κρούσματα υπευθυνότητας…

Οι υπεύθυνοι κόβουν τις άδειες των στρατιωτών για να μη διαδοθεί και διασπαρεί ο ιός σε οκογένειες και τόπους κατοικίας… Λογικό. Αλλά τους φοιτητές που κατοικούν στις φοιτητικές εστίες, τους στέλνουν στους τόπους καταγωγής τους… προφανώς για να διευκολυνθεί η μετάδοση και διασπορά του ιού; Μέρες τώρα γίνεται προσπάθεια να «πεισθεί» η κυβέρνηση για την επικινδυνότητα του μέτρου αυτού, που ταυτόχρονα ξεσπιτώνει φοιτητές οι οποίοι δεν έχουν καν άλλο σπίτι, αλλά η κυβέρνηση «δεν καταλαβαίνει».

Νωρίτερα ο ΕΟΔΥ, δηλαδή η κυβέρνηση, είχε απευθυνθεί στους υγειονομικούς «διδάσκοντάς» τους, ότι αν στα νοσοκομεία δεν έχουν γάντια, τότε να πλένουν τα χέρια τους. Με τέτοιες οδηγίες και δείγματα γραφής, η κυβέρνηση απευθύνει και έκκληση σε εθελοντές πρόθυμους άραγε να εκτεθούν στα βέλη του ιού χωρίς ασπίδα και, φυσικά, να εκθέσουν κατόπιν και τον προσωπικό τους περίγυρο.

Τους αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες σχεδιάζει να τους επιφέρει ζωτικό πλήγμα αποκλείοντάς τους από την αποζημίωση των 800 ευρώ, αλλά κι αυτούς (οικονομολόγους, λογιστές, μηχανικούς, δικηγόρους, ιατρούς, εκπαιδευτικούς, ερευνητές) θα τους «διδάξει», λέει, το… ίντερνετ, ώστε να μάθουν, λέει, να δουλεύουν εξ αποστάσεως… Η θανατηφόρα επιδημία, εν προκειμένω, χρησιμοποιείται σαν φτηνό εργαλείο (φτηνό με την έννοια της πολιτικής φτήνιας) για την υλοποίηση – μετά το τέλος της – σχεδιασμών κάθε άλλο παρά «αυτονόητων» όπως η τηλε-εργασία σε διάφορους κλάδους.

Πρόκειται βέβαια για την ίδια κυβέρνηση που, λόγω… κατάρτισης, δυσκολεύτηκε να πάρει θέση για το αν πρέπει ή δεν πρέπει, εν μέσω της επιδημίας του κορονοϊού, να μαζεύεται ο κόσμος στις εκκλησίες και να γλύφει το ίδιο κουταλάκι.

Για ανταπόκριση στις διαπιστώσεις του Π.Ο.Υ., ότι πρέπει να ελεγχθεί κάθε ύποπτο κρούσμα, να απομονώθεί και να αντιμετωπιστεί κάθε επιβεβαιωμένο κρούσμα και να τεθεί σε παρακολούθηση και σε καραντίνα κάθε στενή επαφή, ούτε λόγος… Κάτι τέτοιο απλώς «δεν παίζει» για τις κυβερνητικές επιλογές κατανομής των χρηματικών και υλικών πόρων.

Όσο για τις υποδομές των ιδιωτικών κέντρων υγείας, παραμένει το ερώτημα αν θα επιταχθούν ή αν η κυβέρνηση θα τις πληρώνει (θα τις πληρώνουμε) με ένα – δυο χιλιάρικα την «κλίνη» ημερησίως… [*]

Εκεί που η κυβέρνηση δίνει τις πραγματικές της «εξετάσεις», είναι στα δισ. με τα οποία για ακόμη μια φορά τροφοδοτούνται οι επιχειρηματικοί όμιλοι… Είναι στη θέσπιση μέτρων που αποσκοπούν στην κλιμακούμενη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων…  Είναι στην ενεργοποίηση κατασταλτικών σχεδιασμών που αρχίζουν από τον περιορισμό των λαϊκών κινητοποιήσεων και φτάνουν ως τον πιο στενό έλεγχο της προσωπικής/κοινωνικής ζωής… Οι οποίοι σχεδιασμοί μπαίνουν στο «δοκιμαστήριο» της υγειονομικής κρίσης – όπου με τον φόβο της αρρώστιας και του θανάτου αντλείται «συμπεριφορική» συναίνεση ακόμα και για ό,τι μπορεί να βρίσκεται έξω από τα όρια της λογικής – για να επιβληθούν με «φυσικότητα» στις συνθήκες της διαρκούς κρίσης που συνιστά ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία…

Είναι επικίνδυνη η διαχείριση που ασκεί η κυβέρνηση, είναι επικίνδυνη κάθε κυβερνητική διαχείριση που υλοποιεί τους σχεδιασμούς του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Όχι μόνο για την βαθειά ανικανότητά της να ανταποκριθεί με επάρκεια στην αντιμετώπιση της επιδημίας, αλλά επίσης γιατί την ίδια την επιδημία την μεταχειρίζεται σαν «ευκαιρία» υλοποίησης τέτοιων σχεδιασμών, με στόχο μετά το πέρας της ο λαός να βρεθεί πιο αδύναμος και οι καταπιεστές του πιο ισχυροί.

=========================

[*] …Ίσως διότι, όπως είπε και ο Τραμπ, όταν του έθεσαν αντίστοιχο ερώτημα, «η εθνικοποίηση των επιχειρήσεων δεν είναι καλή έννοια». Δεν είναι «καλή έννοια», είναι… κακή έννοια! Ούτως ώστε, γιατί να μη βγει στην ΤιΒί και ο αντικυβερνήτης του Τέξας δηλώνοντας πρόθυμος να πεθάνει για τη διάσωση της οικονομίας; Όχι βέβαια κυριολεκτικά ο ίδιος, αλλά… εξονόματος των ηλικωμένων που «πρέπει» να αφεθούν στην (κοινωνική) μοίρα τους… Αν αυτός ο κυνισμός ενδημεί στις ΗΠΑ, στα καθ’ ημάς δεν υπάρχει έλλειψη ως προς την ίδια πολιτική και την ίδια κυρίαρχη ιδεολογία. Το πολύ να λείπει ο κυνισμός, τουλάχιστον σ’ αυτή την ποσότητα και μ’ αυτή τη συγκεκριμένη μορφή. Στην Ιταλία, εντός δηλαδή των «συνόρων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να προχωρήσουν σε απεργία για να πάψουν όσες παραγωγικές δραστηριότητες δεν είναι απαραίτητες εν μέσω δεκάδων χιλιάδων κρουσμάτων και χιλιάδων νεκρών. Στη Βρετανία οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να στοιβάζονται σαν «αγέλη» μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όλα αυτά εκεί, και οι παραλλαγές τους εδώ, προς χάρη της «οικονομίας» ενός συστήματος που είναι εξ ορισμού ανοικονόμητο.



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s