ΝΑΤΟ και ΕΕ: Το μόνο σαφές μεταξύ των «ασαφειών» της συμφωνίας Τσίπρα – Ζάεφ

ΑΡΘΡΟ 2

…. α. Το Δεύτερο Μέρος [σ.σ. ΠΓΔΜ] θα επιδιώξει ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ υπό το όνομα και της ορολογίες του Άρθρου 1 της παρούσης Συμφωνίας. Η προσχώρηση στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα λάβει χώρα υπό το ίδιο όνομα και ορολογίες.

β. Με τη λήψη της γνωστοποίησης της κύρωσης της παρούσας Συμφωνίας από το Κοινοβούλιο του Δεύτερου Μέρους, το Πρώτο Μέρος [σ.σ. Ελλάδα] χωρίς καθυστέρηση:

(i) θα γνωστοποιήσει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της ΕΕ ότι υποστηρίζει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων του Δεύτερου Μέρους στην ΕΕ υπό το όνομα και τις ορολογίες του Άρθρου 1 της παρούσας Συμφωνίας.

(ii) θα γνωστοποιήσει στο Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ ότι υποστηρίζει να απευθυνθεί από το ΝΑΤΟ προς το Δεύτερο Μέρος πρόσκληση προσχώρησης. Η εν λόγω υποστήριξη εκ μέρους του Πρώτου Μέρους τελεί υπό τους όρους, πρώτον, της έκβασης δημοψηφίσματος συνάδουσας με την παρούσα Συμφωνία, εάν το Δεύτερο Μέρος αποφασίσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος και, δεύτερον, της ολοκλήρωσης των συνταγματικών τροποποιήσεων, που προβλέπονται στην παρούσα Συμφωνία. Με τη λήψη της γνωστοποίησης από το Δεύτερο Μέρος αναφορικά με την ολοκλήρωση όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών του για τη θέση σε ισχύ της παρούσας Συμφωνίας, περιλαμβανομένου ενδεχόμενου εθνικού δημοψηφίσματος με έκβαση συνάδουσα με την παρούσα Συμφωνία και με την ολοκλήρωση των τροποποιήσεων στο Σύνταγμα του Δεύτερου Μέρους, το Πρώτο μέρος θα κυρώσει το Πρωτόκολλο προσχώρησης του Δεύτερου Μέρους στο ΝΑΤΟ. Η εν λόγω κυρωτική διαδικασία θα ολοκληρωθεί μαζί με τη διαδικασία κύρωσης της παρούσας Συμφωνίας.

***

Το άρθρο 2 θα ήταν υπεραρκετός λόγος για την καταψήφιση της συμφωνίας Τσίπρα – Ζάεφ, όπως και αν «βαφτιζόταν» η ΠΓΔΜ…

Συμφωνία ένταξης του «Δεύτερου Μέρους» στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ: Αυτό είναι το πραγματικό αντικείμενο της συμφωνίας, και όχι όσα αναφέρονται στην επικεφαλίδα της.

Υπεραρκετός λόγος: όχι βέβαια για το ΝΑΤΟϊκό, Ευρωενωσιακό, καπιταλιστικό πολιτικό «τόξο». Όχι για τους υπηρέτες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των καπιταλιστικών μονοπωλίων. Όχι για τους πολιτικούς διαχειριστές της τρέχουσας ιμπεριαλιστικής στρατηγικής, ούτε για αυτούς που προσφέρονται σαν «εναλλακτικοί» διαχειριστές της είτε σαν διαχειριστές  μιας «εναλλακτικής» ιμπεριαλιστικής στρατηγικής. Αλλά υπεραρκετός λόγος για όσους στέκονται απέναντι στον ιμπεριαλισμό από θέσεις κυριαρχίας των λαών πάνω στις πηγές και τους καρπούς της παραγωγικής τους δραστηριότητας, από θέσεις φιλίας, αλληλεγγύης, κοινής πάλης των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια.

***

Υπεραρκετός λόγος επίσης, ώστε οι «δημιουργικές ασάφειες» που περιλαμβάνει η συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ, να αποτελούν εργαλείο στα χέρια των ιμπεριαλιστών, χρήσιμο στην κάθε περίπτωση όπου για την «λύση» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών  θα χρησιμοποιηθούν οι αντιθέσεις μεταξύ των αστικών κρατών, μεταξύ των «εθνικών» αστικών τάξεών τους. Και δεν έχει νόημα η αντίθετη επιχειρηματολογία υπό τύπο «εκτιμήσεων» για την υπέρτερη ή μη ισχύ του ενός και του άλλου κράτους, για την «υπέρτερη» ή «υποδεέστερη» θέση τους στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα… Μια τέτοια επιχειρηματολογία, εκτός του ότι «παίζει με τις πιθανότητες» (οι οποίες όμως είναι ευμετάβλητες όσο και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί), κατά τα άλλα απλώς αναγνωρίζει την ύπαρξη τέτοιων «ασαφειών»: «Εκτιμά» μεν ότι δεν θα αποτελέσουν παράγοντα «αστάθειας» στο μέλλον, πλην όμως τις αναγνωρίζει…

«Ασάφειες» σημαίνει εν προκειμένω, αναντιστοιχίες μεταξύ όρων της συμφωνίας και όρων της αντικειμενικής πραγματικότητας. Αναντιστοιχίες που δεν επιτρέπουν ούτε καν ταυτολογικούς ορισμούς των εννοιών. Σύμφωνα με μια τέτοια «αδιάσειστη» – μαοϊκού τύπου («λαϊκός στρατός είναι  ο στρατός του λαού») – ταυτολογία, «μακεδονικός λαός είναι ο λαός της Μακεδονίας» και «μακεδονική γλώσσα είναι η γλώσσα της». Στο έδαφος της αντικειμενικής πραγματικότητας, όμως, αυτές οι ταυτολογίες είναι ανίσχυρες. Οι σχετικοί όροι της συμφωνίας δεν αντιστοιχούν στην αντικειμενική πραγματικότητα, η οποία – σημειωτέον – αντικειμενική πραγματικότητα αποτελεί και το θεμέλιο ολόκληρου του θεωρητικού έργου του Λένιν, θεμέλιο – εντός αυτού – και των επεξεργασιών του για την εθνική αυτοδιάθεση, που μόνο κάποιος σαν τον Τσίπρα θα μπορούσε να την αντιλαμβάνεται σαν ένα κάποιο δικαίωμα υποκειμενικού αυτοπροσδιορισμού. Άλλωστε, ένας τέτοιου είδους κατά Τσίπρα «αυτοπροσδιορισμός», την ολοκλήρωσή του τη βρίσκει ως έκφραση του πιο «ακραίου» εθνικισμού: αυτού που στην άλλη πλευρά των συνόρων θα επιδίωκε την εδαφική «αντιστοίχηση» της παραπάνω ταυτολογίας με την αντικειμενική πραγματικότητα, εκείνου που στην από εδώ πλευρά «αυτοπροσδιορίζεται» με κρωγμούς περί «προαιώνιας ελληνικής γης της Μακεδονίας η οποία κατέχεται» και επιδιώκει να τους καταστήσει  επίσημο εθνικό αυτοπροσδιορισμό «μας».

Τέτοιες αλληλοτροφοδοτούμενες επιδιώξεις συντηρούνται με τις «ασάφειες» της συμφωνίας Τσίπρα – Ζαεφ, πράγμα φυσικό βέβαια για μια συμφωνία που ως αντικείμενό της έχει την ένταξη τής ΠΓΔΜ («Βόρειας Μακεδονίας») στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, όχι φυσικό όμως για μια συμφωνία που θα αποσκοπούσε στην εξάλειψη κάθε τέτοιας «ασάφειας» και στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών της περιοχής.

***

Τέτοιες απαράδεκτες και επικίνδυνες θέσεις, περί «προαιώνιας ελληνικής γης της Μακεδονίας, η οποία κατέχεται», είναι «επόμενο» να συμπληρώνονται με κατηγορίες περί «εθνικής προδοσίας», η ανεδαφικότητά τους όμως δεν αναιρεί το ότι οι ίδιες αυτές θέσεις συντηρούνται και τρέφονται από το «παιχνίδι» που επιτρέπει (και που παίζει) η συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ με τις έννοιες του «μακεδονικού» λαού, γλώσσας και «nationality». Η από τέτοιες θέσεις απόρριψη της συμφωνίας (ουσιαστικά, δηλαδή, επειδή δεν αναγνωρίζει ότι η ΠΓΔΜ «είναι ελληνική»), χρησιμοποιείται – αντίστροφα – από τον Τσίπρα σαν «απόδειξη» της ορθότητας των επιλογών του. Εφόσον ο εθνικισμός και στις δυο χώρες τάσσεται για «αντίθετους» (στην πραγματικότητα ταυτόσημους, αντικαθρεφτιζόμενους) λόγους εναντίον της συμφωνίας, «άρα», λέει ο Τσίπρας, η συμφωνία του είναι αυτή που έπρεπε να είναι. Προφανώς και ο εθνικισμός, και στις δυο χώρες, είναι σε θέση να εγκρίνει μόνο τις «λύσεις» που ο ίδιος υποστηρίζει. Και προφανώς η συμφωνία δεν περιλαμβάνει και δεν του προσφέρει αυτές τις «λύσεις». Περιλαμβάνει και του προσφέρει μόνο το υπόβαθρο, δηλ. τη σχετική αναντιστοιχία μεταξύ όρων της συμφωνίας και αντικειμενικής πραγματικότητας, ώστε να διατείνεται – ο εθνικισμός – ότι για την άρση αυτής της αναντιστοιχίας απαιτούνται οι δικές του «λύσεις».

Από την άλλη, η δήθεν απόδειξη της ορθότητας κατ’ επίκληση του «συμψηφισμού» (και της αλληλοαναίρεσης) των «αντιτιθέμενων» αρνήσεων, μια «απόδειξη» χαρακτηριστική της «κεντρώας» ιδεολογικής αντίληψης που αντλεί την δήθεν ορθότητά της από το γεγονός ότι βρίσκεται στο εκάστοτε υποτιθέμενο «κέντρο» της οποιασδήποτε αντιπαράθεσης, – όποια κι αν είναι αυτή, – θα μπορούσε στην πραγματικότητα να χρησιμοποιηθεί για την δήθεν δικαίωση πολλαπλών (οποιωνδήποτε) θέσεων, αφού κάθε θέση, ίσως χωρίς εξαίρεση, μπορεί να αυτοτοποθετειται μεταξύ δυο αντιτιθέμενων (ή και δήθεν αντιτιθέμενων) «άκρων» που ως τέτοια κατά μια πλαστή συνέπεια την επαληθεύουν. Μόνο που οι «ιδέες», και αφετηριακά και σε τελική ανάλυση, δεν επαληθεύονται από τη θέση τους μεταξύ άλλων ιδεών, αλλά από την πιστότητα με την οποία εκφράζουν την αντικειμενική πραγματικότητα. Και εν προκειμένω, η μόνη αντικειμενική πραγματικότητα την οποία η συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ εκφράζει με απόλυτη πιστότητα, είναι η ΝΑΤΟϊκή και Ευρωενωσιακή επέκταση στο έδαφος της ΠΓΔΜ. Όλα τα άλλα, οι «ασάφειές» της, οι αναντιστοιχίες της με την αντικειμενική πραγματικότητα, οι επακόλουθες «διασαφηνίσεις» των ασαφειών της  κ.ο.κ, οφείλονται σε αυτό, αποκτούν «θεσμική» μορφή γι αυτό, συγκλίνουν σε αυτό, υπηρετούν αυτό, και αφομοιώνονται σε αυτό: την ένταξη της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.

***

Η πρόστυχη και επηρμένη, εκ μέρους του Τσίπρα, απευθυνόμενου προς το ΚΚΕ, «επίκληση» (υποβίβαση στο επίπεδο της δικής του χυδαιότητας) των θέσεων του Λένιν για την εθνική αυτοδιάθεση, δηλαδή για το δικαίωμα των εθνών στον σχηματισμό ανεξάρτητου κράτους, υποδηλώνουν – μεταξύ άλλων – και την ιδέα που έχει ο Τσίπρας για το έργο του: χάρη σε αυτόν, -φαίνεται να πιστεύει και να υπαινίσσεται, – το έθνος της γειτονικής χώρας απέκτησε κρατική υπόσταση και πραγμάτωσε το δικαίωμα του στην εθνική του αυτοδιάθεση. Στην πραγματικότητα, η κρατική υπόσταση της γειτονικής χώρας έχει αναγνωριστεί ως τέτοια – ως κρατική υπόσταση – εδώ και πολλά χρόνια στο όνομα της ΠΓΔΜ. Τότε, δηλαδή, που όταν εμφανιζόταν ως ζήτημα ακριβώς αυτό, η «εθνική αυτοδιάθεση», ο πολιτικός χώρος του Τσίπρα συγκαταλεγόταν στους αρνητές αυτού του δικαιώματος, συντασσόμενος με διαφορετικά σενάρια ιμπεριαλιστικής αναδιανομής των Βαλκανίων, τα οποία τότε, – μετά τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, – βρίσκονταν στο προσκήνιο.

Στην πραγματικότητα, επίσης, – παρά την γενική ισχύ του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των εθνών που η άσκησή του ή όχι (όπως και κάθε δικαιώματος) εναπόκειται πάντοτε στα ίδια τα έθνη (όχι ως «κατασκευές» υποκειμενικά «αυτοπροσδιοριζόμενες», αλλά ως αντικειμενικά υφιστάμενοι κοινωνικοί-ταξικοί σχηματισμοί), – η ανεξάρτητη κρατική υπόσταση της ΠΓΔΜ δεν επήλθε παρά σαν προϊόν μιας ιστορικά αντιδραστικής διαδικασίας, του διαμελισμού της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Μιας ιστορικά αντιδραστικής διαδικασίας που συνεχίζεται για την ολοκλήρωση ενός κύκλου της με την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, ο πολιτικός χώρος στον οποίο ανήκει ο Τσίπρας, κατά τη στιγμή που η αντιδραστική διαδικασία διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας βρισκόταν σε εξέλιξη, και την αποδέχθηκε και αντιδραστικά τάχθηκε εναντίον της «εθνικής αυτοδιάθεσης» της ΠΓΔΜ και με τον τρόπο αυτό τάχθηκε υπέρ μιας ταχείας ιμπεριαλιστικής συνέχισης τής τότε εξελισσόμενης διαδικασίας στην οποία επενδύονταν (και επενδύονται) βλέψεις του ελληνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου. Και στη συνέχεια, αφότου τα ιμπεριαλιστικά σενάρια άλλαξαν μορφή και προτεραιότητες, ευρισκόμενα σε μια από τις κορυφώσεις τους εδώ και τώρα, συμβάλλει αποφασιστικά στην ολοκλήρωση ενός μεγάλου κύκλου αυτής της ιστορικά αντιδραστικής διαδικασίας με την συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ που προβλέπει την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, η οποία και διαφημίστηκε, με μια χαρακτηριστική για τον Τσίπρα πολιτικο-ιδεολογική χυδαιότητα, σαν πραγμάτωση, δήθεν, του δικαιώματος εθνικής αυτοδιάθεσης της ΠΓΔΜ.

***

Μέσα σε αυτό ιδίως το πλαίσιο (των κύκλων της μιας και ενιαίας αντιδραστικής διαδικασίας ενσωμάτωσης της περιοχής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, των «ασαφειών» και «αναντιστοιχιών» που με τη συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ αφομοιώνονται σε αυτή τη διαδικασία και αυτά τα σχέδια), ακόμα και η αντικατάσταση του ονόματος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας από το όνομα της «Βόρειας Μακεδονίας» σηματοδοτεί συμβολικά – και όχι μόνο – τον σταθμό ανάμεσα στην ολοκλήρωση ενός αντιδραστικού κύκλου και την αφετηρία ενός επόμενου. Το όνομα της ΠΓΔΜ, με το οποίο η Γιουγκοσλαβική Μακεδονία απέκτησε την κρατική της υπόσταση, σηματοδοτούσε την (πρώην) Γιουγκοσλαβία. Το όνομα με το οποίο ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός επεκτείνεται στα Δυτικά Βαλκάνια σηματοδοτεί την (πρώην) ΠΓΔΜ. Με τον εθνοτικό προσδιορισμό «Γιουγκοσλαβική» και «Πρώην Γιουγκοσλαβική», άλλωστε, και η «Μακεδονία» σαν όρος αποκτούσε γεωγραφική υπόσταση και ο Γιουγκοσλαβικός-Μακεδονικός λαός μπορούσε σε αυτόν να αναγνωρίσει τον εθνική του ταυτότητα και αυτά τα δυο μαζί βρίσκονταν σε ορισμένη αντιστοιχία με την αντικειμενική πραγματικότητα. Η ένταξη του κράτους της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, αντίθετα, συνοδεύεται κι επισφραγίζεται με την εγκαθίδρυση του βαθμού ασάφειας και αναντιστοιχίας προς την αντικειμενική πραγματικότητα, του ικανού ώστε ούτε ο γεωγραφικός προσδιορισμός (η γεωγραφική «ταυτότητα») του όρου «Μακεδονία» ούτε και η εθνική ταυτότητα του λαού της «Βόρειας Μακεδονίας» να μην εμπεδώνονται.

***

Κατά τα άλλα, για την ώρα, οι «δημιουργικές ασάφειες» της συμφωνίας χρησιμεύουν σαν υλικό για το πρόστυχο κυβερνητικό  «παιχνίδι» με τη «θεωρία», την ορολογία, τις έννοιες και τις λέξεις…

…Αλλά πρόκειται απλώς για υλοποίηση των στόχων του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών για την Ελλάδα, όπως τους διατυπώνει το ίδιο το αμερικανικό ΥΠΕΞ:

«Στόχος της Αποστολής 1.3: Η Ελλάδα να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο (…) μέσω και της πλήρους υλοποίησης της συμφωνίας για το όνομα της ΠΓΔΜ και της συνεχιζόμενης στήριξης για την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Σκοπός της Αποστολής 3: (…) να διαμορφωθεί μια νέα γενιά ηγετών φίλα προσκείμενη στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις αξίες που οι τελευταίες πρεσβεύουν».

Το «παιχνίδι» λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ, εκπροσώπων και επικοινωνιακών παπαγάλων του, λέγεται παπατζιλίκι. Και επιδίδονται σε αυτό υπηρετώντας τον στόχο  «της ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ», τον σκοπό της κατοχύρωσης του Τσίπρα (ε δεν τον πήραν δα και τα χρόνια) σε αυτή τη «νέα γενιά ηγετών» τη «φίλα προσκείμενη στις ΗΠΑ και τις αξίες (sic) που πρεσβεύουν».

Με τέτοιους σκοπούς και στόχους απευθύνεται ο Τσίπρας προς το ΚΚΕ, και ανακατεύει τη «μακεδονική»  γλώσσα με το σλαβομακεδονικό αλφαβητάρι του ΔΣΕ, τον «μακεδονικό» λαό με τους Σλαβομακεδόνες μαχητές του τελευταίου. Έχει άραγε καταλάβει τι ακριβώς συμφώνησε, τι ψήφισε, τη διαφορά ανάμεσα στην ορολογία που πρόστυχα επικαλείται και στην ορολογία που μετέτρεψε σε νόμο του κράτους; Αλλά για ποιο λόγο να έχει καταλάβει;

Για ποιο λόγο ο αριβίστας, ο οποίος – τον καιρό που έφτιαχνε το «ηγετικό» επικοινωνιακό του προφίλ –   δήλωνε ότι «ε δεν διαβάζει και το Αντι-Ντύρινγκ!», την διαφορά ανάμεσα σε  σλαβομακεδόνικο αλφαβητάρι και «μακεδονική γλώσσα», ανάμεσα σε Σλαβομακεδόνες και «μακεδονικό λαό», να την γνωρίζει περισσότερο από όσο του είναι απαραίτητο για μια φτηνή «ιδεολογική» επίθεση υπηρέτησης των σκοπών και των στόχων του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών; Γιατί να γνωρίζει περισσότερα από όσα είναι απαραίτητα για την φτηνή κατάρτιση ενός επαγγελματία αριβίστα; Για ποιο λόγο από αυτά που διάβασε στον Λένιν «όταν ήταν μικρός», να «θυμάται» περισσότερα από όσα είναι απαραίτητα σε έναν πολιτικό παπατζή που παίζει την «αυτοδιάθεση» και τον «αυτοπροσδιορισμό», με τον «παπά» καλά φυλαγμένο στους «σκοπούς και στόχους» των ιμπεριαλιστών που υπηρετεί σαν στέλεχος του πολιτικού τους προσωπικού;

***

 Τις «ερινύες» σίγουρα δεν τις έχουν του χεριού τους (σαν τον Τσίπρα) αυτοί που την ιστορία τους την κουβαλάνε σαν φορτίο πολύτιμο, και που έχουν κάθε λόγο να είναι περήφανοι γι’ αυτήν, περήφανοι ανάμεσα στ’ άλλα και για το «σλαβομακεδονικό αλφαβητάρι που μοίραζαν οι κομμουνιστές στην Τασκένδη στα παιδιά των Σλαβομακεδόνων μαχητών του ΔΣΕ»… Εκείνοι που έχουν διαπαντός ξεμπερδέψει με «ερινύες» και τα τοιαύτα, είναι όσοι έχουν ξεπουλήσει ιστορία, παρελθόν, παρόν και συνείδηση.

Advertisements

2 Σχόλια on “ΝΑΤΟ και ΕΕ: Το μόνο σαφές μεταξύ των «ασαφειών» της συμφωνίας Τσίπρα – Ζάεφ”

  1. […] Τσίπρα – Ζάεφ προβλέπει, από όσα δεν προβλέπει, από όσα καθιστά σαφή, από όσα καθιστά ασαφή, και από τις προεκτάσεις όλων αυτών που – όλες μαζί – […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s