Κοιμήσου ήσυχος

Στα «Νέα», την εφημερίδα του «μέσου άνθρωπου», κατά τη διάρκεια του φετινού αντικομμουνιστικού μήνα Αύγουστου, εμφανίστηκαν ορισμένες οδηγίες ασφαλούς επιβίωσης αυτού του «μέσου άνθρωπου» υπό ναζιστικό καθεστώς κατά το πρότυπο που ίσχυε στη ναζιστική Γερμανία (πηγή).

Σύμφωνα λοιπόν με τις αντιλήψεις του συντάκτη:  «Στη ναζιστική Γερμανία σε γενικές γραμμές, μπορούσες να κοιμάσαι σχετικά «ήσυχος», αν δεν είχες τέσσερις ιδιότητες, εκ των οποίων η πρώτη αποκτάτο αυτοβούλως, ενώ οι άλλες ήταν, λίγο – πολύ, γονιδιακά προκαθορισμένες: Αφενός μεν, δηλαδή, αν δεν ήσουν δημόσια αντιφρονών, αφετέρου δε αν δεν ήσουν Εβραίος, Τσιγγάνος ή ομοφυλόφιλος».

Με άλλα λόγια, σύμφωνα με αυτές τις αντιλήψεις, κάτω από ένα ναζιστικό καθεστώς ο «μέσος άνθρωπος» δεν χρειάζεται παρά να παραμείνει «μέσος άνθρωπος» προκειμένου να «κοιμάται σχετικά ήσυχος».

Γιατί, ίσως δεν το πρόσεξε ο συντάκτης, αλλά οι ιδιότητες που περιγράφει, δεν είναι παρά ιδιότητες του (παροιμιώδους) «μέσου άνθρωπου», ο οποίος είναι τέτοιος («μέσος») εφόσον, αφενός, «αυτοβούλως» φροντίζει να μην είναι «δημόσια αντιφρονών» και, αφετέρου, δεν έχει την «λίγο-πολύ γονιδιακά προκαθορισμένη» ατυχία να ανήκει σε κάποια κατηγορία που να τον αποκλείει από την κατηγορία του «μέσου άνθρωπου»: Εβραίος, τσιγγάνος, ομοφυλόφιλος τότε, όπως κατηγοριοποιεί ο συντάκτης τους «γονιδιακά» ανασφαλείς, μετανάστης και πρόσφυγας θα μπορούσαμε να προσθέσουμε σήμερα, χωρίς με αυτά να εξαντλείται ο κατάλογος ούτε ως προς το τότε ούτε ως προς το σήμερα.

Σύμφωνα λοιπόν με τον συντάκτη των οδηγιών, ο «μέσος άνθρωπος» με αυτές τις ιδιότητες μπορούσε κάτω από το ναζιστικό καθεστώς «να κοιμάται σχετικά ήσυχος». Άλλωστε μόνο «σχετικά ήσυχος» μπορεί να κοιμάται ο «μέσος άνθρωπος» γενικά: Το όνειρο τού «εντελώς ήσυχου» ύπνου για τον «μέσο άνθρωπο», γνωστό αυτό, δεν αφορά αυτήν εδώ τη ζωή… Κι έπειτα, είναι τόσο πολλοί αυτοί (οι άλλοι) και τόσο πολλά τα κοινωνικά ερεθίσματα που θέλουν να σου χαλάσουν την ησυχία, ώστε και μόνο εξαιτίας της προσπάθειας να τα αποφύγεις είναι αδύνατον να κοιμηθείς «εντελώς ήσυχος». Αλλά μήπως, στο κάτω κάτω της γραφής, δεν είναι ο φασισμός αυτός που σου υπόσχεται να πατάξει κάθε είδους «άλλον» και κάθε είδους κοινωνικό ερέθισμα, όλα αυτά που σου χαλάνε την ησυχία και τα δείχνει κι η τηλεόραση,  έτσι ώστε για σένα τον «μέσο άνθρωπο» να γίνει πράξη ο «εντελώς ήσυχος ύπνος» και μάλιστα σε αυτήν εδώ τη ζωή…;;;

*

Όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα φαντάζεται ο συντάκτης των οδηγιών ασφαλούς επιβίωσης σε ναζιστικό καθεστώς.

«Γονιδιακοί λίγο-πολύ προκαθορισμοί» που να αποκλείουν έναν «σχετικά ήσυχο ύπνο» μπορούν να ανευρεθούν και στο σύγχρονο «δημοκρατικό» πολίτευμα, τουλάχιστον αν κρίνουμε από τον αριθμό των έγκλειστων στα σημερινά «δημοκρατικά» στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων, ακόμα κι αν δεν επεκταθούμε στον «ύπνο» που επιφυλάσσει το σημερινό «δημοκρατικό» καθεστώς, γενικά σε όσους διαθέτουν κάποιο από τα χίλια πρόσωπα της «λίγο – πολύ γονιδιακά προκαθορισμένης» ιδιότητας της φτώχιας.

Αλλά και η σύγχρονη ελληνική ιστορία, από το βενιζελικό ιδιώνυμο του 1929 μέχρι έστω την μεταπολίτευση του 1974, υποδεικνύει ότι και η «αυτόβουλη» ιδιότητα «να μην είσαι δημόσια αντιφρονών» μπορεί να αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν υποτιθέμενο «σχετικά ήσυχο ύπνο» τόσο κάτω από φασιστικό δικτατορικό καθεστώς όσο και κάτω από καθεστώς αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας: Ήταν «δημοκρατική» η βία, οι απαγορεύσεις, οι φυλακίσεις, οι εκτοπίσεις, οι δολοφονίες του βενιζελικού ιδιώνυμου. Όπως «δημοκρατικές» ήταν και οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης που επί δεκαετίες αρκούσαν για να γλιτώσει κανείς «αυτοβούλως» από το εκτελεστικό απόσπασμα, τις γιούρες και τα μακρονήσια  ή απαιτούνταν για μια θέση εργασίας.

Ο συντάκτης της εφημερίδας, ατυχώς γι’ αυτόν, περιγράφει με τις οδηγίες του την «δημοκρατία» του παρελθόντος της. Αυτήν την «δημοκρατία» που τόσο στην προπολεμική όσο και στην μεταπολεμική φάση της εγκαινιάστηκε  από τους ίδιους της τους ταγούς: Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως πρωθυπουργό του «ιδιώνυμου» και τον Γεώργιο Παπανδρέου ως πρωθυπουργό της σφαγής των δεκάδων άοπλων διαδηλωτών στις 3 και στις 4 Δεκέμβρη του 1944. Από τους εμβληματικούς ταγούς της αστικής δημοκρατίας, οι οποίοι κήρυξαν τον πόλεμο σε όσους δεν φρόντισαν «αυτοβούλως» να αποκτήσουν την ιδιότητα «να μην είναι δημόσια αντιφρονούντες». Και οι οποίοι, πάντοτε, απέναντι στην «εξίσωση των άκρων» και απέναντι στην «εξομοίωση φασισμού – κομμουνισμού» ήξεραν πάντοτε τι να διαλέξουν και με ποιο «άκρο» να πάνε.

(Έως και πρόσφατα άλλωστε, οπότε περίσσεψαν οι «αστικοδημοκρατικές» ευχαριστίες προς την ναζιστική ΧΑ, οι επικλήσεις μιας «σοβαρής» ναζιστικής ΧΑ, μέχρι και οι απόπειρες συγκάλυψης των νεοναζιστικών εγκλημάτων της παρουσιαζόμενων πότε σαν «αντιποίηση αρχής» και πότε σαν καυγάδες για το ποδόσφαιρο…)

*

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται, λοιπόν, και μια ουσιαστική ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον φασιναζισμό και την αστική δημοκρατία. Μια διαφορά που ο συντάκτης των οδηγιών αδυνατεί να αναγνωρίσει, λόγω της (όχι εντελώς παράδοξης) σύγχυσής του των ειδικών χαρακτηριστικών   του ναζισμού και των χαρακτηριστικών της αστικής δημοκρατίας, που είτε υποβόσκουν σε αυτήν είτε βρίσκονται άμεσα στο προσκήνιό της. Κι η διαφορά βρίσκεται στο ότι, εκεί που η αστική δημοκρατία για τον «σχετικά ήσυχο ύπνο» του «μέσου πολίτη» αρκείται στην φροντίδα της για το πώς αυτός «αυτοβούλως» δεν θα εκδηλώνεται δημόσια ως αντιφρονών εναντίον του συστήματος της εκμετάλλευσης και των συνεπειών του, ο ναζισμός για τον «σχετικά ήσυχο» ύπνο του «μέσου ανθρώπου» απαιτεί από αυτόν την πολιτική στράτευσή του στην υπηρεσία του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Αλλά ο συντάκτης των οδηγιών ασφαλούς επιβίωσης σε ναζιστικό καθεστώς φαντάζεται, ονειρεύεται, τον ναζισμό σαν την αστική δημοκρατία. Προκειμένου να εξομοιώσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό, προκειμένου μάλιστα να αποδείξει τον κομμουνισμό σαν «χειρότερο», εξομοιώνει εν τέλει τον ναζισμό με την «δημοκρατία» του. Εξομοιώνει το να «κάθεσαι στ’ αυγά σου» όσο επικρατεί η «κανονικότητα» των κατεστημένων εκμεταλλευτικών σχέσεων, με το «να κάθεσαι στ’ αυγά» σου όταν επικρατεί η πιο ωμή εγκληματική έκφραση αυτών των σχέσεων, η οποία άλλωστε αποτελεί μόνιμο συστατικό τού πυρήνα τους. Μόνο που τότε, το «να κάθεσαι στα αυγά σου» σημαίνει και απαιτεί τη δημόσια συνενοχή σου στο έγκλημα.

Είναι αδιόρατα εκλεπτυσμένη η ιδεολογική του υπηρεσία προς τον φασισμό εκ μέρους και στο όνομα της «δημοκρατίας», και αδιόρατα ολοκληρωμένες οι ιδεολογικές προϋποθέσεις του για μια επίσης αδιόρατη ιδεολογική μετάβαση από την δεύτερη προς τον πρώτο. Όσο «αδιόρατα» αποσκοπεί εξ ορισμού και η ιδεολογική εξίσωση κομμουνισμού και φασισμού στην ιδεολογική και πολιτική ποινικοποίηση του πρώτου και στη νομιμοποίηση του δεύτερου, σε συνθήκες όπου η καπιταλιστική δημοκρατία αντιμετωπίζει ένα φάσμα αβεβαιότητας σχετικά με τον «μέσο άνθρωπο» και την «αυτόβουλη» ιδιότητα του «να μην είναι δημόσια αντιφρονών».

 

Advertisements

μαθαίνοντας στους άλλους το συμφέρον τους…

Πότε θα καταλάβουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ότι η «φτωχοποίηση» έρχεται σε αντίθεση με τα «οράματα» και τις «αξίες» της «ενωμένης Ευρώπης», με το «ευρωπαϊκό κεκτημένο»; Πότε θα συνταραχτούν από την διαπίστωση ότι «σπέρνοντας φτώχεια θερίζουν φασισμό»;

Αμ οι Τούρκοι κυβερνώντες… Δεν αντιλαμβάνονται κι αυτοί – τόσες δεκαετίες – τι κόστος έχουν για την «ενταξιακή πορεία» της χώρας τους ο επεκτατισμός, οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η «αδιαλλαξία» τους στο Κυπριακό;

Και τι είναι τώρα αυτά που κάνουν τα Τίρανα, με τα ακίνητα της μειονότητας; Δεν κατανοούν οι αλβανικές αρχές ότι υπονομεύουν την «ευρωπαϊκή προοπτική» της χώρας τους;

***

Σαν να είναι ιδεολογικά τυφλωμένη από την «ευρωπαϊκή ιδέα» της η ελληνική άρχουσα τάξη, μέσω των πολιτικών της εκπροσώπων, δίνει σε όλους μαθήματα ευρωπαϊκών «αξιών», υποδεικνύει σε όλους το συμφέρον τους στην δική τους «ενταξιακή πορεία», στην δική τους «ευρωπαϊκή προοπτική»

Στο μεταξύ, παρά τις «εκκλήσεις», το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» διευρύνεται και εμβαθύνεται με όλο και περισσότερους αντιλαϊκούς, αντεργατικούς μηχανισμούς, οικονομικούς και πολιτικούς. Κι η ίδια η Ελλάδα είναι ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγή κάθε «ενταξιακής πορείας» και «ευρωπαϊκής προοπτικής»…

Σαν εμφατική υπόμνηση της ατιμωτικής υπόθεσης με τους S-300 (που το 1998, ελέω ευρω-ΝΑΤΟϊκού «μονόδρομου», αντί για την Κύπρο κατέληξαν στην Κρήτη, για να χρησιμοποιούνται  σήμερα σαν προσομοιωτές της αμυντικής ικανότητας του Ιράν στις ελληνο-ισραηλινές αεροπορικές ασκήσεις…), η Τουρκία εμφανίζεται να προμηθεύεται το αντιαεροπορικό σύστημα S-400

Και στο βάθος, πίσω από τις κενές (ξανα)επικλήσεις της αλβανικής «ευρωπαϊκής προοπτικής», σε σχέση με τα μειονοτικά δικαιώματα, ελλοχεύει – και από την εδώ πλευρά των συνόρων – η χρησιμοποίηση των μειονοτικών ζητημάτων σαν εργαλείο εξυπηρέτησης των αστικών ανταγωνισμών.

***

Κατεδάφιση ακινήτων της ή υπαγωγή της στην «μνημονιακή κατοχή»; Να το παρόν δίλημμα της νοτιοαλβανικής μειονότητας, αν προεκτείνουμε τις βλέψεις των αντιτιθέμενων αστικών «στρατοπέδων» ως τις τελικές τους συνέπειες.

Ενώ για τους λαούς, όλο και πιο επιτακτικά, όλο και πιο άμεσα, όλο και πιο ζωτικά έρχεται στο προσκήνιο η αναπόδραστη ανάγκη να αντιταχθούν στις επιλογές των «δικών τους» αστικών τάξεων, και στις όποιες εναλλακτικές μορφές αυτών των επιλογών, στις όποιες μορφές εθνικιστικού ή ευρωπαϊκίστικου μεγαλοϊδεατισμού, να αντιταχθούν στους πολιτικούς και άλλους εκφραστές και εκπροσώπους αυτών των επιλογών, στα ιμπεριλιαστικά κέντρα και μηχανισμούς, να οργανώσουν την πάλη τους για το κοινό μέλλον τους σε μια περιοχή κι έναν κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές γιατί μόνο σ’ έναν τέτοιο κόσμο και σ’ ένα τέτοιο «μέρος» μπορεί να είναι κοινό το μέλλον των λαών.

Δεν υπάρχει άλλη επιλογή για τους λαούς και κάθε άλλη επιλογή δεν πρόκειται να είναι δική τους.

Οι εκμεταλλευτές, εκτός από τον ιδρώτα τους, τους ζητούν και το αίμα τους.   Μπορεί να τους δίνεις τον ιδρώτα σου, για να μη χύσεις το αίμα σου, αλλά όταν σου ζητούν να χύσεις το αίμα σου γι’ αυτούς, τότε είναι καιρός να πάρεις τον ιδρώτα σου πίσω.

***

Λευτεριά στη Νότια Ήπειρο!


Κολομβία: Παραμένουν στις φυλακές οι αντάρτες. 1200 οι απεργοί πείνας. «Ασυγκίνητα» τα δολοφονικά τάγματα θανάτου από τον αφοπλισμό των FARC-EP

ΚΟΛΟΜΒΙΑ
Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους

Συνεχίζουν την απεργία πείνας πάνω από 1.200 πολιτικοί κρατούμενοι, αντάρτες των Ενόπλων Επαναστατικών Δυνάμεων της Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός (FARC – EP), ενώ τους συμπαραστέκεται επίσης με απεργία πείνας, εδώ και 18 μέρες, και ο Χεσούς Σάντριχ, μέλος της Γραμματείας της Οργάνωσης (που συμμετείχε και στις διαπραγματεύσεις στην Αβάνα), ο οποίος το Σάββατο μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο με συμπτώματα υπογλυκαιμίας. Στόχος της απεργίας είναι να ασκηθεί πίεση ώστε να εφαρμοστεί άμεσα η αμνηστία για τους 2.577 κρατούμενους αντάρτες, όπως προβλέπεται από τη συμφωνία ειρήνης. Η κυβέρνηση του Μανουέλ Σάντος συνεχίζει να κωλυσιεργεί εδώ και πάνω από 6 μήνες και περισσότεροι από 1.200 αντάρτες παραμένουν στις φυλακές.

Τη στήριξη στον δίκαιο αγώνα των απεργών εξέφρασε το Συνέδριο του ΚΚ Κολομβίας, που έγινε στην Μπογκοτά από τις 13 έως τις 17 Ιούλη, στο οποίο συμμετείχε εκ μέρους του ΚΚΕ ο Νίκος Σερετάκης, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, που εξέφρασε τη διεθνιστική αλληλεγγύη του Κόμματος.

Συνεχίζονται οι δολοφονίες αγωνιστών

Πάντως στην Κολομβία συνεχίζονται οι δολοφονίες αγωνιστών του λαϊκού κινήματος, όπως την Παρασκευή το πρωί, του Εκτορ Γουίλιαμ Μίνα, στελέχους του κινήματος «Πατριωτική Πορεία» στην επαρχία Κάουκα, που πυροβολήθηκε από τέσσερις ενόπλους μέσα σε εστιατόριο στην πόλη Γκουατσένε. Η δολοφονία έγινε μόλις εκατό μέτρα από το αστυνομικό τμήμα, οι ένοπλοι κατέβηκαν από μια μοτοσικλέτα, «γάζωσαν» τον αγωνιστή (που κατέληξε στη μεταφορά του προς το νοσοκομείο) και εξαφανίστηκαν ανενόχλητοι. Ο Εκτορ Μίνα, Αφροκολομβιανός, πατέρας 4 παιδιών, υπήρξε γνωστός αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που πρωτοστατούσε στην καταγγελία των παραστρατιωτικών ομάδων.

Η «Πατριωτική Πορεία», το ΚΚ Κολομβίας, οι FARC και άλλες μαζικές οργανώσεις κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν εφαρμόζει τη συμφωνία ειρήνευσης και δεν έχει κάνει ουσιαστικά τίποτα για να σταματήσει την παραστρατιωτική δράση. Συνολικά από την 1η Γενάρη του 2016 έχουν δολοφονηθεί 186 αγωνιστές του λαϊκού κινήματος, 52 φέτος (ανάμεσά τους και αντάρτες μετά την εγκατάλειψη των όπλων).

πηγή

***

Δολοφονήθηκε και τρίτο μέλος των FARC-EP, το έκτο σε τρεις μήνες

Παρά την ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφτηκε και την διαδικασία εγκατάλειψης των όπλων από πλευράς των ανταρτών, μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες έξι μέλη των FARC-EP έχουν δολοφονηθεί στην Κολομβία.

Ένα ακόμα μέλος των Επαναστατικών Ένοπλων Δυνάμεων Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός (FARC-EP) έχασε τη ζωή του στον δήμο Ιτουάνγκο της περιφέρειας Αντιόχεια, ανεβάζοντας σε έξι τα μέλη των ανταρτών που έχουν δολοφονηθεί τους τρεις τελευταίους μήνες.

Ο Χουάν Αρμάντο Αμάγια, βρισκόταν σε διαδικασία επανένταξης, καθώς είχε επιστρέψει στην πόλη του, επωφελούμενος από την απονομή χάριτος της 12ης Δεκέμβρη 2016 στα πλαίσια της ειρηνευτικής συμφωνίας που υπογράφτηκε. Ο Αμάγια προστέθηκε στους εννέα συγγενείς του, μέλη των FARC-EP που έχουν δολοφονηθεί.
Όπως δήλωσε ο δήμαρχος του Ιτουάνγκο Χέρμαν Ντάριο Αλβάρες Ουρίμπε, οι αρχές ερευνούν τις αιτίες της δολοφονίας, που έγινε στις 8 το βράδυ καθώς επίσης και την δολοφονία ενός ακόμα προσώπου που συνέβη πριν 15 μέρες στον ίδιο δήμο.
Το γεγονός επιδεινώνει την κατάσταση, όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περιοχή, όπου πρόσφατα το Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιτουάνγκο προειδοποίησε ότι “οι παραστρατιωτικοί επιχειρούν να γυρίσουν την περιοχή 13 χρόνια πίσω” , ενώ ομάδα 238 μελών του Μετώπου 18 των FARC-EP βρίσκονται στην μεταβατική Ζώνη Ταυτοποίησης του Αγίου Λουκά, όπου εκπληρώνουν την διαδικασία επανένταξης στην πολιτική ζωή.
Από τον Δεκέμβρη του 2016 ένοπλοι άνδρες υποχρέωσαν τους ανθρώπους των κοινοτήτων να συνέλθουν και να εγκαθιδρύσουν κοινοτικούς κανόνες, ζητώντας από τα Συμβούλια Κοινοτικής Δράσης πρόσβαση σε αναλυτικές πληροφορίες, σύμφωνα με καταγγελία του Γραφείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ο Συνήγορος του Λαού της Κολομβίας Κάρλος Αλφόνσο Νεγκρέτ, εξέφρασε επίσης την ανησυχία του για τις στοχευμένες δολοφονίες πρώην μελών των FARC-EP, κατά την διαδικασία εγκατάλειψης των όπλων και επανένταξης και προειδοποίησε ότι ο αριθμός των στελεχών κοινωνικών οργανώσεων που δολοφονήθηκαν από τον Γενάρη του 2016, ανέρχεται σε 182 ενώ 52 από αυτές τις δολοφονίες έγιναν μέσα στο 2017.
Τέλος, επεσήμανε ότι πάνω από 500 ηγέτες και ακτιβιστές των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν απειληθεί από τον Γενάρη του προηγούμενου χρόνου.

Φαστ Τρακ #6

Μερικές ειδήσεις.

***

Όσο διαρκούσε η απεργία των εργατών στους ΟΤΑ για το δικαίωμά τους στην εργασία, αυτοί τούς βρίζανε από το πρωί ως το βράδυ, επικαλούνταν το «σύνταγμα», τα «εθνικά συμφέροντα» (η «Αυγή»).

Την επόμενη μέρα η «συνταγματική τάξη» τους και το «έθνος» τους χόρτασαν  με την εργάτρια που πέθανε την ώρα της δουλιάς στο δήμο Ζωγράφου, με τον πολυτραυματία εργάτη του ΧΥΤΑ Θεσσαλονίκης που πέθανε τελικά χθες.

Αυτοί κάτι τραύλισαν, κάτι ψελλίσανε και σωπάσανε, μην τυχόν και τους κατηγορήσουν για «αντισυνταγματικούς» και για «αντεθνικώς δρώντες».

***

Ξημέρωσε στην Κολομβία μια μέρα, μετά από πάνω από μισό αιώνα, με το μεγαλύτερο αντάρτικο πλήρως αφοπλισμένο, γεγονός που γιορτάστηκε (!) με συμβολική εκδήλωση.

Στο μεταξύ 1.760 πολιτικοί κρατούμενοι αντάρτες των Ενοπλων Επαναστατικών Δυνάμεων της Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός (FARC – EP) πραγματοποιούν απεργία πείνας. Με απεργία πείνας συμπαραστέκεται σε αυτούς και ο Χεσούς Σάντριχ από την Γραμματεία της Οργάνωσης (που συμμετείχε και στις διαπραγματεύσεις στην Αβάνα). Οι απεργοί απαιτούν να εφαρμοστεί άμεσα η αμνηστία για τους 2.577 κρατούμενους αντάρτες, όπως προβλέπεται από τη συμφωνία ειρήνης, που όμως παρότι έχουν περάσει 6 μήνες δεν έχουν απελευθερωθεί παρά ελάχιστοι αντάρτες. Την ίδια ώρα συνεχίζονται οι δολοφονίες λαϊκών αγωνιστών, όπως της καθηγήτριας Μέγια Αντράδε στην επαρχία Τσοκό, που δολοφονήθηκε την Παρασκευή και αποτελεί την έβδομη γυναίκα αγωνίστρια που δολοφονείται από τις αρχές της χρονιάς.

*

Δεν παριστάνω τον επαναστάτη του πληκτρολογίου, δεν φαντασιώνομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή την ένοπλη πάλη σε τόπους μακρινούς, δεν είμαι εγώ εκεί, αλλά δεν βρίσκω λόγο να «γιορτάσω» για τον «πλήρη αφοπλισμό».

Ούτε και για την κατάσταση που ανάγκασε τον διαπραγματευτή  της οργάνωσης να μετατραπεί ξαφνικά από διαπραγματευτής σε απεργό πείνας μαζί με ακόμα 1760 πολιτικούς κρατούμενους που περιμένουν την απελευθέρωσή τους μετά την «συμβολική γιορτή».

Ούτε και για την έβδομη δολοφονία γυναίκας αγωνίστριας (χώρια οι άντρες;) από την αρχή της χρονιάς.

***

Οπως προκύπτει από τις περιοδικές δηλώσεις των επιχειρήσεων, τον περασμένο Σεπτέμβρη, με μερική απασχόληση εργάζονται 604.513 μισθωτοί, ποσοστό 29,1% του συνόλου των μισθωτών, με το μέσο μισθό να είναι μόλις 394,8 ευρώ μεικτά! Δηλαδή, τρεις στους δέκα μισθωτούς, επιβιώνουν με περίπου 330 ευρώ το μήνα, αφού αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές τους κρατήσεις…

…Ο μέσος μισθός συνολικά για τους 2.078.649 μισθωτούς ήταν 940,19 ευρώ μεικτά, δηλαδή αν αφαιρέσουμε τις ασφαλιστικές εισφορές του εργαζόμενου (περίπου 16%), ο μέσος μισθός για το σύνολο των μισθωτών της χώρας διαμορφώνεται στα 850 ευρώ και αυτά προ φόρων…

…Συγκρίνοντας τον Σεπτέμβρη του 2016 με τον Σεπτέμβρη του 2015, προκύπτει πως, ενώ ο συνολικός αριθμός ασφαλισμένων στις κοινές επιχειρήσεις αυξήθηκε κατά 5,54%, η πλήρης απασχόληση αυξήθηκε μόλις κατά 3,91%, ενώ η μερική απασχόληση αυξήθηκε κατά 14,37% (!)…

…Παρά τη γενική αύξηση του αριθμού των ασφαλισμένων μισθωτών, η μέση απασχόληση, δηλαδή οι μέρες ασφάλισης στις κοινές επιχειρήσεις – συγκρίνοντας Σεπτέμβρη του 2015 και του 2016 – υποχωρεί κατά 1,25%, ενώ ταυτόχρονα μειώθηκε και ο μέσος μισθός κατά 2,71%…

***

Τη σύλληψη δύο στελεχών του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας, καθώς και την κατάθεση νομοσχεδίου που απαγορεύει τις συναντήσεις εκλεγμένων βουλευτών με εργαζόμενους χωρίς άδεια των αρχών και που στρέφεται κατά του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσικής Ομοσπονδίας, κατήγγειλε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Σωτήρης Ζαριανόπουλος, με Ερώτησή του προς την ύπατη εκπρόσωπο Εξωτερικής Πολιτικής, Φ. Μογκερίνι.

*

Στο επόμενο στάδιο ίσως να απαιτηθεί «άδεια των αρχών» και για τις συναντήσεις των βουλευτών γενικά…

Όσο για την ύπατη εκπρόσωπο, μάλλον δεν δάκρυσε από την αδικία. 

***

Πριν από έναν μήνα κι αυτό:

Με τη ζωή τους να διατρέχει σοβαρό κίνδυνο, η Νουριγέ Γκουλμέν που απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο Σελτσούκ και ο Σεμίχ Οζακτσά που αποπέμφθηκε από δάσκαλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, συνεχίζουν για 90ή μέρα απεργία πείνας στις φυλακές της Τουρκίας όπου βρίσκονται, στο πλαίσιο των αντιδραστικών διώξεων της κυβέρνησης Ερντογάν. Οι δύο εκπαιδευτικοί συνελήφθησαν από τις τουρκικές αρχές μετά τις πολυήμερες διαμαρτυρίες τους ενάντια στις απολύσεις τους, που έγιναν βάσει του διατάγματος έκτακτης ανάγκης και ενώ είχαν ξεκινήσει απεργία πείνας.

Να σημειωθεί, επίσης, ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει μεθοδεύσει πάνω από 100.000 διώξεις, μηνύσεις και απολύσεις εκπαιδευτικών, δημόσιων υπαλλήλων, δικαστών, δικηγόρων και ακαδημαϊκών και δεκάδες χιλιάδες κρατήσεις μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλη του 2016, βάσει του διατάγματος έκτακτης ανάγκης το οποίο τον περασμένο Απρίλη παρατάθηκε για ένα ακόμη τρίμηνο.


Το δικαίωμα της απεργίας και «η κοινωνία και το έθνος» από τη σκοπιά του

Η προηγούμενη ανάρτηση αυτού του μπλογκ ήταν αφιερωμένη στο δικαίωμα στην εργασία.

Πρόκειται για το δικαίωμα το οποίο οι εκπρόσωποι και οι διαχειριστές της άρχουσας τάξης, ενώ φύσει και θέσει το καταστρατηγούν συστηματικά τις 365 μέρες του χρόνου, το θυμούνται ξαφνικά όποτε έχουν απέναντι τους μια αποφασιστική απεργιακή κινητοποίηση σε κάποιο κλάδο, σε κάποια βιομηχανία κλπ. Τότε ξαφνικά ξαναθυμούνται το «δικαίωμα στην εργασία» διαστρεβλώνοντας το περιεχόμενό του, τιτλοφορώντας «δικαίωμα στην εργασία» το «δικαίωμα» στην απεργοσπασία, για να στραφούν ενάντια στην απεργιακή κινητοποίηση, ενάντια στο απεργιακό δικαίωμα, ενάντια στο απεργιακό δίκαιο της περιφρούρησης του αγώνα των εργαζομένων.

«Ξαναθυμούνται» πολλά, κάθε φορά που βρίσκονται αντιμέτωποι με τους απεργιακούς αγώνες των εργαζομένων για το δικαίωμα στη δουλειά και για δουλειά με δικαιώματα…

Ξαναθυμούνται για παράδειγμα τη «δημοκρατία» και τις «δημοκρατικές διαδιακασίες». Έτσι, για παράδειγμα,  η σημερινή κυβέρνηση, αυτή που κυβερνά «νομιμοποιημένη» εκλογικά με το 39,55% του 53,74% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου, η κυβέρνηση που με αυτή τη μειοψηφική εκλογική «νομιμοποίηση» ψηφίζει όλους τους αντιλαϊκούς νόμους της «ατζέντας» της, αυτή η ίδια σύμφωνα με τις διάφορες επικοινωνιακές «διαρροές» ετοιμάζεται να υλοποιήσει τις δεσμευσεις της προς το κεφάλαιο και τους «θεσμούς» του με νόμο που θα καθιστά «παράνομες» τις απεργίες εφόσον τις αποφασίζει η πλειοψηφία των γενικών συνελεύσεων των σωματείων και όχι των εγγεγραμμένων μελών των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Ας εφαρμόσει η κυβέρνηση πρώτα στον εαυτό της αυτόν τον «δημοκρατικό κανόνα» ομολογώντας την έλλειψη της δικής της «νομιμοποίησης». Κι ας αφήσει στην άκρη τα σχέδια ποινικοποίησης των εργατικών αγώνων, οι οποίοι άλλωστε δεν αντλούν την δημοκρατική τους νομιμοποίηση από τις «παραχωρήσεις» του αστικού κράτους αλλά από τις συλλογικές διαδικασίες των οργάνων του ταξικού εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Σε αυτούς τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς ποινικοποίησης των εργατικών αγώνων εντάσσεται προφανώς και το άρθρο της «Αυγής», που με τον τίτλο «Απεργία: Το έσχατο μέσο που έγινε πρώτο!» ανακαλύπτει στον απεργιακό αγώνα των εργατών καθαριότητας για το δικαίωμά τους στην εργασία μια επίκαιρη αφορμή, για να βγάλει στο προσκήνιο σαν «πρώτη» την «έσχατη» φιλοδοξία της τάξης των εκμεταλλευτών ενάντια στο εργατικό κίνημα και τους αγώνες του: «Ορισμένοι κρίσιμοι για τα κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα κλάδοι δεν έχουν το δικαίωμα της απεργίας».

Δεν έχει περάσει δα και πολύς καιρός από τότε που ο σημερινός πρωθυπουργός χαρακτήριζε, από τις θέσεις της «αντιπολίτευσης», τον απεργιακό αγώνα των ναυτεργατών σαν «εξαλλοσύνες». Και εκείνη η «αντιπολιτευτική» θέση, όπως και η «αντιπολιτευτική» θέση του ΣΥΡΙΖΑ για σχίσιμο των μνημονίων «αλλά με τη συμφωνία των εταίρων», συγκροτούν το νήμα της αντιλαϊκής «συνέπειας» του ΣΥΡΙΖΑ από την περίοδο της «αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης» ως τη σημερινή περίοδο της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Και σήμερα, τώρα που ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ αναγορεύει τον στόχο ενός  νέου κύκλου ανάπτυξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας σε στόχο «εθνικό», το δημοσιογραφικό του όργανο αναγορεύει ουσιαστικά σε «παράνομη» την απεργία στους «κρίσιμους για τα κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα κλάδους». Τώρα που τα συμφέροντα των μονοπωλίων αναγορεύονται από την «κυβέρνηση της αριστεράς» σε συμφέροντα «κοινωνικά και εθνικά», τώρα γίνεται από τους κυβερνητικούς ιδεολογικούς μηχανισμούς «συζήτηση» για απεργίες που στρέφονται ενάντια στο «κοινωνικό και εθνικό συμφέρον»…

Αλλά αντίστροφα: Την ώρα που η «Αυγή» διακηρύσσει ότι οι εργατικοί αγώνες στρέφονται ενάντια «στα συμφέροντα της κοινωνίας και του έθνους», την ίδια στιγμή και οι αγώνες των εργαζομένων είναι αναγκαίο να αποκτήσουν χαρακτηριστικά και προσανατολισμό τέτοια που να ανυψώνουν το δικό τους δίκιο σε αποκλειστικό συμφέρον του έθνους και της κοινωνίας, ενάντια στο «δίκιο» και τα «συμφέροντα» της τάξης των εκμεταλλευτών.


το δικαίωμα στην εργασία και ο κόσμος από την σκοπιά του

«…Στο πρώτο σχέδιο συντάγματος που καταρτίστηκε πριν από τις μέρες του Ιούνη, βρισκόταν ακόμα το «droit au travail», το δικαίωμα στην εργασία, η πρώτη αδέξια διατύπωση όπου συνοψίζονται οι επαναστατικές αξιώσεις του προλεταριάτου. Αυτό μετατράπηκε στο droit al’ assistance, στο δικαίωμα να παίρνει βοήθημα απ’ το δημόσιο. Και ποιο σύγχρονο κράτος δεν τρέφει τους απόρους του με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο; Το δικαίωμα στην εργασία είναι, με την αστική έννοια, ένας παραλογισμός, ένας άθλιος, ευσεβής πόθος. Πίσω όμως απ’ το δικαίωμα στην εργασία κρύβεται η βία πάνω στο κεφάλαιο, πίσω απ’ τη βία πάνω στο κεφάλαιο η ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής, η υπαγωγή τους στην οργανωμένη εργατική τάξη, επομένως η κατάργηση της μισθωτής εργασίας, του κεφαλαίου και των αμοιβαίων σχέσεών τους. Πίσω από το «δικαίωμα στην εργασία» βρισκόταν η εξέγερση του Ιούνη. Η συντακτική συνέλευση, που έθετε ουσιαστικά το επαναστατικό προλεταριάτο εκτός νόμου, ήταν για λόγους αρχής υποχρεωμένη να βγάλει τη διατύπωση του δικαιώματος της εργασίας απ’ το σύνταγμα, αυτό το νόμο των νόμων, ήταν υποχρεωμένη να ρίξει το ανάθεμα στο «δικαίωμα στην εργασία»…»

(Μαρξ, Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850, ΣΕ, σελ. 78-79)

***

Μάλλον σαν αποτύπωση πολιτικών συσχετισμών στο πεδίο της ιδεολογίας, στο μεταπολιτευτικό σύνταγμα του 1975 όπως ισχύει και σήμερα, διακηρύχτηκε, στο άρθρο 22, ότι: «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού».

Βέβαια τι «δικαίωμα», αφού με την αναθεώρηση του 2001 προστέθηκε στο άρθρο 103 του ίδιου αυτού συντάγματος η διάταξη σύμφωνα με την οποία, για τους υπαλλήλους του δημοσίου που εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου «απαγορεύεται»  η από το νόμο μονιμοποίησή τους ή η μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου. Αλλά ας το παραβλέψουμε αυτό, τουλάχιστον για την ώρα , γιατί τι άλλο αν όχι ευτελισμός της έννοιας του «συντάγματος» είναι η πρόστυχη εισαγωγή μιας διάταξής του σαν κι αυτής, που «απαγορεύει τη μετατροπή συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου»;  Το 2001, άλλωστε, είναι μια χρονιά όπου ήδη η ελληνική άρχουσα τάξη είχε αρχίσει να στενεύεται από το σύνταγμά της: Δυο μόλις χρόνια πριν η κυβέρνηση Σημίτη το είχε παραβιάσει κατάφορα επιτρέποντας χωρίς  νόμο ψηφισμένο από τη βουλή (άρθρο 27) τη διέλευση των «χερσαίων» της «συμμαχίας» που επέδραμε κατά της Γιουγκοσλαβίας, ενώ στην αναθεώρηση του 2001 προστέθηκε επίσης (στο άρθρο 28) και η «ερμηνευτική δήλωση» που καθιερώνει σαν υπέρτερο έναντι του εθνικού το δίκαιο της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» και θεσμοθετεί την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας ως «θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Και έμελε, σε λιγότερο από μια δεκαετία, να έρθει και η ώρα που το ίδιο αυτό άρθρο 28 θα  ανασκολοπιζόταν διαδοχικά από τις κυβερνήσεις Παπαδήμου, Σαμαρά και Τσίπρα, κάθε φορά που ψήφιζαν χωρίς  την προβλεπόμενη πλειοψηφία των 3/5 την εκχώρηση συνταγματικών αρμοδιοτήτων στους «θεσμούς» των μνημονίων. Βέβαια πρέπει να αναγνωρίσουμε στην «πρώτη φορά αριστερά» ότι το 3ο μνημόνιο είναι από αυτήν την άποψη και το μόνο «συνταγματικό», αφού με αστική ευγένεια μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ το υπερψήφισαν επίσης η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, οπότε εν προκειμένω ουδείς λόγος ενεργοποίησης του  «πατριωτισμού των Ελλήνων»…

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας: Λέγαμε λοιπόν ότι το άρθρο 22 αναγνωρίζει την εργασία σαν δικαίωμα και ότι παραβλέπουμε σαν ευτελισμό του συντάγματος την «απαγόρευση μετατροπής συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου χρόνου».  Αυτό που όμως δεν μπορούμε να  παραβλέψουμε, είναι ότι απέναντι στο δικαίωμα της εργασίας του άρθρου 22 ορθώνεται η προστασία της ιδιοκτησίας του άρθρου 17, στην οποία βέβαια περιλαμβάνεται και η προστασία της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (αυτής της ίδιας που  αποθεώνεται με τις «ελευθερίες» της συνθήκης του Μάαστριχτ), η οποία ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής αποτελεί και το άκρο αντίθετο του δικαιώματος στην εργασία. Το λέει η επιστήμη, το λέει ο Μαρξ: «Πίσω απ’ το δικαίωμα στην εργασία κρύβεται η βία πάνω στο κεφάλαιο, πίσω απ’ τη βία πάνω στο κεφάλαιο η ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής, η υπαγωγή τους στην οργανωμένη εργατική τάξη, επομένως η κατάργηση της μισθωτής εργασίας, του κεφαλαίου και των αμοιβαίων σχέσεών τους». Και οφείλουμε στην πολιτική οικονομία να είμαστε μαρξιστές με την ίδια έννοια που στις φυσικές επιστήμες είμαστε οπαδοί του Νεύτωνα. Το λέει ο Τσε.

Τι κάνουμε λοιπόν τώρα, που το δικαίωμα στην εργασία του άρθρου 22 προσκρούει στην προστασία της ιδιοκτησίας του άρθρου 17; Ευτυχώς για την «αστική νομιμότητα» οι ιδεολογικοί συσχετισμοί της μεταπολίτευσης άφησαν κι εδώ τη σφραγίδα τους: Διότι ναι μεν σύμφωνα με το άρθρο 17 «η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους», αλλά συνεχίζει το ίδιο άρθρο: «τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος».  Και πόσο «γενικό συμφέρον» δεν είναι το (και συνταγματικά προβλεπόμενο) δικαίωμα στην εργασία, ώστε να μη μπει φραγμός (να ασκηθεί «βία») στα δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, και μάλιστα κατά τρόπο που να αφήνει αδιατάρακτη την υφιστάμενη «αστική νομιμότητα»!!! Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα!

Να λοιπόν πεδίο δόξας για τον πατριωτισμό του λαού, στον οποίο «επαφίεται η τήρηση» (άρθρο 120) του δικαιώματος στην εργασία (άρθρο 22) και η «βία» εναντίον των  δικαιωμάτων και «ελευθεριών» που απορρέουν από την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και ασκούνται σε βάρος του δικαιώματος στην εργασία δηλαδή «σε βάρος του γενικού συμφέροντος» δηλαδή αντικοινωνικά (άρθρο 17). Αν μπορούνε, άλλωστε, ας ασκηθούνε κι αλλιώς. 

***

Το 1848-1850 η αντεπανάσταση μετέτρεψε το «δικαίωμα στην εργασία» σε «δικαίωμα σε βοήθημα». Το 2015-2017 ο ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψε το «ψωμί – παιδεία – ελευθερία» σε «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» ή σε «κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης», όπως το μετονόμασε νομίζοντας ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ελάχιστη εγγυημένη εξαθλίωση και στο κοινωνικό επίδομα εξαθλίωσης…

«Και ποιο σύγχρονο κράτος δεν τρέφει τους απόρους του με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο;»

Ο Τσίπρας, προχθές είπε στον Κουτσούμπα, ότι καλή βέβαια και η Οκτωβριανή Επανάσταση αλλά τώρα «πάμε μπροστά»… Όμως ήταν το 1850, δηλαδή πριν 167 ολόκληρα χρόνια, τότε που ο Μαρξ μιλούσε για «σύγχρονο κράτος». Οπότε, και το εαν «πάμε μπροστά» ή όχι, δεν εξαρτάται από τη χρονολογία αναφοράς. Οι χρονολογίες διαδέχονται η μια την άλλη και χωρίς εμάς. Το εαν «πάμε μπροστά» ή όχι, εξαρτάται από τις απαιτήσεις που έχει κανείς σήμερα από ένα «σύγχρονο κράτος». Και εαν εν έτει 2012 θεωρεί κανείς «σύγχρονο» το κράτος που (ήδη από το 1850) «τρέφει τους απόρους του», τότε αυτός δεν μας οδηγεί «μπροστά» αλλά στο «βάθος του χρόνου», και το βάθος του χρόνου βρίσκεται πάντοτε στο ιστορικό παρελθόν, δε φτάνουμε εκεί «πηγαίνοντας μπροστά» αλλά οπισθοδρομώντας ιστορικά, αυτός δεν είναι ο δρόμος της ιστορικής προόδου αλλά ο δρόμος της ιστορικής αντίδρασης.

***

Το δικαίωμα στην εργασία είναι δικαίωμα στο ψωμί, στην παιδεία, στην ελευθερία. Δεν είναι το δικαίωμα των απόρων σε βοήθημα. Είναι η αναγνώριση της εργασίας σαν πρωταρχικού πόρου και του δικαιώματος της κοινωνίας να μην τρέφει άπορους γιατί δεν διαθέτει άπορους.

Το δικαίωμα στην εργασία είναι δικαίωμα στην ικανοποίηση της πιο πρωταρχικής ζωτικής ανθρώπινης ανάγκης, της ανάγκης της παραγωγής από τον άνθρωπο των όρων της ίδιας του της ύπαρξης. Ανάγκη που η ικανοποίησή της αποτελεί ταυτόχρονα και όρο του εξανθρωπισμού του ανθρώπου, όρο που καθιστά τον άνθρωπο δημιουργό της ζωής του και τη ζωή του – τον ίδιο του τον εαυτό – δικό του δημιούργημα. Ο αποκλεισμός από το δικαίωμα στην εργασία ισοδυναμούσε και ισοδυναμεί πάντα με κοινωνικό εξοστρακισμό, ακόμη κι αν κάθε «σύγχρονο» κράτος τρέφει τους απόρους του με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο…

Το δικαίωμα στην εργασία βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τον καταναγκασμό στην απλήρωτη υπερεργασία και γι’ αυτό είναι κοινωνικό και ατομικό δικαίωμα των εργαζόμενων στον καρπό της εργασίας τους. Ο καταναγκασμός στην απλήρωτη υπερεργασία είναι συνέπεια της εμπράγματης άρνησης του δικαιώματος στην εργασία, είναι συνέπεια του χωρισμού των μέσων της εργασίας από τον εργάτη, συνέπεια της αποστέρησης από τον εργάτη των μέσων της εργασίας του και της περιέλευσής τους στον κάτοχο των μέσων παραγωγής. Χωρίς αυτόν τον χωρισμό, χωρίς αυτήν την περιέλευση, δεν θα ήταν δυνατή η άρνηση της εργασίας σαν δικαιώματος και η αντικατάστασή της από το αντίθετό της:  από τον καταναγκασμό στην απλήρωτη εργασία ή στην ανεργία. Το δικαίωμα στην εργασία βρίσκεται σε αντίθεση με τον καταναγκασμό στην υποδούλωση: χωρίς την άρνηση του δικαιώματος στην εργασία δεν θα μπορούσε να υπάρχει καταναγκασμός στην υποδούλωση και μόνο από τον καταναγκασμό στην υποδούλωση μπορεί να προέλθει η άρνηση του δικαιώματος στην εργασία.

***

Η ταξική, εκμεταλλευτική κοινωνία στη θέση της ζωτικής ανθρώπινης ανάγκης, που με το δικαίωμα στην εργασία απαιτεί την ικανοποίησή της, εγκαθιστά τον ταξικό καταναγκασμό. Στη θέση της εργασίας σαν αναγκαίας φυσικής ελεύθερης κοινωνικής ανθρώπινης δραστηριότητας εγκαθιστά την εργασία σαν καταναγκαστική ταξική υποδούλωση.

Η κυρίαρχη ιδεολογία της ταξικής, εκμεταλλευτικής κοινωνίας περιφρονεί το δικαίωμα στην εργασία. Η εργασία γι’ αυτήν είναι άλλωστε «σήμα» του υπόδουλου. Για την κυρίαρχη ιδεολογία στην πρώτη θέση βρίσκεται το δικαίωμα στην αεργία που η εμπράγματη βάση και ολοκλήρωσή του συνίσταται στο δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής της κοινωνίας σαν όρο χρησιμοποίησης και εκμετάλλευσης ξένης εργασίας. Στην κορυφή της αξιακής κοινωνικής ιεραρχίας η κοινωνικά κυρίαρχη ταξική ιδεολογία δεν τοποθετεί το δικαίωμα στην εργασία αλλά, με την ονομασία «δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής», τοποθετεί το δικαίωμα στην αεργία και στην ιδιοποίηση της ξένης εργασίας, ως όρο αυτεπίγνωσης της κυρίαρχης τάξης και ταυτόχρονα ως όρο ιδεολογικής αλλοτρίωσης της υπόδουλης τάξης. Το δεύτερο στη βάση ήδη του γεγονότος ότι ο κοινωνικός καταναγκασμός με τη μορφή της υποδουλωμένης εργασίας επικαλύπτει και συγκαλύπτει την εργασία σαν πρωταρχική ανθρώπινη ζωτική ανάγκη, συνιστά άρνησή της.

Το δικαίωμα στην εργασία και η διεκδίκησή του βρίσκεται σε αντίθεση με την εμπράγματη και ιδεολογική αλλοτρίωση των εργαζομένων, των απαλλότριων από τα μέσα παραγωγής, των προλετάριων.

***

Το δικαίωμα στην εργασία βρίσκεται σε αντίθεση με το καθεστώς αγοραπωλησίας του εμπορεύματος «εργατική δύναμη»: Κανένα  εμπόρευμα δεν πωλείται «δικαιωματικά», δικαιωματικά απλώς διατίθεται προς πώληση, αλλά αυτή εξαρτάται από την προσφορά και την ζήτηση της «ανοιχτής αγοράς». Δικαίωμα στην εργασία σημαίνει τον κοινωνικό σχεδιασμό στη θέση της τυφλής κυριαρχίας της προσφοράς και ζήτησης των εμπορευμάτων, σημαίνει την πολιτική οικονομία της εργατικής τάξης στη θέση της πολιτικής οικονομίας του κεφαλαίου.

ΓΕΦΥΡΑ-ΑΦΙΣΣΑ-1

κινητοποιηση-δουλεια-για-ολους-20170625

 

 

 


Φαστ Τρακ #5

Απ’ ό,τι φαίνεται η «Εφημερίδα των Συντακτών» συνεχίζει την «εκστρατεία» καταδίκης του «αντισημιτισμού» επικεντρωμένη και στοχοποιημένη στο ΠΑΜΕ, για την επιμονή του να καταδικάζει να καταγγέλλει και να κινητοποιεί εναντίον της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και των εγκλημάτων του κράτους του Ισραήλ.

Πλήρως προσαρμοσμένοι οι κύκλοι της ΕφΣυν στην εξωτερική πολιτική της ΠρωτοΔεύτερης Φοράς Αριστερά, στην «αμυντική» (!!!) συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ (με ασκήσεις προσομοίωσης αεροπορικών επιθέσεων κατά του Ιράν, τόση πια «άμυνα»), δεν τους μένει παρά να βαφτίσουν «ανθελληνισμό» και την καταγγελία τής όλο και πιο βαθιάς πρόσδεσης της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που υλοποιεί η κυβέρνηση Τσίπρα.

Θα επαναλάβω από μια παλιότερη ανάρτηση αυτού του μπλογκ:

Όσοι, απέναντι στην καταδίκη των νέων σιωνιστικών εγκλημάτων και απέναντι στην απαίτηση που εκφράζεται με το σύνθημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ … επιχειρήσουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλο του αντισημιτισμού, ας προσέχουν σε ποιούς απευθύνονται. Τους αφιερώνουμε τα δικά μας τραγούδια, τραγούδια για τους αγώνες του δικού μας και του «δικού τους» λαού εκείνη την εποχή όπου οι «δικοί του» μονοπωλητές του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους από το δικό του ολοκαύτωμα, που τώρα επαναλαμβάνουν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Αλήθεια, «βεβηλώνεται» το τραγούδι δίπλα-δίπλα με αυτή τη φωτογραφία;

gaza1

***

Οι βιομήχανοι, διαβάζω, θέλουν να «αρθεί το εμπόδιο του κόστους ενέργειας». Δεν ζητάνε πολλά οι άνθρωποι, απλά να τους πληρώνουμε εμείς το ρεύμα, να τους πληρώνουμε και το εργατικό «κόστος» στο όνομα της ανεργίας, αλλά να μειωθεί και η φορολογία των κερδών τους. Ε βέβαια, αυτό έλειπε να μας κάνουν και συνεταίρους. «Τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας». Μόνο που όλα αυτά (και όχι μόνο) καταδείχνουν τον οριστικά κοινωνικό χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων, αναδείχνουν σαν ιστορικό λείψανο και ζωντανό πτώμα την ατομική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και καλούν στην εναρμόνιση [διόρθωση: ήθελα να πω στην αντιστοίχηση] των σχέσεων παραγωγής με την κοινωνική φύση των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων.

***

Όπου διαβάζοντας κάποιο βιβλίο πέφτω πάνω στο παράθεμα από το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, σχετικά με την «χρησιμοποίηση της κρατικής εξουσίας, της συγκεντρωμένης οργανωμένης βίας της κοινωνίας για την προώθηση τεχνητά της διαδικασίας μεταβολής του φεουδαλικού τρόπου παραγωγής σε καπιταλιστικό και για τη σύντμηση των μεταβάσεων» (» Η βία είναι η μαμμή κάθε παλιάς κοινωνίας η οποία εγκυμονεί μια καινούργια. Αποτελεί και η ίδια οικονομική δύναμη»).

Εντάσσοντας στην παραπάνω περιγραφή την σημερινή πραγματικότητα της σημερινής καπιταλιστικής κοινωνίας, που εκτός από τον σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής εγκυμονεί και την αυριανή καπιταλιστική κοινωνία, θυμήθηκα την «προώθηση τεχνητά και την σύντμηση» της διαδικασίας συγκέντρωσης της παραγωγής στο μονοπωλιακό κεφάλαιο μέσω της φοροληστρικής κρατικής νομοθεσίας εναντίον των αυτοαπασχολούμενων (που με την ψήφιση του «4ου μνημόνιου» επεκτείνεται παραπέρα και στους μισθωτούς με χαμηλά εισοδήματα), μέσω της μετατροπής των μαγαζιών και των γραφείων σε  ταμεία των τραπεζών («πλαστικό χρήμα» κλπ) κ.ά…

***

Και έπεσα κι εδώ στη μαρξιστική ρήση για εκείνη την ώρα, που έρχεται σαν καρπός της ανάπτυξης του καπιταλισμού, όπου η αστική τάξη θα είναι «ανίκανη να εξασφαλίσει στο σκλάβο της την ύπαρξη, ακόμα και μέσα στη σκλαβιά του».

Την καταγράφω απλά για να την έχω πρόχειρη…