Τσίπρας: «Η Ελλάδα είναι στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ»

«Η Ελλάδα είναι στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ». Αυτό, ανάμεσα σε άλλα, είπε ο πρωθυπουργός μιλώντας για το πρόσφατο επεισόδιο στα Ίμια, και αυτό, ουσιαστικά, καθώς και το ότι η η Ελλάδα είναι «κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ με ισχυρό περιφερειακό ρόλο», εμφάνισε  σαν τον κύριο πολιτικό παράγοντα αν όχι σαν το πολιτικό θεμέλιο της ασφάλειας της χώρας ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο «σκληρός πυρήνας της ΕΕ» έτσι κι αλλιώς δεν είναι, ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι στόχος ανταποκρινόμενος (ή πραγματικότητα ανταποκρινόμενη) στις ανάγκες των εργαζομένων. Αποτελεί έτσι κι αλλιώς συνθήκη ανίκανη να διασφαλίσει και συνθήκη αντιστρατευόμενη τα εσωτερικά κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα του λαού. Συνθήκη, έτσι κι αλλιώς, οικονομικής κερδοφορίας και πολιτικής κυριαρχίας των μονοπωλίων στη βάση της εντατικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων στο εσωτερικό και στη βάση του οικονομικού και πολιτικού  ανταγωνισμού για την εκμετάλλευση και τη διανομή αγορών και εδαφών στο εξωτερικό. «Σκληρός πυρήνας της ΕΕ» σημαίνει σκληρός πυρήνας του ιμπεριαλισμού, και ιμπεριαλισμός σημαίνει επιθετικότητα των μονοπωλίων κατά των εργαζομένων τόσο έξω όσο και μέσα στα σύνορα της χώρας.

Αλλά πέρα από αυτή τη γενική τοποθέτηση «από θέσεις αρχών», τίθεται και το ερώτημα του ρεαλισμού της πρωθυπουργικής ρήσης περί «σκληρού πυρήνα». Και δεν μπορεί να μην τίθεται, εφόσον η «εθνική στρατηγική» της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης, την οποία στρατηγική «εκλαϊκεύει» η δήλωση του πρωθυπουργού, δεν αφορά μόνο την ίδια αλλά ολόκληρο το λαό, ιδίως για όσο καιρό εξακολουθεί να εναποθέτει τις ανάγκες της ζωής του στην κυρίαρχη τάξη και στη πολιτική της.

Φυσικά με τον κ. Τσίπρα έχουμε πια γνωριστεί και ξέρουμε: «ο λόγος του συμβόλαιο»… Οπότε θα μπορούσε να υποτεθεί ότι και αυτή του η δήλωση δεν είναι παρά μια ακόμη «αμετροέπεια», για την οποία μάλιστα ενδεχομένως θα απολογηθεί εν ευθέτω χρόνω: «Δεν ήμουν απατεώνας. Είχα αυταπάτες». Αλλά αφενός οι «αυταπάτες» των διαχειριστών της άρχουσας τάξης δεν πληρώνονται ούτε από αυτούς ούτε από αυτήν… Και αφετέρου ο «σκληρός πυρήνας της ΕΕ» δεν αποτελεί σημερινή «πρωτοτυπία» του πρωθυπουργού, αλλά διαχρονικό συστατικό του «φαντασιακού» της ελληνικής άρχουσας τάξης, που επίσης διαχρονικά ταυτίζει την «εθνική στρατηγική» της με «ό,τι φάει, ό,τι πιεί κι ό,τι αρπάξει η σούφρα της», γι’ αυτό και η «εθνική στρατηγική» της είναι διαχρονικά τέτοια που είναι.

Γι’ αυτό και το 1919 η Ουκρανία δεν αποτέλεσε σταθμό του «δρόμου προς την Πόλη», αλλά σταθμό του δρόμου προς την Μικρασιατική Καταστροφή. Γι’ αυτό και η συμμετοχή του ελληνικού στρατού στον αμερικανικό πόλεμο στην Κορέα αποτέλεσε σταθμό στο δρόμο προς την τουρκική εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου. Γι’ αυτό και ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος» που έπαιξε η Ελλάδα σαν κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ όταν παρέδιδε τον Οτσαλάν στην Τουρκία, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» κατά τη διέλευση των χερσαίων ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων προς την Γιουγκοσλαβία, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» στον ναυτικό αποκλεισμό της Σερβίας, στη διάρκεια του οποίου έλαβε χώρα και το πρώτο σοβαρό επεισόδιο στα Ίμια, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» στην παραχώρηση παλιών και νέων στρατιωτικών βάσεων για τις επιθετικές εξορμήσεις του  αμερικανο-ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού κατά των λαών της ευρύτερης περιοχής, ο «ισχυρός περιφερειακό ρόλος της» στην συμμετοχή της σε ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές επεβάσεις όπου γης, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» στην καταχρέωση του λαού για την υλοποίηση ΝΑΤΟϊκών εξοπλιστικών προγραμμάτων, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» σαν στύλος («πυλώνας σταθερότητας» κατά την κυβερνητική ορολογία) γύρω από τον οποίο ξετυλίγεται το γαϊτανάκι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όλα αυτά κι άλλα τόσα, μπορεί να μην δίνουν την εντύπωση που θα περίμενε κανένας από μια συγκροτημένη «εθνική στρατηγική», αλλά ωστόσο αποτελούν πράγματι την «εθνική» στρατηγική της ελληνικής μονοπωλιακής άρχουσας τάξης. Αν δεν καθρεφτίζουν κάτι που τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να μοιάζει πράγματι με «εθνική στρατηγική», είναι γιατί καθρεφτίζουν την ελληνική άρχουσα τάξη την ίδια…

Παρομοίως και σε σχέση με τον «σκληρό πυρήνα της ΕΕ»…

Τι κι αν μια δεκαετία μνημονίων θα δώσει τη θέση της – όπως διατείνονται – σε μερικές δεκαετίες οικονομικής εποπτείας;  Τι κι αν από μνημόνιο σε μνημόνιο, από αξιολόγηση σε αξιολόγηση, από δόση σε δόση, η κυβερνητική πολιτική συνίσταται στη νομοθέτηση και την υλοποίηση των εκάστοτε «προαπαιτούμενων που θέτουν οι δανειστές»; Τι κι αν;;;

Οι εγχώριοι  μονοπωλιακοί επιχειρηματικοί ομίλοι, τα διάφορα τμήματα του «ελληνικών συμφερόντων» μονοπωλιακού κεφαλαίου, καθώς και το πολιτικό τους προσωπικό, εφόσον όλα αυτά (μνημόνια, αξιολογήσεις, προαπαιτούμενα, εποπτεία κλπ) αποτελούν όρους διασφάλισης και επέκτασης της δικής τους ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας, και εφόσον αποτελούν την μοναδική παρούσα επιλογή τους γι’ αυτή τη διασφάλιση και για αυτή την επέκταση, μπορούν επομένως να φαντασιώνονται, να  κηρύσσουν την φαντασίωση και να ζουν υπό τους όρους της φαντασίωσης, ότι η δική τους ιδιαίτερη οικονομική θέση, η δική τους «μοναδική» επιλογή, ταυτίζεται και με τη θέση της χώρας εντός «του σκληρού πυρήνα της ΕΕ».

Αλλά η πραγματικότητα της «χώρας» είναι πολύ διαφορετική από την δική τους πραγματικότητα. Απέχει «εις παρασάγγας» η μια πραγματικότητα από την άλλη. Σε βαθμό «παράλληλου σύμπαντος».  Άλλωστε, πίσω από τις φαντασιόπληκτες μεγαλοστομίες δεν παύει να ελλοχεύει αυτή η επίγνωση. Της οποίας αυτής ταξικής – «αστικής» επίγνωσης οι απαιτήσεις δεν συνίστανται και δεν περιορίζονται παρά μόνο στην ανάπτυξη των κατάλληλων μεθοδεύσεων, ώστε οποιοσδήποτε ενδεχόμενος κλονισμός της «χώρας», από το υψηλό βάθρο των δικών τους φαντασιώσεων (που καθορίζει και την «εθνική τους στρατηγική») στο σκληρό έδαφος της αντικειμενικής πραγματικότητας, να μην αποτελέσει και δικό τους κλονισμό.

*

Στον αντίποδα… αλλά όχι. Δεν θα γίνει εδώ λόγος για τον αντίποδα.

 

Advertisements

Μίκη Θεοδωράκη: «Η αρκούδα»

«Μέσα στα γήπεδα με γυμνάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να χαιρετώ.
Με μαϊμούδες μαζί με βάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να προσκυνώ.»

Τον «αριστερόστροφο φασισμό» καταδίκασε ο Μίκης Θεοδωράκης από τη θέση, ο ίδιος, «αριστερόστροφου» πλυντηρίου της χθεσινής φασιστικής σύναξης. Κέρδισε έτσι στα γεράματα ένα βραβείο Κασιδιάρη, ένα βραβείο Σκαλούμπακα κι ένα βραβείο Τζήμερου πλάι στα υπόλοιπα βραβεία της συλλογής του.

Κατά τα άλλα, ο «αριστερόστροφος» κυβερνητικός μηχανισμός του καπιταλιστικού ευρωμονόδρομου, της ΝΑΤΟϊκής «γαιοπολιτικής αναβάθμισης» της χώρας, αυτού του «πυλώνα σταθερότητας», των ομίλων του μονοπωλιακού κεφαλαίου, συνεχίζει να εργάζεται για τη συμπλήρωση του σκηνικού της περιοχής:
Δεν αρκεί το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου σαν γκρίζα ζώνη της ευρωενωσιακής επικράτειας. Δεν αρκεί το Αιγαίο σαν γκρίζα θάλασσα στους ΝΑΤΟϊκούς επιχειρησιακούς χάρτες. Πρέπει τώρα να βιαστούμε, γιατί το ΝΑΤΟ θέλει να εντάξει την ΠΓΔΜ στους κόλπους του, και πρέπει η διαδικασία «επίλυσης» των διαφορών ανάμεσα στις δυο χώρες να χρωματιστεί κι αυτή γκρίζα γι’ αυτόν τον στόχο.

Με «ανταλλάγματα» βεβαίως: Έχει άλλωστε ήδη προηγηθεί μια Ευρω-ΝΑΤΟϊκή «ανασυγκρότηση των Βαλκανίων» με το επιδοτούμενο ξήλωμα επιχειρήσεων για την μετακόμισή τους στους βαλκανικούς παραδείσους της αγοράς εργασίας. Να πεδίο «διαπραγματευτικής αξιοποίησης» του χθεσινού εθνικιστικού συρφετού…

Λοιπόν; Ακόμα μια γκρίζα ΝΑΤΟϊκή ζώνη στα Βαλκάνια ή ακόμα μια γκρίζα βαλκανική περιοχή σαν υποψήφια λεία στις φαντασιώσεις του ελληνικού (ΝΑΤΟϊκού) εθνικισμού στην, τελικά κοινή και για τις δυο όψεις του «διλήμματος», στρατηγική της αναδιανομής των εδαφών και της επαναχάραξης των συνόρων με το αίμα των λαών;

Προφανώς δεν είναι το δικό μας δίλημμα αυτό. Και προφανώς αυτό το δίλημμα βρίσκεται ολόκληρο, και με τις δυο μαζί όψεις του, στον αντίθετο πόλο από τη συνένωση των λαών της περιοχής, και της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας και όλων των λαών της Βαλκανικής, στην κοινή πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους εθνικισμούς των αστικών τους τάξεων.


Ανακοίνωση του ΚΚΕ για τις εξελίξεις με την ΠΓΔΜ

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για τις εξελίξεις με την ΠΓΔΜ

Οι εμπρηστές των Βαλκανίων – ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, ΕΕ – δεν θέλουν να δώσουν λύση υπέρ των λαών!

Το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό, που δικαιολογημένα ανησυχεί για τις εξελίξεις με την ΠΓΔΜ, να δει την ουσία του προβλήματος, το “δάσος” και όχι το “δέντρο”. Να ξεπεράσει τον αποπροσανατολισμό και τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που καλλιεργούν τόσο η κυβέρνηση όσο και εκείνες οι δυνάμεις που επενδύουν στον εθνικισμό κι αλυτρωτισμό.

Και οι δύο πλευρές, ανεξάρτητα από την τοποθέτησή τους, αναγορεύουν σε κύριο ζήτημα το όνομα και κρύβουν το επικίνδυνο σκηνικό που στήνεται. Κρύβουν τη συμφωνία τους με τη ΝΑΤΟική ομπρέλα, κάτω από την οποία διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις, με στόχο την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ.

Οι εξελίξεις δεν αφορούν μόνο τις σχέσεις Ελλάδας – ΠΓΔΜ. Είναι κομμάτι των συνολικότερων σχεδιασμών που προωθούνται από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, προκειμένου να ενισχύσουν την οικονομική – πολιτική – στρατιωτική παρουσία τους στα Δυτικά Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή.

Να βγουν πιο ενισχυμένες στο σφοδρό ανταγωνισμό με άλλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα, με επίκεντρο τον έλεγχο ενεργειακών πηγών και δρόμων, τα μερίδια των αγορών.

Γι’ αυτό καίγονται τα ΝΑΤΟικά επιτελεία, η ελληνική κυβέρνηση και η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ. Γι’ αυτό και ως ορίζοντας για την επίτευξη συμφωνίας καθορίζεται η Σύνοδος του ΝΑΤΟ τον Ιούλη.

Οι εξελίξεις προμηνύουν νέα δεινά για τους λαούς!

Αποτελεί ανιστόρητη κοροϊδία ότι η ένταξη αυτών των χωρών σε ΝΑΤΟ – ΕΕ θα διασφαλίσει την ειρήνη και τη σταθερότητα, ότι θα αποτρέψει κινδύνους απέναντι στη χώρα μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις που:

  • Πρωτοστάτησαν στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη δημιουργία του προβλήματος.
  • Επαναχάραξαν τους χάρτες των Βαλκανίων, δημιούργησαν κράτη – προτεκτοράτα για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.
  • Αξιοποιούν υπαρκτά και ανύπαρκτα μειονοτικά ζητήματα, υποδαυλίζουν εθνικισμούς κι αλυτρωτισμούς, για να «διαιρούν» τους λαούς.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποδεικνύουν πως η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την ειρήνη και την εδαφική ακεραιότητα, αλλά αντίθετα αποτελεί παράγοντα όξυνσης των προβλημάτων, αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Η ίδια η πορεία άλλων βαλκανικών χωρών προς το ΝΑΤΟ και την ΕΕ συνυπάρχει με αμφισβήτηση συνόρων, παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, ανακίνηση ακόμα και ανύπαρκτων μειονοτικών ζητημάτων.

Ακόμη και αν υπάρχει κάποιος συμβιβασμός, είναι βέβαιο ότι αυτός θα είναι εύθραυστος, ότι όταν ο συσχετισμός αλλάξει, θα αναζητηθούν νέες συμφωνίες και γεωπολιτικές ισορροπίες, που επιτυγχάνονται είτε με πόλεμο είτε με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών.

Η «ονοματολογία» συγκαλύπτει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, τα πραγματικά προβλήματα

Το ΚΚΕ, από το 1992, όταν τέθηκε το ζήτημα της ονομασίας του γειτονικού κράτους, μετά τη διάλυση της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, τοποθετήθηκε από θέσεις αρχών, με στόχο την προώθηση της φιλίας των λαών, ενάντια στα σχέδια των ιμπεριαλιστών και την αλλαγή συνόρων στην περιοχή.

Πήγε κόντρα στο κυρίαρχο εθνικιστικό ρεύμα που καλλιεργούσαν όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα.

Ανάμεσά τους και το κόμμα του Συνασπισμού (μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ), που μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, υπέγραφε τα κοινά ανακοινωθέντα και επιτίθονταν στο ΚΚΕ, τροφοδοτώντας την αντικομμουνιστική υστερία.

Το ΚΚΕ στηρίζει τις θέσεις του πάνω στο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η Μακεδονία είναι μια μεγάλη γεωγραφική περιφέρεια, που έχει μοιραστεί μεταξύ τεσσάρων βαλκανικών χωρών, με βάση τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, που υπέγραψε ο Βενιζέλος το 1913. Τότε πήραν: η Ελλάδα το 51%, η Σερβία το 39% (ΠΓΔΜ), η Βουλγαρία το 9,5% και η Αλβανία το 0,5%.

Η αμφισβήτηση αυτής της πραγματικότητας, με το σύνθημα “η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική“, εννοώντας όλη τη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας, ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου. Τροφοδοτεί τον εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό. Δίνει πάτημα σε όσους ορέγονται αναθεώρηση Διεθνών Συνθηκών, όπως η άρχουσα τάξη της Τουρκίας, με την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης. Έτσι θα ανάψει το φιτίλι στην μπαρουταποθήκη των Βαλκανίων.

Το ΚΚΕ θεωρεί ότι το κυριότερο είναι η διασφάλιση των σχέσεων ειρηνικής συνεργασίας, διασφάλισης του απαραβίαστου των συνόρων των δύο χωρών, αλλαγή του Συντάγματος της γειτονικής χώρας, αποφυγή κάθε αλυτρωτικής προπαγάνδας.

Μόνο έτσι μπορεί να ακυρωθεί όλη εκείνη η βάση που στηρίζει την ανιστόρητη θεωρία περί «Μακεδονικού έθνους». Μόνο έτσι μπορεί να διασφαλισθεί ο αποκλειστικά γεωγραφικός προσδιορισμός, αν καταληχθεί ότι στο όνομα της γειτονικής χώρας θα περιλαμβάνεται ο όρος “Μακεδονία” ή παράγωγό του.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει αναλάβει ρόλο “σημαιοφόρου” του ΝΑΤΟ

Η κυβέρνηση, μέσω της πολιτικής της λεγόμενης “γεωστρατηγικής αναβάθμισης“ προωθεί τη συμμετοχή του ελληνικού κεφαλαίου στο πλιάτσικο που διεξάγεται στην περιοχή. Είναι η άλλη όψη της αντιλαϊκής πολιτικής.

Η ελληνική αστική τάξη προσδοκά να επανακάμψει πιο ισχυροποιημένη στα Βαλκάνια, να κερδίσει θέσεις σε κλάδους που ιεραρχεί, επωφελούμενη από την ένταξη αυτών των χωρών στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Γι’ αυτό προστρέχει με προθυμία να κλείσει ζητήματα για λογαριασμό του κεφαλαίου, άσχετα αν ανοίγει παράθυρα μεγάλων κινδύνων και για τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς της περιοχής.

Όχι στο δηλητήριο της πατριδοκαπηλίας και στον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου

Το ΚΚΕ καλεί το λαό να απομονώσει εκείνες τις εθνικιστικές, φασιστικές δυνάμεις που εκμεταλλεύονται τη δικαιολογημένη ανησυχία του για να σπείρουν το δηλητήριο του εθνικισμού, της πατριδοκαπηλίας. Ανάμεσά τους η εγκληματική Χρυσή Αυγή, ο πολιτικός απόγονος του ναζισμού, στην περίοδο της κυριαρχίας του οποίου η ελληνική Μακεδονία ήταν υπό βουλγαρική κατοχή.

Η ΝΔ και άλλα κόμματα έχουν τεράστια ευθύνη, γιατί με τη στάση τους ψαρεύουν στα θολά νερά του εθνικισμού, αθωώνουν τέτοιες δυνάμεις. Την ίδια στιγμή δίνουν “πάσα στην κυβέρνηση να παρουσιάζει τα επικίνδυνα ευρωατλαντικά σχέδια, με τον μανδύα της “προοδευτικότητας”.

Οι λαοί μπορούν να βαδίσουν το δικό τους ελπιδοφόρο δρόμο.

Η κοινή πάλη και η αλληλεγγύη είναι το όπλο τους ενάντια στα σχέδια του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών

Oι εξελίξεις επιβάλλουν επαγρύπνηση, ένταση της εργατικής-λαϊκής πάλης και της διεθνιστικής αλληλεγγύης, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους. Αυτή η πάλη είναι αναπόσπαστα δεμένη με τον αγώνα για τα σύγχρονα λαϊκά δικαιώματα. Είναι δεμένη με τον αγώνα ενάντια σε όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, ενάντια στο ίδιο το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και την εξουσία του κεφαλαίου.

πηγή


Ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για την επίσκεψη του Ισραηλινού προέδρου στην Ελλάδα

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Η Ελ­λη­νι­κή Επι­τρο­πή για τη Διε­θνή Ύφεση και Ει­ρή­νη (ΕΕΔΥΕ),  με την ευκαιρία της επίσκεψης του Ισραηλινού προέδρου στην Ελλάδα καταγγέλλει για άλλη μια φορά την Ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη και τις βαρβαρότητες κατά του Παλαιστινιακού λαού.

Στην πράξη έχει αποδειχθεί πως η εμβάθυνση των πολιτικοστρατιωτικών και οικονομικών σχέσεων Ελλάδας – Ισραήλ και των αντίστοιχων σχέσεων με την ΕΕ υπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα των λαών, είναι παράγοντας αποθράσυνσης της Ισραηλινής επιθετικότητας κατά των Παλαιστινίων, φτάνοντας μέχρι του σημείου της δίωξης, της φυλάκισης ακόμα και παιδιών, όπως της νεαρής Παλαιστίνιας Αχέντ Ταμίμι αυτή την περίοδο.

Η ΕΕΔΥΕ απαιτεί τον τερματισμό της κατοχής και την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, στα σύνορα του 1967 και στη βάση αυτή καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει την κωλυσιεργία και να προχωρήσει στην αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, σύμφωνα με τη σχετική απόφαση της ελληνικής βουλής, του Δεκέμβρη του 2015.

Αθήνα, 29 Ιανουαρίου  2018                                 To γραφείο Τύπου της ΕΕΔΥΕ


ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ

Στον πάτο της θάλασσας του κόλπου της Ελευσίνας βρίσκεται από την Παρασκευή η πλωτή δεξαμενή Νο1 των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Η δεξαμενή, η οποία είχε δυνατότητα να «σηκώσει» πλοία έως 80 χιλιάδες τόνους, «φαγωμένη» πλέον από τη σκουριά λόγω υποσυντήρησης, είχε αρχίσει να βουλιάζει από το πρωί της Πέμπτης, καθώς δεν άντεξε τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή. Μαζί της παρασύρθηκαν και δύο μεγάλοι γερανοί του Ναυπηγείου. Η εξέλιξη αυτή είναι ένα ακόμα δείγμα των συνεπειών που έχει ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης σε βάρος των εργαζομένων και υποδομών που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών.

Υπενθυμίζεται ότι τα αραβογερμανικά μονοπώλια που εκμεταλλεύονται το Ναυπηγείο μέχρι και το 2014 («Privinvest» και «Thyssen»), αφού εισέπραξαν το σύνολο σχεδόν των συμβάσεων των υποβρυχίων (4 καινούργια και 3 μετασκευαζόμενα), ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ, κατήγγειλαν τις συμβάσεις με το Δημόσιο, χωρίς να παραδώσουν τίποτα από το σύνολο του έργου. Αποδεκάτισαν τις θέσεις εργασίας, αφήνοντας περίπου 850 εργαζόμενους, από 2.000. Από το 2012 μέχρι σήμερα δεν έχουν καταβάλει κανένα μισθό, ενώ από την ίδια χρονιά έως το 2014 επέβαλαν στους εργαζόμενους εκ περιτροπής εργασία με μία μέρα δουλειά τη βδομάδα. Ρήμαξαν τις εγκαταστάσεις του εμπορικού τμήματος, πούλησαν τη δεξαμενή Νο3 (60.000 dwt) σε επιχειρηματικό όμιλο της Τουρκίας και τώρα, με την αβάντα της κυβέρνησης, κάνουν παζάρια για την πώληση του Ναυπηγείου, αξιώνοντας κι άλλο «ζεστό» χρήμα και προνόμια.

πηγή


Κολομβία: Συνεχίζονται οι δολοφονίες πρώην στελεχών των FARC – ΕΡ. «Πρέπει να υπάρξουν εγγυήσεις», λέει η επιτροπή του ΟΗΕ. Εκκλήσεις «προς το κράτος και τις αρχές».

Συνεχίζονται οι δολοφονίες πρώην στελεχών και μελών των FARC – EP (Ένοπλες  Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός), παρά τη συμφωνία που υπογράφτηκε τον Ιούνη 2016 για κατάπαυση του πυρός και έναρξη νέας προσπάθειας ειρηνευτικής διαδικασίας.

Δύο μέλη του κόμματος στο οποίο έχει μετασχηματιστεί πλέον η οργάνωση, ο Ουίλμαρ Ασπρίγια και ο Άνχελ δε Χεσούς Μοντόγια δολοφονήθηκαν στην Αντιόκια, όπου συμμετείχαν στην προεκλογική εκστρατεία ενόψει των εκλογών τον ερχόμενο Μάρτη.

Υπενθυμίζεται ότι το νόμιμο κόμμα προέκυψε από το συνέδριο των FARC – ΕΡ στα τέλη Αυγούστου 2017, το οποίο κατέληξε στο νέο όνομα, Fuerza Alternativa Revolucionaria del Comun – Επαναστατική Εναλλακτική Δύναμη της Πλειοψηφίας,  που κρατάει το ίδιο ακρωνύμιο FARC.

Μια εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών της Κολομβίας ανέφερε ότι οι αρχές διεξάγουν έρευνα για την υπόθεση και δεν έχει κανένα άλλο σχόλιο προς το παρόν.

Τουλάχιστον 30 πρώην αντάρτες έχουν δολοφονηθεί από ανθρώπους που ελπίζουν να αποσταθεροποιήσουν και να εκτροχιάσουν την ειρηνευτική διαδικασία, σύμφωνα με το κόμμα. Έξι πρώην αντάρτες δολοφονήθηκαν στην επαρχία Ναρίνιο τον Οκτώβριο.

Η αποστολή επαλήθευσης των Ηνωμένων Εθνών στην Κολομβία -η οποία παρέλαβε τα χιλιάδες όπλα των ανταρτών των FARC όταν τα παρέδωσαν- τόνισε σε ανακοίνωσή της την Τετάρτη ότι πρέπει να υπάρξουν εγγυήσεις για την ελεύθερη άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στη χώρα των Άνδεων.

Στελέχη της FARC έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένα εναντίον του κινδύνου επανάληψης της εκστρατείας μαζικών, στοχευμένων δολοφονιών τη δεκαετία του 1980, όταν πάνω από 5.000 μέλη της οργάνωσης είχαν δολοφονηθεί από ακροδεξιά τάγματα θανάτου ή εκτελεστές συμμοριών που διακινούσαν ναρκωτικά, όταν οι αντάρτες είχαν συνάψει μια πρώτη συμφωνία ειρήνης και είχαν ιδρύσει το πολιτικό κόμμα Πατριωτική Ένωση.

«Καλούμε το κράτος της Κολομβίας και τις αρχές να τοποθετηθούν δημόσια για τις συστηματικές δολοφονίες» και «να λάβουν μέτρα ώστε να μην επαναληφθεί μια πολιτική γενοκτονία όπως εκείνη εναντίον της Πατριωτικής Ένωσης», τονίζεται στην ανακοίνωση της FARC.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, «Reuters») –

πηγή

 


η «δευτέρα παρουσία»: περσινά ξινά σταφύλια

Στην αρχή ένας συρφετός υπουργών εξέφρασε την απαίτηση να παραστήσουμε τους μαλάκες: Να κοροϊδέψουμε τον εαυτό μας σαν κι αυτούς, που κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους, και να παραδεχτούμε όλοι μαζί, ότι δεν θίγεται το δικαίωμα στην απεργία, ότι μόνο αυξάνεται η απαρτία που χρειάζεται για να κηρυχθεί απεργία, ότι καμιά σχέση δεν έχει η απαρτία που χρειάζεται για την απεργία με την απεργία την ίδια, ότι έτσι κι αλλιώς δεν πειράζει γιατί αφορά μόνο πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία χωρίς πανελλαδική εμβέλεια και τι μας νοιάζει εμάς γι’ αυτά, και ότι κι αυτό στο κάτω-κάτω γίνεται για το καλό τους, από έγνοια για τη μαζικότητα των διαδικασιών τους.

Κι όταν ολοκλήρωσαν μ’ αυτή τη χυδαιότητα, ξαναπιάσανε το ξεχασμένο τροπάριο της «δευτέρας παρουσίας». Το ‘πε το’πε ο παπαγάλος, το ‘πε κι ο πρωθυπουργός, το ‘πε κι η υπουργός εργασίας, ότι η κυβέρνηση δεν είναι σαν τις «δυνάμεις που περιμένουν τη δευτέρα παρουσία σαν τους χιλιαστές» και που «κρύβονται πίσω από θεωρίες και νομοτέλειες», ότι η «φιλεργατική πολιτική» της «ενοχλεί την πολιτική θέση που παραπέμπει στη δευτέρα παρουσία τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων».

Το χρησιμοποίησε πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό το μαγικό πριν να γίνει κυβέρνηση. Τότε έλεγε τρεις φορές «δευτέρα παρουσία» κι άνοιγε την είσοδο της σπηλιάς του Αλή Μπαμπά. Τώρα όμως;

Τώρα, δεν πάει να λέει και να ξαναλέει «δευτέρα παρουσία»; Η πόρτα της σπηλιάς μένει ερμητικά κλειστή.

Και για κακή του τύχη ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέσα στη σπηλιά. Δεν πρόκειται να ξαναβγει από εκεί ποτέ.

*

Και για να μιλήσουμε λίγο πιο πραγματιστικά: Σε αυτήν εδώ την «παρουσία», κι όχι τη «δευτέρα», είναι που κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία κι όχι στη δευτέρα, ο λαός απαιτεί καθαρά λόγια κι ο ΣΥΡΙΖΑ του πετά κατάμουτρα κοροϊδίες, αξιώνοντας να τον έχει σαν εικόνα του και ομοίωσή του στην απώλεια της δικής του στοιχειώδους αξιοπρέπειας, πολιτικής και ηθικής.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία έχουν περικυκλώσει τη λαϊκή κατοικία και περιουσία τα κοράκια του κεφαλαίου κι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τους πλειστηριασμούς ηλεκτρονικούς.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία κι όχι τη δευτέρα 4,5 εκατομμύρια Έλληνες έχουν, με τη βία του νόμου, γίνει «φοροφυγάδες» κι ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει το δικαίωμα  των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών στην εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία κι όχι τη δευτέρα είναι οικονομικά ισοπεδωμένος ο λαός από τη φοροληστεία, τα χαράτσια, τις περικοπές σε συντάξεις και επιδόματα, κι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει γενναίες (!) μειώσεις στη φορολογία κι άλλων τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία είναι ανάγκη να παλέψουν οι εργατοϋπάλληλοι για μισθούς, συμβάσεις, ωράριο, δικαιώματα, ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία, αυθαιρεσία και τρομοκρατία, κι ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίζει το δικαίωμα στην απεργία.

Σ’ αυτήν  εδώ την παρουσία οι εργαζόμενοι σφυροκοπούνται από την επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους του κι ο ΣΥΡΙΖΑ θεσμοθετεί «ιδιώνυμη» απαρτία για την απεργία και «ιδιώνυμη» ποινική νομοθεσία για τους πλειστηριασμούς.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία και όχι τη δευτέρα είναι για το λαό αναγκαία η καθυπόταξη της οικονομικής παραγωγής στην υπηρεσία των αναγκών του, κι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει «χρηματιστήριο ενέργειας», νομοθετεί την παράδοση του ορυκτού πλούτου στα μονοπώλια, μεταβιβάζει στο «υπερταμείο» ιδιωτικοποιήσεων όλο το σύνολο των κρατικών μετοχών σε κάθε είδους δημόσιες επιχειρήσεις.

Κι αυτά είναι μερικά μόνο από τα αντιλαϊκά μέτρα των 1500 σελίδων του «πολυνομοσχέδιου» της «3ης αξιολόγησης», που αποτελούν την προεισαγωγή και για τα επόμενα της «4ης αξιολόγησης» σε λίγους μήνες, σε αυτήν εδώ την παρουσία και όχι στην δευτέρα.

*

Η μπογιά της «δευτέρας παρουσίας» δεν περνάει πια, κε Τσίπρα, πρέπει να δοκιμάσετε άλλο ξόρκι.