονάνθρακες (ή τι να γίνουμε τέλος πάντων)

Μπροστά στην αθλιότητα αυτού που είμαστε έχουν πέσει πολλές ιδέες για το τι να γίνουμε, να ξεφύγουμε. Στη λίστα των σχετικών ιδεών την τιμητική τους έχουν οι σκανδιναβικές χώρες: Σουηδία,  Φινλανδία, Νορβηγία, Δανία βρίσκονται σίγουρα στις πρώτες θέσεις του top 10 των προτιμήσεων αλλά δε λείπουν κι άλλες ιδέες (αρκετά ευφάνταστες  και σοφιστικέ μερικές από αυτές). Από την άλλη πλευρά ξέρουμε και το τι να μην γίνουμε: Λ.χ. ο Τσίπρας στις ΗΠΑ βεβαίωνε ότι δεν θα γίνουμε «μια νέα Βόρεια Κορέα» αλλά και ο πατήρ Μητσοτάκης πριν τις εκλογές του 2012 διακήρυσσε ότι «μια Βόρεια Κορέα» δεν χωρά στα Βαλκάνια. Επίσης, τελικά ούτε «μια απομονωμένη Κούβα της Μεσογείου» θα γίνουμε: ο ΣΥΡΙΖΑ παρά  τους αρχικούς του προβληματισμούς  (της λεκτικής φτήνιας που ενδημεί στους κόλπους του βέβαια) προτίμησε το τρίτο μνημόνιο. Αναμενόμενο.

Φιλοσοφούμε μετά μαλακίας ή παίζουμε την κολοκυθιά; «Να γίνουμε Σουηδία». «Και γιατί να γίνουμε Σουηδία;» «Αμ τι να γίνουμε;» «Να γίνουμε, ξέρω γω, Δανία».  «Και γιατί να γίνουμε Δανία;» «Αμ τι να γίνουμε;»

Εν πάση περιπτώσει τώρα ξέρουμε:

Θα εμπορευτούμε την φοβερή (όντως) γεωστρατηγική μας θέση, θα γίνουμε διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων, θα στηριχτούμε στην «βαριά μας βιομηχανία» τον τουρισμό και θα κολυμπήσουμε στους υδρογονάνθρακες μας.

Κρίνοντας από τα δυο τελευταία, τον τουρισμό και τους υδρογονάνθρακες δεν αποκλείεται να γίνουμε Χαβάη και Νιγηρία ταυτόχρονα: Ως Χαβανέζοι θα μπορούμε αφενός να υποδεχόμαστε τα κρουαζιερόπλοια ντυμένοι με αχυρένιες φουστίτσες στεφανώνοντας τους τουρίστες με άνθινα στεφάνια και, αφετέρου, να αποκτήσουμε (όπως η σημερινή Χαβάη) το δικό μας μεσογειακό ρεκόρ σε αριθμό αστέγων και τεντουπόλεων: το εύκρατό μας κλίμα το επιτρέπει. Αλλά και ως Νιγηριανοί θα μπορούμε πλέον να ορμάμε με τρυπάνια στους αγωγούς των υδρογονανθράκων να γεμίσουμε με πετρέλαιο κανέναν τενεκέ («βενζίνες και πετρέλαια εμείς τα κυνηγάμε») να τον πουλήσουμε στο Σχιστό αν στο μεταξύ δεν μας έχουν γαζώσει με πολυβολα οι φρουροί των εγκαταστάσεων ή δεν έχουμε εκραγεί  λόγω της διαρροής.

Όσο για τα άλλα δυο (διαμετακομιστικό κέντρο και γεωστρατηγική θέση) μπορούμε να γίνουμε και μπάτε σκύλοι αλέστε (ή άνθρωποι που βλέπουνε τα τρένα να περνούν) για το πρώτο, και κόμβος συγκέντρωσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών (ποντάροντας πάνω στην κουβέρτα των εναλλαγών τους με τις πρόσκαιρες ενδοϊμπεριαλιστικές συμμαχίες) για το δεύτερο.

Με δυο λόγια θα γίνουμε «Νέα Ελλάδα» τελικά, ένα νέο υβριδικό μοντέλο («να γίνουμε ξέρω γω καμπουρογαμόσαυρος»)  που η μορφή του δεν εξαρτάται από την ικανότητα ή την ανικανότητα των πολιτικών αλλά από τη θέση που μας επιφυλάσσει ο διεθνής καπιταλιστικός καταμερισμός. Εφόσον φυσικά δεν πραγματοποιήσουμε τη δική μας Έξοδο από αυτόν με τη δύναμη της λαϊκής πάλης.

Καλή μας χρονιά.

Advertisements

One Comment on “Τουρισμός και υδρογονάνθρακες (ή τι να γίνουμε τέλος πάντων)”

  1. Ο/Η nikosms λέει:

    Οπως ελεγε ο Η. Πετροπουλος (αν δεν κανω λαθος, παραφραζω εν μερει) για αναπτυξη με αποκλειστικη βαση τον τουρισμο: «Οι καποτες σας ειναι το μελλον μας»


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s