Αναμένοντας το φως της προκήρυξης πάλι

Για να δούμε… Θα τα λέει καλά; Ο λόγος βέβαια για την πρωινή έκρηξη βόμβας και τους πολυβολισμούς στο Εφετείο Αθηνών.  Που καθώς φαίνεται, για κάποιους, καθαυτή σαν ενέργεια δεν σημαίνει τίποτα, οπότε και απαιτείται «η προκήρυξη» που με τον όποιο βερμπαλισμό της θα προσθέσει σε αυτό το «τίποτα» την υποτιθέμενη νοηματοδότησή του.

Διότι ενδεχομένως η προκήρυξη μπορεί πχ να υπερασπίζεται τα ναζιστικά εγκλήματα που εκδικάζονται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων… Μπορεί να καταδικάζει τον Πρόεδρο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και την Ένωση Διοικητικών Δικαστών για τις θέσεις που εξέφρασαν εναντίον του περιορισμού του δικαιώματος της απεργίας. Ή μπορεί να καταγγέλει τους δικαστές και να τάσσεται υπέρ της κυβέρνησης, στην μεταξύ τους «βεντέτα». Ίσως πάλι να έχει τίτλο, η προκήρυξη, «κάτω τα τα χέρια απ’ τον Σημίτη», με αφορμή τις 14 συναντήσεις του με τον Χριστοφοράκο, που κατέθεσε η γραμματέας του τελευταίου επίσης στο Τριμελές Κακουργημάτων.

Έλα όμως που ακόμα κι αν ήταν αυτοί, ή άλλοι παρόμοιοι, οι στόχοι της βομβιστικής ενέργειας, το αναμενόμενο είναι ότι η προκήρυξη θα ντύσει το «μήνυμα» με προβιά κόκκινη, με λόγια φτηνά, διαλεγμένα από το διαδικτυακό σουπερμάρκετ, πασπαλισμένα με διαστρεβλωμένα ιδεολογήματα και σύμβολα, «θεμελιωμένα» στο έδαφος των λαϊκών προβλημάτων τα οποία ούτως ή άλλως τα διαλαλούν και τα καθημερινά τηλεοπτικά φερέφωνα φτάνει να διατηρούν τον άνθρωπο σε θέση τηλεθεατή παθητικοποιημένου και τρομοκρατημένου, στον οποίο στόχο συγκλίνει ήδη η πρωινή έκρηξη και θα συγκλίνει και η αναμενόμενη προκήρυξη μέσω του τιποτένιου βερμπαλισμού της…

Έλα όμως που ακόμη και στην περίπτωση της «γνησιότητας» των προθέσεων, για την οποία «γνησιότητα» μόνοι αρμόδιοι να αποφανθούν είναι τα μέντιουμ κι οι χαρτορίχτρες, η πρωινή έκρηξη στο Εφετείο δεν θα μετρήσει στα αποτελέσματά της ούτε έναν και μοναδικό άνθρωπο που εξαιτίας της θα κινητοποιηθεί στην οργανωμένη μαζική πάλη για την υπεράσπιση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων. Και, αντίθετα, θα μετρήσει στα αποτελέσματά της, έναν νέο κύκλο φιλολογίας για την «αναγκαία» ένταση της καταστολής ενάντια σε αυτήν την πάλη, για την «αναγκαία» θωράκιση των μηχανισμών καταστολής και ελέγχου της καθημερινής ζωής του λαού.

Όπως ήδη, άλλωστε, μετρά στα αποτελέσματά της την φιλολογία περί της «δημοκρατίας» που «δεν τρομοκρατείται», που δεν οπισθοχωρεί από το «δικαίωμά» της να τσαλαπατά τη ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας  για τα συμφέροντα της χούφτας των εκμεταλλευτών της κοινωνικής εργασίας, των μονοπωλητών του κοινωνικού πλούτου.

Θα το ξαναπούμε: άλλο οι μορφές της λαϊκής πάλης, κι άλλο οι μορφές της ιδεολογικής και πολιτικής χειραγώγησης του λαού, ό,τι χρώμα προβιά κι αν φοράνε οι τελευταίες,  όσος κι αν είναι ο βερμπαλισμός στον οποίο αναλώνονται για να «πείσουν».

Advertisements

One Comment on “Αναμένοντας το φως της προκήρυξης πάλι”


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s