Χαίρομαι…

Από τις μέρες ακόμα που «το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ», από τις μέρες του  Αυγούστου που η κυβέρνηση έφερε στη βουλή το 3ο μνημόνιο, μέχρι και σήμερα, οι «εσωτερικές άμυνες» όσων ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε τις ελπίδες και προσδοκίες τους, τους οδηγούν σε μια ιδιότυπη γραμμή αναδίπλωσης:

Οι στερεοτυπικές ιδεολογικές άμυνες του τύπου «χωριστές συγκεντρώσεις», «ενότητα της αριστεράς», «κυβερνητική συνεργασία» κλπ, έχουν δώσει τη θέση τους σε μια ψυχολογίζουσα γραμμή διαχωρισμού απέναντι σε αυτούς που «χαίρονται» για την κατάρρευση της συριζαϊκής σαπουνόφουσκας περί «σχισίματος των μνημονίων χωρίς όμως μονομερείς ενέργειες, με συμφωνία των εταίρων κλπ κλπ».

«Δεν είναι όμως σωστό να χαίρεστε», για την «αποτυχία» του ΣΥΡΙΖΑ, σου λένε, κι εκεί όχι μόνο τελειώνει κάθε συζήτηση, αλλά ενδεχομένως προκαλούνται και εριστικές αντιδράσεις απέναντι σ’ αυτού του είδους την «κριτική» που μόνο ένας θεός θα μπορούσε να ξέρει σε τι διαφέρει από την απλή ψυχολογική αστυνόμευση: «Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϋδιστές ναρθούν στην εξουσία», που τραγουδούσε πριν 35 χρόνια κι ο Σαββόπουλος –  άλλος κι αυτός! Από την απαίτηση για «ενότητα των αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων», λοιπόν, στην απαίτηση για ενότητα των δυνάμεων της λύπης, της θλίψης, της κατάθλιψης που διαφημίζει και η τηλεόραση – μια που έφαγα εγώ το κέρατο φόρα κι εσύ ένα κέρατο στο κεφάλι σου να κάτσουμε να κλαίμε παρέα.

Ας παρακάμψουμε λοιπόν, για ν’ αποφύγουμε την εμπλοκή σε εριστικά αδιέξοδα, το στοιχείο της ψυχικής αστυνόμευσης (χαίρεσαι; – πώς τολμάς;), ας παραλείψουμε ν’ αντιμετωπίσουμε τον συνομιλητή μας σαν χωροφύλακα των συναισθημάτων μας και ας μιλήσουμε με μια παραβολή:

Ήταν λέει κάποτε δυο και μιλάγανε για έναν τρίτο. Ο ένας επέμενε: Είναι φίλος μας, να τον κάνουμε παρέα. Ο άλλος του απαντούσε: Δεν είναι φίλος μας, είναι εχθρός μας, εύχομαι να διαψευστώ, αλλά θα μας τη φέρει από πίσω. Ο πρώτος θύμωνε: «Αφού δεν έχεις νέα ευχάριστα να πεις, καλύτερα να μη μας πεις κανένα». Και περνούσαν τα χρόνια. Ώσπου το πλήρωμα του χρόνου έφτασε κι αποδείχτηκε ότι ο «φίλος» δεν είναι φίλος.  Τι πιο φυσικό τώρα από το να λυπάται ο ένας για τη διάψευσή του και να χαίρεται ο άλλος που – τουλάχιστον – έφτασε όλο αυτό το αρρωστημένο κεφάλαιο της ιστορίας στο τέλος του, που έφτασε επιτέλους στο τέλος της μια εξαπάτηση μακράς διαρκείας…

Μπούφο, δεν είναι η δική μου χαρά αυτή που έκανε τον Τσίπρα να φέρει 3ο μνημόνιο και εφαρμοστικούς νόμους, είναι η πολιτική ξεπλύματος και ανανέωσης του ευρωμονόδρομου των μονοπωλίων, κι είναι κι η δική σου στήριξη σ’ αυτή την πολιτική: Οι δικές σου αυταπάτες για τις οποίες κανείς δε σου ζητά αποζημίωση, στο κάτω-κάτω της γραφής.

Οι δικές σου αυταπάτες, τις οποίες ο «αρχηγός» τις οικειοποιείται σαν «δικές του» για να ενοχοποιήσει εσένα και να αποενοχοποιηθεί αυτός: «Δεν μπορείτε όμως να με κατηγορήσετε για εξαπάτηση, αλλά μόνο για αυταπάτες», λέει και ξαναλέει κάθε φορά που φέρνει νέα αντιλαϊκά μέτρα, υποδεικνύοντάς μας τώρα όχι μόνο πότε θα νιώθουμε χαρά και πότε θα νιώθουμε λύπη αλλά και για τι «μπορούμε να τον κατηγορήσουμε», για ν’ αντικαταστήσει τις δικές σου αυταπάτες με τον «ρεαλισμό» της υποταγής, για να σε εξαπατήσει ξανά.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s