είτε αντιδραστική είτε απραγματοποίητη…

Είτε αντιδραστική είτε απραγματοποίητη.

Με αυτές τις λέξεις χαρακτήριζε πριν 100 χρόνια (1915) ο Λένιν μια υποθετική ιμπεριαλιστική ένωση των «Πολιτειών της Ευρώπης».

100 χρόνια μετά η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχαν και έχουν την ευκαιρία να επιβεβαιώνουν έμπρακτα την αντιδραστικότητά της στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους όπου πρωτοστατεί και συμμετέχει, στη διαρκή και αδιάλλειπτη επίθεσή της – επίθεση του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου – κατά των δικαιωμάτων τους, στην καθημερινή τους πείρα από τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» που μέρα τη μέρα καθιστούν όλο και πιο εχθρικό απέναντι στους λαούς το εκ γενετής αντιλαϊκό «ευρωπαϊκό κεκτημένο».

Η καπιταλιστική κρίση, οι αντιθέσεις μεταξύ κρατών της ΕΕ τις οποίες η καπιταλιστική κρίση έφερε στην επιφάνεια, η ίδια η ευρω-ενωσιακή διαχείριση των επιπτώσεων της καπιταλιστικής κρίσης, αναδεικνύουν με διάφορους τρόπους αυτό που μονολεκτικά αναδεικνύεται  και από το βρετανικό δημοψήφισμα και το αποτέλεσμά του… Αναδεικνύουν τα συστατικά του άλλου σκέλους της διάζευξης: είτε απραγματοποίητη

Ή με άλλα λόγια: και αντιδραστική και απραγματοποίητη…

Κι όσο αυτό το «απραγματοποίητο» της ΕΕ δεν αποτελεί καρπό του αγώνα των εργαζομένων ενάντια στην αντιδραστικότητά της, όσο αποτελεί καρπό αντιθέσεων ανάμεσα στους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, άλλο τόσο κι αυτό το «απραγματοποίητο» θα αναδεικνύει τα δικά του αντιδραστικά χαρακτηριστικά: Άλλο τόσο θα αποτελεί πέρασμα από το συνεταιρισμό των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και κρατών για τις σφαίρες επιρροής στον ανταγωνισμό των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και κρατών για τις σφαίρες επιρροής. Πέρασμα από μια «προσωρινή συμφωνία ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη» – όπως έγραφε ο Λένιν δυο χρόνια πριν από την ίδρυση του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας – στην επιχείρηση κατάπνιξης του ταξικού, σοσιαλιστικού, κομμουνιστικού εργατικού κινήματος ανάμεσα στις μυλόπετρες των καπιταλιστικών και κρατικών ανταγωνισμών.

Η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, οι λαοί και η νεολαία των χωρών της Ευρώπης δεν έχουν επομένως κανένα λόγο, κανένα συμφέρον «ουδετερότητας» απέναντι στο απραγματοποίητο ή το πραγματοποιήσιμο μιας εξ ορισμού, εκ γενετής και δια βίου αντιδραστικής ένωσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και ιμπεριαλιστικών κρατών.

Αντίθετα έχουν κάθε λόγο  να πραγματοποιήσουν το απραγματοποίητο οι ίδιοι… Σαν δικό τους έργο.

Απεγκλωβίζοντας την πολιτική συνείδηση και δραστηριότητά τους από «συμπτωματικές» και «συνώνυμες» επιλογές τμημάτων και πολιτικών δυνάμεων της αστικής τάξης, οικοδομώντας το ριζοσπαστικό – αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο της πολιτικής συνείδησης και δραστηριότητάς τους, αντιτάσσοντας απέναντι στις ενώσεις των εκμεταλλευτών και το σύστημα της εκμετάλλευσης την οργάνωση και την πάλη τους  ως την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την εργατική – λαϊκή εξουσία.

 

 

 

 

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s