μια οφειλόμενη επεξήγηση

Έγραφα στην προηγούμενη ανάρτηση:

Το «69» σαν ερωτική στάση είναι απολαυστική, λένε αυτοί που ξέρουν, εν τούτοις η τοποθέτηση των δυο σωμάτων σε διαμετρικά αντίθετες στάσεις καθιστά τον  ερωτικό σχηματισμό «69» στείρο.

Πράγμα που μπορεί μεν σε ορισμένες περιπτώσεις να αποτελεί ερωτικό πλεονέκτημα, όμως η πολιτική στειρότητα δεν αποτελεί πλεονέκτημα της πολιτικής αντιπαράθεσης, εκτός αν πρόκειται για την κλασική «δικομματική αντιπαράθεση» και εκτός επίσης, ευρύτερα, αν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση που αποσκοπεί στην ίδια της την στειρότητα, όμως θεωρητικά δεν μιλάμε για αυτές τις περιπτώσεις.

Η ίσως «άκομψη» παρομοίωση δίνει την εντύπωση εξίσωσης των δυο πλευρών, η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική:

Το ότι αυτού του είδους η αντιπαράθεση είναι στείρα και άγονη, κάνει μεγαλύτερες τις ευθύνες  – όπου αυτές υπάρχουν – για τον εγκλωβισμό της πολιτικής αντιπαράθεσης σε αυτά τα στείρα και άγονα δηλαδή επιζήμια πλαίσια.

Φαίνεται ότι οι επιθέσεις «ενότητας, φιλίας και συνεργασίας» είναι νόμισμα με δυο όψεις. Η μία όψη, η «ληγμένη», αυτή που βρίσκεται στο καλάθι των αχρήστων, υποψήφια για ανακύκλωση, δεν ήταν παρά αναζήτηση συνενόχων για το 3ο μνημόνιο.

Στην άλλη όψη οι εκκλήσεις «ενότητας» συνοδεύονται από ανικανότητα τήρησης στην πράξη  στοιχειωδών κανόνων και αρχών αναγκαίων όχι για συναγωνιστικές σχέσεις αλλά για την απλή πολιτική συνύπαρξη στο πλαίσιο των διαδικασιών του μαζικού κινήματος.

Όσο έχουν έτσι τα πράγματα, το συμπέρασμα θα είναι ότι και οι δυο όψεις του νομίσματος διέπονται από την ίδια «στοχοπροσήλωση». «Στοχοπροσήλωση» τέτοια που συγκεντρώνει γύρω της διάφορες ετερόκλητες αφετηρίες, στοχοπροσήλωση ικανή να θρέψει αρκετά φίδια στον κόρφο της.

Δεν έχει νόημα να τα αρνηθεί αυτά όποιος τον θίγουν.

Και αντίστροφα, αυτά δεν συνιστούν, κατά τα άλλα, κανενός είδους πολιτική απολογητική. Πράγμα για το οποίο κανείς δεν έχει και λόγο να θίγεται.

Απλά, τα πράγματα θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Αυτό είναι όλο. Και δεν θα απαιτούνταν γι’ αυτό καμιά «ενωτική» προμετωπίδα. Θα αρκούσε η τήρηση, απ’ όλους, ορισμένων στοιχειωδών αρχών απαραίτητων για την απλή πολιτική συνύπαρξη στο πλαίσιο των διαδικασιών του μαζικού κινήματος. Διαφορετικά υπάρχει και η κινούμενη άμμος, κι ας τη διεκδικήσει αυτήν όποιος θέλει «για τον εαυτό του».

Δεν έχει νόημα παραπέρα «θεωρητικοποίηση», τουλάχιστον ως αυτό το σημείο…

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s