τεχνολογικά θαύματα

Κάποτε, στα δύσκολα και σκληρά χρόνια του «ψυχρού πολέμου», οι επιστήμονες της ΝΑΣΑ προβληματίστηκαν με το δυσεπίλυτο πρόβλημα των συνεπειών που είχε η έλλειψη βαρύτητας στα γνωστά μας στυλό μιας χρήσης, με τα οποία εξοπλίζονταν οι αστροναύτες για τις χειρόγραφες σημειώσεις τους στις επανδρωμένες διαστημικές αποστολές. Η έλλειψη βαρύτητας επιδρούσε στον σωλήνα μελανώσεως των στυλό, ούτως ώστε το μελάνι να «αιωρείται» τρόπον τινά στο εσωτερικό του και να διακόπτεται έτσι η ομαλή ροή του προς την περιστρεφόμενη μπίλια της αιχμής, με αποτέλεσμα την αχρήστευση του συστήματος γραφής. Οι κατευθύνσεις των επιτελών της ΝΑΣΑ κινήθηκαν προς δυο κατευθύνσεις: Αφενός, προς την κατεύθυνση της κατασκευής μιας περίπλοκης υδραυλικής συσκευής, που θα ασκούσε την κατάλληλη πίεση στην μελάνη και θα αποκαθιστούσε την ομαλότητα της ροής της. Αφετέρου, προς την κατεύθυνση της βιομηχανικής κατασκοπίας: Οι μυστικοί πράκτορες των Ηνωμένων Πολιτειών επιφορτίστηκαν με το δύσκολο και επικίνδυνο καθήκον, να εξακριβώσουν  τις σοβιετικές μεθόδους γραφής υπό συνθήκες έλλειψης βαρύτητας στον διαστημικό σταθμό «ΜΙΡ». Οι δυο επιχειρήσεις εκτυλίχθηκαν παράλληλα. Έτσι, την στιγμή που στους θαλάμους τεχνητής έλλειψης βαρύτητας της ΝΑΣΑ διεξάγονταν οι τελικές δοκιμές της νέας υδραυλικής γραφοσυσκευής της ΝΑΣΑ, αξίας εκατομμυρίων δοαλαρίων, κατέφθαναν και οι πληροφορίες των πρακτόρων της αμερικανικής αντικατασκοπίας. Η αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων τους επιβεβαίωσε αυτό που πάντοτε υποψιάζονταν τα επιστημονικά στελέχη των ΗΠΑ για το υποδεέστερο τεχνολογικό επίπεδο της «ερυθράς άρκτου»: Τα συμπεράσματα του πολιτειακού δικτύου  πληροφοριακών κόμβων στην Μόσχα, συνέκλιναν χωρίς εξαίρεση στην αναμφίβολη διαπίστωση ότι οι σοβιετικοί κοσμοναύτες κατά την παραμονή τους στον διαστημικό σταθμό ΜΙΡ δεν χρησιμοποιούν στυλό αλλά μολύβι.  [*]

***

Οι νεώτεροι ούτε που θα τη θυμούνται την εποχή της μανιβέλας.

Εκείνη την μακρινή εποχή, όπου ο άνθρωπος ήταν υποταγμένος στον μόχθο της άχαρης και μονότονης χειρονακτικής προσπάθειας και για ν’ ανοίξει το παράθυρο του αυτοκινήτου  υποχρεωνόταν να γυρίζει τη μανιβέλα και ξανά το ίδιο για να κλείσει το παράθυρο, έτσι που μετά από μια διαδρομή με τους ±100 «ίππους» του τετρατρόχου του έφτανε στον προορισμό του σωστό σωματικό ράκος…

Ώσπου μια τεχνολογική επανάσταση μετέτρεψε το ανοιγοκλείσιμο των παραθύρων στην ξεκούραστη, ευχάριστη και δημιουργική ασχολία που όλοι γνωρίζουμε. Πια αρκεί το απαλό πάτημα ή ακόμα και το απλό άγγιγμα ενός κουμπιού και το παράθυρο ανοίγει. Ακόμα ένα άγγιγμα και το παράθυρο κλείνει!

*

Πόσο πολύ, στ’ αλήθεια, αυτή η τεχνολογική επανάσταση εξαφάνισε τον χειρονακτικό μόχθο από το άνοιγμα και το κλείσιμο των παραθύρων του αυτοκινήτου, πόσο πολύ μετέτρεψε το ανοιγοκλείσιμό τους σε ευχάριστη και δημιουργική ασχολία…

Και πόσο πολύ γέμισε τον τόπο με αυτοκίνητα που τα παράθυρά τους δεν ανοίγουν πια, γιατί όταν ο ηλεκτρικός μηχανισμός χαλάει μένεις με μονίμως κλειστό παράθυρο, μέχρι από το σύνολο των ιεραρχημένων αναγκών σου να σου περισσέψουν 150 ευρώ για να τον αντικαταστήσεις, τη στιγμή που θα μπορούσες με 5 ευρώ να επιδιορθώσεις τη χαλασμένη χειροκίνητη μανιβέλα…

Και σε τι ανώτατα ύψη απόλαυσης και δημιουργικότητας μπορεί να φτάσει η ασχολία του ανοιγοκλεισίματος των παραθύρων στο μέλλον, όταν κι αυτός ο «χειροκίνητος» μηχανισμός του πλήκτρου ή της  αφής θα δώσει τη θέση του στο αυτόματο ανοιγοκλείσιμο των παραθύρων με νοητικές εντολές

σηματα-λογου-εγκεφαλου

Εν προκειμένω, οι προθέσεις των επιστημόνων, που διεξάγουν έρευνες σχετικές με την αναγνώριση νοητικών σημάτων και τη μετατροπή τους σε «κείμενο», επικεντρώνονται στη διευκόλυνση της επικοινωνίας ασθενών με σοβαρές αναπηρίες. Είναι όμως γνωστή και πολλαπλά αποδεδειγμένη η ριζική διάσταση  μεταξύ των τεχνολογικών εφαρμογών που οραματίζονται οι αφοσιωμένοι επιστήμονες και των εφαρμογών που επιφυλάσσει στα επιτεύγματά τους η εξουσία του καπιταλιστικού κέρδους.  Το καπιταλιστικό κέρδος θα προτιμούσε π.χ. να μεταχειριστεί (για ακόμη μια φορά) σαν «ασθενείς με σοβαρές αναπηρίες» τους οδηγούς των αυτοκινήτων και να τους ξανα-απαλλάξει από τον «μόχθο» και την «μονοτονία» αντικαθιστώντας το πάτημα ενός κουμπιού με την «ευχάριστη και δημιουργική» ασχολία των νοητικών εντολών: «παράθυρο άνοιξε!», «παράθυρο κλείσε!». Και η καπιταλιστική εξουσία,  από κοντά, θα «πουλούσε» αυτή την «απίθανη διευκόλυνση της καθημερινής ζωής», για να εισπράξει σε αντάλλαγμα  νέες δυνατότητες ασφυκτικής επιτήρησης του ανθρώπου ως τις νοητικές λειτουργίες του. Πάντοτε «για το καλό του»!

*

Προς το παρόν και για την ώρα, το ζήτημα με τα παράθυρα θα ήταν απλώς χαριτωμένο αν σου περισσεύανε τα 150 ευρώ (και αν, στην πραγματικότητα, περίσσευε και από την κοινωνία ένα τέτοιο αξιακό μέγεθος δαπανώμενο για ν’ ανοιγοκλείνουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων)… Και αν, επίσης, ο βαθμός της κοινωνικής απονάρκωσης δεν είχε φτάσει στο σημείο, ώστε π.χ. να υπάρχουν εργαζόμενοι πρόθυμοι να εμφυτεύσουν εθελοντικά  στο  δάχτυλό τους ένα μικροτσίπ, προκειμένου να «απελευθερωθεί» από τον «μόχθο» και την «βαριά χειρωνακτική δραστηριότητα» και να μετατραπεί σε «εύκολη, ευχάριστη και δημιουργική» η ασχολία του ανοίγματος της πόρτας του γραφείου τους  ή της αγοράς καφέ από το αυτόματο μηχάνημα της εταιρείας.

τσιπο-εργαζομενοι

Απλές και ευχάριστες «καινοτομίες» («καθαγιασμένες» μάλιστα σε άλλες περιπτώσεις, όπως στο «επίκαιρο» όνομα της «υγείας»), που σέρνουν πίσω τους την εγκαθίδρυση όλων των μηχανισμών της εξατομικευμένης κρατικής-κοινωνικής επιτήρησης, στους στόχους των οποίων και συγκλίνει επιτελικά ένα πλήθος εφαρμογών της τεχνολογίας (βιοτεχνολογία, γενετική μηχανική, ψηφιακά μέσα, τεχνητή νοημοσύνη, ρομποτική κ.ά.), σε συνδυασμό με εφαρμογές των «επιστημών του ανθρώπου» που σχετίζονται με την συμπεριφορά, την επικοινωνία κ.ά.

Όπως, πολύμορφα, στον ίδιο στόχο συγκλίνουν και «εφαρμογές» της κυρίαρχης  ιδεολογίας, που αποσκοπούν στην εξάλειψη κάθε φυσικού μέτρου και δεσμού σε σχέση με την κοινωνικότητα, στην εξομοίωσή τους μέσα σ’ ένα φαινομενικό λογικό «μηδέν», και συμβάλλουν στις ιδεολογικές προϋποθέσεις αποδοχής του «κάθε τι» από την κοινωνική συνείδηση, δηλαδή στις ιδεολογικές προϋποθέσεις αποδοχής της γενικής ατομικής χειραγωγησιμότητας.

***

Πόσο ξεκούραστα, δημιουργικά, απολαυστικά, θα λειτουργούν στο «φανταστικό» μέλλον οι  συσκευές αναγνώρισης σκέψης διασυνδεμένες με έναν κεντρικό server, ικανό να αναγνωρίζει τις εσωτερικές μας ανησυχίες, επιθυμίες κλπ, ικανό «διαδραστικά» να τους δίνει αυτόματες «νοητικές» απαντήσεις, ικανό να μας προσφέρει «νοητικές» διαφημίσεις, άλλες «προτάσεις» και μια ολόκληρη σειρά «επιλογών», πάντοτε προσαρμοσμένες στο «νοητικό προφίλ» μας και πάντοτε «συνιστώμενες για εμάς ατομικά».

Και πάντα σε συμμόρφωση προς τη νόμιμη κρατική και εταιρική «πολιτική προστασίας των προσωπικών δεδομένων», την οποία για να την «αποδεχτούμε πριν συνεχίσουμε» πρέπει απλώς να σκεφτούμε «ΟΚ»… Πόσο απαλλαγμένη από σωματικό μόχθο, πόσο δημιουργική και πόσο απαλλαγμένη από εκτελεστικότητα, πόσο πνευματική, δημιουργική, ευχάριστη ως ασχολία, το να «σκέφτεσαι ΟΚ» (ή οτιδήποτε άλλο σου ζητάνε ή σου υπαγορεύουν έως το επίπεδο των νοητικών αντανακλαστικών) «προτού συνεχίσεις» και «για να συνεχίσεις»

Error! Πριν συνεχίσετε πρέπει να κάνετε reboot. Για να συνεχίσετε σκεφτείτε ΟΚ.

=========================================================================

[*] Επείγουσα προσθήκη, περ. μια ώρα μετά τη δημοσίευση: Για την αφήγηση σχετικά με το διαστημικό στυλό κλπ, δεν αναφέρεται «πηγή» γιατί όπως μάλλον είναι προφανές, πρόκειται απλώς για ανέκδοτο…


πόσα λεφτά είναι 5 τρισ;

Ούτε εγώ μπορώ ούτε κανείς ανάμεσά μας μπορεί να καταλάβει πόσα είναι 5 τρισεκατομμύρια δολάρια, και σε τίποτα δεν βοηθάει αν πούμε ότι 5.000.000.000.000 δολάρια, προς 1,09 δολάρια στο ευρώ, είναι τέσσερα τρισεκατομμύρια πεντακόσια ογδόντα επτά δισεκατομμύρια εκατον πενήντα πέντε εκατομμύρια εννιακόσιες εξήντα τρεις χιλιάδες τρακόσια δυο ευρώ και εβδομήντα πέντε λεπτα. Δεν θα βοηθούσε ν’ αντιληφθούμε το «νόημα» αυτού του ποσού (την… ποιότητα της ποσότητας), ούτε κι αν διευκρινίζαμε ότι πρόκειται για το ποσό που αποφάσισε να διαθέσει στην «παγκόσμια οικονομία» η Ομάδα των 20 πλουσιότερων χωρών του κόσμου (G20), στο πλαίσιο – σύμφωνα με το ρεπορτάζ – «στοχευμένης οικονομικής, χρηματοπιστωτικής πολιτικής και άλλων οικονομικών μέτρων για περιορισμό όχι μόνον των σοβαρών χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων της πανδημίας»

*

Μιά σύγκριση που θα μπορούσε κάπως να βοηθήσει: Το ποσό αυτό είναι 123,9 φορές τα 37 δισ. ευρώ που περικόπηκαν μέσα σε μια δεκαετία από το σύστημα υγείας της Ιταλίας, της χώρας που ανήκει στην «Ομάδα των 20» και μετράει αυτή τη στιγμή πάνω από 11.591 νεκρούς και 101.739 κρούσματα της πανδημίας.

Είναι 152.905 φορές τα 30.000.000 ευρώ που δίνει η ελληνική κυβέρνηση στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας και 60.757 φορές η έκτακτη ενίσχυση του Υπουργείου Υγείας με 75,5 εκατομμύρια ευρώ, που ανακοίνωσε η κυβέρνηση στις 20 Μαρτίου.

Είναι 603,57 ευρώ για κάθε έναν από τους περίπου 7,6 δισεκατομμύρια κατοίκους των 193 κρατών- μελών του ΟΗΕ, ένα ποσό που στο σύνολο του ελληνικού πληθυσμού (περίπου 10,8 εκατομμύρια κάτοικοι) θα αντιστοιχούσε με πάνω από 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ και στο σύνολο του πληθυσμού π.χ. των ΗΠΑ (περίπου 330 εκατομμύρια κάτοικοι) θα αντιστοιχούσε με σχεδόν 200 δισεκατομμύρια ευρώ.

*

Είναι προφανές ότι αυτό το ποσό των 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων αποτελεί μόνο ένα μικρό κλάσμα από τα χρηματικά αποθέματα των χωρών της «Ομάδας των 20» και ένα ακόμα μικρότερο κλάσμα αν συνυπολογιστούν τα χρηματικά αποθέματα που διαθέτει το παγκόσμιο «κράτος εν κράτει» των μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων. Και πρέπει να υπογραμμιστεί, ότι στο σύνολό τους αυτά τα χρηματικά αποθέματα αντιπροσωπεύουν οικονομική αξία που έχει παραγάγει η συνολική παγκόσμια κοινωνική εργασία και είναι ικανά να κινητοποιήσουν οικονομικούς πόρους αντίστοιχης αξίας για την παραγωγή νέου πλούτου και για την υλοποίηση οποιουδήποτε κοινωνικά αναγκαίου σκοπού.

Αλλά ας περιοριστούμε εν προκειμένω στο συγκεκριμένο ποσό των 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και ας αναρωτηθούμε με το φτωχό μας το μυαλό:

Πόσον ακόμα καιρό θα διαρκούσε η πανδημία, αν αυτά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια αυτήν εδώ τη στιγμή κατευθύνονταν  στην οργάνωση μιας υγειονομικής εκστρατείας με στόχο τη ριζική της αντιμετώπιση παντού, σε ολόκληρο τον κόσμο, σε κάθε χώρα της γης; Αν με αυτά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια και με τη διεθνή συνεργασία των κρατών συγκεντρωνόταν και κατανεμόταν το αναγκαίο υγειονομικό προσωπικό, εξασφαλίζονταν τα αναγκαία υλικά μέσα (τεστ, αντιδραστήρια, μέσα προστασίας, κλίνες, φαρμακευτικό υλικό), διενεργούνταν υγειονομικοί έλεγχοι στην κάθε γωνιά της γης που έχει πληγεί από τη διάδοση του ιού, εντοπίζονταν και αξιολογούνταν τα κρούσματα, απομονώνονταν από τον κοινωνικό τους περίγυρο και λάμβαναν την απαραίτητη θεραπευτική αγωγή… 

Η απάντηση που μπορεί να δώσει το δικό μου φτωχό μυαλό, είναι ότι μέσα σε έναν μήνα από τώρα η πανδημία θα είχε τεθεί υπό έλεγχο παγκόσμια και σε ένα σχετικά βραχύ χρονικό διάστημα θα είχε εξαλειφθεί πλήρως.

Δεν πρόκειται για φαντασιοκοπία. Πρόκειται – λέει το δικό μου το φτωχό το μυαλό μου – για ρεαλιστική εκτίμηση, και ο ρεαλισμός της δεν αναιρείται από το γεγονός ότι ένα τέτοιο «σχέδιο» δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί.

Αλλά γιατί δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί;

*

Όπως αναφέρεται παραπάνω, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η «Ομάδα των 20» αποφάσισε τη διάθεση του ποσού των 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων «στο πλαίσιο της στοχευμένης οικονομικής, χρηματοπιστωτικής πολιτικής και άλλων οικονομικών μέτρων για περιορισμό όχι μόνον των σοβαρών χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων της πανδημίας». Κι αυτό, σύμφωνα και με τον τίτλο του ρεπορτάζ, μεταφράζεται σε: «σωσίβιο» 5 τρισ. στους μονοπωλιακούς ομίλους.

Με τη γλώσσα της ίδιας της «Ομάδας των 20», ο σκοπός βρίσκεται όχι στον «περιορισμό» και την εξάλειψη της πανδημίας, αλλά στον «περιορισμό» των «επιπτώσεών της» οι οποίες περιγράφονται ως επιπτώσεις «όχι μόνο χρηματοπιστωτικές αλλά και κοινωνικές». Και στο σημείο αυτό μάλλον έχουμε το δικαίωμα να προβούμε στην εξής ερμηνεία: Στη γλώσσα (και στην αντίληψη) της «Ομάδας των 20» οι χρηματοπιστωτικές και οι κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας ουσιαστικά και σε τελική ανάλυση ταυτίζονται.

Μπορεί να θεωρηθεί «λογικό»: Ένα πλήθος επιχειρήσεων σταματάνε, οι «επενδυτές» δεν παίρνουν πίσω τα κεφάλαιά τους προσαυξημένα με το προσδοκώμενο κέρδος, οι τράπεζες δεν παίρνουν πίσω τα δάνειά τους προσαυξημένα με τον προσδοκώμενο τόκο, οι δανειστές των κρατών περιέρχονται σε ανάλογη ανασφαλή θέση. Οι επιχειρήσεις θα οδηγούνταν στην καταστροφή αν απ’ τα συσσωρευμένα τους κέρδη πλήρωναν τους εργαζόμενους για να «κάθονται». Οπότε μένουν χωρίς δουλειά και χωρίς εισόδημα δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι οι οποίοι – τουλάχιστον σ’ ένα ικανό ποσοστό τους – πρέπει κουτσά-στραβά να επιβιώσουν για να προσφέρουν ξανά τις υπηρεσίες τους κατά την στιγμή της «επανεκκίνησης της οικονομίας».

Σύφωνα λοιπόν με αυτή την σχηματική και «απλοϊκή» αλλά, νομίζω, όχι λάθος περιγραφή οι «χρηματοπιστωτικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας» εμφανίζονται αξεχώριστες μεταξύ τους, και είναι επόμενο σε αυτές – και όχι στην εξάλειψη της πανδημίας – να κατευθυνθεί το χρηματικό ποσό που αντιστοιχεί κατά κεφαλή σε 603,57 ευρώ για κάθε κάτοικο του πλανήτη… Μόνο που η «λογική» αυτή αφορά την «οικονομία των ιδιωτών» [1] (όπου ως «ιδιώτης» νοείται τόσο, ας πούμε, o ημιαπασχολούμενος των 300 ευρώ μισθό το μήνα όσο, με την ευκαιρία, και η τράπεζα των 270 εκατομμυρίων ευρώ κέρδος το χρόνο)… [2] Μόνο, επίσης, που «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών, καθόλου δεν είναι λογική της οικονομίας γενικά… [3] Μόνο, τέλος, που η «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών βρίσκεται σε σύγκρουση με κάθε λογική που θα δικαιούνταν να αποτελεί τη λογική της οικονομίας γενικά.

Και δεν είναι παρά η πολιτική κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου αυτή που, σε συνθήκες πανδημίας, επιβάλλει την εφαρμογή της πρώτης «λογικής» αντί της δεύτερης και εναντίον της δεύτερης.

*

 Για τη μία «λογική», για την «οικονομία» των ιδιωτών, ο «ιδιώτης» βγάζει ένα καθαρό ετήσιο κέρδος π.χ. 270 εκατομμύρια ευρώ, το οποίο είναι αποτέλεσμα της «αξιοποίησης του κεφαλαίου του» και γι’ αυτό του ανήκει. Για τη λογική της οικονομίας γενικά, αυτά τα 270 εκατομμύρια ευρώ αποτελούν αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας, γι’ αυτό ανήκουν στην κοινωνία και πρέπει να διατεθούν για τις ανάγκες της.

Για τη «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών, οι «ιδιώτες», οι επιχειρηματικοί όμιλοι, πληρώνουν τους εργαζόμενους στα όρια της επιβίωσης και για όσο από την εργασία τους  μπορούν να ιδιοποιούνται το προσδοκώμενο κέρδος. Και όταν αυτή η ιδιοποίηση διακόπτεται, τα συσσωρευμένα κέρδη μένουν στους «ιδιώτες», ενώ οι εργαζόμενοι μένουν χωρίς δουλειά και χρήματα για να ζήσουν. Για τη λογική της οικονομίας γενικά, η εργασία όλων παράγει τα μέσα συντήρησης όλων καθώς και οτιδήποτε ανυψώνει τη ζωή όλων πάνω από τα όρια της συντήρησης. Και σε συνθήκες κινδύνου για την ανθρώπινη ύπαρξη, η κινητοποίηση των οικονομικών πόρων της κοινωνίας οργανώνεται με σκοπό την εξάλειψη του κινδύνου και την εξασφάλιση – όσο διαρκεί ο κίνδυνος – της συντήρησης όλων.

Για τη «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών, χρειάζεται να δαπανηθούν 5 τρισ. από τα κράτη προκειμένου με αυτά, οι κοινωνίες τώρα, να καλύψουν την μαύρη τρύπα που αφήνουν πίσω τους οι «ιδιώτες» καθώς εγκαταλείπουν εσπευσμένα την ίδια τους την «οικονομία».  Για τη λογική της οικονομίας γενικά, το σταμάτημα της παραγωγής σε σειρά κλάδων λόγω υγειονομικού κινδύνου, αντιμετωπίζεται με τη συνέχιση της παραγωγής των αναγκαίων ειδών για τον πληθυσμό και με την ένταση της παραγωγής όσο χρειάζεται στους κλάδους που έχουν ως αντικείμενο την αντιμετώπιση και εξάλειψη του υγειονομικού κινδύνου. 

********

Για να κατανοήσουμε τη λογική της οικονομίας γενικά, την οικονομία της κοινωνικοποιημένης εργασίας και τη λογική της, μπορούμε να ανατρέξουμε στην ιστορικά οικεία μας, μέχρι και τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα, οικογενειακή «πατριαρχική» παραγωγή μιας αγροτικής οικογένειας που παράγει για τις δικές της ανάγκες όσα απαιτούνται για την ύπαρξή της: γέννημα, ζώα, πανί, ρούχα κλπ. [4] Η οικογενειακή δουλειά κατανέμεται ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας σύμφωνα με τις δυνατότητές τους, και το αποτέλεσμα της δουλειάς ανήκει σε όλη την οικογένεια και, μέσα στα ποσοτικά του όρια, κατανέμεται στα μέλη της  σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Στο πεδίο της κοινωνίας, τη θέση της «οικογένειας» παίρνει η ίδια η κοινωνία και τη θέση των «μελών της οικογένειας» παίρνουν τα άτομα, το σύνολο των ατόμων που απαρτίζουν την  κοινωνία, με τη διαφορά ότι, εκεί που τα όρια της πατριαρχικής οικογένειας αποτελούν όρια της ελευθερίας των μελών της και της ίδιας, εδώ η ελευθερία όλων στηρίζεται στην ελευθερία του κάθε ατόμου να δρα και να αναπτύσσεται εντός των διευρυνόμενων ορίων όλης της κοινωνίας.

Αν, τώρα, η πατριαρχική μας οικογένεια τύχει και κρυολογήσει, το απόθεμά της  σε χαμομηλάκι είναι διαθέσιμο για όλα τα μέλη της, όπως είναι διαθέσιμο για όλα τα μέλη της και το απόθεμά της σε μέσα συντήρησης, ενώ επίσης η οικογένεια πρέπει να κατανείμει στα μέλη της και τις εργασίες που δεν μπορούν να αναβληθούν στη διάρκεια του κρυολογήματος…

Η ίδια αυτή οικογένεια θα μπορούσε, επίσης, να μας φανεί χρήσιμη για την κατανόηση της «οικονομίας» των ιδιωτών και της δικής της «λογικής»:

Αν ένα μέλος της ιδιοποιούνταν τα σταροχώραφα και τα υπόλοιπα μέλη της δούλευαν για λογαριασμό του, κάθε ένα από αυτά τα μέλη-εργάτες θα πληρωνόταν με μια φέτα ψωμί ημερομίσθιο και το μέλος-ιδιοκτήτης θα είχε κάθε μέρα δικό του κέρδος ένα καρβέλι, για να το πουλάει έξω απ’ το σπίτι και να συσσωρεύει χρήματα, για να αγοράσει κι άλλα χωράφια και να πολλαπλασιάσει σε καρβέλια το καθημερινό κέρδος του. Όσο ο καιρός πάει καλά, κανένας δεν έχει παράπονο… Τα μέλη-εργάτες έχουν κάθε μέρα τη φέτα τους το ψωμί και το μέλος-ιδιοκτήτης συσσωρεύει καρβέλια και χρήμα, πράγμα που αποτελεί και την υπερηφάνια όλης της οικογένειας… Ώσπου έρχεται μιά χρονιά ανομβρίας. Το μέλος-ιδιοκτήτης, χώρια που στο μπαούλο τού έχουν περισσέψει και αρκετά καρβέλια για να περάσει τις δυσκολες μέρες, ξοδεύει κι ένα μέρος από το χρηματικό απόθεμα που συγκέντρωσε και προμηθεύεται μαρμελάδα για ν’ αλείφει στο ψωμί του.  Τα μέλη-εργάτες, όμως, δεν είχαν φροντίσει να βάζουν στην άκρη ένα ψιχουλάκι από την καθημερινή τους φέτα, και τώρα δεν έχουν καθόλου δικό τους ψωμί. Το μέλος ιδιοκτήτης, αν θέλει, αν τους χρειάζεται για μετά την ανομβρία, μπορεί έως τότε να τους δίνει κάθε μέρα μια μπουκιά ψωμί. Βέβαια, καμιά υποχρέωση δεν έχει να τους δώσει από το δικό του το ψωμί. Το κάνει γιατί, στο  κάτω-κάτω, «μια οικογένεια είμαστε», αλλά όπως είναι και δίκαιο, τα μέλη-εργάτες θα τού το ανταποδόσουν με τη δουλεία τους όταν οι βροχές ξαναρχίσουν. Εκτός αν θέλουν να αγοράζουν το ψωμί τους, από αυτόν ή από άλλα σπίτια, εφόσον προηγουμένως δανειστούν με τόκο, από τον πατέρα της οικογένειας, που έχει αναλάβει το ρόλο του τραπεζίτη…

…Διότι, δεν το είπαμε απ’ την αρχή: Τραπεζίτης στην οικογένεια είναι ο πατέρας, ο οποίος μέχρι πριν κρατούσε στα χέρια του το χρηματικό της απόθεμα. Και για να πούμε την αλήθεια, ο γιος-ιδιοκτήτης, όταν πήρε στην ιδιοκτησία του τα σταροχώραφα, είχε δανειστεί από τον πατέρα-τραπεζίτη ένα ποσό για τα πρώτα έξοδα της καλλιέργειας, έτσι που από το κάθε καρβέλι κέρδος που του έμενε κάθε μέρα, κοντά μισό καρβέλι το κρατούσε ο πατέρας-τραπεζίτης για τόκους. Τώρα με την ανομβρία διακόπηκε η παραγωγή του ψωμιού και μαζί της και η παραγωγή αυτού του ξεχωριστού καρβελιού που έμενε στον γιο-ιδιοκτήτη κάθε μέρα και που κοντά το μισό ήταν οι τόκοι του τραπεζίτη-πατέρα. Όμως δεν είναι δίκαιο να ζημιωθεί ο τραπεζίτης-πατέρας εξαιτίας της ανομβρίας, όταν δάνειζε τα χρήματά του δεν είχαν πει τίποτα για «ανομβρία». Ή μήπως πρέπει τώρα να ψάξει κι αυτός για δάνειο από άλλους πατέρες-τραπεζίτες, τη στιγμή που έχει κι αυτός υποχρεώσεις που τρέχουν: τις δόσεις για κάτι χωριά που είχε αγοράσει στους περακάμπους. Πατέρας-τραπεζίτης και γιος-ιδιοκτήτης συμφωνούν μεταξύ τους, για τον «περιορισμό των χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων» της ανομβρίας, να διαθέσουν από τα χρηματικό απόθεμα «όλης της οικογένειας» το ποσό των 4.587.155.963.302,75 ευρώ.

Στη θέση της ανομβρίας μπορούμε να βάλουμε το γενικό κρυολόγημα της οικογένειας, και στη θέση του ψωμιού το χαμομήλι. Εδώ συμβαίνει το εξής: Η κόρη, που έως πριν μάζευε χαμομήλι για όλη την οικογένεια, κατόπιν δανείστηκε κι αυτή από τον πατέρα-τραπεζίτη ένα ποσό για τα πρώτα έξοδα και προσέλαβε για το μάζεμα του χαμομηλιού τους 5 από τους 10 γιους-εργάτες. Αυτοί οι 5 κάθε μέρα πληρώνονταν απ’ την κόρη τόσο ώστε να μπορούν  να αγοράσουν μια φέτα ψωμί από τον γιο-ιδιοκτήτη (σε χρήμα, όχι σε χαμομήλι, τι να το κάνει αυτός το χαμομήλι, αυτός δεν πουλάει χαμομήλι, πουλάει ψωμί). Για αυτή την αμοιβή οι γιοί-εργάτες μάζευαν για την κόρη-χαμομηλού τόσο χαμομήλι όσο έφτανε ώστε να της μένει κάθε μέρα κέρδος τόσο χαμομήλι όσο μάς κάνει κι ένα καρβέλι ψωμί (μείον το κοντά μισό καρβέλι που είχε κι αυτή να πληρώνει για τόκους του πατέρα-τραπεζίτη). Τώρα, με το κρυολόγημα, συμβαίνει με το χαμομήλι ό,τι συνέβαινε και με το ψωμί στην ανομβρία. Οι γιοί-εργάτες, δε φτάνει που τότε είχαν μείνει χωρίς μπουκιά ψωμί, τώρα μένουν και χωρίς μια κούπα χαμομήλι. Αλλά και με αυτόν τον πυρετό ποιος μπορεί να πάει για δουλειά στα χωράφια; 

Για να μην τα πολυλογούμε, κόρη-χαμομηλού, γιος-ιδιοκτήτης και πατέρας-τραπεζίτης, για να μην κολλήσουν το κρυολόγημα από την εστία διάδοσης που αποτελούν οι γιοί-εργάτες, αποσύρονται στα εξοχικά τους, αφήνοντας έξω απ’ την πόρτα του σπιτιού τον γιο-αστυνομικό να προσέχει την καραντίνα των υπόλοιπων. Και μέσω τηλεδιάσκεψης οι τρεις συμφωνούν μεταξύ τους στα γνωστά: για τον «περιορισμό των χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων» του κρυολογήματος, να διαθέσουν από τα χρηματικό απόθεμα «όλης της οικογένειας» το ποσό των 4.587.155.963.302,75 ευρώ.

*

Πώς να τελειώσουμε την ιστορία μας; Ας δοκιμάσουμε αυτό:

Η τάξη των μελών-εργατών της οικογένειας (ο θεός να την κάνει τέτοια) απαιτεί από την τάξη των μελών-καπιταλιστών της, να διαθέσουν όλο το χαμομήλι που χρειάζεται για να τελειώσει το κρυολόγημα, κι όλο το ψωμί που χρειάζονται για να ζήσουν ως τότε.

Και προβληματίζεται για την «οικονομία» των ιδιωτών και τη «λογική» της και για το αν έχει αυτή οποιαδήποτε σχέση με την οικονομία γενικά και τη δική της (δική τους) λογική.

*

«Καπιταλιστική οικονομία»: Αντίφαση εν τοις όροις.

======================================

[1] Οικονομία των ιδιωτών: Economy of the idiots, idiotic economy

[2] Καθαρά κέρδη 270 εκατομμυρίων ευρώ για το 2019 ανακοίνωσε η Τράπεζα Πειραιώς. Μια που, καθώς αναμένεται, θ’ αρχίσουμε τ’ απογεύματα στις 7 να χειροκροτάμε από τα μπαλκόνια τους πολιτικούς που προσφέρουν σε δυο δόσεις από έναν μισθό τους «κατά του κορονοϊού», ας υπολογίσουμε και το ότι τα παραπάνω ετήσια κέρδη της Τ.Π. αντιστοιχούν σε μηνιαίο ποσό καθαρών κερδών 22.5 εκατομμυρίων ευρώ. Και, φυσικά, η Τ.Π. είναι μία μόνο από τις τράπεζες, οι τράπεζες είναι λίγες μόνο από όλους τους μονοπωλιακούς επιχειρηματικούς ομίλους, και τα καθαρά κέρδη ενός από αυτούς – όπως η Τ.Π. – είναι λίγα μόνο από τα συνολικά τους κέρδη. 

[3] Μαρξ – Ιδρυτική διακήρυξη της Διεθνούς Ένωσης των Εργατών: «…εκδήλωνε στην πραγματικότητα τη μεγάλη έριδα ανάμεσα στην τυφλή κυριαρχία των νόμων της προσφοράς και της ζήτησης που αποτελούν την πολιτική οικονομία της αστικής τάξης, και στον έλεγχο της κοινωνικής παραγωγής από  την κοινωνική πρόβλεψη, που αποτελεί την πολιτική οικονομία της εργατικής τάξης»

[4] Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α΄ τόμος, σελ. 91, ΣΕ: «Για να εξετάσουμε την κοινή, δηλ. την άμεσα κοινωνικοποιημένη εργασία δε χρειάζεται ν’ ανατρέξουμε στην πρωτόγονη μορφή της που τη βρίσκουμε στο κατώφλι της ιστορίας όλων των πολιτισμένων λαών. Ένα πιο κοντινό παράδειγμα αποτελεί η αγροτική πατριαρχική παραγωγή μιας αγροτικής οικογένειας που παράγει για τις δικές της ανάγκες γέννημα, ζώα, πανί, ρούχα κλπ. Τα διάφορα αυτά πράγματα αποτελούν για την οικογένεια διάφορα προϊόντα της οικογενειακής της εργασίας, δεν αποτελούν όμως το ένα για το άλλο εμπορεύματα. Οι διάφορες εργασίες που παράγουν αυτά τα προϊόντα, η γεωργία, η χτηνοτροφία, το κλώσιμο, η υφαντική, η ραφτική κλπ είναι κοινωνικές λειτουργίες στη φυσική τους μορφή, γιατί είναι λειτουργίες της οικογένειας που έχει το δικό της αυθόρμητο καταμερισμό της εργασίας, ακριβώς όπως και η εμπορευματική παραγωγή. Οι διακρίσεις φύλου και ηλικίας καθώς και οι φυσικοί όροι της εργασίας που αλλάζουν μαζί με την εναλλαγή των εποχών του έτους, ρυθμίζουν τον καταμερισμό της εργασίας μέσα στην οικογένεια και το χρόνο εργασίας του κάθε ξεχωριστού μέλους της οικογένειας. Το ξόδεμα όμως των ατομικών εργατικών δυνάμεων που μετριέται με τη χρονική τους διάρκεια εμφανίζεται εδώ ανέκαθεν σαν κοινωνικός καθορισμός των ίδιων των εργασιών, γιατί οι ατομικές εργατικές δυνάμεις δρουν εδώ από ανέκαθεν μόνο σαν όργανα της κοινής εργατικής δύναμης της οικογένειας. …»


Ομοπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών: Καμιά δέσμευση από την κυβέρνηση

Η ΟΕΝΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗ ΜΕ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΥΠ. ΥΓΕΙΑΣ

Καμία ουσιαστική δέσμευση για την πραγματική «θωράκιση» του δημόσιου συστήματος Υγείας και την αντιμετώπιση της πανδημίας

ypourgeio-ygeias-sygkentrwsh-1

Από την πρόσφατη κινητοποίηση της ΟΕΝΓΕ στο υπ. Υγείας

«Οι υπουργοί Υγείας αναμάσησαν το γνωστό αφήγημα περί «επιχειρησιακής ετοιμότητας» του δημόσιου συστήματος Υγείας σα να έκαναν τηλεοπτικό διάγγελμα. «Ξέχασαν» ότι συνομιλούν με τους νοσοκομειακούς γιατρούς, που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα που απέχει παρασάγγας από την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να παρουσιάσουν. Καμία ουσιαστική δέσμευση ότι έστω και τώρα θα πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα που είναι επιβεβλημένα για την πραγματική «θωράκιση» του δημόσιου συστήματος Υγείας και την αντιμετώπιση της πανδημίας», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), αναφορικά με την τηλεδιάσκεψη που είχε η Εκτελεστική της Γραμματεία, την Τρίτη 24 Μάρτη, με τον υπουργό Υγείας Β. Κικίλια και τον υφυπουργό Υγείας Β. Κοντοζαμάνη.

Παράλληλα, όπως τονίζει η ΟΕΝΓΕ, «η κυβέρνηση θα έχει την αποκλειστική ευθύνη αν δεν πάρει όλα εκείνα τα μέτρα για να γίνει το σύστημα Υγείας «οχυρό ζωής». Έχει ευθύνη να το κάνει τώρα! Πριν να είναι πολύ αργά!».

Στην ανακοίνωσή της η ΟΕΝΓΕ αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής:

«Οι υπουργοί Υγείας αναμάσησαν το γνωστό αφήγημα περί «επιχειρησιακής ετοιμότητας» του δημόσιου συστήματος υγείας σα να έκαναν τηλεοπτικό διάγγελμα. «Ξέχασαν» ότι συνομιλούν με τους νοσοκομειακούς γιατρούς, που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα που απέχει παρασάγγας από την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να παρουσιάσουν. Καμία ουσιαστική δέσμευση ότι έστω και τώρα θα πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα που είναι επιβεβλημένα για την πραγματική «θωράκιση» του δημόσιου συστήματος Υγείας και την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Καμία δέσμευση:

Για την επίταξη ΤΩΡΑ, πριν να είναι πολύ αργά, των κρεβατιών, των κλινικών, των εργαστηρίων, του ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού του ιδιωτικού τομέα μαζί με το προσωπικό ώστε να ενταχθούν στον κρατικό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού.

Για την επίταξη ΤΩΡΑ των 350 κρεβατιών ΜΕΘ του ιδιωτικού τομέα.

Για την απαγόρευση διενέργειας διαγνωστικών test για κορονοϊό στον ιδιωτικό τομέα. Για διενέργεια test μόνο βάσει επιστημονικών ενδείξεων, απολύτως δωρεάν και με ευθύνη των κρατικών φορέων σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού σύμφωνα με τις τρέχουσες οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και σε όλους ανεξαιρέτως τους υγειονομικούς.

Καμία δέσμευση:

Για τον διορισμό ΤΩΡΑ με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, κατά παρέκκλιση των διατάξεων που ισχύουν, όλων των υποψήφιων για τις 943 θέσεις μόνιμων γιατρών στο ΕΣΥ.

Για τον διορισμό σε μόνιμες θέσεις επιμελητών Β’ όσων επικουρικών γιατρών προσλαμβάνονται για την αντιμετώπιση της επιδημίας.

Καμία απάντηση για τον τρόπο με τον οποίο θα εξασφαλιστεί η επάρκεια σε μέσα ατομικής προστασίας των υγειονομικών.

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ!

Έχει σοβαρές ευθύνες Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ όταν με την πρόσφατη ΠΝΠ διπλασιάζει την αποζημίωση που παίρνουν οι κλινικάρχες για τη διάθεση κρεβατιών ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών στον ΕΟΠΥΥ. Από 800 ευρώ, το ποσό που θα πληρώνει το Δημόσιο σαν «ενοίκιο» πάει στα 1.600 ευρώ τη μέρα! Όταν δίνει 30 εκατ. ευρώ ζεστό κρατικό χρήμα στα ιδιωτικά εργαστήρια για τον διαγνωστικό έλεγχο για τον κορονοϊό και την ίδια στιγμή δίνει μόλις 75 εκατ. έκτακτη κρατική επιχορήγηση στα νοσοκομεία.

Έχει ευθύνη Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ όταν σε αυτές τις δύσκολες στιγμές παζαρεύει με τους εμπόρους της Υγείας οι οποίοι αισχροκερδούν εκμεταλλευόμενοι την πανδημία.

Θα έχει την αποκλειστική ευθύνη αν δεν πάρει όλα εκείνα τα μέτρα για να γίνει το σύστημα Υγείας «οχυρό ζωής». Έχει ευθύνη να το κάνει τώρα! Πριν να είναι πολύ αργά!».

902gr

===========================================================

Στο μεταξύ, αποκαλυπτικό είναι και το ακόλουθο ρεπορτάζ για το «πάρτυ» κερδοσκοπίας των ιδιωτικών επιχειρηματικών μονάδων στο χώρο της υγείας, τη στιγμή που κάθε άλλο κοινωνικό δικαίωμα (πλην του «δικαιώματος» της καπιταλιστικής κερδοφορίας) τίθεται σε αμφισβήτηση στο όνομα της επιδημίας:

Είναι αισχρό να κερδοσκοπούν τα ιδιωτικά μεγαθήρια της Υγείας με ευθύνη της κυβέρνησης

«Θα στηριχτούμε στις δυνάμεις του Εθνικού Συστήματος Υγείας (…) Ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί υπό την απόλυτη καθοδήγηση του υπουργείου Υγείας…».

Aυτά ανέφερε ο πρωθυπουργός στο τελευταίο του διάγγελμα, στις 19 Μάρτη.

Η ένταξη των ιδιωτικών κλινικών στον κρατικό σχεδιασμό έπρεπε ήδη να είχε γίνει. Καθώς επίσης αυτό που έπρεπε να είχε ήδη γίνει ήταν η άμεση προμήθεια όλων των νοσοκομείων με τον απαραίτητο εξοπλισμό για την αποφυγή ενδο-νοσοκομειακής μετάδοσης του ιού και σε νοσηλευόμενους και σε προσωπικό.

Δυστυχώς η καθημερινότητα απέχει ακόμα από τα αυτονόητα. Μέχρι και πριν λίγες μέρες, στα ιδιωτικά νοσοκομεία διενεργούνταν κανονικά μη επείγοντα χειρουργεία, αφού η εργοδοσία εκμεταλλευόμενη την αναστολή των δημόσιων νοσοκομείων βρήκε τρόπο να πλουτίσει.

Υπάρχουν ακραία παραδείγματα, π.χ. σε μεγάλη κλινική την περασμένη βδομάδα έγιναν πάνω από δέκα αισθητικές πλαστικές επεμβάσεις!

Σε κάποιες κλινικές, τα κανονικά χειρουργεία «βαφτίζονται» επείγοντα (π.χ. αντί για λίπωμα, απόστημα), αψηφώντας στο όνομα του κέρδους και τις εκκλήσεις του προσωπικού και τις ελλείψεις της αιμοδοσίας, βάζοντας σε κίνδυνο σε περίπτωση επιπλοκών και τη ζωή των ασθενών.

Αισχροκέρδεια με τα τεστ για τον κορονοϊό

Για την προστασία του προσωπικού δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο. Σε αυτόν τον τομέα οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα Υγείας είναι σε ακόμα χειρότερη θέση από το Δημόσιο. Πέρα από μία και μόνο χειρουργική μάσκα, η οποία χρησιμοποιείται για όλη τη βάρδια, στα υπόλοιπα μέσα ατομικής προστασίας (γυαλιά, στολή) σημειώνονται σαφείς ελλείψεις και σε περίπτωση χρησιμοποίησής τους, τότε αυτό γίνεται εκ περιτροπής από το προσωπικό!

Οι δειγματοληψίες σε εργαζόμενους στην ιδιωτική Υγεία που παρουσιάζουν συμπτώματα στη μεγάλη πλειοψηφία των κέντρων γίνονται με χρέωση (!) και πολύ επιλεκτικά, ακόμα και αν έρθουν σε επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα. Αξιοποιούν για αυτό τους γιατρούς των κλινικών και γιατρούς εργασίας. Π.χ. σε παχύσαρκη εργαζόμενη με βήχα και δύσπνοια της είπαν να γυρίσει στη δουλειά της κανονικά!

Το αποκορύφωμα αφορά το πλιάτσικο και την αισχροκέρδεια με τα τεστ για τον κορονοϊό. Εως τώρα όλα τα ιδιωτικά διαγνωστικά που διαφημίζουν ότι κάνουν το τεστ, παίρνουν μόνο το δείγμα από τον ασθενή και το στέλνουν είτε στο Παστέρ είτε στην Ιατρική Σχολή. Δεν έχουν δικά τους εργαστήρια και αντιδραστήρια. Δηλαδή χρεώνουν απλώς τη λήψη του φαρυγγικού επιχρίσματος και μετά το υλικό δουλεύεται εκεί που στέλνουν και τα δημόσια νοσοκομεία. Μάλιστα έχουν και υψηλή ταρίφα, αλλά και… «φιλική τιμή» για το ίδιο το προσωπικό τους.

Κάποια τρανταχτά παραδείγματα:

— «Ιατρικό Αθηνών»: Στέλνει στο Παστέρ και περιμένουν από μέρα σε μέρα τα δικά τους αντιδραστήρια.

— «Ερρίκος Ντυνάν»: Η εξέταση κοστίζει 275 ευρώ για το κοινό, 77 για το προσωπικό. Τα στέλνει όλα στο Παστέρ.

— «Υγεία»: 310 ευρώ, επίσης τα στέλνει στο Παστέρ και στην Ιατρική Σχολή.

— «Ιασώ General»: Χρέωση 300 ευρώ για το κοινό και 150 ευρώ για το προσωπικό. Κάνει και κατ’ οίκον επισκέψεις για λήψη δείγματος με 350 ευρώ. Σε μία μέρα την προηγούμενή βδομάδα έκανε 187 κατ’ οίκον δειγματοληψίες (187×350 = 65.450 ευρώ). Τα στέλνει στο Παστέρ. Ξεμένει από κιτ λήψης δειγμάτων και έχει κρατήσει κάποιες δεκάδες για τους… VIP πελάτες του.

— «Μητέρα»: Δεν χρεώνουν δείγματα στο προσωπικό, τα έστελναν στο «Αlab», ένα ιδιωτικό που έκανε την εξέταση (ας ελπίσουμε pcr – δηλαδή μοριακό έλεγχο – και όχι rapid test, που μπορεί να δώσει πολλά περισσότερα ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα) και τώρα στην Ιατρική Σχολή.

— «Βιοϊατρική»: Είναι το μόνο που έχει μοριακό τμήμα και κάνει τα τεστ από την Παρασκευή 20/3. Νωρίτερα και από εκεί πήγαιναν τα δείγματα για να δουλευτούν στην Ιατρική και το Παστέρ. Το διαφήμιζε μάλιστα και ο Πορτοσάλτε στον «ΣΚΑΪ», ότι μόνο με 120 ευρώ κάνεις τη δουλειά σου χωρίς καν να βγεις από το αυτοκίνητο…

— «Ιατροί κατ’ οίκον 1144»: Διαφημίζουν ότι κάνουν pcr, ότι συνεργεία με ειδικό εξοπλισμό και στολές πραγματοποιούν δειγματοληψίες κατ’ οίκον και τα μεταφέρουν σε εξειδικευμένο εργαστήριο. Κι αυτοί τα πηγαίνουν στο Παστέρ.

Στο βωμό του κέρδους καταπατούνται οι έννοιες της Πρόληψης και της δημόσιας Υγείας

Τα ζητήματα που προκύπτουν είναι πολύ σοβαρά:

1. Είναι αισχρό από την κυβέρνηση το να στέλνει κόσμο στα ιδιωτικά διαγνωστικά. Τη στιγμή που καλεί όσους έχουν ήπια συμπτώματα κρυολογήματος και γρίπης να μείνουν σπίτι και να μην κάνουν το τεστ, λέει ανοιχτά πως όποιος θέλει μπορεί να πάει στα ιδιωτικά. Οι οδηγίες που βγαίνουν από τον ΕΟΔΥ, όλο και περιορίζουν τα κριτήρια ορισμού του ύποπτου κρούσματος για το οποίο θα σταλεί δείγμα από δημόσιες μονάδες. Ο ίδιος ο Τσιόδρας είπε: «Δεν θα κάνουμε το τεστ σε ήπια συμπτώματα, για όποιον θέλει υπάρχουν τα ιδιωτικά». Δηλαδή κριτήριο γίνεται η τσέπη…

2. Αρνούνται να κάνουν τεστ σε υγειονομικούς, βγάζουν πρωτόκολλα και κόφτες για να περιορίσουν τα τεστ (τρεις τύποι κινδύνου έκθεσης, λέει ο ΕΟΔΥ), περιορίζουν τα κριτήρια μόνο στις ευπαθείς ομάδες, στη βαριά νόσο κ.λπ. και την ίδια στιγμή τα ιδιωτικά στέλνουν ανεξέλεγκτα. Καθημερινά φτάνουν καταγγελίες στα εκλεγμένα συνδικαλιστικά όργανα, που λένε πως οι επιτροπές λοιμώξεων των δημόσιων νοσοκομείων ή διάφοροι υπεύθυνοι – προϊστάμενοι κ.λπ., αρνούνται να διενεργήσουν τεστ για τον SARS-CoV-2 σε υγειονομικούς που εμφανίζουν συμπτώματα ή έχουν εκτεθεί σε επιβεβαιωμένα κρούσματα. Υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις που μετά την άρνηση να γίνει στο δημόσιο νοσοκομείο πήγαν σε ιδιωτικό και βγήκε θετικό τεστ (όπως σε εργαζόμενο του ΚΑΤ και του «Αλεξάνδρα»).

3. Λένε να μη συρρέουν στα νοσοκομεία, για να μην υπάρχει διασπορά. Αραγε στα ιδιωτικά δεν διασπείρεται η νόσος;;

4. Πόσο επιβαρύνονται τα 2 πιστοποιημένα εργαστήρια διενέργειας pcr για τον SARS-CoV-2 (Παστέρ και Ιατρική Σχολή) όταν δέχονται χιλιάδες δείγματα από τον ιδιωτικό τομέα; Αλόγιστη χρήση δηλαδή, με βασική ένδειξη την ταρίφα που πληρώνει ο κόσμος. Οι ιδιώτες πληρώνονται αδρά και προκαλούν συμφόρηση στα ίδια εργαστήρια που στέλνει και το ΕΣΥ. Δεν λειτουργούν απλά παράλληλα στο ΕΣΥ, λειτουργούν ενάντια στον συλλογικό σχεδιασμό.

5. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, αντί για επίταξη η κυβέρνηση με την πρόσφατη ΠΝΠ διπλασιάζει την αποζημίωση που παίρνουν οι κλινικάρχες για τη διάθεση κρεβατιών ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών στον ΕΟΠΥΥ. Από 800 ευρώ, το ποσό που θα πληρώνει το Δημόσιο σαν «ενοίκιο» πάει στα 1.600 ευρώ τη μέρα! Στη βάση μάλιστα των σχετικών ΠΝΠ, το υπουργείο Υγείας δεσμεύει πιστώσεις ύψους 30 εκατ. ευρώ ως έκτακτη επιχορήγηση του ΕΟΠΥΥ, «για την αντιμετώπιση δαπανών αποζημίωσης ιδιωτικών θεραπευτηρίων – κλινικών, καθώς και ιδιωτών για την πραγματοποίηση κλινικού και εργαστηριακού ελέγχου».

Στον βωμό του κέρδους των ιδιωτικών κλινικών καταπατούνται οι έννοιες της πρόληψης και της προστασίας της δημόσιας Υγείας. Οσο λειτουργούν οι ιδιωτικές κλινικές με σκοπό τον πλουτισμό των μετόχων και δεν επιτάσσονται στις ανάγκες του δημόσιου συστήματος, τόσο θα κινδυνεύει η ζωή των ασθενών και των εργαζομένων σε αυτές.

Τώρα χρειάζεται επίταξη των ιδιωτικών κλινικών, παροχή δωρεάν ιατρικών υπηρεσιών και εξοπλισμός τους με το απαραίτητο υλικό για την προστασία του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και την ελαχιστοποίηση του ρίσκου της ενδο-νοσοκομειακής μετάδοσης του κορονοϊού.

Η πανδημία δεν σταματά με την ατομική ευθύνη, θέλει μέτρα δραστικά και ενίσχυση και ισχυροποίηση της δημόσιας Υγείας: Αμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα. Αμεση επίταξη κλινών, κλινικών, κρεβατιών ΜΕΘ και εργαστηρίων του ιδιωτικού τομέα. Διενέργεια τεστ για κορονοϊό σε όλο το προσωπικό. Απαγόρευση της διενέργειας τεστ στον ιδιωτικό τομέα, επίταξη όλης της ποσότητας αντιδραστηρίων και κιτ που διαθέτουν. Διενέργεια τεστ μόνο βάσει επιστημονικών ενδείξεων, απολύτως δωρεάν και με ευθύνη των κρατικών φορέων σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού, σύμφωνα με τις τρέχουσες οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

902gr

***

 


κρούσματα υπευθυνότητας…

Οι υπεύθυνοι κόβουν τις άδειες των στρατιωτών για να μη διαδοθεί και διασπαρεί ο ιός σε οκογένειες και τόπους κατοικίας… Λογικό. Αλλά τους φοιτητές που κατοικούν στις φοιτητικές εστίες, τους στέλνουν στους τόπους καταγωγής τους… προφανώς για να διευκολυνθεί η μετάδοση και διασπορά του ιού; Μέρες τώρα γίνεται προσπάθεια να «πεισθεί» η κυβέρνηση για την επικινδυνότητα του μέτρου αυτού, που ταυτόχρονα ξεσπιτώνει φοιτητές οι οποίοι δεν έχουν καν άλλο σπίτι, αλλά η κυβέρνηση «δεν καταλαβαίνει».

Νωρίτερα ο ΕΟΔΥ, δηλαδή η κυβέρνηση, είχε απευθυνθεί στους υγειονομικούς «διδάσκοντάς» τους, ότι αν στα νοσοκομεία δεν έχουν γάντια, τότε να πλένουν τα χέρια τους. Με τέτοιες οδηγίες και δείγματα γραφής, η κυβέρνηση απευθύνει και έκκληση σε εθελοντές πρόθυμους άραγε να εκτεθούν στα βέλη του ιού χωρίς ασπίδα και, φυσικά, να εκθέσουν κατόπιν και τον προσωπικό τους περίγυρο.

Τους αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες σχεδιάζει να τους επιφέρει ζωτικό πλήγμα αποκλείοντάς τους από την αποζημίωση των 800 ευρώ, αλλά κι αυτούς (οικονομολόγους, λογιστές, μηχανικούς, δικηγόρους, ιατρούς, εκπαιδευτικούς, ερευνητές) θα τους «διδάξει», λέει, το… ίντερνετ, ώστε να μάθουν, λέει, να δουλεύουν εξ αποστάσεως… Η θανατηφόρα επιδημία, εν προκειμένω, χρησιμοποιείται σαν φτηνό εργαλείο (φτηνό με την έννοια της πολιτικής φτήνιας) για την υλοποίηση – μετά το τέλος της – σχεδιασμών κάθε άλλο παρά «αυτονόητων» όπως η τηλε-εργασία σε διάφορους κλάδους.

Πρόκειται βέβαια για την ίδια κυβέρνηση που, λόγω… κατάρτισης, δυσκολεύτηκε να πάρει θέση για το αν πρέπει ή δεν πρέπει, εν μέσω της επιδημίας του κορονοϊού, να μαζεύεται ο κόσμος στις εκκλησίες και να γλύφει το ίδιο κουταλάκι.

Για ανταπόκριση στις διαπιστώσεις του Π.Ο.Υ., ότι πρέπει να ελεγχθεί κάθε ύποπτο κρούσμα, να απομονώθεί και να αντιμετωπιστεί κάθε επιβεβαιωμένο κρούσμα και να τεθεί σε παρακολούθηση και σε καραντίνα κάθε στενή επαφή, ούτε λόγος… Κάτι τέτοιο απλώς «δεν παίζει» για τις κυβερνητικές επιλογές κατανομής των χρηματικών και υλικών πόρων.

Όσο για τις υποδομές των ιδιωτικών κέντρων υγείας, παραμένει το ερώτημα αν θα επιταχθούν ή αν η κυβέρνηση θα τις πληρώνει (θα τις πληρώνουμε) με ένα – δυο χιλιάρικα την «κλίνη» ημερησίως… [*]

Εκεί που η κυβέρνηση δίνει τις πραγματικές της «εξετάσεις», είναι στα δισ. με τα οποία για ακόμη μια φορά τροφοδοτούνται οι επιχειρηματικοί όμιλοι… Είναι στη θέσπιση μέτρων που αποσκοπούν στην κλιμακούμενη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων…  Είναι στην ενεργοποίηση κατασταλτικών σχεδιασμών που αρχίζουν από τον περιορισμό των λαϊκών κινητοποιήσεων και φτάνουν ως τον πιο στενό έλεγχο της προσωπικής/κοινωνικής ζωής… Οι οποίοι σχεδιασμοί μπαίνουν στο «δοκιμαστήριο» της υγειονομικής κρίσης – όπου με τον φόβο της αρρώστιας και του θανάτου αντλείται «συμπεριφορική» συναίνεση ακόμα και για ό,τι μπορεί να βρίσκεται έξω από τα όρια της λογικής – για να επιβληθούν με «φυσικότητα» στις συνθήκες της διαρκούς κρίσης που συνιστά ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία…

Είναι επικίνδυνη η διαχείριση που ασκεί η κυβέρνηση, είναι επικίνδυνη κάθε κυβερνητική διαχείριση που υλοποιεί τους σχεδιασμούς του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Όχι μόνο για την βαθειά ανικανότητά της να ανταποκριθεί με επάρκεια στην αντιμετώπιση της επιδημίας, αλλά επίσης γιατί την ίδια την επιδημία την μεταχειρίζεται σαν «ευκαιρία» υλοποίησης τέτοιων σχεδιασμών, με στόχο μετά το πέρας της ο λαός να βρεθεί πιο αδύναμος και οι καταπιεστές του πιο ισχυροί.

=========================

[*] …Ίσως διότι, όπως είπε και ο Τραμπ, όταν του έθεσαν αντίστοιχο ερώτημα, «η εθνικοποίηση των επιχειρήσεων δεν είναι καλή έννοια». Δεν είναι «καλή έννοια», είναι… κακή έννοια! Ούτως ώστε, γιατί να μη βγει στην ΤιΒί και ο αντικυβερνήτης του Τέξας δηλώνοντας πρόθυμος να πεθάνει για τη διάσωση της οικονομίας; Όχι βέβαια κυριολεκτικά ο ίδιος, αλλά… εξονόματος των ηλικωμένων που «πρέπει» να αφεθούν στην (κοινωνική) μοίρα τους… Αν αυτός ο κυνισμός ενδημεί στις ΗΠΑ, στα καθ’ ημάς δεν υπάρχει έλλειψη ως προς την ίδια πολιτική και την ίδια κυρίαρχη ιδεολογία. Το πολύ να λείπει ο κυνισμός, τουλάχιστον σ’ αυτή την ποσότητα και μ’ αυτή τη συγκεκριμένη μορφή. Στην Ιταλία, εντός δηλαδή των «συνόρων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να προχωρήσουν σε απεργία για να πάψουν όσες παραγωγικές δραστηριότητες δεν είναι απαραίτητες εν μέσω δεκάδων χιλιάδων κρουσμάτων και χιλιάδων νεκρών. Στη Βρετανία οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να στοιβάζονται σαν «αγέλη» μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όλα αυτά εκεί, και οι παραλλαγές τους εδώ, προς χάρη της «οικονομίας» ενός συστήματος που είναι εξ ορισμού ανοικονόμητο.


Από τη Θάτσερ στον Τζόνσον κι από τα «άτομα και τις οικογένειες» στην «αγέλη»

Υπάρχει κοινωνία τελικά;

Σύμφωνα με τη Θάτσερ, στα χρόνια που προηγήθηκαν της καπιταλιστικής «παγκοσμιοποίησης», όχι! «Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα και οικογένειες».

Σε συνθήκες κορονοϊκού καπιταλισμού το δόγμα «δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν άτομα» αναπτύχθηκε ως το στάδιο της «επιστημονικής» ολοκλήρωσής του:

Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχει αγέλη:

Αφότου η κινέζικη εμπειρία είχε ήδη κάνει γνωστή σ’ ολόκληρο τον κόσμο τη μεταδοτικότητα και το βαθμό θνησιμότητας αλλά και τις προϋποθέσεις αντιμετώπισης του  κορονοϊού, η βρετανική κυβέρνηση  προσανατολίστηκε στην «λύση» να προσβληθεί ένα 60% των Βρετανών, έτσι ώστε από τον πληθυσμό των «ατόμων» και των «οικογενειών» να αποκτηθεί «ανοσία αγέλης».

Στην επιχείρηση «εκλαΐκευσης» αυτής της πολιτικής συνέδραμε και ένας σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης με την ιδιότητα τού «συμπεριφορικού κοινωνιολόγου». Κι έτσι, εκτός των άλλων, μάθαμε επιτέλους και αυτό που για πολύ καιρό απλώς υποψιαζόμαστε: ότι οι κυβερνήσεις των «πρώτων» καπιταλιστικών κρατών κυβερνάνε και διαχειρίζονται τις κρίσεις με τη συνδρομή «συμπεριφοριστών». Κατά συνέπεια όχι μόνο «δεν υπάρχει κοινωνία» παρά «αγέλη», αλλά κι αυτή η «αγέλη» αποτελείται από «σκυλιά του Παυλόφ» στα χέρια των κυβερνητικών «συμπεριφοριστών».

Εν προκειμένω, λοιπόν, ο συμπεριφοριστής μας, πρότεινε στην κυβέρνηση «να ενθαρρύνει  μέσα στις οικογένειες» τη συζήτηση για το θανάτο των ηλικιωμένων σαν «σχέδιο σεβασμού της αυτονομίας τους και του δικαιώματός τους να είναι οι ίδιοι που θα λάβουν τέτοιες αποφάσεις και όχι κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους».

Προτού, όμως, οι «οικογένειες» αρχίσουν να επιδοτούνται για τον θάνατο των ηλικιωμένων τους, προτού τα τηλεοπτικά παράθυρα και πάνελ προλάβουν να κατακλυστούν από ειδικούς που θα ανέλυαν τα πλεονεκτήματα ενός τέτοιου εθνικού στόχου, μια επιδημιολογική μελέτη προέβλεψε ότι «χωρίς περιοριστικά μέτρα η έκρηξη της επιδημίας θα προκαλέσει περισσότερους από 500.000 θανάτους στην Βρετανία (και 2,2 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες)».

Ο αριθμός των ενδεχόμενων 500.000 θανάτων «έπεισε» την βρετανική κυβέρνηση να ανακοινώσει «μέτρα περιορισμού της επιδημίας».  Αυτό που παραμένει άγνωστο είναι, κατά πόσον κρίνονται ικανοποιητικές από την κυβέρνηση  οι έστω «περιορισμένες» συνέπειες της χρονικής καθυστέρησης λόγω της πολιτικής «ανοσίας της αγέλης» και «σεβασμού της αυτονομίας των ηλικωμένων». 

Και, παρεμπιπτόντως, άγνωστος παραμένει και ο ρόλος των «συμπεριφοριστών» κυβερνητικών συμβούλων, όχι μόνο των Βρετανών, σε άλλες πρόσφατες κρίσεις: μνημόνια, προσφυγικό κλπ… Από μόνος του , πάντως, ο εντοπισμός της συνδρομής τους μάλλον είναι αρκετά διαφωτιστικός για την ερμηνεία μιάς σειράς «πτυχών» της διαχείρισης  (και αξιοποίησης) των κρίσεων, μαζί και της τωρινής στο βαθμό που – εκτός των άλλων – μια σειρά μέτρα που λαμβάνονται στο όνομα της αντιμετώπισής της προορίζονται να αποκτήσουν μονιμότερο χαρακτήρα και μετά από αυτήν.    

***

Μας έχουν πει ότι βρισκόμαστε σε «πόλεμο» και μάλιστα εναντίον ενός εχθρού «αόρατου» όπως αποκαλούν την τρέχουσα πανδημία…

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις πολέμων, εντός ή εκτός εισαγωγικών,  ισχύει η γενική αρχή: ο πόλεμος αποτελεί συνέχιση της πολιτικής με διαφορετικά μέσα (βίαια μέσα, εφόσον πρόκειται κυριολεκτικά για «πόλεμο»). Το είδος της πολιτικής, που ασκείται στο έδαφος συγκεκριμένων κοινωνικο-οικονομικών σχέσεων, προσδιορίζει τον χαρακτήρα της  πολεμικής της συνέχισης. Και αντίστροφα, επίσης, η διεξαγωγή του πολέμου παρέχει συμπεράσματα για το είδος, τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο, της ασκούμενης πολιτικής.

Από μόνο του θα μπορούσε να θεωρηθεί «υπερβολή» το να έλεγε κανείς ότι, ως προς το είδος της πολιτικής που συνεχίζει ο «πόλεμος» κατά της πανδημίας, η βρετανική κυβέρνηση «μίλησε» εξονόματος ολόκληρου του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού κόσμου. Τα γεγονότα όμως κάθε άλλο παρά σε «υπερβολή» συνηγορούν.

Η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της, το ΝΑΤΟ και τα κράτη-μέλη του, οι ΗΠΑ, όλο αυτό το σύμπλεγμα των κρατών που αποτελεί την ατμομηχανή της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, τις «επίκαιρες» και «νωπές» τελευταίες τρεις  δεκατίες έχει επιδείξει «απαράμιλλη» ικανότητα σε επιχειρήσεις καταστροφής.

Αν είναι για ν’ αρπάξουνε τα πετρέλαια, τον ορυκτό πλούτο, τα εδάφη οποιασδήποτε περιοχής του κόσμου, τότε σε απειροελάχιστο χρόνο ενεργοποιούν προσωπικό δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, εφοδιασμένων ατομικά και ομαδικά με τον πιο σύγχρονο και ακριβό τεχνολογικό εξοπλισμό, ενεργοποιούν υποδομές αμύθητης αξίας, δαπανούν αφειδώλευτα άφθονο υλικό «μιάς χρήσης», δεν τσιγκουνεύονται το χρόνο: οι επιχειρήσεις καταστροφής διαρκούν όσο χρειάζεται η υλοποίηση των στόχων τους και τις ακολουθεί μακρόχρονη συνέχιση για την «εμπέδωση» των όσων επιτεύχθηκαν.

Η σύγκριση είναι καταλυτική:

–> Στους δεκάδες – εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες των ιμπεριαλιστικών αποστολών και επεμβάσεων δεν πρόκειται να τους λήψει το ατομικό κράνος και μάλιστα συχνά εφοδιασμένο, κάθε κράνος, με σύγχρονα τεχνολογικά συστήματα. Κάθε μέλος του προσωπικού των πολεμικών επιχειρήσεων διαθέτει οπλισμό «αστακού» και μπορεί να ξοδεύει άφθονες σφαίρες (μιάς χρήσης!) εναντίον του «εχθρού» χωρίς να τις τσιγκουνεύεται.

Από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που καλείται στον «πόλεμο» της πανδημίας να προστατεύσει την υγεία των λαών, λείπουν οι μάσκες και οι ρόμπες μιας χρήσης, βαλβίδες για τους αναπνευστήρες, τα τεστ ανίχνευσης του ιού διατίθενται σε περιορισμένη ποσότητα.

–> Στη Φαλούτζα, μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση κατά του ιρακινού λαού το 2003, για ένα παρατεταμένο χρονικό διάστημα το προσωπικό της πολεμικής επιχείρησης «εκκαθάριζε»  τις εστίες αντίστασης «πόρτα-πόρτα».

Ο υγειονομικός έλεγχος πόρτα-πόρτα για την κοινωνική-γεωγραφική ανίχνευση και την άμεση αντιμετώπιση των εστιών μετάδοσης του ιού, αποτελεί «ουτοπία» για χώρες που συγκαταλέγονται στα G-5, G-10, G-20, G-30 των «ισχυρότερων κρατών του πλανήτη», σημειωτέον ότι κάπου εκεί, στο G-30 με G-40 συγκαταλέγεται και η χώρα μας. Κι όμως, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι για να τεθεί η πανδημία σε έλεγχο και να «κερδηθεί ο πόλεμος» η συνταγή είναι: «Τεστ, τεστ, τεστ! …Χωρίς τεστ απλώς δεν έχουμε ιδέα πώς να εντοπίσουμε τα ύποπτα κρούσματα και πώς να απομονώσουμε τις στενές επαφές». Για να τεθεί η πανδημία υπό έλεγχο απαιτείται σε κάθε χώρα η «εξέταση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων κάθε μέρα».

–> Στη διάρκεια των βομβαρδισμών τις Γιουγκοσλαβίας επί 78 μέρες το 1999, η αφθονία των «υλικών» ήταν τόση, ώστε σε ορισμένες περιπτώσεις επιστρέφοντας απ’ την αποστολή τους τα βομβαρδιστικά άδειαζαν το φορτίο των αχρησιμοποίητων βομβών τους στη θάλασσα προκειμένου να προσγειωθούν με ασφάλεια στις βάσεις τους.

Στην περίπτωση της πανδημίας αποτελεί ερώτημα η επάρκεια των αντιδραστηρίων για την πραγματοποίηση των τεστ ανίχνευσης του ιού, κι αυτό για όσους έχουν ήδη προσβληθεί και για το περιβάλλον τους, κι όχι μ’ ένα πρόγραμμα μαζικών ελέγχων με στόχο των περιορισμό και τερματισμό της μετάδοσης.

–> Αεροπλανοφόρα, βομβαρδιστικά, βόμβες, πύραυλοι κ.ο.κ., υποστηριζόμενα από τεράστια εκτεταμένα δίκτυα στρατιωτικών βάσεων, χρησιμοποιούνται, φθείρονται, καταστρέφονται και αναπληρώνονται σε όλο και μεγαλύτερη έκταση, οι πολεμικοί προϋπολογισμοί αυξάνονται παντού χρόνο με το χρόνο, τεράστιοι αριθμοί στρατιωτικού προσωπικού είναι ανά πάσα στιγμή σε ετοιμότητα να επέμβουν όπου γης με πλήρη επιμελητειακή υποστήριξη.

Στον αντίποδα αυτών, νοσοκομεία κλείνουν ή αφήνονται να «ξεφτίσουν», στα ελληνικά νοσοκομεία παραμένουν κενές 7.000 οργανικές θέσεις γιατρών και 30.000 θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού, στην Ιταλία που σήμερα μαστίζεται όσο καμιά άλλη χώρα από τη μετάδοση του ιού, μέσα σε δέκα χρόνια  έγιναν στον τομέα της υγείας περικοπές 37 δισ. ευρώ, χάθηκαν 70.000 κλίνες και έκλεισαν 359 τμήματα νοσοκομείων. Στον τομέα της υγείας όχι μόνο δεν υφίστανται «δυνάμεις ταχείας επέμβασης», αλλά και η ανυπαρξία τους την ίδια την κρίσιμη στιγμή βρίσκει πολιτική και «θεωρητική» στήριξη στην «ανοσία της αγέλης» και τον… «σεβασμό της αυτονομίας των ηλικιωμένων». [*]

***

Ποια λοιπόν πολιτική αντικατοπτρίζει η «πολεμική» της συνέχιση στη μια και στην άλλη περίπτωση. Ποια πολιτική καθρεφτίζεται στην περίπτωση της «μάχης» των καπιταλιστικών μονοπωλιακών ομίλων και των κρατών τους για τον παγκόσμιο έλεγχο του ορυκτού πλούτου, των ενεργειακών πηγών και δρόμων μεταφοράς, στην περίπτωση της «μάχης» τους για την αποτελεσματικότερη γενική απομύζηση της κοινωνικής εργασίας. Και ποια πολιτική, στην περίπτωση της μάχης για την υγεία και τη ζωή των λαών.

Προφανώς, και στις δυο περίπτώσεις καθρεφτίζεται και συνεχίζεται η ίδια πολιτική. Τελειοποιημένη όταν πρόκειται για το αιματοκύλισμα των λαών, κουρελιασμένη όταν έχει σαν στόχο την υπεράσπιση της ζωής τους. Οι λαοί της Ευρώπης, των ΗΠΑ κ.α. την ώρα αυτής της κρίσης, βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού στο εσωτερικό των ίδιων των ιμπεριαλιστικών κρατών. Για τους λαούς «ο κύριος εχθρός βρίσκεται μέσα στη χώρα», καιρός να καταλάβουν ότι το ίδιο ισχύει και για τους ιμπεριαλιστές.

***

Λίγα λόγια ακόμα: Τον κινέζικο καπιταλισμό δεν χρειάζεται να πάει κανείς πολύ μακριά για να τον συναντήσει. Οι εργαζόμενοι στην COSCO, στο λιμάνι του Πειραία, καθημερινά τον αντικρίζουν, επίσης τον αντικρίζουν (όπως και κάθε «άλλον» καπιταλισμό) κάθε φορά που κινητοποιούνται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους .

Ωστόσο, ας ερμηνεύσουν οι ανταγωνιστές αυτού του καπιταλισμού, ας ερμηνεύσει π.χ. η «Ευρώπη», – από τη μια -, την ικανότητα της Κίνας να στήνει μέσα σε λίγες μέρες έκτακτες, εκτεταμένες και αποτελεσματικές νοσοκομειακές δομές και μέσα από από ένα σχεδιασμένο, γενικευμένο υγειονομικό πρόγραμμα να φτάνει στον έλεγχο μιας αρχικά αχαλίνωτης επιδημίας και, – απ’ την άλλη -, τη δική τους ανικανότητα (αν όχι αδιαφορία) να λειτουργήσουν στοιχειωδώς οι ήδη υπάρχουσες υγειονομικές δομές τους, ώστε η ευρωπαϊκή ήπειρος, και η Ιταλία μόνη (πραγματικά μόνη μέσα στην «Ενωμένη Ευρώπη» του κεφαλαίου), να μετρά σήμερα περισσότερα θύματα της πανδημίας απ’ ό,τι η Κίνα.

Δεν πρόκειται εδώ για τη διαφορά μεταξύ «αυταρχισμού» και «δημοκρατίας». Πρόκειται για ιστορικό απόθεμα ικανοτήτων, – από τη μια -, και για ιστορικά αναπτυγμένο έλλειμμα, από την άλλη. 

Τι είδους ιστορικό απόθεμα και τι είδους ιστορικό έλλειμμα είναι επίσης αυτό που, – απ’ τη μια -, επιτρέπει στην «φτωχή», «απομονωμένη», επαναστατική Κούβα μια εκστρατεία όπου 28.000 φοιτητές έχουν ήδη επισκεφθεί 1 εκατομμύριο ανθρώπους για υγειονομικό έλεγχο και που, – απ’ την άλλη -, εξαναγκάζει την Ελλάδα του «σκληρού πυρήνα του ευρώ» να απευθύνει κυβερνητικές οδηγίες του είδους «όποιος έχει ήπια συμπτώματα απλώς να κάτσει στο σπίτι».

Δεν πρόκειται ούτε για διαγωνισμό «μαρμάρινων σταυρών». Πρόκειται για ερωτήματα που αποσκοπούν στη λήψη, έστω και καθυστερημένα, των απαραίτητων μέτρων ώστε το «αμερικάνικο», το «ευρωπαϊκό», το «εθνικό», το «διεθνές» σύστημα υγείας ν’ ανταποκριθεί σε ό,τι έχει ήδη «επικοινωνιακά» ονομαστεί  «τραγωδία», ενώ είναι η ρέουσα ιστορία κι όχι κάποια καλλιτεχνική της μίμηση… Πρόκειται σε τελική ανάλυση για έκκληση. 

Πρόκειται για αλληλεγγύη προς τους λαούς που μαστίζονται από την εχθρότητα του κεφαλαίου προς την ίδια την ύπαρξη των υπηκόων του.

================================

[*] (edit 22-3-2020): Και, στην άλλη όψη του νομίσματος: επίκληση της «ατομικής ευθύνης» και κατασταλτικά μέτρα…

 

 


συνέχεια ποιάς πολιτικής;

Ποιάς πολιτικής «συνέχιση με άλλα μέσα» είναι ο «πόλεμος» που διαφημίζει η ΤιΒι;

Ποιάς πολιτικής συνέχιση είναι η – αποκαλούμενη από την κυβέρνηση – «εθνική προσπάθεια» εναντίον της μάζας των μεταναστών και προσφύγων που χειραγωγούμενοι από την τουρκική κυβέρνηση έχουν συγκεντρωθεί στον Έβρο έξω από τα ελληνικά σύνορα;

Ποιά πολιτική συνεχίζει, εναλλασσόμενη  από το πρωί ως το βράδυ με δόσεις κορωνοϊού,  η επιχείρηση χειραγώγησης τής  λαϊκής συνείδησης και δραστηριότητας από τα μμε των  «ευϋπόληπτων» εθνικών εργολάβων και μεγαλοεπιχειρηματιών, σε πλήρη εναρμόνιση με τις γενικές επιδιώξεις της άρχουσας τάξης και τη θέση της εντός των ιμπεριαλιστικών  ανταγωνισμών;

Σε ποιόν «πόλεμο» καλείται να ενσωματωθεί και ενσωματώνεται η λαϊκή ανησυχία, η δραστηριότητα που πηγάζει από αυτήν, η δραστηριότητα που εργαλειοποιεί τη λαϊκή ανησυχία για την υλοποίηση αντιλαϊκών στόχων;

Το ότι αυτός ο «πόλεμος» δεν είναι στ’ αλήθεια «πόλεμος» αποτελεί επουσιώδη λεπτομέρεια για μια χώρα και έναν λαό που μόλις συμπλήρωσε μια δεκαετία «κατοχής» που δεν ήταν (που δεν είναι) «κατοχή» και που, όπως «αντιστάθηκε» σε αυτή, «αντιστέκεται» τώρα σε μια «εισβολή» που δεν είναι «εισβολή»…

Επουσιώδη λεπτομέρεια αποτελεί (το ότι αυτός ο «πόλεμος» δεν είναι στ’ αλήθεια «πόλεμος») και για τον λόγο ότι, κι αν δεν είναι «πόλεμος», η έμπρακτη κρατική ανάμιξη της μιας και της άλλης πλευράς, με το συγκεκριμένο τους περιεχόμενο, επιτρέπουν την «ταξινόμηση» των εκτυλισσόμενων γεγονότων αν όχι βέβαια στην ομοταξία του «πολέμου» πάντως, όμως, στην ομοταξία της «τριβής» και, πάντως, όχι ακριβώς στην άσκηση πολιτικής που παραμένει οριστικά περιορισμένη στα συνήθη «ειρηνικά» μέσα. Πρόκειται λοιπόν, από αυτή την άποψη, για γεγονότα που αποτελούν συνέχιση, προέκταση, με άλλα μέσα, της συνηθισμένης (…) «ειρηνικής» πολιτικής. Αλλά ποιάς;

Την πλάνη όσων  – ψυχικά ή έμπρακτα – θεωρούν τους εαυτούς τους «υπερασπιστές των συνόρων της πατρίδας», μπορεί να την διαφωτίσει η πριν από ενάμιση μήνα δήλωση του πρωθυπουργού Μητσοτάκη εξονόματος όχι της Ελλάδας αλλά, με μια μεγαλοστομία απεχθή και «διάφανη» ως προς τους στόχους της και ως προς τον πολιτικό ρόλο του ίδιου του πρωθυπουργού, εξονόματος ολόκληρης της «Ευρώπης»: «Δεν θέλουμε η Ελλάδα να είναι μαγνήτης για πρόσφυγες και μετανάστες… Οι οικονομικοί μετανάστες δεν έχουν θέση ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη»

Ανεξάρτητα από το σχήμα της λεκτικής διατύπωσης το νόημα είναι σαφές: Μετανάστες και πρόσφυγες που με μια εκτελεστική πράξη βαφτίζονται μετανάστες, τα θύματα του ιμπεριαλισμού, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, της ιμπεριαλιστικής «οικονομίας» και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, πρέπει είτε να παραμείνουν έξω από τις παρυφές [1] της Ευρωένωσης είτε να εγκλωβιστούν και να φυλακιστούν σε ανοιχτά και κλείστα στρατόπεδα συγκέντρωσης [2] εντός των παρυφών  του ευρωενωσιακού «ράιχ», δηλαδή στην Ελλάδα. Στην οποία Ελλάδα, – παρά την, κατά Μητσοτάκη, απαρέσκειά της να αποτελεί «μαγνήτη» (αν είναι δυνατόν!) για πρόσφυγες και μετανάστες -, έχει λόγω της γεωγραφικής της θέσης ανατεθεί ρόλος «υποδοχής» και ευρωενωσιακής φυλακής για τα ανθρώπινα κύματα των ξεριζωμένων μεταναστών και προσφύγων. Σε αυτόν τον ανατεθειμμένο και διατεταγμένο ρόλο οφείλεται, βέβαια, η μεγάλη συγκέντρωση  μεταναστών και προσφύγων στη χώρα και ιδιαίτερα σε συγκεκριμένα «επιλεγμένα» σημεία της και όχι στο ότι δήθεν η Ελλάδα «μανητίζει» (!) μετανάστες και πρόσφυγες… 

Ας μην αυταπατώνται και ας μην βαυκαλίζονται, όσοι εξακολουθούν να το πράττουν, με την ιδέα, εν προκειμένω, της «υπεράσπισης των συνόρων της πατρίδας».  Η χρησιμότητά τους δεν συνίσταται σε αυτό, η χρησιμότητά τους συνίσταται πρώτα απ’ όλα στην «φρούρηση» των ιμπεριαλιστών της ευρωένωσης από τα θύματα της πολιτικής τους. Και αν η «χρησιμότητα» αυτή εμφανίζεται σαν μέρος ενός επεισοδίου περιορισμένου μεταξύ δυο μόνο «πρωταγωνιστών», Ελλάδας – Τουρκίας, αυτό είναι αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο ότι τα δυο αυτά κράτη βρίσκονται μεταξύ άλλων σε αντίθεση για των επωμισμό των (ανθρώπινων) συνεπειών της ευρω-ΝΑΤΟϊκής πολιτικής, στην οποία και τα δυο κράτη – το καθένα με τη δική του ιδιαίτερη πολιτική, που υπηρετεί τη δική του άρχουσα τάξη – συμμετέχουν ενεργά. 

Ευρωένωση, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, θα είχαν ολοκληρωτικά ηττηθεί στην Συρία αν δεν υπήρχε η Τουρκία, αν αυτή με την πολεμική επεκτατική πολιτική της (και τα παζάρια της με τη Ρωσία) δεν διατηρούσε το καθεστώς τής αστάθειας σε βάρος της συριακής εθνικής κυριαρχίας. Τα ισχυρά κράτη της ΕΕ, αυτά που συμμετέχουν στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για την παγκόσμια κυριαρχία και που οδηγούν σε αυτόν τον ανταγωνισμό όλη την ΕΕ σαν διακρατική ένωση, επιθυμούν τη συνέχιση της εμπόλεμης κατάστασης στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή, δεν επιθυμούν όμως τις συνέπειές της με τη μορφή των προσφυγικών και μεταναστευτικών κυμάτων που κατευθύνονται, όπως πάντα, από τις «φτωχές» προς τις «πλούσιες» χώρες, «ακολουθώντας στην πραγματικότητα τη ροή των κεφαλαίων». Οι ιμπεριαλιστές πασχίζουν με όλα τα μέσα για τη συμφέρουσα γι’ αυτούς ροή των κεφαλαίων, απεχθάνονται όμως τις μεταναστευτικές και προσφυγικές «ροές» – όπως τις ονομάζουν – που την ακολουθούν…

…Σε αυτούς τους συσχετισμούς διατηρεί ενεργό ρόλο και η Ελλάδα καθώς, πριν από λίγες μόνο ημέρες στην σύνοδο των πρέσβεων του ΝΑΤΟ, όταν η Τουρκία ζήτησε τη ΝΑΤΟϊκή συνδρομή για να διατηρήσει την κατοχή σε συριακά εδάφη, η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως μόνο θέμα το σεβασμό από μέρους της Τουρκίας της συμφωνίας της με την ΕΕ για το προσφυγικό, και έτσι ουσιαστικά αποδέχθηκε την επιθετική στάση της Τουρκίας σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων άλλων χωρών, την παραβίαση των συνόρων τους και των συνθηκών που τα καθορίζουν.

Αλλά τότε, εν μέσω αυτών των συσχετισμών, γιατί η Τουρκία να «σεβαστεί» και τη συμφωνία για το προσφυγικό, εφόσον η ίδια δρα και διαιωνίζει την εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία όχι μόνο για δικό της λογαριασμό, αλλά και για το λογαριασμό και με τη στήριξη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης; Και τι άλλο απομένει τότε στην Ελλάδα του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού ευρωμονόδρομου, από το να παριστάνει τον «ακρίτα» της Μέρκελ και του Μακρόν και να βαφτίζει «υπεράσπιση των συνόρων της πατρίδας» την «με άλλα μέσα συνέχιση» της πολιτικής των κρατικών και οικονομικών κέντρων του ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου;

Δεν υπάρχει εδώ περιθώριο παρερμηνειών: Η δικαιολογημένη ανησυχία των κατοίκων στις ακριτικές περιοχές χρησιμοποιείται σαν όργανο αυτής της πολιτικής, την οποία υλοποιεί η ελληνική κυβέρνηση στις κατευθύνσεις που χαράσσει ο ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός. Και η ίδια η δραστηριότητα που πηγάζει από αυτή την ανησυχία (και, μάλιστα, στο βαθμό που πηγάζει από αυτή την ανησυχία και που δεν αποτελεί προϊόν της ανάμιξης εγχώριων και εισαγόμενων ναζιφασιστικών στοιχείων), θα είχε διαφορετικό περιεχόμενο ενταγμένη σε μια πολιτική αντιστρατευόμενη τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Ενταγμένη πραγματικά σε μια πολιτική φύλαξης των συνόρων της πατρίδας, σε μια πολιτική απεγκλωβισμού των προσφύγων και των μεταναστών από τα ευρωενωσιακά συρματοπλέγματα, σε μια πολιτική μαχητικής εξόδου από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και αποδέσμευσης από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς… Πρακτικά, τότε, και αυτή η δραστηριότητα δεν θα ήταν καθόλου «η ίδια» [3].

Δεν πρόκειται για «προσφυγική κρίση». Πρόκειται για ένα «κρίσιμο» επεισόδιο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, κάτω από την επιφάνειά του οποίου επεισοδίου διαμείβονται παζάρια και κυοφορούνται «διευθετήσεις», και από το οποίο επεισόδιο, – όσο στοιχίζονται πίσω από τη στρατηγική, τα συμφέροντα και τις «ορέξεις» του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του -, θα αποδειχθούν χαμένοι οι λαοί, και ο ελληνικός λαός ιδιαίτερα.

 

*********************************************

[1] Γιατί «παρυφές» και όχι «σύνορα» της ΕΕ; Η απάντηση με μια διαφορετική ερώτηση: Γιατί πότε η ΕΕ (και το ΝΑΤΟ, με το οποίο βρίσκεται σε αξεδιάλυτη στρατηγική «διαπλοκή») αντιμετώπισαν τα ανατολικά ελληνικά  σύνορα πραγματικά σαν τέτοια; Πότε, εκτός από την περίπτωση των προσφυγικών και μεταναστευτικών κυμάτων, που αποτελούν συνέπεια της πολιτικής τους και για τα οποία προορίζουν την Ελλάδα σαν φυλακή, προκειμένου να διαφυλαχθεί ο ιμπεριαλιστικός «ευρωπαϊκός τρόπος ζωής»; Πότε άλλοτε, εκτός από αυτή την περίπτωση, με όλες τις αποκρουστικές κοινωνικοπολιτικές συνέπειές της, τις οποίες επιμελώς υλοποιούν οι κυβερνήσεις των μονοπωλίων; Σε κάθε άλλη περίπτωση ας διαβεβαιώσουν οι ίδιοι οι απολογητές του ευρωατλαντισμού το πόσο σίγουροι νιώθουν από τους «εταίρους» τους εν μέσω των αχαλίνωτων ιμπεριαλιστικών παζαριών που στο προσκήνιό τους ή στην «εφεδρεία» τους περιλαμβάνουν όλη τη γραμμή που αρχίζει από τον Έβρο, διασχίζει το Αιγαίο και καταλήγει στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη. Πότε, άλλωστε, η ΕΕ αναγνώρισε το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου σαν «δικό της» κατεχόμενο έδαφος; Και πότε η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν τις τουρκικές «αμφισβητήσεις» στο Αιγαίο σαν παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός «εταίρου» τους; Πώς λοιπόν, όταν πρόκειται για τα ελληνικά σύνορα,  μπορεί να γίνεται λόγος για «σύνορα της ΕΕ», τη στιγμή που η ίδια η ΕΕ δεν τα αντιμετωπίζει σαν τέτοια; 

[2] Επιτάξεις για κλειστά κέντρα «φιλοξενίας» (φυλάκισης), απερίγραπτες συνθήκες εξαθλίωσης στις «ανοιχτές» Μόριες, τροχιοδεικτικές βολές για εκτοπισμό μεταναστών και προσφύγων σε ξερονήσια, εγκαινιαζόμενες μέθοδοι όπως ο περιορισμός των προσφύγων σε πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού και η αποστέρηση του δικαιώματος αίτησης ασύλου, σκιαγραφούν με αδρότητα τις ακραία αντιδραστικές επιδιώξεις της εξουσίας του κεφαλαίου και τον ρόλο δεσμοφύλακα που προορίζουν για τον ελληνικό λαό οι «έμποροι των εθνών», οι υποκινητές των ιμπεριαλιστικών πολέμων όπου γης.

[3] Στο μεταξύ, πίσω από το παραπέτασμα της φιλολογίας για τον κορωνοϊό, ο οποίος εκτός των άλλων διέλυσε και τα φληναφήματα περί του τουρισμού ως «βαριάς βιομηχανίας της χώρας», πίσω από τις λεκτικές «κορώνες» περί «εισβολής» και «υπεράσπισης των συνόρων της πατρίδας», η γη της πατρίδας (κατοικήσιμη και άλλη) συνεχίζει χάρη στον «αυθορμητισμό της αγοράς» να ξεπουλιέται στους επιχειρηματικούς ομίλους, έμπρακτα προχωρούν τα κυβερνητικά σχέδια για ξεπούλημα και διάλυση πραγματικά «βαριών» στρατηγικών παραγωγικών μονάδων της πατρίδας (απολιγνιτοποίηση, ΛΑΡΚΟ κλπ), το φάσμα της οικονομικής εξαθλίωσης παραμένει βαρύ πάνω από όλα τα εργαζόμενα στρώματα, τους μοναδικούς παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου… Ο εχθρός επελαύνει από μέσα. Ο έχθρος δεν κυκλοφορεί με τρύπιες βάρκες αλλά με ιδιωτικά τζετ και θαλαμηγούς. 

============================================

edit 14-3-2020: Μόλις τον περασμένο Δεκέμβρη τέθηκε σε ισχύ ο νέος κανονισμός της Frontex, που την καθιστά την πιο ισχυρή και καλύτερα χρηματοδοτούμενη υπηρεσία στην ιστορία της ΕΕ, γιγαντώνει το επιχειρησιακό της σκέλος και της «λύνει τα χέρια», ώστε ουσιαστικά να μη δίνει λογαριασμό ακόμα και για ζητήματα που άπτονται της κυριαρχίας των χωρών – μελών της ΕΕ. Με τον επικεφαλής της να λέει ότι πρόκειται για τη δημιουργία ενός «νέου είδους διακρατικού κατασταλτικού μηχανισμού» και ότι «για πρώτη φορά θα έχουμε αξιωματούχους που θα επιβάλλουν το νόμο, οι οποίοι θα είναι όργανα της ΕΕ, θα φέρουν όπλα και θα φορούν στολή, ευρωπαϊκή στολή».

Και δυο-τρεις μήνες μετά, διαμορφώθηκαν οι συνθήκες για να αναλάβει δράση στον Έβρο, με πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης, αυτό το «νέο είδος διακρατικού κατασταλτικού μηχανισμού» με τα «λυμένα χέρια», τους αξιωματούχους «οι οποίοι θα είναι όργανα της ΕΕ, θα φέρουν όπλα και θα φορούν στολή, ευρωπαϊκή στολή» και θα «επιβάλλουν το νόμο»…

Αλλά ποιον «νόμο» θα επιβάλλει το σιδερένιο αυτό χέρι της Ευρωένωσης στα ελληνικά σύνορα; Το «νόμο» που εγκλωβίζει πρόσφυγες και μετανάστες και μετατρέπει την Ελλάδα σε φυλακή της ΕΕ, που τους αξιοποιεί στα διάφορα γεωπολιτικά «παιχνίδια». Το «νόμο» των ιμπεριαλιστικών παζαριών που υπονομεύει σύνορα και κυριαρχικά δικαιώματα…

…Από το επικίνδυνο αυτό σπιράλ της εμπλοκής διέξοδο μπορεί να δώσει μόνο ο λαός, δυναμώνοντας την πάλη του απέναντι στην πολιτική εγκλωβισμού προσφύγων και μεταναστών, στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, για την αποδέσμευση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές αυτές ενώσεις, με το λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

*

Στο μεταξύ, παρά το γεγονός ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει αξιολογήσει την εξάπλωση του Κορονοϊού ως «πανδημία», οι ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ δείχνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν κανονικά την στρατιωτική άσκηση «Defender 2020» σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ σχεδιάζουν να μειώσουν τον αριθμό των αμερικανών που θα συμμετάσχουν στην άσκηση, έπειτα από το ξέσπασμα της πανδημίας.

Παρ’ όλα αυτά το ΝΑΤΟ θα πραγματοποιήσει την στρατιωτική άσκηση (η οποία αποτελεί «επίδειξη δύναμης» απέναντι στη Ρωσία), όπως δήλωσε ο γεν. γραμματέας της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας Γ. Στόλτενμπεγκ. Φαίνεται πως ακόμη και μια πανδημία, που έχει προκαλέσει ήδη το θάνατο 1.016 ανθρώπων στην Ιταλία, 87 νεκρούς στην Ισπανία και 61 στη Γαλλία, δεν στέκεται εμπόδιο στα σχέδια των ΝΑΤΟικών φονιάδων.

Με τα κρούσματα του κορονοϊού να αυξάνονται καθημερινά σε Ευρώπη και ΗΠΑ, η ΝΑΤΟική άσκηση αποτελεί σαφώς έναν επιπλέον κίνδυνο για την εξάπλωση του ιού.

Σε ανακοίνωση του, το Ουγγρικό Εργατικό Κόμμα (Munkaspart) εκφράζει σοβαρές ανησυχίες για την πραγματοποίηση της ΝΑΤΟικής άσκησης την οποία χαρακτηρίζει ως «φορέα θανάτου για τους λαούς», ιδιαίτερα υπό συνθήκες πανδημίας.

«Οι ΗΠΑ απαγόρευσαν στους ευρωπαίους πολίτες την είσοδο στη χώρα τους εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού, αλλά στέλνουν 20 χιλιάδες αμερικανούς στρατιώτες στην Ευρώπη ώστε να συμμετάσχουν στην πολυεθνική άσκηση «Defender 2020», αναφέρει η ανακοίνωση.

Σημειώνει ότι η ΝΑΤΟική άσκηση ενδέχεται να εξαπλώσει τον κορονοϊό και απαιτεί την ακύρωση της, ζητώντας ταυτόχρονα από την ουγγρική κυβέρνηση να μην επιτρέψει την συμμετοχή ουγγρικών στρατευμάτων.

Αλήθεια, η ελληνική κυβέρνηση και το υπουργείο Άμυνας τι θα κάνει; Θα στείλει έλληνες στρατιώτες, εκθέτοντας τους σε περαιτέρω κινδύνους;


Σχετικά με το περιεχόμενο και τη μεθόδευση της συμφωνίας για τις βάσεις των ΗΠΑ

«Χωρίς νόμο που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, δεν είναι δεκτή στην Ελληνική Επικράτεια ξένη στρατιωτική δύναμη ούτε μπορεί να διαμένει σ’ αυτή ή να περάσει μέσα από αυτή».  

Η πραπάνω διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 27) είναι αυτή που, από τη μια, επιτρέπει τη διαμονή ξένου στρατού στη χώρα και τη διέλευσή του από τη χώρα και, από την άλλη, βάζει  σαν όρο την ψήφιση σχετικού νόμου με πλειοψηφία τουλάχιστον 151 βουλευτών. 

Φαίνεται όμως ότι αυτός ο συνταγματικός όρος (η ψήφιση νόμου με πλειοψηφία 151 βουλευτών) προκαλεί διαχρονική αλλεργία στις ελληνικές κυβερνήσεις όλων των κομμάτων που ως τώρα έχουν καθίσει στο σβέρκο του λαού. Και μια που – λόγω και των καλπονοθευτικών εκλογικών νόμων – ποτέ δεν τους έλλειψε η πλειοψηφία των 151 βουλευτών, μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι υπολογίζουν τα αντιιμπεριαλιστικά λαϊκά αισθήματα περισσότερο από όσο θέλουν να δείχνουν. Ότι αντιλαμβάνονται – περισσότερο από όσο παριστάνουν – το χάσμα ανάμεσα στην δική τους προσήλωση στις «συμμαχικές υποχρεώσεις» τους και στα αισθήματα που τρέφει ο ελληνικός λαός απέναντι στους «συμμάχους» και τον διαχρονικό ρόλο τους. Και γι’ αυτό, παρόλο που σε τίποτα δεν δυσκολεύονται να μαζέψουν 151 βουλευτές και να ψηφίσουν το οποιοδήποτε αντιλαϊκό νομοθέτημα, εν προκειμένω φροντίζουν να να μην εκτίθενται και τόσο στο δημόσιο φως. Και ένα κάποιο εμπόδιο σ’ αυτή τη «φροντίδα» αποτελεί κι η συνταγματική υποχρέωση που περιγράψαμε. Γι’ αυτό και κάθε τόσο την τσαλαπατούν.

Ένα τέτοιο «εμβληματικό» τσαλαπάτημα αποτέλεσε, επί κυβέρνησης Σημίτη (ΠΑΣΟΚ), η διέλευση των ΝΑΤΟϊκών χερσαίων δυνάμεων από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και από οπουδήποτε αλλού προς τη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του ΝΑΤΟΪκού πολέμου κατά της Σερβίας. Το κόμμα της «3ης Σεπτέμβρη» σε εκείνη την περίπτωση προτίμησε να «ξεχάσει» την «συνταγματική νομιμότητα».

Στο εντελώς επίκαιρο σήμερα τώρα, η κυβέρνηση Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ)  στη διάρκεια της ύπαρξής της πρόλαβε να παραχωρήσει «στο μιλητό»  τρεις (3) νέες στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ που, μακριά από κοινοβουλευτικές διαδικασίες, άρχισαν να λειτουργούν επί ημερών της σε Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Αλεξανδρούπολη. Το Σύνταγμα αποδείχθηκε αχρείαστο και για τους γουαναμπί «κληρονόμους» της «3ης Σεπτέμβρη». 

Τόσο αχρείαστο που όταν προχθές η ΝΔ έφερε στη βουλή τη νέα συμφωνία για τις βάσεις, ώστε εκτός των άλλων να καλυφθεί το «νομοθετικό κενό» που άφησε πίσω του ο ΣΥΡΙΖΑ, ο τελευταίος επέλεξε να «διαφοροποιηθεί» προτείνοντας το «πάγωμα» της συμφωνίας. Μεγάλη η χαρά της ΝΔ που άδραξε την ευκαιρία να κάνει στον ΣΥΡΙΖΑ μαθήματα «νομιμότητας» και μάλιστα «συνταγματικής».

Κατά τα άλλα, βέβαια, δεν παρέλειψε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη (ΝΔ), με τον ίδιο αυτό ψευδεπίγραφο νόμο περί «αμοιβαίας (!) αμυντικής (!) συνεργασίας» Ελλάδας – ΗΠΑ, να βάλει και τη δική της υποψηφιότητα  για πρωταθλήτρια στον ανασκολοπισμό της συγκεκριμενης συνταγματικής διάταξης.

Διότι όταν στο νομοθέτημα που ψήφισαν, εκτός από τις τέσσερις βάσεις των ΗΠΑ που αναφέρονται ονομαστικά (Σούδα, Λάρισα, Στεφανοβίκειο, Αλεξανδρούπολη), προβλέπεται επίσης ότι σε αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις μπορεί να μετατραπούν οποιεσδήποτε «άλλες» πολιτικές εγκαταστάσεις και υποδομές καθώς και οποιεσδήποτε «άλλες» εγκαταστάσεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων με αντίστοιχη μάλιστα «διευθέτηση» των ζητημάτων διοίκησης, ελέγχου, λειτουργίας και ασφάλειας σε αυτές, και ότι για αυτό το σκοπό αρκούν σχετικές συμφωνίες των «Μερών ή των ορισμένων εκπροσώπων τους σύμφωνα με τις εσωτερικές τους διαδικασίες», είναι προφανές ότι πολύ απλά πρόκειται για μια γενική καταστρατήγηση της συνταγματικής υποχρέωσης νόμου ψηφισμένου από την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών, με στόχο  κάθε στρατιωτική βάση ή «διευκόλυνση» των ΗΠΑ να παραχωρείται στο μέλλον με μια «φθηνή» υπουργική απόφαση. 

Διαφορετικά  η γενική και αόριστη αναφορά σε «άλλες» εγκαταστάσεις και υποδομές, που μπορούν να  γίνουν στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, δεν θα χρειαζόταν καθόλου αφού θα έπρεπε γι’ αυτές να έρθει νέος νόμος για ψήφιση στη βουλή. Οπότε από μόνη η συγκεκριμένη πρόβλεψη καθιστά προφανή τη σκοπιμότητά της ως νομικίστικο τέχνασμα για τη διαρκή παραβίαση των συνταγματικών προϋποθέσεων στο μέλλον. 

Με άλλα λόγια, ενώ το Σύνταγμα λέει ότι για το συγκεκριμένο θέμα πρέπει να ψηφίζεται νόμος με ειδική πλειοψηφία, προκειμένου η χώρα να μη γίνεται ολόκληρη «ξέφραγο αμπέλι», η ΝΔ ήρθε να νομοθετήσει τις προϋποθέσεις ώστε η χώρα να γίνεται ολόκληρη «ξέφραγο αμπέλι» των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών, ψηφίζοντας νόμο που στη θέση των συνταγματικών προϋποθέσεων βάζει μια «συμφωνία των ορισμένων εκπροσώπων», η όποια επί της ουσίας αφορά όλες χωρίς εξαίρεση τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και πολιτικές υποδομές, δηλαδή το σύνολο της επικράτειας.

*

Στο σημείο αυτό ίσως είναι χρήσιμο να σημειωθεί, ότι πριν την κατάθεση της συμφωνίας στη βουλή είχε προηγηθεί μια περίοδος αποπροσανατολιστικών «διαρροών», σύμφωνα με τις οποίες η συμφωνία θα είχε χρονικά παρατεταμένη ισχύ συγκριτικά με την ισχύουσα υποχρέωση ετήσιας παράτασής της με υπουργικές αποφάσεις, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες. Τελικά το ζήτημα αυτό δεν θίχτηκε τύπικα, ουσιαστικά όμως το νομοθέτημα που ψηφίστηκε αποσκοπεί στην υπαγωγή πλέον σε υπουργικές αποφάσεις όχι μόνο της ετήσιας χρονικής παράτασης τής συμφωνίας αλλά και γενικά της παραχώρησης κάθε στρατιωτικής βάσης και «διευκόλυνσης» προς τις ΗΠΑ στο αόριστο μέλλον… 

Με αυτό το περιεχόμενο το νομοθέτημα της ΝΔ θα ήταν σύμφωνο με μια υποθετική συνταγματική διάταξη, η οποία θα είχε το νόημα ότι «με νόμο που ψηφίζει η βουλή, η διαμονή και διέλευση ξένου στρατού μπορεί να ανατίθεται σε εκπρόσωπο της κυβέρνησης», αλλά δυστυχώς για τη ΝΔ τέτοια συνταγματική διάταξη δεν υπάρχει.

***

Δεν χρειάζεται εδώ φιλολογία γύρω από τον αστικό χαρακτήρα του Συντάγματος. Αστικό άλλωστε δεν είναι μόνο το Σύνταγμα, αστική είναι η νομοθεσία στο σύνολό της. Και φυσικά ο αστικός της χαρακτήρας δεν αποτρέπει από την επίκλησή της κάθε φορά που αυτή η αστική νομοθεσία – σε οποιαδήποτε πτυχή της και λεπομέρεια – γίνεται αντικείμενο κυβερνητικής, κρατικής, εργοδοτικής παραβίασής της σε αντιλαϊκή φυσικά – σε τι άλλη; – κατεύθυνση… Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά και με το Σύνταγμα.

Το ίδιο το Σύνταγμα επαφίει την τήρησή του στον πατριωτισμό του λαού, αλλά και γύρω από αυτό δεν υπάρχει λόγος «ανησυχίας»: Ο λαός δεν πρόκειται να υπερασπιστεί με τον πατριωτισμό του τις συνταγματικά κατοχυρωμένες φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών λόγου χάρη, αλλά ούτε και η συνταγματική κατοχύρωση των εφοπλιστικών προνομίων είναι αυτή που πρόκειται να παραβιαστεί από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου…

Οι μόνες πάγια υποψήφιες για παραβίαση συνταγματικές διατάξεις και οι μόνες που ο λαός ενδέχεται να υπερασπιστεί με τον πατριωτισμό του, είναι εκείνες που θα μπορούσε να θεωρηθούν σαν ίχνη που αποτύπωσαν στο Σύνταγμα οι διαχρονικοί αγώνες του: η υποχρέωση – έστω – νόμου για τη διαμονή και διέλευση των ιμπεριαλιστικών στρατών, οι έστω «κάποιες» προϋποθέσεις για την παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και για την αναγνώριση συνταγματικών αρμοδιοτήτων  σε ξένα όργανα, το δικαίωμα στην εργασία, το γενικό συμφέρον ως υπέρτερο των δικαιωμάτων που απορρέουν από την καπιταλιστική ιδιοκτησία, οι ατομικές ελευθερίες και τα κοινωνικά δικαιώματα και άλλα παρόμοια. Αυτά και τα παρόμοια είναι τα μόνα που δεν τηρούνται, αυτά είναι τα μόνα που παραβιάζονται, αυτά είναι και τα μόνα που μπορεί ο πατριωτισμός του λαού να βρίσκεται ξανά και ξανά στην ανάγκη της υπεράσπισής τους.

Άλλωστε και ο πατριωτισμός του λαού είναι έννοια πολύ πιο πλατιά από αυτήν που της δίνει το Σύνταγμα. Δεν περιορίζεται στο αν τηρείται το Σύνταγμα προκειμένου να καταστεί ολόκληρη η χώρα «φθηνό πεδίο βολής» και δολοφονικών ιμπεριαλιστικών εξορμήσων. Περιλαμβάνει  και το ιμπεριαλιστικό «πεδίο βολής» το ίδιο, άσχετα από τους «τύπους» που τηρήθηκαν ή παραβιάστηκαν. Περιλαμβάνει όλα τα δικαιώματα του λαού – αναγνωρισμένα και μη – στη ζωή του, στο παρόν και το μέλλον του.