συμπυκνωμένη η εθνική μας ανυποληψία

Η είδηση από τον Ριζοσπάστη:

Τον περασμένο Οκτώβρη ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ, επισκεπτόμενος την Αλεξανδρούπολη, είχε συναντηθεί με τον πρόεδρο του Επιμελητηρίου Εβρου και τού είχε εκφράσει έντονη δυσαρέσκεια για το θέμα της αδελφοποίησης με το Επιμελητήριο της Συμφερόπολης στην Κριμαία. Η συμφωνία αυτή είχε υπογραφεί το 2016 και ο Αμερικανός πρέσβης την είχε χαρακτηρίσει «απαράδεκτη», προσθέτοντας μάλιστα ότι «είναι ένα θέμα που πρέπει να λυθεί». Στη φετινή τους συνάντηση, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου ανακοίνωσε στον Πάιατ πως το ζήτημα λύθηκε, με τον πρέσβη να δηλώνει στον προσωπικό του λογαριασμό στο «Twitter» ικανοποιημένος «για την απόφαση του Επιμελητηρίου να διαλύσει τη σχέση του με το Επιμελητήριο της Συμφερόπολης στην παράνομα κατεχόμενη Κριμαία».

*

Ποιοί ιστορικοί δεσμοί; ποιά συμφωνία; ποιά αδελφοποίηση και ποια φιλία; Τι είδους θέση στη διεθνή πολιτική, τι διεθνή αξιοπιστία, τι είδους διεθνή υπόληψη της Ελλάδας καθρεφτίζει και συμπυκνώνει αυτό το μικρό περιστατικό, όπου ένα τοπικό ελληνικό επιμελητήριο υπόσχεται το 2016 αμοιβαία αδελφοσύνη με το αντίστοιχο μιας ξένης χώρας, ακολουθεί το 2018 η «κατσάδα» του πρέσβη των ΗΠΑ, και το 2019 «το ζήτημα λύνεται» με τη διάλυση της «αδελφοσύνης» του Επιμελητηρίου Έβρου με το Επιμελητήριο Συμφερόπολης…

Η «τοπική» διάσταση των γεγονότων δεν συσκοτίζει την ουσία των φαινομένων. Στην πραγματικότητα η διάσταση μόνο τοπική δεν είναι, και το «τοπικό» περιστατικό συμπυκνώνει όλη τη διεθνή «μας» ανυποληψία, την ανυποληψία της διεθνούς πολιτικής της ελληνικής αστικής  τάξης για να ακριβολογούμε, μόνο που η κυριαρχία της τελευταίας καθιστά την ανυποληψία αυτή «εθνική», και είτε εντός είτε εκτός εισαγωγικών σε ανυποληψία δική μας για όσο η αστική τάξη είναι κυρίαρχη τάξη της ελληνικής κοινωνίας και για όσο ο ελληνικός λαός παραμένει ζεμένος στο άρμα αυτής της κυριαρχίας.

Δεν έχει υπόληψη, βρίσκεται στα κατώτατα επίπεδα του εξευτελισμού του ένας άνθρωπος είτε ένας λαός ολόκληρος, που τη μια μέρα δίνει το χέρι σε μια συμφωνία αμοιβαίας αδελφότητας και την άλλη μέρα παίρνει το λόγο του πίσω συμμορφούμενος με τις υποδείξεις του προαγωγού του, εν προκειμένω του πρέσβη των ΗΠΑ.

Και βέβαια το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη διοίκηση του Επιμελητηρίου του Έβρου, παρά τις δικές της ευθύνες για αυτή την ντροπιαστική μεθόδευση. Το πρόβλημα στην ολότητά του αφορά την ίδια την κυβέρνηση  που ανέχεται τέτοιες παρεμβάσεις του πρέσβη των ΗΠΑ. Αφορά τη σημερινή κυβέρνηση που «επί των ημερών της» ολοκληρώθηκε αυτό το «μικρό» αισχρό περιστατικό. Αφορά την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που τον Οκτώβρη του 2018, αν διατηρούσε ίχνος στοιχειώδους αξιοπρέπειας, όφειλε δημόσια να χαρακτηρίσει ανεπιθύμητες αυτού του είδους τις δραστηριότητες και παρεμβάσεις του πρέσβη των ΗΠΑ, τις υποδείξεις του για το ποια και ποια φιλία θα έχει και δεν θα έχει το κάθε τοπικό επιμελητήριο της χώρας, όφειλε να χαρακτηρίσει ανεπιθύμητο και τον ίδιο τον πρέσβη που ασκεί τέτοιου είδους δραστηριότητα μέσα στην ελληνική επικράτεια.

Και στο κάτω-κάτω για ποιον πρέσβη μιλάμε; Μιλάμε για αυτόν τον πρέσβη που πριν έρθει να αξιοποιήσει την επαγγελματική του εμπειρία στην Ελλάδα, υπήρξε ο διπλωματικός προϊστάμενος όλης της ιμπεριαλιστικής ραδιουργίας που οδήγησε στην πραξικοπηματική ανατροπή της νόμιμης ουκρανικής κυβέρνησης, με χρησιμοποίηση ελεύθερων σκοπευτών-δολοφόνων στην υπηρεσία του κατοπινού «νέου συνασπισμού εξουσίας», με την ανάδειξη του φασιστικού πολιτικού συρφετού στο πολιτικό προσκήνιο, με ειδεχθή εγκλήματα όπως η μαζική δολοφονία δεκάδων ανθρώπων στην Οδησσό, με διεθνείς συνέπειες που οδήγησαν μια περιοχή της ευρωπαϊκής ηπείρου σε συνθήκες πολέμου ικανού ανά πάσα στιγμή να ενταθεί και να γενικευθεί σαν συστατικό της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών…

…Μιλάμε για την ανεπιθύμητη πολιτική των ΗΠΑ και για ένα πρόσωπο που στην σταδιοδρομία του συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που καθιστούν ανεπιθύμητη την παρουσία του και τη δραστηριότητά του, όπως εκφράστηκε και με τις απαράδεκτες και «αναρμόδιες» αξιώσεις του προς το Επιμελητήριο Έβρου.

*

Το τοπικό περιστατικό είναι ενδεικτικό της συνολικής εθνικής ανυποληψίας της χώρας μας. Δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από μια αναδρομή σε παρόμοια «κεντρικά» κρούσματα των τελευταίων δεκαετιών. Να θυμηθούμε την ελληνική συμμετοχή στη ΝΑΤΟϊκή πολεμική μηχανή κατά του λαού της Σερβίας; Να θυμηθούμε τη διέλευση των ΝΑΤΟϊκών «χερσαίων» προς τη Σερβία για χάρη της οποίας διέλευσης τα κόμματα της πλουτοκρατίας κουρέλιασαν κι αυτό το ίδιο το σύνταγμά «τους»; Να θυμηθούμε τη φρεγάτα που από τον αποκλεισμό της Σερβίας στην Αδριατική «έσπευδε» στα Δωδεκάνησα σε μια – επιτέλους – «εθνική» αποστολή αποσώβησης των χειρότερων στα Ίμια; Να θυμηθούμε την παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους πράκτορες στο Ναϊρόμπι; Να θυμηθούμε τις αλλεπάλληλες  εξοπλιστικές «αγορές του αιώνα» που για τις ΝΑΤΟϊκές επιθετικές κι όχι τις εθνικές αμυντικές ανάγκες υποθηκεύουν οικονομικά και πολιτικά τη χώρα για αιώνες;  Να θυμηθούμε τον τραγέλαφο της αγοράς των S-300 που αντί για τον προορισμό τους στην Κύπρο καταχωνιάστηκαν στην Κρήτη και σήμερα χρησιμοποιούνται σε ιμπεριαλιστικές πρόβες πολέμου κατά του… Ιράν; Να θυμηθούμε το ξεπούλημα των ναυπηγείων με έτοιμες κρατικές παραγγελίες και με αντίτιμο το «υποβρύχιο που γέρνει»; Να θυμηθούμε τη «στρατηγική» του «καλού παιδιού» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για να «δώσουν» στην ελληνική άρχουσα τάξη το «όνομα» της Μακεδονίας και τι πήρε τελικά η ελληνική άρχουσα τάξη με αυτή της τη «στρατηγική»; Να θυμηθούμε την επανένταξη στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ πέντε μόλις χρόνια μετά την ΝΑΤΟϊκή μεθόδευση της τουρκικής εισβολής. Να θυμηθούμε την ίδια την προδοσία της Κύπρου από τα «εξαπατημένα» γιουσουφάκια των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών προστατών της αστικής τάξης;

Και είναι ακόμα μακρύς ο κατάλογος των όσων προηγήθηκαν και των όσων έπονται.

*

Την πολιτική της εθνικής μας ανυποληψίας τη «δικαιολογούν» όλα αυτά τα χρόνια, κι ακόμα περισσότερο σήμερα, σαν πανάκεια για τη λύση των «εθνικών» θεμάτων της χώρας. Αν είναι δυνατόν, οποιαδήποτε χώρα, να προασπίσει τα «εθνικά» της θέματα με μια πολιτική εξευτελισμού τέτοια που μόνο τον διεθνή εμπαιγμό θα άξιζε και όχι οτιδήποτε άλλο! Και σήμερα, καθώς τα εθνικά θέματα γίνονται αντικείμενο των μονοπωλιακών συμφερόντων που λυμαίνονται τον ορυκτό πλούτο της περιοχής, ήδη προετοιμάζουν το ιδεολογικό έδαφος της εχώρησης εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων επιστρατεύοντας επιπλέον την απατηλή «επικοινωνιακή» διάχυση τυπολογικών σχημάτων περί δημογραφικών πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων, περί συσχετισμών υπεροπλίας (παρά τις τόσες «αγορές του αιώνα» στη διάρκεια τριών-τεσσάρων μόνο δεκαετιών) κ.ο.κ.

Δεν πρόκειται για αυτά. Πρόκειται για την ίδια τους την πολιτική: τη διαρκή, σταθερή, μόνιμη, διαχρονική πολιτική τους και την μοναδική δυνατή της προέκταση, την μοναδική δυνατή της συνέχιση με οποιαδήποτε μέσα, τα μοναδικά δυνατά της αποτελέσματα… «Ο πόλεμος είναι συνεχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», αλλά εδώ δεν γίνεται λόγος για τον πόλεμο. Γίνεται λόγος για την πολιτική, της οποίας ο πόλεμος αποτελεί συνέχιση με βίαια μέσα. Γίνεται λόγος για τις επιδιώξεις και τα αποτελέσματα της πολιτικής, που προδιαγράφουν τις επιδιώξεις και τα τα αποτελέσματα οποιασδήποτε «συνέχισής» της.  Γίνεται λόγος για τις επιδιώξεις και τα αποτελέσματα της πολιτικής μιας κοινωνικής τάξης ούτως ή άλλως ανίκανης να εμφανιστεί ότι προασπίζεται την εθνική κυριαρχία χωρίς να την έχει ήδη μετατρέψει σε εξάρτημα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, και πάντως ικανότατης στο να ενισχύει ξανά και ξανά τους όρους κερδοφορίας της πάνω σε εθνικά συντρίμμια και σε εθνική οδύνη για το λαό.

Πρόκειται, στον «ιστορικό καθορισμό» της, για την «εθνική» πολιτική  της δικής μας ανυποληψίας  και του δικού μας εξευτελισμού, κι αυτή είναι η δική τους «εθνική» πολιτική. Ίσως φαντάζει παράδοξο μια τέτοια πολιτική να ονομάζεται «εθνική». Αλλά ποια θα μπορούσε να είναι η «εθνική» πολιτική μιας τάξης που υψώνει και υποστέλλει τη σημαία ανάλογα με τους συντελεστές της φορολόγησής της, ανάλογα με το εργατικό «κόστος» και τις διεθνείς εργολαβίες της, και που αρέσκεται στα «εθνικά» κηρύγματά της να επικαλείται το «έθνος» και τις «ανάγκες του» φορώντας  σημαία Αντίγκουα και Λιβερίας, την ίδια ώρα που απεργάζεται δεινά  για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής; 

 

 

 

 

 


Πανεπιστήμια χωρις άσυλο, ανοιχτά στην κρατική κατασταλτική βαρβαρότητα

Υποθέτω και στις ΗΠΑ για την αστυνομική παρουσία στους πανεπιστημιακούς χώρους επιστρατεύονται «επιχειρήματα» ανάλογα με τα εγχώρια για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. «Επιχειρήματα» και προσχήματα που συγκαλύπτουν τον πραγματικό στόχο, ο οποίος και κατατείνει στον ασφυκτικό κατασταλτικό έλεγχο των πανεπιστημίων, της φοιτητικής ζωής, του φοιτητικού κινήματος.

Ο οποίος κατασταλτικός έλεγχος πάει πακέτο με τη μετατροπή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σε εργαλείο της κερδοφορίας και της κυριαρχίας αυτών των υπερμεγεθυμένων μηχανισμών της εκμετάλλευσης ανθρώπινων μαζών από μια ελάχιστη κοινωνική μειοψηφία, που αποκαλούνται καπιταλιστικά μονοπώλια.

Κι όταν αυτός ο ασφυκτικός κατασταλτικός έλεγχος εμπεδωθεί, με μορφές που θα ζήλευε κι ο αληθινός φασισμός, τότε θα γνωρίσει και η «ελευθερη», η «δημοκρατική» αντιπαράθεση μια νέα «δικαίωση» επικεντρωμένη γύρω από το πόσο σφιχτά ή χαλαρά πρέπει να είναι δεμένες οι χειροπέδες.

Τα παραπάνω, για τον ασφυκτικό κατασταλτικό έλεγχο των ιδρυμάτων, της φοιτητικής ζωής, του φοιτητικού κινήματος, για τις μορφές που θα ζήλευε κι ο αληθινός φασισμός, για το αντικείμενο της «δημοκρατικής» αντιπαράθεσης και τον εγκλωβισμό της «ελευθερίας του λόγου», επιβεβαιώνονται κι από τη μικρή ανθολογία των βίντεο που ακολουθούν, πρόχειρα αλιευμένα στο διαδίκτυο, με σκηνές από Πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Επιβεβαιώνονται από την αστυνομική βία που εικονίζουν, από τους στόχους της, από τους τρόπους που την αντιμετωπίζει ο περίγυρος ενόσω εκτυλίσσεται, ακόμα κι από τα σχόλια που είναι γραμμένα κάτω από τα βίντεο στους διαδικυακούς τόπους τους: στους προβλεπόμενους τόπους «ελεύθερου λόγου» των πολιτικά αποκλεισμένων κοινωνικών τάξεων.

Επιβεβαιώνεται κυρίως από το γεγονός ότι τα βίντεο αυτά δείχνουν πράγματα που στ’ αλήθεια συμβαίνουν, ενώ φαίνεται αδιανόητο να συμβαίνουν στ’ αλήθεια. Σε αυτό και αποσκοπεί η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου: στη μετατροπή της αδιανόητης και ανοίκειας κρατικής κατασταλτικής βίας σε αληθινή και «οικεία».

*

Στο πρώτο βίντεο: Ομιλία του Κέρι (αφότου ήδη είχε υπάρξει σαν υποψήφιος για την προεδρία και προτού ακόμα γίνει ΥΠΕΞ των ΗΠΑ) σε αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου της Φλόριντα. Στην προβλεπόμενη διαδικασία των ερωτήσεων φοιτητής απευθύνει στον Κέρι ανεπιθύμητη ερώτηση. Συλλαμβάνεται επί τόπου από την αστυνομία και υποβάλλεται σε βασανιστήρια (ηλεκτροσόκ).

Θλιβερό το ότι η πρώτη αντίδραση των φοιτητών έχει τη μορφή χαβαλέ. Σε τέτοια κοινωνική συνείδηση στηρίζεται και αποσκοπεί, άλλωστε, και η κρατική καταστολή. Μόνο όταν πια οι αστυνομικοί υποβάλλουν τον νεαρό σε ηλεκτροσόκ, ακούγονται ουρλιαχτά φρίκης στην αίθουσα.

Πατώντας εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ μπορείτε να δείτε το ίδιο περιστατικό από διαφορετικές γωνίες λήψης.

Στο επόμενο βίντεο, το κρούσμα αφορά φοιτητή που διαβάζει σε βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες (UCLA). Οι αστυνομικοί του ζητάνε ταυτότητα. Δεν έχει. Τον διατάζουν να αποχωρήσει, αλλά καθώς δεν είναι πρόθυμος, τον συλλαμβάνουν, τον σέρνουν και τον υποβάλλουν σε βασανιστήρια (ηλεκτροσόκ).

Ολόκληρο το δυστυχώς ηχητικό, ουσιαστικά, βίντεο εδώ. Κι εδώ ένα στιγμιότυπο από τη φοιτητική κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός.

Εδώ πάλι, φοιτήτρια συλλαμβάνεται σε κινητοποίηση του ίδιου Πανεπιστημίου ύστερα από λίγα χρόνια: «Άλλοι φοιτητές υπέστησαν ηλεκτροσόκ στο UCLA και χτυπήθηκαν με γκλομπ», αναφέρεται στην ανάρτηση του βίντεο.

*

«Οι διαδηλωτές ξεκινώντας από τα Προπύλαια διέσχισαν τις οδούς της πόλεως και κατέληξαν στο υπουργείο των Εσωτερικών. Εκεί αντιπροσωπεία τους απαίτησε  από τον υπουργό  Κωνσταντίνο Προβελέγγιο την παύση του αστυνομικού διευθυντή Αθηνών, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την επίθεση που δέχτηκαν οι μαθητές και οι φοιτητές από τις αστυνομικές δυνάμεις την προηγούμενη ημέρα. Η απάντηση του υπουργού ότι το θέμα θα εξεταζόταν δεν ικανοποίησε τους συγκεντρωμένους που ζήτησαν ακρόαση από τον Όθωνα. Ο βασιλιάς όμως αρνήθηκε να δεχθεί αντιπροσωπεία τους, προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες. Το γεγονός αυτό ερέθισε περισσότερο τα πνεύματα. Ο κόσμος επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο. Εκεί ο πρύτανης προσπάθησε να πείσει τους σπουδαστές να αποχωριστούν από τα «ετερογενή» λαϊκά στοιχεία, αυτοί όμως του απάντησαν: « Ο λαός αυτός είναι αδελφός μας και ημείς είμεθα τέκνα αυτού» (εφημερίδα ΑΘΗΝΑ, φύλλο της 13ης Μαΐου 1859).«

Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτού του στιγμιότυπου από τα «σκιαδικά» της Αθήνας του 1859, βρίσκεται σε αυτήν την απάντηση: «Ο λαός αυτός είναι αδελφός μας και ημείς είμεθα τέκνα αυτού».

Το βαθύτερο περιεχόμενο αυτής της απάντησης σημάδεψε για 1,5 αιώνα την έννοια της ακαδημαϊκής ελευθερίας, που επιτρέπει στον καθένα σε τελική ανάλυση να παρακολουθήσει μια πανεπιστημιακή παράδοση ή να μελετά στο φοιτητικό αναγνωστήριο. Στον αντίποδα, είδαμε στο παραπάνω βίντεο φοιτητή να υφίσταται βασανιστήρια μέσα σε πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη γιατί μελετούσε εκεί χωρίς να φέρει την φοιτητική του ταυτότητα. Αλλά και σε επόμενα βίντεο που ακολουθούν, η κατασταλτική βία και αυθαιρεσία εκδηλώνεται με πρόσχημα την επίδειξη φοιτητικής ταυτότητας σε πανεπιστημιακούς χώρους, οι οποίοι καθώς φαίνεται «φρουρούνται» σαν να πρόκειται για στρατόπεδα. Αλλά μάλλον ακριβώς περί αυτού πρόκειται…

Κλείνοντας εδώ την παρένθεση. Τα «σκιαδικά» του 1859, παρότι σίγουρα θα αποτέλεσαν και ευκαιριακό αντικείμενο της τότε «δικομματικής» αντιπαράθεσης, ανέδειξαν ίσως για πρώτη φορά στην Ελλάδα το απαραβίαστο του πανεπιστημιακού ασύλου: «… στη Γερουσία ο γερουσιαστής Δ. Χρηστίδης αποδοκίμασε τα αυταρχικά κυβερνητικά μέτρα, μιλώντας για έφοδο του στρατού «κατά του ασύλου των επιστημών». «Αυτά τα σκηνώματα της παιδείας ως και εκείνα της Θρησκείας», είπε, «εθεωρήθησαν πανταχού ιερά άσυλα και ποτέ η ένοπλος δύναμις δεν συγχωρείται να εισβάλη εις αυτά, διά να πολεμήση μάλιστα παιδάρια. Δεν ήσαν έπειτα εν τω Πανεπιστημίω ούτε όπλα, ούτε ράβδοι, ούτε πέτραι. Και ποίον λόγον είχον τότε να διατάξωσι κατά των αθώων τούτων όντων την στρατιωτικήν έφοδον;»  …» 

Έτσι αντιμετώπιζε το ζήτημα η «προοδευτική», «δημοκρατική» αστική τάξη της εποχής. Σήμερα για να το αντιμετωπίσει έτσι, θα έπρεπε να υπήρχε μια τέτοια. Μια τέτοια, που να έχει διατηρήσει έστω και μισοσοσβησμένο στη μνήμη της το ότι ο κάθε δημοκρατικός τύπος θεμελιώθηκε πάνω στο όχι τυπικό αλλά ουσιαστικό αίτημα της ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης. Ότι η δημοκρατική αρχή συνίσταται πρώτα από όλα στην ουσία αυτού του αιτήματος κι όχι στον τύπο των διαδικασιών. Ότι όταν αυτή η αρχή πλήττεται ουσιαστικά και διαρκώς στην ίδια τη βάση των κοινωνικών σχέσεων, που καθρεφτίζονται στην ασκούμενη πολιτική, τότε  ο τύπος των διαδικασιών μετατρέπεται από δημοκρατικός τύπος σε όργανο κατάργησης κάθε ουσιαστικής δημοκρατικής αρχής. Και τότε πράγματι, τις μορφές του κατασταλτικού ελέγχου μπορεί να τις ζηλεύει ο αληθινός φασισμός και ταυτόχρονα να τις «συζητά δημοκρατικά» η «κοινωνία των πολιτών». 

*

Στο επόμενο ιλαροτραγικό βίντεο αστυνομικός με προτεταμένο, όπως ακούγεται, όπλο ζητά φορτικά την ταυτότητα φοιτητή, που σπουδάζει στο Naropa University και ταυτόχρονα εργάζεται στο Πανεπιστήμιο για να πληρώνει τα δίδακτρά του, την ώρα που αυτός καθαρίζει από τα σκουπίδια τον περίβολο της Εστίας. Το περιστατικό είναι τόσο «σοβαρό» ώστε καταφτάνουν και… ενισχύσεις. Την κατάσταση τελικά σώζει  εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου που καταφθάνει  λαχανιασμένος και βεβαιώνει την ιδιότητα του εργαζόμενου φοιτητή.

Στο επόμενο: Πρώην υπάλληλος Αμερικανικού Πανεπιστημίου την ώρα που παίρνει το μεσημεριανό του στο εστιατόριο της πανεπιστημιούπολης συλλαμβάνεται για «παράνομη είσοδο» και οδηγείται στην «κλούβα» σιδηροδέσμιος. Απ’ ό,τι φαίνεται, πριν τη σύλληψη είχε προβεί σε καταγγελίες των εργασιακών συνθηκών στο Πανεπιστήμιο. Οπότε…

Ακολουθεί σκηνή αστυνομικής βίας εναντίον ειρηνικής φοιτητικής κινητοποίησης κατά της αύξησης των διδάκτρων σε Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Κατά της αύξησης των διδάκτρων διαμαρτύρονται ειρηνικά και οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Davis, οι οποίοι και δέχονται αστυνομική επίθεση με σπρέι πιπεριού.

Σχετικό με το ίδιο περιστατικό και το βίντεο εδώ.

Παρακάτω, για άγνωστο σ’ εμάς λόγο, η αστυνομία διακόπτει το μάθημα στο Πανεπιστήμιο ΑΖ, συλλαμβάνει στα πεταχτά μια φοιτήτρια και αποχωρεί. Funny. Ποιος ξέρει τι θάχε κάνει κι αυτή.

Παρακάτω, αστυνομκοί σκοτώνουν φοιτητή στην πανεπιστημιούπολη του Georgia Tech. Μάλλον τον πέρασαν για άλλον.

Τέλος, τρία ακόμα περιστατικά καθημερινής αστυνομικής βίας σε πανεπιστημιακούς χώρους εδώ, εδώ κι εδώ.

*

Αυτά σαν μια πρώτη γεύση του είδους των «οραμάτων» που θέλουν να υλοποιήσουν με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, στηριγμένοι σε ψεύτικα όσο και σε μισοαληθινά και γι’ αυτό ακόμα πιο σαθρά, μεθοδευμένα προσχήματα. Πίσω από τα οποία προσχήματα, προβάλλει ατόφιο και χωρίς «μέση οδό» το περιεχόμενο των εικόνων που ενδεχομένως παρακολούθησαν όσοι έκαναν κλικ στην ανάρτηση.

 

 


Νέο ποινικό «δίκαιο»: Το τελευταίο δώρο του ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ

Όποιος διατηρεί επαφή με την πολιτική πραγματικότητα, κατανοεί το πώς και το γιατί ολόκληρη η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι το μεγάλο του δώρο προς την κυβέρνηση της ΝΔ: Πρώτ’ απ’ όλα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που σαν κυβέρνηση παρέλαβε έναν λαό με σημεία άρνησης, που έθεταν το αστικό πολιτικό σκηνικό απέναντι στον κίνδυνο ορισμένης αστάθειας, για να τον επανεντάξει στην προκαθορισμένη ταξική τροχιά και να τον παραδώσει πίσω στο αστικό πολιτικό σύστημα με όλα τα χαρακτηριστικά της πειθάρχησής στα πλαστά διλήμματα που εγγυόνται τη σταθερότητα του.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που παρέλαβε έναν λαό με σημάδια αμφισβήτησης του παρελθόντος και του παρόντος της αστικής πολιτικής, για να τον παραδώσει πίσω στην αστική πολιτική με τις προδιαγραφές που  θα του επιτρέψουν να βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στο «βάθος χρόνου» των αντιλαϊκών προγραμματισμών της εξουσίας των μονοπωλίων. Φυσικά όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, αλλά για την ώρα χάρη στην «αήττητη» προς το παρόν «στρατηγική αξία» του ΣΥΡΙΖΑ  η άρχουσα τάξη – οι ενώσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ – μπορούν να περιοριστούν στην ενασχόλησή τους με το χρόνο, που φέρνει μόνο την υλοποίηση των αντιλαϊκών τους σχεδιασμών, και να αποφύγουν την ενασχόληση με την ώρα, που φέρνει τις προϋποθέσεις ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής και των ταξικών βάσεων της. Μπράβο ΣΥΡΙΖΑ! Ο «στρατηγικός» σου ρόλος παραμένει ενεργός και αναγνωρισμένος από τον ιμπεριαλισμό, τα μονοπώλια, την τάξη των εκμεταλλευτών!

Και ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ, (ύστερα από την πολιτικά αδίστακτη «παρένθεση» της περιόδου Ιανουαρίου – Αυγούστου 2015, μέσω της οποίας έπληξε  το αγωνιστικό φρόνημα πλατιών λαϊκών στρωμάτων στο ζωτικό του κέντρο, αναγορεύοντας το σε «αυταπάτη» και αντικαθιστώντας την με τον «πραγματισμό» της παραίτησης, της υποταγής  και της ευθυγράμμισης με τις πολιτικές υπαγορεύσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου), είναι αυτός που συνέχισε την κυβερνητική πολιτική ακριβώς από το σημείο που την παρέλαβε από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για να την παραδώσει μετά από 4 χρόνια στην κυβέρνηση της ΝΔ που θα την συνεχίσει ακριβώς από το σημείο παράδοσης – παραλαβής. 

Η ΝΔ δεν έχει να αλλάξει τίποτα από τα θεμέλια, τις κολόνες και τις πλάκες που έριξε ο ΣΥΡΙΖΑ στο αντιλαϊκό κυβερνητικό οικοδόμημα. Ίσως μόνο τα τούβλα και τα πορτοπαράθυρα, αλλά ό,τι και ν’ αλλάξει θα το αλλάξει πάνω στον σκελετό που της παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ με τις αναμονές στην ταράτσα έτοιμες για να ρίξει και η ΝΔ  τους δικούς της ορόφους. Τι κι αν η κυβερνητική αυτοδυναμία επιτρέπει στην «αξιωματική αντιπολίτευση» (όπως και πριν στη ΝΔ) να φωνάζει ανέξοδα για τους νέους ορόφους, τις αλλαγές στα τούβλα και τα πορτοπαράθυρα; Αφού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που παρέδωσε στη ΝΔ ολόκληρο το οικοδόμημα της αντιλαϊκής πολιτικής όπως το είχε παραλάβει, άθικτο και μεγεθυμένο.

Αλλά ας μπούμε στο κυρίως θέμα:

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που στο παρά πέντε πριν κλείσει η βουλή για τις εκλογές, και με συνοπτικές διαδικασίες, με άλλα λόγια «νύχτα», έφερε και ψήφισε τον νέο Ποινικό Κώδικα (ΠΚ) και τον νέο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ), δυο νομοθετήματα γενικευμένης σημασίας που «αγκαλιάζουν» ολόκληρη την κοινωνική ζωή όπως την «αγκαλιάζουν», είτε αυτό είναι κατά περίπτωση προφανές είτε «σβήνει» μες στην αφάνεια της καθημερινότητας.

Όσο κι αν στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το «νέο» ποινικό δίκαιο που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε (και σιγά μη δεν έδινε) το έναυσμα ενός ακόμη προσχηματικού τσάμπα-τηλεκαυγά ανάμεσα στους εταίρους του «νέου» δικομματισμού, όσο κι αν η «συζήτηση» της τηλεοπτικής «δημοκρατίας» αναλώθηκε στη λογιστική των ποινολογίων και στους «εγκληματίες που θα αποφυλακιστούν» ενώ δήθεν δεν θα αποφυλακίζονταν με την προηγούμενη ποινική νομοθεσία, στην πραγματικότητα η ΝΔ έχει κάθε υποχρέωση να ευχαριστεί τον ΣΥΡΙΖΑ για το «δίκαιο» που της άφησε έτοιμο κατά την παράδοση και παραλαβή της κυβέρνησης.

Και έχει η ΝΔ αυτή την υποχρέωση για όλους τους λόγους που αποσιωπήθηκαν στα πάνελ των καναλιών, που θάφτηκαν μέσα στον κουρνιαχτό για τη ρήτρα περί συναίνεσης στο έγκλημα του βιασμού (στον οποίο κουρνιαχτό και «ενέδωσε» χωρίς δυσκολία φυσικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), καθώς και κάτω από την κατακραυγή σχετικά με τις ευνοϊκές προϋποθέσεις  που (κατά χρονική «σύμπτωση»!) θεσμοθετήθηκαν για τους υπόδικους διευθυντές της εγκληματικής ναζιστικής «ΧΑ».

Διότι τι αντιδράσεις θα έβρισκε απέναντί της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή  τις εμφανείς, πρώτα απ’ όλα, «μεταρρυθμίσεις»: Όπως την «ποινική συνδιαλλαγή», η οποία αφορά εν γένει τα οικονομικά κακουργήματα, τα οποία και προσδιορίζονται ως κακουργήματα όταν τα λεφτά είναι πολλά: πότε από 73.000 ευρώ και πάνω, πότε από 120.000 ευρώ και πάνω, πότε όταν γενικώς πρόκειται για «νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα» κ.ο.κ. Και η οποία «ποινική συνδιαλλαγή» προβλέπει ένα παζάρι μεταξύ των υπαίτιων τέτοιων πράξεων και των δικαστικών αρχών, χάρη στο οποίο παζάρι οι πρώτοι θα μπορούν τελικά να τη βγάζουν με ένα άντε δυο χρόνια φυλάκισης, που κι αυτή θα αναστέλλεται και θα μετατρέπεται σε «παροχή κοινωφελούς εργασίας». 

Τι αντιδράσεις θα έβρισκε  απεναντί της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή μια «μεταρρύθμιση» σαν την «ποινική διαπραγμάτευση», που σχεδόν για όλα τα εγκλήματα τα προβλεπόμενα στον ΠΚ καθιερώνει ένα παζάρι μεταξύ εισαγγελέα και κατηγορούμενου (μεταξύ δικαστικών αρχών και εγκλήματος, μεταξύ κράτους και οργανωμένου εγκλήματος σε τελική ανάλυση), στο τέλος του οποίου παζαριού (aka «διαπραγμάτευσης» στην αξιοπρεπή νομική γλώσσα) ο κατηγορούμενος μπορεί να ανταλλάξει την «ομολογία» του με την ποινή που «συμφωνήθηκε» προκειμένου να «ομολογήσει», και για την οποία «συμφωνηθείσα» ποινή ισχύουν τα γενικώς προβλεπόμενα περί αναστολής της και μετατροπής της σε «παροχή κοινωφελούς εργασίας».

Τι αντιδράσεις θα έβρισκε  απέναντί της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή μια «μεταρρύθμιση» σαν την «ποινική διαταγή» που, στον αντίποδα των παραπάνω, δίνει το δικαίωμα σε εισαγγελέα και δικαστήριο να δικάζουν και να επιβάλλουν ποινές στα μικροαδικήματα της «πλέμπας» χωρίς καν να καλούν τον κατηγορούμενο να παραστεί στη διαδικασία, μετατρέποντας το δικαίωμα της αυτοπρόσωπης εμφάνισης του κατηγορούμενου στο δικαστήριο σε είδος «ένδικου μέσου» υπό τη μορφή «αντιρρήσεων», που θα «δικαιούται» να υποβάλλει εκ των υστέρων ο καταδικασμένος…

Τι αντιδράσεις θα έβρισκε απέναντι της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή ορισμένες «μεταρρυθμίσεις» πιο «αφανείς» από τις παραπάνω, αλλά όχι και λιγότερο σημαντικές για την μικροκλίμακα της κοινωνικής ζωής και για τους γενικούς και «ίσους» όρους απονομής της δικαιοσύνης;

Τέτοια «μεταρρύθμιση», που η ΝΔ την βρίσκει έτοιμη από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι και η κατάργηση του δήθεν «αναχρονισμού» των πταισμάτων και των πταισματοδικείων, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα την αλματώδη «διοικητικοποίηση» μια σειράς «καθημερινών» παραβάσεων, και την επιβολή γι’ αυτές προστίμων διοικητικών και «αδίκαστων», στη θέση της καταργημένης δυνατότητας να δοθούν, ενώπιον ενός δικαστηρίου, εξηγήσεις  ικανές να οδηγήσουν σε ελαφρυντικά συμπεράσματα έως και στην απαλλαγή από την ποινή. 

Τέτοια «αφανής μεταρρύθμιση» είναι  και η διαφημισμένη ως κατάργηση της μετατροπής των ποινών φυλάκισης σε χρηματικές ποινές. Και πραγματικά, όταν το «πληροφορούνταν» κανείς  αυτό, ακόμη κι αν διαφωνούσε, «αποστομωνόταν» μπροστά στην κυβερνητική «τόλμη» που εξόριζε στο πυρ το εξώτερο τον ρόλο του χρήματος στην απονομή της «δικαιοσύνης». Τέτοια προσήλωση στο καθαρό δίκαιο πιά! Μόνο που  αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι το εξής: Τώρα αντί οι ποινές φυλάκισης να μετατρέπονται σε χρηματικές προς χι ευρώ για κάθε μέρα φυλάκισης, ο ΠΚ γεμίζει πλέον με «αυτοτελείς» χρηματικές ποινές που αν δεν πληρωθούν μετατρέπονται αυτές σε ποινές φυλάκισης. Είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσει κανείς αλλά είναι η αλήθεια: Η μετατροπή της φυλακισης σε χρηματική ποινή καταργείται, και στη θέση της γενικεύται η μετατροπή της χρηματικής ποινής σε φυλάκιση για όποιον δεν έχει να πληρώσει. 

Και δε φτάνει μόνο αυτό. Ενώ στην περίπτωση φυλάκισης μέχρι και τρία έτη προβλέπεται ότι κατά κανόνα η ποινή αναστέλλεται, ενώ επίσης στην αναστολή μιας τέτοιας ποινής προβλέπεται ότι μπορεί να προστεθεί η αναστολή και δεύτερης (τουλάχιστον) παρόμοιας ποινής (ήδη έχουμε φτάσει αθροιστικά τα 6 έτη), για τα σχετικώς ελαφρότερα αδικήματα που τιμωρούνται με χρηματικές ποινές προβλέπεται ότι: αν οι χρηματικές ποινές δεν πληρωθούν και μετατραπούν έτσι σε ποινές φυλάκισης, σε αυτήν την περίπτωση δεν τυγχάνει εφαρμογής η διάταξη του ΠΚ περί αναστολής των ποινών!

Ντροπή και αίσχος στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν όλα τα παραπάνω «νύχτα» ανάμεσα στην προκήρυξη εκλογών και το κλείσμο της βουλής, ντροπή και αίσχος σε όλους όσους προεκλογικά βγήκαν στην τηλεόραση  για να σκιαμαχήσουν και να δημαγωγήσουν υπέρ ή κατά των ποινικών νομοθετημάτων μπροστά στα μάτια του άναυδου λαού, υπηρετώντας τα οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούν και αποσιωπώντας τον κραυγαλέα ταξικό – αντιλαϊκό χαρακτήρα των «μεταρρυθμίσεων». 

***

Εκτός των παραπάνω θα μπορούσαν να γίνουν διαφόρων ειδών σχόλια για επιμέρους διατάξεις του «νέου» ΠΚ και της «νέας» ΚΠΔ, όμως δεν επαρκεί ο χώρος της ανάρτησης γι’ αυτό το σκοπό.

Οπότε φτάνοντας στον επίλογο σημειώνουμε τα εξής:

Όπως και το «παλιό» έτσι και το «νέο» ποινικό «δίκαιο» –  και μάλιστα το δεύτερο υπό τους «νέους» όρους που περιγράφτηκαν –  είναι στην πραγματικότητα ξένο προς κάθε αντίληψη σχετική με το έδαφος των κοινωνικών σχέσεων μες από τις οποίες αναβλύζει η παραβατικότητα και η εγκληματικότητα, ξένο προς κάθε αντίληψη σχετική με την εγκαθίδρυση δημόσιων δομών που θα είχαν – έστω και σε αυτό το κοινωνικό έδαφος – την αποστολή να συμβάλλουν στην έμπρακτη πρόταση ενός διαφορετικού δρόμου ζωής για τους «εκ γενετής» (πράγμα ολότελα ψευδές από βιολογική και φυλετική άποψη αλλά σχεδόν ολότελα αληθές από κοινωνική άποψη) «παραβάτες» και «εγκληματίες», ξένο προς κάθε αντίληψη σχετική με το περιεχόμενο του λεγόμενου σωφρονισμού και τους όρους κοινωνικής επανένταξης των καταδικασμένων.

«Ξένο» προς κάθε τέτοια αντίληψη, είναι ταυτόχρονα παραπλανητικός χαρακτηρισμός. Επί της ουσίας δεν πρόκειται παρά για ένα όργανο συμπληρωματικό αυτού του κοινωνικού εδάφους, συμπληρωματικό της ολοσχερούς αδιαφορίας έως και εχθρότητας της άρχουσας τάξης για τους όρους ζωής των λαϊκών στρωμάτων, εξαιτίας των οποίων όρων ολόκληρες μάζες ανθρώπων οδηγούνται σε ελεύθερη (προπαντός ελεύθερη) κοινωνική πτώση χωρίς τίποτα να «προβλέπεται» για να την ανακόψει.

Απόδειξη για αυτόν τον επίλογο και για όλα όσα προηγήθηκαν έως αυτόν, αποτελεί και το Προεδρικό Διάταγμα της «πρώτης μέρας» της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία αρχίζοντας σε σχέση με το ποινικό δίκαιο από εκεί που τελείωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αφαιρεί από την αρμοδιότητα του υπουργείου δικαιοσύνης τις φυλακές, τα θεραπευτήρια των φυλακών, τα αναμορφωτικά ιδρύματα για τους ανήλικους, τις υπηρεσίες επιμελητών ανηλίκων και κοινωνικής αρωγής, και και όχι μόνο αυτά (ακόμα την ιατροδικαστική υπηρεσία), και τα παραδίδει στην αρμοδιότητα του υπουργείου τής (ψευδεπίγραφης) «προστασίας του πολίτη».  Αυτή η ακόμη και «τυπική» πολιτική – διοικητική αποξένωση του συστήματος της «δικαιοσύνης» από το σύστημα της «υλοποίησής» της συνιστά και έσχατη κυβερνητική θέσμιση μιας «δικαιοσύνης» προορισμένης και περιορισμένης να θερίζει «τυφλά» τους «τερατώδεις» καρπούς που γεννά αυτό το κοινωνικό σύστημα από τη βάση του… Συνιστά έσχατη πολιτική έκφραση της συνειδητής εχθρότητας του αστικού κράτους απέναντι στις ανθρώπινες ζωές για τις οποίες η καπιταλιστική κοινωνία δεν επιφυλάσσει παρά την καταστροφή και την απώλεια… Συνιστά, ταυτόχρονα, όσο κι αν φαίνεται σαν θεωρητική «παρακινδύνευση», ανώτερη βαθμίδα στη σύμφυση αστικού κράτους και μονοπωλίων και, εν προκειμένω, στη σύμφυση κατασταλτικών μηχανισμών και οργανωμένου εγκλήματος. 

Ντροπή και αίσχος ξανά.


αν η αποχή μπορούσε ν’ αλλάξει τα πράγματα κλπ

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου οι εκλογικοί κατάλογοι των ευρωεκλογών του Μάη 2019 περιλαμβάνουν 10.074.898 εγγεγραμμένους, η συμμετοχή 5.920.404 ψηφισάντων  εμφανίζει ένα ποσοστό αποχής σχεδόν 42%, για την ακρίβεια 41,24%.

10.074.898 εγγεγραμμένοι είναι όμως υπερβολικός αριθμός για μια χώρα που στην απογραφή του 2011 εμφάνισε συνολικό «μόνιμο πληθυσμό» 10.816.286 ατόμων και «νόμιμο πληθυσμό» 9.904.286. Με αυτά τα πληθυσμιακά δεδομένα, και επίσης με το δεδομένο ότι στον παραπάνω «μόνιμο πληθυσμό» οι ηλικίες 0-19 ετών ανέρχονταν το 2011 σε 2.122.544 ανθρώπους, θα μπορούσε να εκτιμηθεί ότι όσοι πραγματικά έχουν δικαίωμα ψήφου (από 17 ετών και άνω) ανέρχονται σε περίπου 8.200.000 άτομα, και ότι συνεπώς το πραγματικό ποσοστό της αποχής είναι περίπου 28%. Δεν πρόκειται για προσπάθεια «υποτίμησης», αλλά για προσπάθεια αναγνώρισης των πραγματικών διαστάσεων της αποχής. Άλλωστε, με τα παραπάνω δεδομένα, ένα ποσοστό αποχής 28% σημαίνει αμέσως-αμέσως ότι σχεδόν 2.300.000 άτομα απείχαν από τις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου.

Παραπέρα, για την αναγνώριση του πραγματικού ποσοτικού μεγέθους της αποχής, αλλά και για την αναγνώριση του πολιτικού «περιεχομένου» αυτού του μεγέθους, των τάσεων και διακυμάνσεών του, πιο χρήσιμος και πιο ασφαλής από την αναφορά σε ποσοστά είναι ο δείκτης των απόλυτων αριθμών που προκύπτουν από τη διαφορά του αριθμού των ψηφισάντων ανάμεσα στο εκάστοτε προηγούμενο και επόμενο εκλογικό αποτέλεσμα.

Βάσει των αποτελεσμάτων των εθνικών εκλογών από το 1993 έως και το 2015 προκύπτει ο ακόλουθος «δείκτης»:

Το 1993 ψήφισαν 7.019.925 (με εμφανιζόμενο ποσοστό συμμετοχής 79,21%).

Το 1996 η συμμετοχή μειώθηκε κατά 239.876 (6.780.049 ψηφίσαντες).

Το 2000 οι ψηφίσαντες αυξάνονται κατά 87.962 και το 2004 αυξάνονται κατά 705.357 φτάνοντας τους 7.753.368, τον υψηλότερο αριθμό της περιόδου 1993-2015.

Το 2007 οι ψηφίσαντες μειώνονται κατά 218.491, το 2009 μειώνονται ξανά κατά 310.205 άτομα, το Μάιο του 2012 ψηφίζουν ακόμα 567.929 λιγότεροι και τον Ιούνιο 2012 ο αριθμός των ψηφισάντων μειώνεται κατά ακόμα 260.315 άτομα.

Τον Ιανουάριο 2015 ο αριθμός των ψηφισάντων αυξάνεται κατά 113.890.

Τέλος, τον Σεπτέμβριο 2015 ψηφίζουν συνολικά 5.567.483, δηλαδή  762.835 λιγότεροι σε σύγκριση με τον Ιανουάριο.

***

Αν θεωρούσαμε σταθερό κάθε πληθυσμιακό δεδομένο θα συμπεραίναμε ότι από το 1993 έως τον Σεπτέμβριο του 2015 η αποχή αυξήθηκε κατά (7.019.925 – 5.567.483 =) 1.452.442 ανθρώπους και αν η σύγκριση γίνει με το 2004 τότε προκύπτουν (7.753.368 – 5.567.483 =) 2.186.355 άτομα που απείχαν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, ένας αριθμός που προσεγγίζει τους περίπου 2.300.000 που υπολογίσαμε με βάση τα πληθυσμιακά δεδομένα.

Αν το πολιτικό περιεχόμενο της εκλογικής αποχής συνίστατο στην αφαίρεση της νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος, αυτός ο αριθμός θα ήταν πολιτικά «τρομακτικός».

Αν όμως επιχειρήσουμε να εντάξουμε αυτόν τον ίδιο αριθμό μέσα στην πολιτική κίνηση και εξέλιξη αυτών των 22 χρόνων (1993-2015), τότε παίρνουμε σαν αποτέλεσμα έναν αριθμό «τρομακτικό» απλά και μόνο για το μέγεθος της πολιτικά παθητικής και αδρανούς μάζας που αντιπροσωπεύει.

***

Το να συναρτήσουμε μηχανικά την ποσοτική διακύμανση της εκλογικής αποχής με το κεντρικό ή το κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα που έφερνε ή υποτίθεται ότι έφερνε στο προσκήνιο η εκάστοτε εκλογική μάχη, είναι ίσως αδύνατο και αποπροσανατολιστικό. Μπορούμε όμως να καταστρώσουμε το περίγραμμα μιας «ιστορίας της εκλογικής αποχής» αυτών των 22 χρόνων ενταγμένης στη γενικότερη πολιτική ιστορία της ίδιας περιόδου:

Π.χ., Το 1993 «ξαναφεύγει η δεξιά» και ξαναεπιστρέφει το ΠΑΣΟΚ. Στο μεταξύ έχει ψηφιστεί («από όλους»; όχι από όλους!) η Συνθήκη του Μάαστριχτ και ο μονόδρομος – σοκάκι της ΕΟΚ έχει γίνει μονόδρομος – λεωφόρος της ΕΕ.

Τρία χρόνια μετά, το 1996, η χρονική απόσταση δεν είναι ακόμα αρκετή για πολιτικές μεταστροφές. Άλλωστε είναι η στιγμή που τον Παπανδρέου διαδέχεται ο Σημίτης στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ και την Πρωθυπουργία. Κάθε μέλος της οικογένειας αποκτά το κινητό του τηλέφωνο. Η κινητή αυξάνει την ταχύτητα και τον θόρυβο της επικοινωνίας και, μαζί, την ταχύτητα και τον θόρυβο της «ανάπτυξης». Τα τραπεζικά επιτόκια πέφτουν. Αντί να αποταμιεύεις καλύτερα να δανείζεσαι. Ας δούμε τι θα γίνει, ας δούμε τι θα κάνει και ο Σημίτης, ο μεταρρυθμιστής. «Πίστωση χρόνου». Το σκηνικό μάλλον δεν οδηγεί σε εκλογική εγρήγορση. 239.876 λιγότεροι αυτοί που θα πάνε να ψηφίσουν.

Το 2000 στασιμότητα της εκλογικής συμμετοχής με μικρή αύξησή της κατά 87.962. Το 95% τάσσεται στατιστικά κατά του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία κλπ, το «ΠΑΣΟΚ στην εξουσία» ήδη 7 συνεχόμενα χρόνια (τα τέσσερα με Σημίτη), η θέση των εργαζομένων πολιτικά υπονομεύεται, αλλά οι δείκτες του χρηματιστηριακού τζόγου βρίσκονται στο ζενίθ (χάρη και στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων). Τι να σου κάνει το 95% κατά του πολέμου ενώ και οι ΝΑΤΟϊκοί «χερσαίοι» διέρχονται από το ελληνικό έδαφος; Τι να σου κάνει και 7 χρόνια «πράσινη» κυριαρχία όταν και οι «γαλάζιοι» φοβούνται μην κάνουν κανένα λάθος και χαλάσουν τους «δείκτες της Σοφοκλέους»; Τίποτα να μην αλλάξει! Ούτε και η εκλογική συμμετοχή! ΠΑΣΟΚ και πάλι λοιπόν, αλλά πριν αλέκτωρ λαλήσει επέρχεται το χρηματιστηριακό κραχ. Δεν μας τόλεγες πριν τις εκλογές να σε μαυρίσουμε; Καθοδόν προς το ευρώ.

Τέσσερα χρόνια υπομονή. Αντίο δραχμούλα κλπ κλπ. Αλλά με το που έρχεται η στιγμή της κάλπης (2004) οι εξαπατημένοι επενδυτές παίρνουν εκδίκηση. Αύξηση ψηφισάντων κατά 705.357 και «απαλλαγή» από την αφόρητη κυβέρνηση Σημίτη. (Στο μεταξύ, ολυμπιακά έργα και ανάπτυξη, εθελοντισμός και θυσίες των εργαζομένων για την εθνική υπόθεση, μόνο που τα λεφτά τελειώνουν: θα πέσει κανένα δάνειο να ολοκληρωθεί η λεωφόρος Μαραθώνος ως την ολυμπιάδα, ή θα μείνουμε με τα μπάζα; Ο Καραμανλής το παίρνει το δάνειο τελικά. Ανακούφιση).

Αφόρητος ο Σημίτης το 2004, αλλά γρήγορα αφόρητος κι ο Καραμανλής. Τουλάχιστον μας δίνουν καταναλωτικά δάνεια αντί για μισθό, χρέη αντί για δικαιώματα. Νάναι καλά οι τράπεζες, γιατί αν περιμένεις απ’ τους πολιτικούς… Καλύτερα πρόωρες εκλογές, σκέφτεται ο Καραμανλής. Άραγε φταίει που τελικά είναι «ίδιοι όλοι» και το 2007 πάνε να ψηφίσουν 218.491 λιγότεροι από ό,τι το 2004; Ή είναι που τα γκάλοπ δεν προβλέπουν ακόμα «αλλαγή»;

Αλλά και το 2009 που οι ψηφίσαντες ξαναλιγοστεύουν κατά 310.205 με την «αλλαγή» επί θύραις (Γιώργος!), τι να φταίει; Μάλλον που είναι «όλοι ίδιοι»; Πρόωρες εκλογές ξανά: Σιγά μην κάτσω να πέσει πάνω μου η καταιγίδα που προειδοποιεί η Παπαρήγα, λέει ο Καραμανλής, ο οποίος και έχει προλάβει σε πέντε χρόνια να γίνει επίσης αφόρητος συνεχίζοντας από εκεί που είχε τελειώσει ο Σημίτης. Στο μεταξύ όμως, «λεφτά υπάρχουν», το κλίμα λένε αλλάζει άρδην με το Γιώργο που αμέσως «απελευθερώνει τους σταζιέ από την ομηρία» (απολύει). Και πριν προλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ να επαναλάβει για 12η φορά την πρόταση της προοδευτικής του συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, η καταιγίδα ξεσπά: Βρε να κάνει πρόωρες ο Καραμανλής. Τώρα θα ερχόμουν σαν σωτήρας. Ενώ αντ’ αυτού φεύγω ξένος για πάντα ξένος, τώρα φεύγω.

Ο μονόδρομος της ΕΕ πέφτει με φόρα στα κατσάβραχα της καπιταλιστικής κρίσης και των μνημονίων. Κεραμίδα στο κεφάλι, πτώση από τα σύννεφα, ξύλο στους πολιτευτές μας, αγανάκτηση. 567.929 λιγότεροι ψηφίζουν το Μάη 2012 και ακόμα 260.315 λιγότεροι τον Ιούνιο 2012, παρ’ όλη την καυτή άνοδο ΣΥΡΙΖΑ το Μάη, τον καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ, την έλλειψη αυτοδυναμίας και τις διερευνητικές εντολές, την «μητέρα όλων των μαχών» στις εκλογές του Ιουνίου  που στοιχίζει 257.878 ψηφοφόρους στο ΚΚΕ γιατί δεν ήθελε να σχίσει το μνημόνιο με τη συμφωνία αλλά χωρίς τη συμφωνία των εταίρων, την αντικατάσταση του Παπαδήμου από το Σαμαρά και του Καρατζαφέρη από τον Κουβέλη με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σταθερά στην «εξουσία» και τους νεοναζί στη βουλή.

Δεν πάει άλλο, πρέπει νάρθει ο ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο.  113.890 περισσότεροι ψηφοφόροι έρχονται στις κάλπες τον Ιανουάριο 2015, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (Καισαριανή και Κούγκι αντίστοιχα), αλλά φευ! οι εταίροι δεν συμφωνούν να σχίσουμε μνημόνιο. Διαπραγμάτευση και κάπιταλ κοντρόλ, τον ΣΥΡΙΖΑ πια τον κλαιν κι οι ρέγκες στα καφενεία, οπότε: δημοψήφισμα με στημένη ερώτηση και αίτηση για τρίτο μνημόνιο μια βδομάδα πριν (προτείνω ΟΧΙ αλλά κάνε θεούλη μου να βγει ΝΑΙ με 1-2% διαφορά). Ο «νεανικός και αγνός ενθουσιασμός» πανηγυρίζει στο Σύνταγμα, αλλά οι πολιτικοί αρχηγοί των «δημοκρατικών κομμάτων» ερμηνεύουν το αποτέλεσμα σαν «ΝΑΙ στην Ευρώπη» και ακυρώνουν τα έγκυρα. Το έγκυρο άκυρο του ΚΚΕ κάπου στο 3%. Η μείωση των ψηφισάντων κατά 762.835 στις εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 είναι μάλλον η πιο ερμηνεύσιμη από όλες τις ως τώρα μεταβολές της εκλογικής συμπεριφοράς:

Οι εκλογές που θα αλλάζαν τα πάντα, άλλαξαν μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ… Τίποτα δε μπορεί ν’ αλλάξει με τις εκλογές…

Μάλλον τίποτα δεν αλλάζει με τίποτα, αν κρίνει κανείς απ’ την εξαφάνιση αυτών των 762.835 (και ακόμα περισσότερο των 2.186.355 ολόκληρης της υπερ-20ετίας) όχι μόνο από τις εκλογές αλλά σε γενικές γραμμές από παντού: Αν τέτοιοι αριθμοί είχαν πολιτική παρουσία, μάλλον θα γινόταν αισθητή.

***

Εφόσον κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη, η παραπάνω καταγραφή μάλλον αναδείχνει την αποχή σαν εκλογική αποτύπωση όχι «απονομιμοποίησης» του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά αντίθετα εν λευκώ νομιμοποίησής του με τη μορφή του πολιτικού αναχωρητισμού. Η όποια «απαξίωση του πολιτικού συστήματος» βρίσκει τα όριά της στην ατομική εκλογική συμπεριφορά, αντιστρεφόμενη σε πολιτική αυτοαπαξίωση. Και το σύνολο αυτών των ατομικών εκλογικών συμπεριφορών εμφανίζεται αθροιστικά με τη μορφή μιας μάζας, για την οποία η εκλογική αποχή συνιστά ίσως αφετηρία ίσως συμπλήρωμα ίσως κατάληξη της γενικής πολιτικής αποχής της. Αφού «είναι όλοι ίδιοι», τίποτα δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Κι αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες…

Το ότι «αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τα πράγμα θα ήταν παράνομες», είναι ένα αληθινό και βαρυσήμαντο απόφθεγμα, που όμως, σαν κάθε γενική αλήθεια, διατρέχει τον κίνδυνο μετατροπής του σε γενική κοινοτοπία, σε «κλισέ» χρήσιμο για πολλών λογιών διαφορετικές και αντιτιθέμενες επιδιώξεις, και του οποίου τη μηχανιστικά «συνεπέστερη» πολιτική έκφραση αποτελεί η θεωρητική απολογητική της αποχής:

Η πράξη είναι κριτήριο ακόμα και της αλήθειας τής εμπειρικά και θεωρητικά «γνωστής»,  ακόμα και της «πασίγνωστης» αλήθειας ότι «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες».

Της αλήθειας αυτής, της τόσο «πασίγνωστης» ώστε, εκτός από «ριζοσπαστικών» αξιώσεων θεωρητική «θεμελίωση» της αποχής, να χρησιμεύει και για το ακριβώς αντίθετο: σαν θεωρητική «θεμελίωση» τής συμμετοχής τής εγκλωβισμένης στο καθεστώς της πολιτικής εξαγοράς, των «πελατειακών σχέσεων», των προσωπικών εξαρτήσεων, του ρουσφετιού κλπ. Γιατί όχι, αφού οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα καθώς αν μπορούσαν θα ήταν παράνομες κλπ κλπ; Όμως οι αλλαγές στις συνειδήσεις μπορούν να αποτυπωθούν εκλογικά μόνο εφόσον και επειδή οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν κάτι, έστω κι αν αυτό το κάτι «περιορίζεται» (που δεν περιορίζεται) στην αποτύπωση της αλλαγής των συνειδήσεων. Ο εγκλωβισμός των συνειδήσεων στα «πράγματα» για τον λόγο ότι οι εκλογές «δεν μπορούν να τα αλλάξουν», δεν επιτρέπει ούτε την αλλαγή των συνειδήσεων ούτε φυσικά την εκλογική αποτύπωση μιας τέτοιας αλλαγής, και αποτελεί την αυτοεκπληρούμενη εγγύηση της αδυναμίας των «πραγμάτων» να αλλάξουν είτε με εκλογές είτε με οποιοδήποτε τρόπο.

Ακόμα πιο εξειδικευμένα χρησιμεύει, και στην πραγματικότητα ευθέως στοχεύει, η «πασίγνωστη» αυτή αλήθεια σαν θεωρητική απολογία της αποχής από την υπερψήφιση των κομμάτων που στόχο τους έχουν ακριβώς την αλλαγή των πραγμάτων. Με άλλα λόγια, σαν θεωρητική απολογία της αποχής από την υπερψήφιση του ΚΚΕ: «Οι εκλογές, λέμε, δεν αλλάζουν τα πράγματα. Και θα πας να ψηφίσεις ακριβώς αυτό; την αλλαγή των πραγμάτων;»

Ας βάλουμε όμως το ερώτημα:

***

Αν το ΚΚΕ δεν βρισκόταν στη βουλή για να καταψηφίσει, μόνο αυτό, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η έλλειψη αυτή θα αποτελούσε ή όχι απόσυρση της ταξικής αντίθεσης και πάλης από το πολιτικό προσκήνιο και εν λευκώ παραχώρησή του στην μονοφωνία της ολοκληρωτικής αστικής κυριαρχίας ;

Το ίδιο αυτό «στιγμιότυπο» της καταψήφισης του Μάαστριχτ από το ΚΚΕ αποτέλεσε ή όχι μορφή εισδοχής της ταξικής πάλης στο πολιτικό προσκήνιο έχοντας αφήσει από τότε ως τώρα έντονο αποτύπωμα σε όλες τις μορφές ανάπτυξής της;

Αν ναι, αποτελεί ή όχι αυτό το «στιγμιότυπο» και το διαρκές του αποτύπωμα μια επαρκή απόδειξη της συμβολής των εκλογών στην «αλλαγή των πραγμάτων» ακόμα κι αν αυτές οι ίδιες «δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα»;

Αποτελεί ή όχι μια απόδειξη που μόνο η «συμμετοχή» και όχι η «αποχή» θα μπορούσε να την προσκομίσει, και που τόσο πιο βαθιά θα χάραζε το ίχνος της στη μετέπειτα κοινωνικοπολιτική εξέλιξη, όσο πιο ισχυρή θα ήταν η κοινοβουλευτική δύναμη του ΚΚΕ την στιγμή εκείνη;

Πόσο βαθιά έχει ή δεν έχει χαράξει την παγκόσμια ιστορία η κοινοβουλευτική παρουσία ενός μόνο ανθρώπου, του Καρλ Λίμπκνεχτ, τη στιγμή που – ηρωικά – καταψήφιζε τις πολεμικές πιστώσεις του γερμανικού κράτους στις απαρχές του ιμπεριαλιστικού πολέμου;

Την ίδια περίοδο ήταν η «αποχή» ή η «συμμετοχή» των μπολσεβίκων βουλευτών στη ρωσική δούμα, – που εξορίστηκαν γιατί κατήγγειλαν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, δίνοντας έτσι παράδειγμα και κατεύθυνση στο λαό της Ρωσίας -, αυτή που μπορούσε να μην συμβάλει ή να συμβάλει στην άνοδο της εργατικής λαϊκής πάλης;

***

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν «τα πράγματα», «τον κόσμο», θα ήταν παράνομες, και υπήρξαν πολλές φορές παράνομες ακριβώς λόγω της δυνατότητάς τους να συμβάλουν στην ωρίμανση των προϋποθέσεων αλλαγής «των πραγμάτων» και «του κόσμου».

Η εκλογική παραίτηση δεν αποτελεί παρά παραίτηση από τη δυνατότητα αυτής της συμβολής.

Αποτελεί μορφή πολιτικής παραίτησης από την ανάπτυξη της ταξικής πάλης έως το σημείο στο οποίο οι δυο αντιτιθέμενες πλευρές της έρχονται αντιμέτωπες η καθεμιά με τις δικές της οριστικές επιλογές καθώς και με τις οριστικές επιλογές της αντίπαλης κοινωνικής τάξης.


Η ιστορία τηs Κ

πηγή: 902gr

Του Στάθη Δρογώση, τραγουδοποιού

Η Κ μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη κοντά στην Αθήνα. Από φτωχή οικογένεια, δεν κατάφερε να περάσει σε Πανεπιστήμιο, αλλά έπειτα από τρελό ψάξιμο δούλεψε γραμματέας με μπλοκάκι σε ΤΕΙ. Της άρεσε η Αθήνα και στα 25 της βρέθηκε άνεργη αφού η θέση της καταργήθηκε. Δεν ήθελε να γυρίσει πίσω και έμενε με τον αδερφό της σε μια γκαρσονιέρα στα Πατήσια. 250 ευρώ ενοίκιο και άγχος. Έστειλε παντού βιογραφικά. Σε μια αλυσίδα φούρνων τη δέχτηκαν. Η δουλειά ήταν πραγματικά σκληρή. Η σύμβαση ήταν για 8ωρη απασχόληση με βασικό μισθό. Τελικά έφτασε να δουλεύει 11 ώρες χωρίς να πληρώνεται υπερωρίες. Απαγορευόταν η πρόσβαση στην τουαλέτα και μάθαινε τις βάρδιές της την προηγούμενη μέρα με συνέπεια να μην μπορεί να κάνει κάτι άλλο στη ζωή της αφού δεν υπήρχε κανονικότητα. Φυσικά είχε κρυφτεί πολλές φορές όταν ερχόταν η Επιθεώρηση Εργασίας.

Το πιο σκληρό που θυμάται ήταν οι προϊστάμενοι. Για 50 ευρώ παραπάνω ούρλιαζαν όλη τη μέρα στους υπαλλήλους. Ορθοστασία, αγένεια και παράνοια.

Όμως έπρεπε να δουλέψει. Γιατί ο αδερφός της ήταν φαντάρος και τον ζούσε μόνη της.

Μην τα πολυλογώ, μια μέρα δεν παρέδωσε το κινητό της όπως έλεγε ο κανονισμός. Ήταν ο πατέρας της στο νοσοκομείο και ανησυχούσε. Την έπιασαν από τις κάμερες να το κοιτάζει. Και την έδιωξαν ύστερα από δύο μέρες. Ψάχνει δουλειά ακόμη και παίρνει μειωμένο επίδομα ανεργίας γιατί το αφεντικό της έβαζε λιγότερα ένσημα.

Μια απορία έχω μόνο. Ποιο κόμμα, ποιος πολιτικός νοιάζεται για την Κ; Ψήφισε η Κ; Για αυτήν δάκρυσαν οι ΣΥΡΙΖΑίοι εκείνη τη νύχτα με τη διαφορά στο 10%; Για αυτή θα νοιαστούν οι νικητές;

Και ναι, αν σας φαίνεται ουτοπία το να βρει μια ανθρώπινη δουλειά χωρίς να τη διαλύουν τα αφεντικά της, χωρίς να την κλέβουν και να την εξευτελίζουν, τότε ψηφίστε τα κόμματα που τσακώνονται στα κανάλια, αλλά συμφωνούν τελικά μεταξύ τους. Υπάρχουμε πολλοί ανένταχτοι αριστεροί που θα στηρίξουμε ΚΚΕ γιατί ακριβώς το ΚΚΕ υπερασπίζεται την Κ…

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα «Τα Νέα», 3/6/2019. 


Οι «120 δόσεις» και η χθεσινη ανακοίνωση του ΚΚΕ

Στην προηγούμενη ανάρτηση του μπλογκ παρουσιάσαμε το ζήτημα των χρεών προς το δημόσιο τοποθετημένο στο όχι ιδεατό αλλά εντελώς πραγματικό και εντελώς προσωπικό πεδίο των οφειλών που συσσωρεύτηκαν στις πλάτες ενός αυτοαπασχολούμενου, κατά κύριο λόγο από τη ληστρική φορολόγηση του εισοδήματος μετά την κατάργηση του αφορολόγητου ορίου των 12.000 ευρώ και τη θέσπιση του «τέλους επιτηδεύματος», κατά το χρονικό διάστημα 2012-2017.

Συνοψίζοντας τα στοιχεία αυτών των 6 χρόνων:

Πραγματικό μέσο ετήσιο εισόδημα = 3238,7 ευρώ. 

Μέσο ετήσιο «τεκμαρτό εισδόδημα» = 7880 ευρώ.

Μέσος ετήσιος φόρος εισοδήματος (μαζί και με το «τέλος επιτηδέυματος») = 3075,61 ευρώ. 

Μέσος ετήσιος φόρος που παρακρατήθηκε «αυτόματα» = 1010,84 ευρώ.

Μέσο ετήσιο χρέος από φορολόγηση του εισοδήματος (χωρίς τις μετέπειτα προσαυξήσεις) = 1445,4 ευρώ. 

Σημερινές οφειλές, όπως εμφανίζονται στο «TAXIS»:

Από φόρο εισοδήματος (και «τέλος επιτηδεύματος»), σύνολο 15486,23 ευρώ, εκ των οποίων το αρχικό χρέος χωρίς τις προσαυξήσεις = 11770,62 ευρώ.

Σύνολο οφειλών (εισόδημα/»τέλος επιτηδεύματος», ΕΕΤΗΔΕ/ΕΝΦΙΑ, «τέλη κυκλοφορίας») 19494,34, εκ των οποίων το αρχικό χρέος (με τον διπλασιασμό του απλήρωτου τέλους κυκλοφορίας και χωρίς τις άλλες προσαυξήσεις) = 14744,20. 

Δεν θα κάνω περισσότερα σχόλια, τα σχόλια έχουν κατά βάση γίνει στην προηγούμενη ανάρτηση. Όποιος έχει μάτια βλέπει κι όποιος ξέρει ανάγνωση μπορεί να συγκρίνει τα ποσά του εισοδήματος, της φορολόγησης και του χρέους. Κι όποιος ξέρει απλή αριθμητική μπορεί να τοποθετήσει αυτά τα δεδομένα  πάνω από τον παρονομαστή των φοροληστρικών μέτρων (κατάργηση αφορολόγητου ορίου και επιβολή «τέλους επιτηδεύματος»)  και να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα για την κατάσταση αυτή στο σύνολό της, και όχι στο 90 80 ή 70% της, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στο συγκεκριμένο προσωπικό δείγμα που εκτίθεται στην προηγούμενη και σε αυτή την ανάρτηση προς τέρψη του αναγνωστικού κοινού. [1]

***

Σχετικά με το ζήτημα των «120 δόσεων» για χρέη στο δημόσιο (και στα ασφαλιστικά ταμεία) εκδόθηκε χθες ανακοίνωση του Τμήματος ΕΒΕ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Μέσα σε όλα τα σωστά που περιλαμβάνει (άμεση επαναφορά του αφορολόγητου ορίου για τους αυτοαπασχολούμενους στα 12.000 ευρώ, προσαυξανόμενο κατά 3.000 ανά προστατευόμενο μέλος, κατάργηση χαρατσιών όπως ο ΕΝΦΙΑ και το τέλος επιτηδεύματος και τα υπόλοιπα), η ανακοίνωση αυτή βάζει σαν «αίτημα» και την «κατάργηση του 30% του χρέους για αυτοαπασχολούμενους με εισόδημα έως 12.000 ευρώ».

Πρώτο και γενικό ερώτημα: Τι σχέση έχει αυτό το «αίτημα» με την πάλη για την ανάκτηση όλων των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι στα χρόνια της «κρίσης» και των «μνημονίων»;

Οι απώλειες των αυτοαπασχολούμενων κατά την προηγούμενη δεκαετία, περιλαμβάνουν όλους τους φόρους που επιβλήθηκαν και όλες τις οφειλές που συσσωρεύτηκαν λόγω της κατάργησης του αφορολόγητου όριου και της θέσπισης «τελών» όπως το τέλος επιτηδεύματος και το ΕΕΤΗΔΕ/ΕΝΦΙΑ.

Ένα «αίτημα», λοιπόν, όπως η «κατάργηση του 30% του χρέους» – ακόμα και με τη διαγραφή των προσαυξήσεων, όπως διατυπώνεται στην ανακοίνωση – δεν ισοδυναμεί παρά με «αίτημα» ανάκτησης των απωλειών κατά… 30%.

Ισοδυναμεί επίσης με την κατά 70% αναγνώριση και «νομιμοποίηση» αυτών των απωλειών και της φοροληστρικής πολιτικής που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια από όλες τις κυβερνήσεις  που τσαλαπάτησαν και τσαλαπατούν τη ζωή των εργαζομένων για να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και να στερεωθεί η εξουσία του.

Και αλήθεια, όταν η αφετηρία αυτών των απωλειών βρίσκεται στις συγκεκριμένες «ρυθμίσεις» (κατάργηση αφορολόγητου ορίου, «τέλος επιτηδεύματος», ΕΕΤΗΔΕ/ΕΝΦΙΑ κλπ) και όταν αυτές οι απώλειες αποτελούν συνέπεια των συγκεκριμένων «ρυθμίσεων», ποια πολιτική ή άλλη λογική υπαγορεύει την παράκαμψη της αφετηρίας του προβλήματος και την αντιμετώπισή του με τη μορφή «παζαριού», 30% κλπ, για τις απώλεις που θα «ανακτηθούν» και τις απώλειες που επί της ουσίας «νομιμοποιούνται»;

Και ποια λογική υπαγορεύει ακόμα και τον συγκεκριμένο καθορισμό του «αιτήματος», δηλαδή το συγκεκριμένο ποσοστό «ανάκτησης των απωλειών»; Γιατί 30%; Γιατί όχι 20% ή 40%; Απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να δοθεί… Και δεν μπορεί να δοθεί γιατί το ίδιο το «αίτημα» δεν υπακούει σε καμία συνέπεια, η οποία και θα υπαγόρευε ένα καθορισμένο διεκδικητικό περιεχόμενο. Κι αφού δεν υπακούει σε καμία διεκδικητική συνέπεια δεν απομένει παρά ένα «αίτημα» πρόσφορο στην διαπραγμάτευση της κολοκυθιάς: 30 τοις εκατό! Και γιατί 30 τοις εκατό; Αμ πόσο τοις εκατό;

***

100-30=70 και, επιστρέφοντας εντός παρενθέσεως στο πραγματικό προσωπικό μας δείγμα, 70% των σημερινών συνολικών οφειλών εισοδήματος (χωρίς τις προσαυξήσεις) ύψους 11770,62 ευρώ, μας κάνει 8249,43 ευρώ. Αποτελεί λοιπόν «αίτημα» η αναγνώριση ενός συνόλου οφειλών εισοδήματος, κατασκευασμένου μέσα σε μια εξαετία, το οποίο σύνολο υπερβαίνει το μέσο ετήσιο «τεκμαρτό» εισόδημα αυτής της εξαετίας και είναι υπερδιπλάσιο από το μέσο ετήσιο πραγματικό εισόδημα αυτής της εξαετίας!

Και σε σχέση με τις συνολικές οφειλές αυτής της εξαετίας,  ύψους (χωρίς τις προσαυξήσεις) 14744,20 ευρώ, αποτελεί «αίτημα»  η αναγνώριση – στα καλά καθούμενα – του 70% αυτής της συνολικής «οφειλής», δηλαδή ενός χρέους 10320,94 ευρώ,  που  ξεπερνά το 130% του μέσου ετήσιου «τεκμαρτού» εισοδήματος και είναι υπερτριπλάσιο από το μέσο ετήσιο πραγματικό εισόδημα αυτής της εξαετίας.

***

«Ο γάιδαρος δεν πετάει όσοι νόμοι κι αν προβλέπουν το αντίθετο», γράφαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, και εδώ επιμένουμε σε αυτή τη θέση που έχει ισχύ καθολικού νόμου.

Δεν υπάρχει άλλο πραγματικά (και όχι ευκαιριακά και τυχαία) καθορισμένο διεκδικητικό περιεχόμενο από την ανάκτηση όλων των απωλειών της προηγούμενης δεκαετίας, και αυτό το πραγματικά καθορισμένο διεκδικητικό περιεχόμενο εν προκειμένω εξειδικεύεται αποκλειστικά και μόνο στην ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ για όλους του αφορολόγητου όριου των 12000 ευρώ (προσαυξημένου για κάθε προστατευόμενο μέλος) και μάλιστα ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ από τη στιγμή της κατάργησής του, στην επίσης αναδρομική κατάργηση των τελών και χαρατσιών, στο ΣΒΗΣΙΜΟ των «οφειλών» που προέρχονται από την κατάργηση του αφορολόγητου και τα χαράτσια, και στην ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ τους (σε 120 δόσεις!) σε όσους τις έχουν πληρώσει όλες ή μέρος τους.

***

Αγωνιστικά με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ στις κάλπες, μαχητικά και χωρίς εκπτώσεις στους καθημερινούς διεκδικητικούς αγώνες!

=========================================

[1] Μένει ίσως να γίνει λόγος για τη «νομοτέλεια». Αν θεωρηθεί ότι στα δεδομένα που παραθέτουμε αντικατοπτρίζεται η νομοτέλεια χωρίς διαθλάσεις και άλλες παραμορφώσεις, πρέπει ωστόσο να υπογραμμιστεί το εξής: Αν κάπου αντικατοπτρίζεται η νομοτέλεια, είναι στο ύψος των εισοδημάτων. Τα ποσά των φόρων και των οφειλών δεν αντικατοπτρίζουν τη «νομοτέλεια» αλλά τη σκόπιμη πολιτική υλοποίηση των στόχων της εξουσίας των μονοπωλίων, η οποία ως φαίνεται δεν έχει εμπιστοσύνη στη… νομοτέλεια ή έστω στην ταχύτητα πραγμάτωσής της και επιβάλλει το περιεχόμενό «της» με τη γνωστή μέθοδο του προκρούστη.

 


Σε 120 δόσεις να τα ΣΒΗΣΟΥΝΕ

Ειρωνεία και εμπαιγμό συνιστά η προετοιμαζόμενη ρύθμιση για πληρωμή σε 120 δόσεις των χρεών προς το δημόσιο, όπως ειρωνεία και εμπαιγμό συνιστά και ο χαρακτηρισμός της ως «ιδιαίτερα γενναιόδωρης».

Για την κατανόηση αυτής της πραγματικότητας δεν αρκούν οι κατά τα άλλα χρήσιμες  απεικονίσεις της ποσοτικής κατανομής οφειλετών και ληξιπρόθεσμων χρεών. Τα αφηρημένα ποσοτικά μεγέθη δεν απεικονίζουν την συγκεκριμένη πραγματικότητα όπως αυτή προσωποποιείται – σε ένα μάλλον τυπικό δείγμα – ως εξής:

Επάγγελμα δικηγόρος, αυτοαπασχολούμενος, με έναρξη το 2005.

Εισοδήματα των ετών 2006, 2007, 2008, 2009: 5294.20, 5314.60, 6209.46 και 9933.83 ευρώ αντίστοιχα. [1]

Μέχρι τότε ισχύει το αφορολόγητο όριο των 12000 ευρώ και επομένως ο φόρος εισοδήματος είναι μηδενικός. Φυσικά, όπως είναι αυταπόδεικτο από το ύψος των παραπάνω εισοδημάτων, αυτά ξοδεύονται εξ ολοκλήρου για πραγματικές και «ανελαστικές» καταναλωτικές ανάγκες, και επομένως – αν και «αφορολόγητα» – φορολογούνται εξ ολοκλήρου μέσω του ΦΠΑ και των λοιπών φόρων και τελών κατανάλωσης (καυσίμων, καπνού, καρτοκινητής κ.ο.κ.)

Για το 2010, με πραγματικό εισόδημα 5664.13 ευρώ και «τεκμαρτό» 7400, επιβάλλεται φορολόγηση 61,50 ευρώ. Το ποσό έχει ήδη παρακρατηθεί οπότε, για την ώρα, οφειλή μηδέν…

Για το εισόδημα του 2011 (4153.17 ευρώ πραγματικό και 7400 «τεκμαρτό») τα πράγματα σοβαρεύουν: Στον φόρο εισοδήματος των 240,90 ευρώ προστίθενται και τα 400 ευρώ του κεφαλικού «τέλους επιτηδεύματος», που η επιβολή του συνοδεύει την κατάργηση του αφορολόγητου όριου των 12000 ευρώ… Και πάλι όμως, το συνολικό ποσό των 640,90 ευρώ έχει ήδη παρακρατηθεί, οπότε κι αυτή τη χρονιά: Οφειλές μηδέν…

Εισόδημα 2012: 2110 ευρώ. «Τεκμαρτό»: 7400 ευρώ. Φόρος: 285 ευρώ + «τέλος επιτηδεύματος»: 650 ευρώ = 935 ευρώ. Καθώς 316,50 ευρώ έχουν ήδη παρακρατηθεί, η «παρθενική» οφειλή ανέρχεται στο ποσό 618,02 ευρώ.

Το 2013, εισόδημα 1545 ευρώ και «τεκμαρτό» 7400. Στον φόρο των 1924 ευρώ και το «τέλος επιτηδεύματος» των 650 ευρώ έρχονται να προστεθούν και 826,45 ευρώ ως «προκαταβολή» του φόρου της επόμενης χρονιάς (2014). Σύνολο 3400,45 ευρώ, δηλαδή το υπερδιπλάσιο του πραγματικού και σχεδόν το μισό του «τεκμαρτού» εισοδήματος. Η ετησία εκκαθάριση, με την αφαίρεση του παρακρατημένου φόρου, προσθέτει στην περσινή οφειλή άλλα 3168,70 ευρώ.

2014, εισόδημα 3071,80 και «τεκμαρτό» 7400, φόρος 1924 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2015 718,88, σύνολο 3292.88 και οφειλή κατά την εκκαθάριση άλλα 2127,11 ευρώ.

2015, εισόδημα 6090 ευρώ και «τεκμαρτό» 8360 ευρώ [2], φόρος 1840,23 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2016 484.18, σύνολο 2974.41πρόσθετη οφειλή κατά την εκκαθάριση 1359,54 ευρώ.

2016, εισόδημα 3758 ευρώ και «τεκμαρτό» 8360 ευρώ, φόρος 1839,20 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2017 1445.55, σύνολο 3934.75, πρόσθετη οφειλή κατά την εκκαθάριση 3056,92 ευρώ.

Και το 2017, εισόδημα 2857,40 ευρώ, «τεκμαρτό» 8360 ευρώ, φόρος 1839,20 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2018 1426.95, σύνολο 3916.15 και πρόσθετη οφειλή κατά την εκκαθάριση 2058.35 ευρώ.

***

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, σήμερα στο «taxis μου» εμφανίζεται «ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο οφειλών 14744,20 €», «προσαυξήσεις, τόκοι, τέλη 4750,14 €», και «συνολικό ποσό οφειλών εκτός ρύθμισης 19494,34 €».

Από αυτό το συνολικό ποσό, κατασκευασμένο ολόκληρο μες στην παραπάνω χρονική περίοδο, από το 2012 ως σήμερα, τα 15486,23 ευρώ αντιστοιχούν (με τις προσαυξήσεις) σε οφειλόμενο «φόρο εισοδήματος»1088,52 ευρώ είναι ΕΝΦΙΑ, 439,11 ευρώ είναι ΕΕΤΗΔΕ (για όποιον δεν θυμάται: ο «πρόγονος» του ΕΝΦΙΑ, που ερχόταν με το λογαριασμό του ρεύματος) και 2171,48 ευρώ είναι τέλη κυκλοφορίας. [3]

Οφειλές 19494,34 ευρώ, κατασκευασμένες μέσα σε ένα χρονικό διάστημα έξι και παραπάνω χρόνων [4] με την προκρούστεια φοροληστρική μέθοδο που περιγράφτηκε, ώσπου έρχεται η κυβέρνηση με την «ιδιαίτερα γενναιόδωρη» ρύθμισή της να απαιτήσει την καταβολή των ληστρικών μες στην επόμενη δεκαετία, λες κι αν μπορείς να πληρώσεις τις οφειλές κοντά 10 χρόνων μέσα στα 10 χρόνια που θάρθουν δε θα μπορούσες να τις έχεις πληρώσει και στα 10 χρόνια που πέρασαν, κι αν δεν μπορούσες να τις πληρώσεις στα 10 χρόνια που πέρασαν θα μπορείς να τις πληρώσεις στα 10 χρόνια που θάρθουν και μάλιστα με τον «αυτονόητο» όρο της «καταβολής των τρεχουσών» φοροληστρικών βαρών!

19494,34 ευρώ σε 120 δόσεις μας κάνουν 162,45 ευρώ κάθε μήνα ή 1949,40 ευρώ το χρόνο για δέκα χρόνια, όταν στα προηγούμενα έξι χρόνια ο ετήσιος μέσος όρος της σήμερα ληξιπρόθεσμης (χωρίς τις προσαυξήσεις)  οφειλής μόνο του εισοδήματος ανέρχεται στο  ποσό των 1961,77 ευρώ και της συνολικής ληξιπρόθεσμης οφειλής που δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 2012-2017 ανέρχεται στο ποσό των 2457,37 ευρώ. 

Ιδιαίτερα γενναιόδωρο: Αφού δεν μπορούσες τα προηγούμενα έξι χρόνια να πληρώνεις κάθε χρόνο 2457,37 ευρώ, πλήρωνε τότε κάθε χρόνο και για τα επόμενα δέκα χρόνια 1949,40 ευρώ και μην αμελήσεις ταυτόχρονα να είσαι «συνεπής» με τις φοροληστρικές κυβερνητικές απαιτήσεις της επόμενης δεκαετίας που προστιθέμενες από φέτος κιόλας στα ποσά των ετήσιων «δόσεων» πολύ απλά θα τα διπλασιάζουν και θα τα υπερδιπλασιάζουν δείχνοντάς σου χειροπιαστά τι θα πει «έξοδος από τα μνημόνια» και «ανάπτυξη που έρχεται».

***

Το θέμα δεν εξαντλείται εδώ, το θέμα είναι σε τελική ανάλυση ότι ο γάιδαρος δεν πετάει όσοι νόμοι κι αν προβλέπουν το αντίθετο, το θέμα – όπου όπως και όποτε κι αν καταλήξουν τα σχετικά παζάρια κυβέρνησης και «θεσμών» – δεν βρίσκεται ούτε στις «120 δόσεις» ούτε στις «1200 δόσεις», βρίσκεται στην ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ για όλους του αφορολόγητου όριου των 12000 ευρώ τουλάχιστον, και μάλιστα ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ από τη στιγμή της κατάργησής του, στο ΣΒΗΣΙΜΟ των «οφειλών» που προέρχονται από την κατάργησή του και στην ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ τους σε όσους τις έχουν πληρώσει όλες ή μέρος τους.

Δεκτή και η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ τους (αφού είναι έτσι) με μια ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ ρύθμιση: Σε 120 δόσεις.

======================================

[1] α) Τα ποσά αυτά, όπως και στη συνέχεια, προκύπτουν από τα υποχρεωτικά διπλότυπα των δικαστικών παραστάσεων, καθρεφτίζουν εν προκειμένω την αληθινή και όχι κάποια εικονική πραγματικότητα και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις την ξεπερνούν. β) Για την δήλωση αυτών των εισοδημάτων, και όσων ακολουθούν στη συνέχεια, δεν έχουν υπολογιστεί καθόλου επαγγελματικά έξοδα, πράγμα το οποίο θα ήταν άχρηστο για δυο λόγους: Ο πρώτος, ότι όσο ίσχυε το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ τα «έσοδα» ούτως ή άλλως υπολείπονταν του ορίου. Ο δέυτερος ότι, μετά την κατάργηση των αφορολόγητου ορίου, τα «έσοδα» υπολείπονται του «τεκμαρτού εισοδήματος» βάσει του οποίου ούτως ή άλλλως υπολογίζεται η φορολογία. γ) Για το «αλατοπίπερο» της υπόθεσης: Σε αυτά τα χρόνια της «ευμάρειας» (τής τόσο προφανούς στα παραπάνω εισοδήματα…) το πρόσωπο που χρησιμοποιούμε σαν «δείγμα» είχε κλεισει τ’ αυτιά στις αδιάκοπες σειρήνες του τραπεζικού καταναλωτικού δανεισμού, προκειμένω να μην υποθηκεύσει τη ζωή του στα χρέη. Διαφορετική όμως γνώμη είχε ο καπιταλιστικός – μονοπωλιακός προκρούστης (και οι πολιτικοί του υπάλληλοι των διαδοχικών κυβερνητικών κομμάτων): Έτσι μού ‘σαι; Πας να ξεφύγεις από την υποτέλεια; Πάρε με το ζόρι χρέη για την υπόλοιπη ζωή τη δική σου και των παιδιών σου!

[2] Για όσους αγαπούν τη λεπτομέρεια, τη χρονιά εκείνη το «τεκμαρτό» ανέβηκε από τα 7400 στα 8360, διότι πέθανε ο θείος του δείγματός μας και από «ψιλός» έγινε «πλήρης κύριος» στο διαμέρισμα των 48 τμ που του είχε δωρήσει όταν ζούσε παρακρατώντας ο ίδιος την «επικαρπία» του. Το δε «τεκμαρτό» εισόδημα των 8360 ευρώ, προκύπτει από το άθροισμα του «τεκμηρίου διαβίωσης», του τεκμηρίου δαπανών λόγω ενός αυτοκινήτου 1400 cc του 1996, και της ιδιοκτησίας πάνω σ’ ένα διαμέρισμα 48 τμ στο Γαλάτσι και ένα διαμέρισμα 45 τμ στον Πύργο, κατασκευής 1975 και 1976 αντίστοιχα.

Φυσικά μιλώντας για «τεκμήριο διαβίωσης», προκύπτει και το ερώτημα: καλά με εισόδημα πχ 1545 ευρώ και πώς ζεις; Μα βέβαια, από τη σύνταξη του μπαμπά και της μαμάς, την μειωμένη όσο μειώθηκαν όλες οι συντάξεις, και την αναγκασμένη εκτός από τους ίδιους να καλύπτει και ανάγκες των «παιδιών» και των εγγονιών. «Η πείνα είναι ντροπή», όπως λέει η ελληνική τουλάχιστον μετάφραση των στίχων του Μπρεχτ ή όπως λεν οι στίχοι του Άκη Πάνου: «τη φτώχεια που μας έχει γονατίσει τη βρίσκω μεγαλύτερη ντροπή».

[3] Αυτά τα τελευταία, τα τέλη κυκλοφορίας, δεν θα είχα αντίρρηση να τα πληρώσω με μια ρύθμιση 120 δόσεων, μάς λέει το πρόσωπο που χρησιμοποιούμε σαν «δείγμα τυπικό» σε αυτή την ανάρτηση. «Τέλη κυκλοφορίας» είναι αυτά… Κι ας κυκλοφορεί το αυτοκίνητο τις 65 από τις 365 μέρες του χρόνου… Κι ας μετριέται και φορολογείται και πληρώνεται επακριβώς η «κυκλοφορία» του με τα τέλη επί του καυσίμου που ανέρχονται γύρω στο 70% της τιμής του…

[4] «Τι άλλο να θυμηθώ γι’ αυτά τα χρόνια…», λέει ο φίλος μας. «Ότι την ώρα που μου βάζουν φόρο 2 και 3 και 4 χιλιάδες το χρόνο, την ίδια ώρα τρέχω να βρω πώς θα πληρώσω το φως, το νερό, το τηλέφωνο και τα ναύλα μου; Ότι όλα αυτά τα χρόνια όπως και τα επόμενα δεν έχει ανάψει στο σπίτι καλοριφέρ; Ότι το ρεύμα έφτασε να κοπεί από τις οφειλές, κι ότι ενώ το ταξίμετρο της φορολογίας δεν παύει να γράφει 2 και 3 και 4 χιλιάρικα το χρόνο, την ίδια ώρα ανακηρύσσομαι κατάλληλος για κοινωνικό τιμολόγιο και «επίδομα αλληλεγγύης» 10 ευρώ το μήνα;  Ότι πλάι στα 20 χιλιάρικα των φορολογικών «οφειλών» υπάρχουν άλλα τόσα από οφειλές ασφαλιστικές; Αλλά μήπως τα χρόνια αυτά τέλειωσαν; Μήπως δεν συνεχίζονται και σήμερα κι αύριο;»