hasta la victoria siempre – το μεταφραστικό ζήτημα

hasta-la-victoria

lahabana-hasta-la-victoria-siempre-venceremos

Τις δυο εβδομάδες που ακολούθησαν το θάνατο του Φιντέλ αυτή η ανάρτηση δέχτηκε περίπου 1.600 επισκέψεις.

Η ανάρτηση αυτή, του 2012, με τον τίτλο «siempre ή para siempre;;;», η οποία ας σημειωθεί ολοκληρώνεται με τα σχόλια που περιλαμβάνει, έχει σαν αντικείμενό της τη μετάφραση του συνθήματος του Τσε, και με ένα ορισμένο σκεπτικό «διαμαρτύρεται» για την ελληνική του απόδοση μερικές φορές ως «μέχρι τη νίκη για πάντα» αντί «μέχρι τη νίκη πάντα».

Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται η μετάφραση του συνθήματος, το «μεταφραστικό ζήτημα», απασχολεί αρκετό κόσμο, αφού όλες οι επισκέψεις αυτής της περιόδου (26/11-11/12) προήλθαν από μηχανές αναζήτησης με ερωτήματα όπως «τι σημαίνει», «τι θα πει» κλπ.

Από το 2012 ως το 2017, τα πέντε χρόνια που μεσολαβούν είναι αρκετά για ν’ αλλάξει κανείς άποψη… Έτσι κι η άποψή μου που εκφράζεται σ’ εκείνη την ανάρτηση, που συγκέντρωσε επικαιρικά το ενδιαφέρον το Νοέμβρη και το Δεκέμβρη, δεν είναι σήμερα ακριβώς η ίδια.

Διατηρώ βέβαια τη γνώμη ότι ανάμεσα στις δυο εκδοχές, η πιο πιστή, και πιο «προσγειωμένη», είναι αυτή: «μέχρι τη νίκη πάντα», αλλά μάλλον κι αυτή δεν είναι η μοναδική δυνατή πιστή απόδοση του συνθήματος, με το οποίο τελείωνε το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Τσε προς τον Φιντέλ (πρώτη φωτογραφία) και που με τον γραφικό χαρακτήρα του είναι αποτυπωμένο το σύνθημα στο μεγάλο μνημείο της Αβάνας (δεύτερη φωτογραφία).

Όπως φαίνεται και στα σχόλια της ανάρτησης του 2012,  hasta la victoria siempre σημαίνει, κατά λέξη: μέχρι τη νίκη πάντα, και hasta siempre – όπως είναι ο τίτλος του πασίγνωστου τραγουδιού του Carlos Puebla για τον Τσε – σημαίνει, όχι βέβαια «μέχρι πάντα», αλλά σε κανονικά ελληνικά: για πάντα.

Οπότε το ερώτημα είναι αν υπάρχει πιο ελληνική – εκφραστικά – απόδοση του συνθήματος hasta la victoria siempre, άλλη από το σύνθημα: Για τη νίκη πάντα.

Τι πιο απλό και τι πιο γενικό ταυτόχρονα; Τι πιο άμεσο σαν καθοδήγηση για την καθημερινή πράξη και τι πιο καθολικό από την άποψη της ιστορικής πράξης;

Και τι διαλύει πιο απόλυτα όλον τον «ακαδημαϊσμό» που πιθανά να ελλοχεύει και σ’ αυτήν εδώ την ενασχόληση με το «μεταφραστικό ζήτημα» μιας πρότασης που χαράχτηκε στο χαρτί και στην ιστορία συνιστώντας, με μια ορισμένη έννοια, άρνηση κάθε «ακαδημαϊσμού»;

Για τη νίκη πάντα, λοιπόν!


Η πρώτη πρώτου με τ’ όνομα

Από πρώτη πρώτου, λέει, είναι διάφορα στο πρόγραμμα, κι αυτά που ξέρουμε να τα ξεχάσουμε. Όπου κι αν κοιτάξεις παραμονεύει η πρώτη πρώτου. Η πρώτη πρώτου καραδοκεί.

Θυμάμαι σαν σε παιδικό όνειρο, το ’73 ή το ’74, τότε που στην Τιβι είχε Καραγκιόζη του Σπαθάρη, σε μια εκπομπή λοιπόν ο Ευγένιος έβγαλε στη σκηνή δύο μπαρμπαγιώργους που πιαστήκαν μεταξύ τους στα χέρια…

Εμείς αυτήν την πρώτη πρώτου του νέου έτους μάλλον χρειαζόμαστε δύο αϊβασίληδες…

Ο ένας αϊβασίλης ξέρουμε τι μας φέρνει… Εκτός από τα διεθνή του δώρα, τις συμμαχικές και ταυτόχρονα εχθρικές σχέσεις όλων με όλους και όλων ενάντια σ’ όλους στο γεωγραφικό τόξο από Συρία-Ιράκ μέχρι Ουκρανία και όσα αυτές οι σχέσεις κυοφορούν, είναι και τα εσωτερικά του δώρα – πέρα από τους «καρπούς» της «αξιολόγησης» σε εργασιακά κ.ά., πέρα κι από τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον των «οφειλετών» πάσης κατηγορίας – που κατά τα λοιπά περιγράφονται με τη δική τους σαφήνεια στον κρατικό προϋπολογισμό:

α) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε άμεσους φόρους ύψους 20,048 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 20,415 δισ. ευρώ (εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού, πίνακας 3.2, σελίδα 57). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα πάρουν τα επιπλέον;

β) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε έμμεσους φόρους ύψους 24,7 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 26,4 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα πάρουν τα επιπλέον;

γ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε δαπάνες για μισθούς και συντάξεις (συν ΕΚΑΣ) ύψους 29,334 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 28,326 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει το μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν; Λέτε η μείωση 1 δισ. ευρώ σε μισθούς και συντάξεις να προέλθει από μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις των τραπεζιτών, των εργολάβων, των εφοπλιστών;

δ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε φόρους εισοδήματος 12,025 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 13,7 δισ. ευρώ (εισηγητική έκθεση, πίνακας 3.4, σελίδα 60). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν;

ε) Πέρσι – σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πραγματοποιήσεων – τα Νομικά Πρόσωπα στην Ελλάδα πλήρωσαν φόρους ύψους 3,478 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει ότι θα πληρώσουν 3,2 δισ. ευρώ (ο.π). Βλέπετε σε συνθήκες «πρωτοδεύτερης φοράς Αριστεράς» συμβαίνει ό,τι συμβαίνει σε συνθήκες παντοτινής Δεξιάς: Όταν οι φόροι για τον λαό αυξάνονται, οι φόροι για το μεγάλο κεφάλαιο, μειώνονται …

στ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε έσοδα από ΦΠΑ ύψους 14,4 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 15,5 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν; 

***

Αυτά λοιπόν φέρνει ο ένας αϊβασίλης, ο γνωστός μας.

Χρειαζόμαστε τώρα κι έναν δεύτερο αϊβασίλη, που θα μας φέρει οργάνωση και πάλη ενάντια στην πολιτική των αναγκών του κεφαλαίου, οργάνωση και πάλη για την πολιτική των κοινωνικών λαϊκών αναγκών.

Τέτοιος αϊβασίλης μπορεί και πρέπει να γίνει ο καθένας και η καθεμιά.


ένας αφορισμός

Μέσα στις συνθήκες του καπιταλισμού, και ιδιαίτερα της καπιταλιστικής κρίσης,  το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι από τη δίψα για ζωή αφαιρούνται οι υλικές προϋποθέσεις της ικανοποίησής της, ότι χτυπιούνται και καταστρέφονται υλικές προϋποθέσεις ικανοποίησης ανθρώπινων αναγκών.

Αυτό αποτελεί την οικονομική πλευρά του προβλήματος.

Όμως δεν πλήττονται μόνο οι προϋποθέσεις ικανοποίησης της δίψας για τη ζωή.

Πλήττεται και η ίδια η δίψα για ζωή, πλήττεται η ανάγκη της δίψας για ζωή.

***

Αυτοί που διψάνε για ζωή, τη διεκδικούν. Για την εξουσία του συστήματος της εκμετάλλευσης ασφάλεια απέναντι στις διεκδικήσεις των διψασμένων σημαίνει καταστροφή της ανάγκης τους να διψούν.

Κι όπως η εμπράγματη σχέση κεφάλαιου – μισθωτής εργασίας αποτελεί από μόνη της τον αποτελεσματικότερο μηχανισμό πειθάρχησης της δεύτερης στο πρώτο, παρόμοια και η δίψα για ζωή που δε βρίσκει ζωή να ξεδιψάσει, σβήνει από μόνη της τον πόνο του ανεκπλήρωτού της με την αυτοκαταστροφή της, με την καταστροφή του εαυτού της σαν ανάγκη της ζωής του ανθρώπου, που είναι – τέτοια ανάγκη – η δίψα του ανθρώπου για ζωή.

Κι από κοντά έρχονται τα κηρύγματα της κυρίαρχης ιδεολογίας, η τηλεόραση και το διαδίκτυο, η θρησκεία, το σχολικό πρόγραμμα, οι οικογενειακές σχέσεις, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, να ενθαρρύνουν και να ολοκληρώσουν το έργο της αυτοκαταστροφής.

***

Για να δικεδικήσουμε τη ζωή, πρέπει πρώτα να διεκδικούμε τη δίψα για ζωή και την ανάγκη γι’ αυτή τη δίψα.

 


Μια μικρή ιστορία θεωρίας και πράξης

ο ένας πάντα πιο φτωχός κι ο άλλος πλουταίνει

γρανάζια του εμπορεύματος κι οι δυο

μόνο που του ενός του αρέσει να χοντραίνει

ενώ τον άλλονε τον σκιάζει το χτικιό

*******************************************************

Το θέμα αυτής της ανάρτησης φαίνεται εκ πρώτης όψεως αδιάφορο. Όμως παλιότερα με έχει απασχολήσει ιδεολογικά. Και φαντάζομαι ότι μάλλον δεν είμαι ο μόνος κι ότι η ενασχόληση με αυτό όλο και αναπαράγεται.

Το θέμα ανάγεται σε αυτό, δηλαδή στο κόμμα, που ο Λένιν όριζε σαν συνένωση του εργατικού κινήματος με το σοσιαλισμό:

«…Σοσιαλδημοκρατία είναι η συνένωση του εργατικού κινήματος με το σοσιαλισμό και καθήκον της είναι όχι να υπηρετεί παθητικά το εργατικό κίνημα σε κάθε ξεχωριστό στάδιό του, αλλά να εκπροσωπεί τα συμφέροντα όλου του κινήματος στο σύνολό του, να υποδείχνει σ’ αυτό το κίνημα τον τελικό του σκοπό, τα πολιτικά του καθήκοντα, να περιφρουρεί την πολιτική και ιδεολογική του αυτοτέλεια. Αποσπασμένο από τη σοσιαλδημοκρατία, το εργατικό κίνημα εκφυλίζεται κι αναπόφευχτα πέφτει στον αστισμό: διεξάγοντας μόνο οικονομική πάλη, η εργατική τάξη χάνει την πολιτική της αυτοτέλεια, γίνεται ουρά άλλων κομμάτων, προδίνει τη μεγάλη υποθήκη: «η απελευθέρωση των εργατών πρέπει να είναι έργο των ίδιων των εργατών»…» [1]

Συνένωση του εργατικού κινήματος με το σοσιαλισμό. Δηλαδή συνένωση του αυθορμητισμού και της πρακτικής πάλης, που εκπροσωπείται «εξ ορισμού» από το εργατικό κίνημα, με την επιστήμη του σοσιαλισμού, που «εξ ορισμού» εκπροσωπείται από τμήμα της – αστικής στην αρχική προέλευσή της – διανόησης. Δηλαδή, με μια εντελώς αφαιρετική και εντελώς σχηματική διατύπωση, συνένωση της πράξης με τη θεωρία. Μια συνένωση που, υποθέτω, δεν «ολοκληρώνεται» στην αφετηριακή στιγμή της πραγμάτωσής της αλλά αποτελεί προτσές. Το οποίο θα πρέπει να περνά μια σειρά διακυμάνσεων, μια σειρά ακόμα και αντιστροφών σε πλευρές των όρων του, και θα πρέπει να τείνει σε μια μορφή συγχώνευσής τους έστω και μόνο για τον αντικειμενικό λόγο, ότι το μορφωτικό επίπεδο της εργατικής τάξης τείνει να ανεβαίνει ενώ η διανόηση τείνει να προλεταριοποιείται. Δυο τάσεις, βέβαια, οι οποίες περιέχουν χαρακτηριστικά που με διάφορους τρόπους τείνουν κι αυτά να τις αντισταθμίζουν, αλλά ας μείνουμε σε αυτά τα γενικά, και στο ότι η ίδια αυτή συνένωση συνιστά μια «ενότητα αντιθέτων» κι ότι έχει τη δική της κίνηση.

Μια μικρή προσωπική, βιωματική περιγραφή της στιγμής όπου αυτή η συνένωση πραγματώνεται, δίνει ο Ένγκελς (τα έντονα στοιχεία δικά μου): [2]

«…Ο Χάινριχ Μπάουερ, από τη Φραγκονία, ήταν τσαγκάρης. Ηταν ένας ζωηρός, ξύπνιος, καλαμπουρτζής, μικρόσωμος άντρας. Στο μικρό του σώμα όμως κρυβόταν πολύ μυαλό και αποφασιστικότητα. Οταν έφτασε στο Λονδίνο, όπου ο Σάπερ, που ήταν στοιχειοθέτης στο Παρίσι, προσπαθούσε να συντηρηθεί δίνοντας μαθήματα ξένων γλωσσών, ξανασύνδεσαν πάλι οι δυο τους τα κομμένα νήματα της Ενωσης και έκαναν τώρα το Λονδίνο κέντρο της Ενωσης. Σ’ αυτούς τους δυο προστέθηκε εδώ, αν όχι από νωρίτερα κιόλας στο Παρίσι, ο Γιόσεφ Μολ, ρολογάς από την Κολωνία… Γνώρισα και τους τρεις το 1843 στο Λονδίνο. Ηταν οι πρώτοι επαναστάτες προλετάριοι που είδα. Και όσο και αν απέκλιναν τότε οι απόψεις μας στις λεπτομέρειες – γιατί τότε αντιπαρέθετα στο δικό τους στενοκέφαλο ισοπεδωτικό κομμουνισμό ακόμα μια γερή δόση από εξίσου στενοκέφαλη δική μου φιλοσοφική οίηση – δε θα ξεχάσω όμως ποτέ την επιβλητική εντύπωση που έκαναν σε μένα αυτοί οι τρεις αληθινοί άντρες, σε μένα που τότε μόλις πάσχιζα να γίνω άντρας…»

…Και αναζητώντας μια πλευρά αυτής της «φιλοσοφικής οίησης», για την οποία κάνει λόγο ο Ένγκελς, μπαίνουμε και στο κυρίως θέμα μας. Όχι ακόμα στην «οίηση» καθαυτή, αλλά πρώτα στη φιλοσοφική της βάση, που από μόνη της δεν συνιστά καμιά «οίηση». Και για να (προσπαθήσω να) είμαι… εμβριθέστερος: Σε μια πρόσφατη συζήτηση σε άλλο διαδικτυακό χώρο συνειδητοποίησα την πλευρά από την οποία μπορεί να προέρχεται ο χαρακτηρισμός του μηχανιστικού, του μη-διαλεκτικού υλισμού ως «μεταφυσικού υλισμού»: Η μηχανική μετάβαση από τη φύση και από τα επιστημονικά διδάγματα που την αφορούν, στην ανθρώπινη κοινωνία και ιστορία, και η μηχανική εφαρμογή τους  σε αυτήν, ίσως δικαιώνει αυτόν τον αρχικό χαρακτηρισμό.Όμως το περιεχόμενό του, από εκεί και πέρα, εκτείνεται και σε άλλων ειδών ανάλογες μηχανικές «μεταβάσεις»: π.χ. από τη φιλοσοφία στην πολιτική θεωρία και στην πρακτική πάλη. Μια τέτοιου είδους μετάβαση είναι αυτή που πρέπει να συνιστά και τη «φιλοσοφική οίηση», για την οποία μιλά ο Ένγκελς, και που ένα δείγμα της θα αποτελέσει και το κυρίως θέμα μας στη συνέχεια, μετά από αυτή τη μεγάλη εισαγωγή.

Και ξεκινάμε από την φιλοσοφική βάση του θέματος και της μετέπειτα «οίησης»:

Το 1844, έναν χρόνο μετά από την παραπάνω πρώτη συνένωση του εργατικού κινήματος με το σοασιαλισμό, όπως την περιγράφει σε προσωπικό επίπεδο ο Ένγκελς, ο ίδιος μαζί με τον Μαρξ δημοσιεύουν την «Αγία Οικογένεια». Από αυτήν αντιγράφω το παρακάτω μικρό απόσπασμα του Μαρξ, όπως παρατίθεται από τον Λένιν στα «Φιλοσοφικά τετράδιά» του: [3]

«…Η εύπορη τάξη και η τάξη του προλεταριάτου αποτελούν μιά και την αυτή ανθρώπινη αυτοαλλοτρίωση. Η πρώτη όμως τάξη σ’ αυτή την αυτοαλλοτρίωση αισθάνεται τον εαυτό της ικανοποιημένο κι εδραιωμένο, δέχεται την αλλοτρίωση σαν απόδειξη της δικής της δύναμης και αποκτάει μέσα σ’ αυτή την αλλοτρίωση την επίφαση μιας ανθρώπινης ζωής. Η δεύτερη τάξη σ’ αυτή την αλλοτρίωση αισθάνεται τον εαυτό της αφανισμένο, βλέπει σ’ αυτή την αδυναμία της και την πραγματικότητα μιας απάνθρωπης ζωής. Η τάξη αυτή, για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Χέγγελ, είναι μέσα στα πλαίσια της αθλιότητας η εξέγερση ενάντια σ’ αυτή την αθλιότητα, η εξέγερση που προκαλείται αναγκαστικά μέσα σ’ αυτή την τάξη από την αντίθεση ανάμεσα στην ανθρώπινη φύση της και στις συνθήκες ζωής αυτής της τάξης, οι οποίες αποτελούν μια καθαρή, αποφασιστική και ολοκληρωτική άρνηση αυτής της ίδιας της φύσης.  Έτσι στα πλαίσια γενικά του ανταγωνισμού ο ατομικός ιδιοκτήτης αποτελεί τη συντηρητική πλευρά και ο προλετάριος την καταστρεπτική. Από τον πρώτο πηγάζει η δράση που αποσκοπεί στη διατήρηση του ανταγωνισμού, από το δεύτερο η δράση που αποσκοπεί στην εξάλειψη του ανταγωνισμού…»

Αυτή είναι η φιλοσοφική βάση του θέματος. Και συγκεκριμένα η φιλοσοφική βάση συνίσταται στο γεγονός ότι και οι δυο πόλοι της ταξικής  αντίθεσης «αποτελούν μιά και την αυτή ανθρώπινη αυτοαλλοτρίωση». Και στο ότι στα ιστορικά καθήκοντα του προλεταριάτου ανήκει η εξάλειψη του ταξικού ανταγωνισμού και, μέσω αυτής, η εξάλειψη της ανθρώπινης αυτοαλλλωτρίωσης γενικά.

Σε αυτό συνίσταται η φιλοσοφική βάση. Σε τι, όμως, συνίσταται η «φιλοσοφική οίηση»;

Το 1845, έναν χρόνο μετά την «Αγία Οικογένεια», τυπώνεται το βιβλίο του Ένγκελς «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» (ένα έργο που, παρεμπιπτόντως, μάς λείπει το σύγχρονο αντίστοιχό του για την κατάσταση της εργατικής τάξης είτε στην Αγγλία είτε στην Ελλάδα είτε παντού). Στις τελευταίες σελίδες αυτού του βιβλίου ο Ένγκελς γράφει: [4]

«…Από την άποψη αρχών, ο κομμουνισμός τοποθετείται πάνω απ’ τον ανταγωνισμό της αστικής τάξης και του προλεταριάτου. Αναγνωρίζει στον ανταγωνισμό την ιστορική του σημασία για τη σύγχρονη περίοδο, μα δεν τον θεωρεί δικαιολογημένο για το μέλλον. Θέλει να καταργήσει αυτόν ακριβώς τον ανταγωνισμό. Κατά συνέπεια όσο υπάρχει αυτή η διαίρεση, αναγνωρίζει ασφαλώς σαν αναγκαία την οργή του προλεταριάτου ενάντια στους καταπιεστές του, αναγνωρίζει σ’ αυτήν τον ισχυρότερο μοχλό του εργατικού κινήματος στο ξεκίνημά του. Ξεπερνά όμως αυτή την αγανάκτηση, γιατί εκπροσωπεί την υπόθεση ολόκληρης της ανθρωπότητας κι όχι μονάχα την υπόθεση των εργατών. Άλλωστε δεν έρχεται στη σκέψη κανενός κομμουνιστή ν’ ασκήσει μια προσωπική εκδίκηση ή να πιστέψει κατά γενικό τρόπο, ότι ο αστός μπορεί ατομικά στις σύγχρονες συνθήκες να ενεργήσει διαφορετικά απ’ ό,τι κάνει. Ο αγγλικός σοσιαλισμός, (δηλαδή ο κομμουνισμός), στηρίζεται ακριβώς σ’ αυτή την αρχή της ανευθυνότητας του ατόμου. Όσο περισσότερο οι Άγγλοι εργάτες θ’ αφομοιώνουν τις σοσιαλιστικές ιδέες, τόσο περισσότερο η τωρινή έξαψή τους, που σε τίποτα δε θα οδηγούσε αν θα παράμενε τόσο βίαιη όσο σήμερα, θα καθίσταται περιττή, και τόσο περισσότερο τα επιχειρήματά τους ενάντια στην αστική τάξη θα χάνουν σε βιαιότητα και αγριότητα. Γενικά, αν θα ήταν δυνατό να καταστεί κομμουνιστικό το σύνολο του προλεταριάτου προτού ξεσπάσει η πάλη, η τελευταία θα εξελισσόταν πολύ ήρεμα, αλλά αυτό δεν είναι πια δυνατό. Είναι ήδη πολύ αργά για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Πιστεύω ωστόσο ότι, προσμένοντας πως δεν θα εκραγεί εντελώς ανοιχτά και άμεσα αυτός ο πόλεμος των φτωχών ενάντια στους πλούσιους (που στο εξής είναι αναπόφευκτος στην Αγγλία), στο μεταξύ θα συντελεστεί στο προλεταριάτο αρκετό ξεκαθάρισμα αντιλήψεων πάνω στο κοινωνικό πρόβλημα, ώστε με τη βοήθεια των γεγονότων το κομμουνιστικό κόμμα να είναι σε θέση μέσα στην πορεία να υπερισχύσει των θηριώδικων στοιχείων της επανάστασης και να μπορέσει έτσι ν’ αποφύγει μια ενάτη Θερμιδόρ. Άλλωστε η πείρα των Γάλλων δεν πήγε χαμένη, η πλειοψηφία των Άγγλων χαρτιστών είναι από κιόλας τώρα κομμουνιστές. Και καθώς ο κομμουνισμός τοποθετείται υπεράνω του ανταγωνισμού ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, θα είναι πιο εύκολο στην καλύτερη φράξια της αστικής τάξης – που δυστυχώς είναι τρομακτικά περιορισμένη και δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα μπορέσει να στρατολογήσει νέες δυνάμεις έξω απ’ τη νέα γενιά – να συνενωθεί με τον κομμουνισμό παρά με το χαρτισμό, που είναι αποκλειστικά προλεταριακός. (…)  Όμως συνεχίζω να το υποστηρίζω: ο πόλεμος των φτωχών ενάντια στους πλούσιους, που ξετυλίγεται τώρα κατά τρόπο σποραδικό και έμμεσο, θα διεξαχτεί κατά τρόπο γενικό, ολοκληρωτικά γενικό, και άμεσο σ’ όλη την Αγγλία. Είναι πολύ αργά για μια ειρηνική λύση. Η άβυσσος που χωρίζει τις τάξεις σκάβεται όλο και πιο πολύ, το πνεύμα αντίστασης διεισδύει όλο και πιο πολύ στους εργάτες, και ο ερεθισμός γίνεται όλο και πιο έντονος. Οι απομονωμένες αψιμαχίες των ατάκτων συγκεντρώνονται για να μετατραπούν σε σημαντικότερες μάχες και διαδηλώσεις, και σε λίγο θα είναι αρκετή μια ελαφριά σύγκρουση για να ξαπολυθεί η χιονοστιβάδα. Και τότε στ’ αλήθεια θ’ αντηχήσει πάνω απ’ όλη τη χώρα η πολεμική κραυγή: «Πόλεμος στα παλάτια, ειρήνη στις καλύβες!» Θα είναι όμως τότε πολύ αργά για να μπορέσουν οι πλούσιοι να προφυλαχτούν.»

Σχετικά με το παραπάνω απόσπασμα, θα είχα να παρατηρήσω, ότι η αποκάλυψη της «φιλοσοφικής οίησης» που το διαπερνά, θεμελιωμένη στη θέση ότι ο κομμουνισμός «εκπροσωπεί την υπόθεση ολόκληρης της ανθρωπότητας», στη θέση ότι (αφού «η εύπορη τάξη και η τάξη του προλεταριάτου αποτελούν μιά και την αυτή ανθρώπινη αυτοαλλοτρίωση»… «άρα» λοιπόν) «ο κομμουνισμός τοποθετείται υπεράνω του ανταγωνισμού ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη», δεν θεμελιώνει θεωρητικά, με τη σειρά της, την αντικατάστασή της από κάποια αντίστροφη «οίηση», όπως π.χ. από την οίηση «της έξαψης» εκείνου του είδους ή της μορφής «που σε τίποτα δε θα οδηγούσε αν θα παράμενε τόσο βίαιη όσο σήμερα», δηλ. όσο τότε που διατυπώθηκαν τα παραπάνω με αυτή τη μορφή στο συγκεκριμένο απόσπασμα.

Δεύτερη παρατήρηση, ωστόσο, ότι δεν μπορεί παρά «κάτι» να υπάρχει σ’ αυτή την αποκάλυψη που να αποτελεί δίδαγμα, τουλάχιστον ως προς τη σχέση θεωρίας και πράξης, αν και δεν θα επιχειρήσω εδώ αυτό το κάτι να το ανακαλύψω…  Και τρίτη παρατήρηση: Καλώς ή κακώς, δεν θα υπήρχε περίπτωση να αποτολμήσω ο ίδιος αυτή την αποκάλυψη του περιεχομένου – ή μιας του πλευράς – της «φιλοσοφικής οίησης» για την οποία γίνεται λόγος από την εισαγωγή ακόμα αυτού του κειμένου. Δεν θα την αποτολμούσα και μάλλον δεν θα είχα οδηγηθεί σε αυτή την αποκάλυψη, αν δεν είχε προβεί ο ίδιος ο Ένγκελς σ’ αυτήν, μισό αιώνα αργότερα από την πρώτη έκδοση της «Κατάστασης της εργατικής τάξης στην Αγγλία».

Από τον πρόλογο λοιπόν του Ένγκελς στη γερμανική έκδοση του 1892 του ίδιου βιβλίου, αντιγράφω και τελειώνω μ’ αυτό:

«…Ίσως να μη χρειάζεται να σημειώσω ότι η γενική θεωρητική άποψη αυτού του βιβλίου – στο φιλοσοφικό, οικονομικό και πολιτικό πεδίο – δε συμπίπτει ακριβώς με τη σημερινή μου θέση. Στα 1844 δεν υπήρχε ακόμα ο νεώτερος διεθνής σοσιαλισμός, που κυρίως και σχεδόν αποκλειστικά τα έργα του Μαρξ θα τον μετάτρεπαν  στο αναμεταξή σε αληθινή επιστήμη. Το βιβλίο μου δεν εκπροσωπεί παρά μια απ’ τις φάσεις της εμβρυακής ανάπτυξης αυτού του σοσιαλισμού. Κι όπως το ανθρώπινο έμβρυο, στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής του, συνεχίζει πάντα ν’ αναπαράγει τις σειρές τα βράγχια των προγόνων μας των ψαριών, το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει παντού μια απ’ τις πηγές του σύγχρονου σοσιαλισμού, έναν απ’ τους προγόνους του: την κλασική γερμανική φιλοσοφία. Είναι ο λόγος για τον οποίο επιμένω – κυρίως στο τέλος – στη βεβαίωση ότι ο κομμουνισμός δεν είναι μονάχα απλά η θεωρία του κόμματος της εργατικής τάξης, μα μια θεωρία που η τελική της επιδίωξη είναι ν’ απελευθερώσει το σύνολο της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των καπιταλιστών, απ’ τις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες που την πνίγουν. Αυτό είναι αλήθεια στο θεωρητικό πεδίο, στο πρακτικό όμως είναι ολότελα άχρηστο και καμιά φορά κάτι χειρότερο. Όσο οι κατέχουσες τάξεις, όχι μονάχα δε θα νιώθουν οποιαδήποτε ανάγκη απελευθέρωσης, μ’ ακόμα θ’ αντιταχθούν με όλες τους τις δυνάμεις στην απελευθέρωση των εργαζομένων με τις ίδιες τους τις δυνάμεις, η εργατική τάξη θα βρεθεί αναγκασμένη ν’ αναλάβει και να πραγματοποιήσει μόνη την κοινωνική επανάσταση. Οι Γάλλοι αστοί του 1789 κήρυσσαν κι αυτοί, ότι η απελευθέρωση της αστικής τάξης εσήμαινε τη χειραφέτηση ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, όμως η τάξη των ευγενών και  ο κλήρος το αρνιόταν.  Αυτή η βεβαίωση – μ’ όλο που υπήρξε σ’ αυτή την εποχή, σχετικά με τη φεουδαρχία μια αδιαμφισβήτητη αφηρημένη ιστορική αλήθεια – θα εκφυλιστεί σε λίγο σε μια καθαρά συναισθηματική διατύπωση και θα εξατμιστεί ολοκληρωτικά μέσα στην έκρηξη των επαναστατικών αγώνων. Σήμερα δεν είναι λίγοι εκείνοι που, απ’ το ύψος μιας αμερόληπτης άποψης, κηρύσσουν στους εργάτες ένα σοσιαλισμό που υψώνεται πάνω από τις αντιθέσεις των τάξεων και των ταξικών αγώνων. Είναι όμως είτε νεοφώτιστοι που έχουν ακόμα να μάθουν πάρα πολλά, ή διαφορετικά οι χειρότεροι εχθροί των εργαζομένων, λύκοι μεταμορφωμένοι σε πρόβατα…»

===========================================================================

[1] Β. Ι. Λένιν: «Τα ζωτικά καθήκοντα του κινήματος», από τη μπροσούρα «Για το Προλεταριακό Κόμμα Νέου Τύπου», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»  Ριζοσπάστης 25 Γενάρη 2004

[2] Φ. Ένγκελς: «Για την ιστορία της Ενωσης των Κομμουνιστών», Ριζοσπάστης 9 Γενάρη 2011

[3] Λένιν, άπαντα, τόμος 29, σελ 11-13, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»

[4] Φ. Ένγκελς «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», Μέρος Β΄, δεύτερη έκδοση, Αθήνα 1989, εκδόσεις Δημιουργία, σελ. 232-234

[5] στο ίδιο, σελ. 275-277. Στον ίδιο πρόλογο του 1892 ο Ένγκελς στη συνέχεια γράφει επίσης (και το παραθέτω εν μέρει λόγο του ενδιαφέροντός του κι εν μέρει λόγω συνάφειας με τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω):

«…Στο κείμενο, η διάρκεια του κύκλου των μεγάλων βιομηχανικών κρίσεων καθορίζεται σε πέντε χρόνια. Αυτή ήταν πραγματικά η περιοδικότητα που φαινόταν να προκύπτει απ’ την πορεία των γεγονότων ανάμεσα στα χρόνια 1825 ως το 1842. Η ιστορία όμως της βιομηχανίας απ’ τα 1842 ως τα 1868 απόδειξε ότι η πραγματική περίοδος είναι μιας δεκαετίας, ότι οι ενδιάμεσες κρίσεις ήσαν δεύτερης κατηγορίας, που όλο και πιο πολύ εξαφανίστηκαν απ’ το 1842. Απ’ τα 1868 τα πράγματα άλλαξαν ξανά, και γι’ αυτό θα μιλήσουμε στη συνέχεια.    

Δε διανοήθηκα ν’ αφαιρέσω απ’ το κείμενο τις πολυάριθμες προφητείες, ιδιαίτερα εκείνη που προφήτευε μια άμεση κοινωνική επανάσταση στην Αγγλία, και που τότε μού ενέπνεε η νεανική μου φλόγα.  Δεν έχω κανένα λόγο να ζητήσω να στολιστούμε – εγώ και το έργο μου – με προτερήματα που τότε δεν τα είχαμε. Εκείνο που είναι το εκπληκτικό, δεν είναι το ότι πολλές απ’ αυτές τις προφητείες δεν πραγματοποιήθηκαν, μα πιότερο ότι μια σειρά άλλες αποδείχτηκαν σωστές κι ότι η περίοδος κρίσης για την αγγλική βιομηχανία – συνέπεια του ηπειρωτικού συναγωνισμού και ιδίως του αμερικανικού – που προέβλεπα τότε σε ένα πολύ κοντινό μέλλον, έφτασε πραγματικά…» 


προεδρία Ομπάμα: αύξηση της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της ανασφάλειας

ΟΙ ΗΠΑ ΕΠΙ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ ΟΜΠΑΜΑ – Η «φιλολαϊκή πολιτική» του αύξησε την εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την ανασφάλεια

Ωφελημένοι οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι

Μέρες που ζήσαμε την «αγιογραφία» του Αμερικανού Προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, που ήρθε μέσα στη βδομάδα στη χώρα μας, και που το «λιβανιστήρι» συνεχίζεται για τον «οραματιστή», «ανθρωπιστή» και «φιλολαϊκό» πρώτο μαύρο Πρόεδρο, αξίζει να δούμε τα πεπραγμένα του στις ίδιες τις ΗΠΑ, πέρα από το αιματοκύλισμα για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, που συνέχισε σε όλο τον κόσμο, στο όνομα των …«αξιών της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας», όπως και οι προκάτοχοί του.

Ας δούμε, λοιπόν, την «ελευθερία» και την «αξιοπρέπεια» που βίωσαν εκατομμύρια εργαζόμενοι στις ΗΠΑ, από άλλο έναν γνήσιο εκπρόσωπο του κεφαλαίου, όπως και ο διάδοχός του Ντόναλντ Τραμπ, που θα αναλάβει από τις 20 Γενάρη, συνεχίζοντας την ίδια αντιλαϊκή, φιλομονοπωλιακή πολιτική.

Από την αναιμική καπιταλιστική ανάπτυξη στο διάστημα των δύο θητειών του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί δεν επωφελήθηκαν ούτε στο ελάχιστο, αντίθετα με τα μονοπώλια, ειδικά αυτά που δραστηριοποιήθηκαν σε τομείς όπως οι υπηρεσίες Υγείας, οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τράπεζες και άλλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, φαρμακοβιομηχανίες, εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο διαδίκτυο κ.λπ.

Ετσι, τη στιγμή που ο απερχόμενος Πρόεδρος καμαρώνει για την ανάσχεση της θύελλας των εκατοντάδων χιλιάδων απολύσεων, που παρέλαβε το 2009 από τον προκάτοχό του Τζ. Ου. Μπους, μετά την έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, και τη μείωση της ανεργίας στο 5% από περίπου 7,8% που ήταν στην αρχή της πρώτης θητείας του, εκατομμύρια Αμερικανοί γνωρίζουν μία άλλη πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που δεν μοιάζει καθόλου με τη «μαγική εικόνα» και τις μισές αλήθειες που προσπαθεί να παρουσιάσει ο απερχόμενος Πρόεδρος και αναπαράγουν όλες αυτές τις μέρες και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τα αστικά ΜΜΕ στη χώρα μας.

311211

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα, και επί ημερών Ομπάμα, δεν μείωσε τις ουρές των φτωχών στα συσσίτια…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανεργία. Οντως σήμερα στις ΗΠΑ υπολογίζεται επισήμως στο 5%. Ομως, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι αποσιωπούν την ίδια στιγμή ότι το 28% των Αμερικανών ηλικίας μεταξύ 16 και 67 ετών (περίπου 48.500.000 άτομα) δεν συμπεριλαμβάνονται πλέον στο ενεργό εργατικό δυναμικό και δεν συνυπολογίζονται στους ανέργους, είτε για λόγους υγείας, είτε επειδή αναζητούν εργασία πάνω από δύο χρόνια ή επειδή σταμάτησαν από απόγνωση να ψάχνουν για οποιαδήποτε δουλειά. Το ποσοστό του ενεργού εργατικού δυναμικού σήμερα μετριέται στο 62% του συνολικού πληθυσμού, που θεωρείται το χαμηλότερο από τη δεκαετία του ’60.

Ανοίγει η ψαλίδα των ανισοτήτων…

Ενα άλλο σημαντικό στοιχείο, για να αντιληφθεί κανείς την πραγματική οικονομική κατάσταση και το βιοτικό επίπεδο ενός λαού, είναι οι μισθοί και οι εισοδηματικές ανισότητες ανάμεσα στο φτωχότερο και πλουσιότερο μέρος ενός πληθυσμού.

Είναι χαρακτηριστικό, λένε οικονομικοί αναλυτές, πως η εισοδηματική ανισότητα μεταξύ πλούσιων και φτωχών στις ΗΠΑ αυξήθηκε πιο γρήγορα το διάστημα μεταξύ 2003 – 2013 απ’ ό,τι το διάστημα 1923 – 1928 (δηλαδή λίγο πριν το κραχ του 1929). Επιπλέον, το 1% των πλουσιότερων Αμερικανών είδε τα πλούτη του να αυξάνονται από 15% το 2003, στο 22% το 2013 (στοιχεία του Quarterly Journal of Economics το Μάη του 2016)…

Από το 2009 έως σήμερα, η κυβέρνηση Ομπάμα καμαρώνει λέγοντας πως δημιούργησε 9.300.000 θέσεις εργασίας. Δεν μας λέει, όμως, ότι 3 στους 5 Αμερικανούς που βρήκαν μία από αυτές τις θέσεις εργασίας αγωνιά «συχνά ή συνέχεια» για την οικονομική του κατάσταση. Για το εάν δηλαδή θα έχουν τον επόμενο μήνα αρκετά χρήματα για να πληρώσουν το νοίκι ή τη δόση του στεγαστικού δανείου, να βάλουν φαΐ στο τραπέζι της οικογένειας, να ντύσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους…

Η κατάσταση είναι, πάντως, τόσο δύσκολη που ακόμη και ο Τομ Πέρες, ο ομοσπονδιακός υπουργός Εργασίας, παραδέχεται ότι η οικονομική ανάκαμψη δεν άγγιξε την πλειοψηφία των Αμερικανών.

Παράλληλα, η συνεχής αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή στερεί πόρους για τη χρηματοδότηση βασικών λαϊκών αναγκών σε Υγεία, Εκπαίδευση, βασικές υποδομές. Ακόμη και η τελευταία μελέτη του ιδρύματος «Brookings» καταγράφει πως το 95% των λαϊκών νοικοκυριών στις ΗΠΑ είδαν στην πραγματικότητα μείωση και όχι αύξηση των εισοδημάτων τους στη διάρκεια των δύο προεδρικών θητειών του Μπαράκ Ομπάμα.

Και τα καταιγιστικά στοιχεία για την πραγματική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων δεν έχουν τελειωμό:

  • Επί Ομπάμα, ο αριθμός των Αμερικανών που ζουν κάτω από το επίπεδο φτώχειας αυξήθηκε τουλάχιστον 3,5%.
  • Το μέσο οικογενειακό εισόδημα τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια έπεσε τουλάχιστον 2,3%.
  • Το ποσοστό οικογενειών δίχως ούτε έναν εργαζόμενο από 17,8% που ήταν το 2008, πήγε στο 19,7% το 2015.
  • Εκατομμύρια νεαροί Αμερικανοί καταχρεώθηκαν στις τράπεζες για να κατακτήσουν ένα πτυχίο ανώτατης εκπαίδευσης και παλεύουν να βρουν μία οποιαδήποτε θέση εργασίας για να ξεχρεώσουν. Οσοι γεννήθηκαν μεταξύ 1985 και 1996 και έχουν την τύχη να εργάζονται, έχουν 20% λιγότερες αποδοχές απ’ ό,τι οι συνομίληκοί τους μία γενιά πριν…
  • Το 2014, ένας στους τρεις Αμερικανούς (περίπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι) «έπεσαν» κάτω από το όριο της φτώχειας, που επισήμως προσδιορίζεται για ένα άτομο στα 11.500 δολάρια ετησίως και για τετραμελή οικογένεια στα 23.000 δολάρια, με βάση το κόστος ζωής στη χώρα.
  • Στις ΗΠΑ, σήμερα, παρά τις περιβόητες διακηρύξεις και κινήσεις για αύξηση του κατώτατου ωρομίσθιου, ιδιαίτερα από κυβερνητικούς αξιωματούχους και στελέχη των Δημοκρατικών, το κατώτατο ωρομίσθιο σε ομοσπονδιακό επίπεδο (σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ) παραμένει καθηλωμένο σε πολλές πολιτείες στα 7,25 δολάρια ανά ώρα (μεικτά) ή στα 6,26 δολάρια μετά από φόρους. Οι ΗΠΑ έτσι κατατάσσονται στην 11η θέση της λίστας των κρατών – μελών του ΟΟΣΑ όσον αφορά το κατώτατο ωρομίσθιο, αποδεικνύοντας και με αυτόν τον τρόπο πως παραμένουν πραγματικός παράδεισος για τα μονοπώλια. Την ίδια ώρα, διευρύνονται οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, χωρίς σταθερό ημερήσιο και εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ η εργοδοσία και το κράτος δεν «επιβαρύνονται» με ασφαλιστικές εισφορές και εισφορές Υγείας – Πρόνοιας, τις οποίες πληρώνει απευθείας ο εργαζόμενος σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.
  • Τουλάχιστον 46.700.000 Αμερικανοί είναι τόσο φτωχοί που εξαρτούν την καθημερινή βασική τους σίτιση από τα κουπόνια που δίνουν (υπό αυστηρές προϋποθέσεις…) οι υπηρεσίες πρόνοιας. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και περίπου 16.000.000 φτωχοί ανήλικοι, δηλαδή περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού παιδιών και εφήβων.
  • Περίπου 43.000.000 Αμερικανοί δεν έχουν δικαίωμα ούτε για μία μέρα άδεια ασθενείας μετ’ αποδοχών.
  • Περίπου 16 εκατ. παιδιά και έφηβοι στις ΗΠΑ εξαρτούν τη διατροφή τους από τα κουπόνια πρόνοιας. Δηλαδή, το 20% του παιδικού και νεανικού πληθυσμού!
Πανάκριβο «εμπόρευμα» και η Υγεία

Ασχημα είναι τα πράγματα και όσον αφορά τον τομέα των υπηρεσιών Υγείας. Το περιβόητο πρόγραμμα του Προέδρου Ομπάμα για τη βελτίωση των υπηρεσιών Ασφάλισης και Υγείας, το λεγόμενο Obamacare, υποτίθεται πως έδωσε Ασφάλιση σε δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανούς που ήταν «εκτός». Ωστόσο, το σύστημα δεν αφορά δωρεάν υπηρεσίες Υγείας, αλλά στην ουσία προγράμματα για επισκέψεις σε γιατρούς, φάρμακα και διαγνωστικές εξετάσεις, με μια σχετική «έκπτωση» για συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων με μικρά εισοδήματα. Δεν είναι λίγοι οι ασφαλισμένοι στο Obamacare που πληρώνουν μερικές δεκάδες δολάρια κάθε φορά που θα χρειαστεί να επισκεφθούν γιατρό. Ακόμη περισσότερα βάρη επωμίζονται οι πάσχοντες από χρόνια νοσήματα, όπως ο διαβήτης. Μηνιαίως το κόστος γι’ αυτούς ξεκινά από 300 δολάρια για φάρμακα, αναλώσιμα και διαγνωστικές εξετάσεις. Μάλιστα, έως το τέλος του χρόνου, τα ασφάλιστρα για τις απολύτως βασικές ανάγκες αναμένεται πως θα αυξηθούν κατά 22%, ενώ είναι άγνωστο εάν το όλο σύστημα θα κατεδαφιστεί ή θα φτιασιδωθεί από την κυβέρνηση του νεοεκλεγέντος Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που το έχει χαρακτηρίσει «πολύ ακριβό».

Ως εκ τούτου, τα λαϊκά στρώματα στις ΗΠΑ όχι μόνο δεν κέρδισαν από την καπιταλιστική ανάπτυξη, που «τρέχει» με 2% του ΑΕΠ, αλλά έχασαν. Και αυτό θα συνεχίσει να συμβαίνει ανεξάρτητα από το μείγμα της διαχείρισης, που θα είναι λιγότερο ή περισσότερο περιοριστικό, όσο τα μονοπώλια κάνουν κουμάντο στην οικονομία, στις ΗΠΑ και σε οποιαδήποτε χώρα. Ειδικά στις ΗΠΑ, είναι πολύ εμφανής η απουσία Κομμουνιστικού Κόμματος, ως επαναστατικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευόμενων στρωμάτων, για την οργάνωση της λαϊκής πάλης όχι μόνο για την αλλαγή μιας κυβέρνησης ή το σταμάτημα κάποιων αντιλαϊκών μέτρων, αλλά για τη συγκέντρωση δυνάμεων που θα συγκρουστούν με τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Δ. ΟΡΦ.

Αλληλεγγύη στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας

Και ενώ ΗΠΑ-ΕΕ-Τουρκία το ‘χουν ρίξει μεταξύ τους στην κρεβατομουρμούρα, «για να κάνουν ματσαράγκες», πότε στο όνομα της θανατικής ποινής, πότε στο όνομα της έκδοσης Γκιουλέν, παζαρεύοντας στην πραγματικότητα – πίσω από όλα αυτά –  τη χάραξη των αιματοβαμμένων συνόρων του νέου ιμπεριαλιστικού ξαναμοιράσματος της γης…

Και ενώ στα μέτωπα Συρίας και Ιράκ συνεχίζουν να πολεμούν όλοι εναντίον όλων, όλοι εναντίον εχθρών που είναι όλοι σύμμαχοι των συμμάχων τους…

Και ενώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  για άλλη μια φορά, στο όνομα των «εθνικών» συμφερόντων του κεφαλαίου, ακολουθεί την άθλια και επικίνδυνη για το λαό πεπατημένη του «καλού παιδιού» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ που «τα δίνει όλα» τώρα που η Τουρκία, το «κακό παιδί», κάνει κόνξες…

Και ενώ προκλητικά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον Ομπάμα ανήμερα της αντιιμπεριαλιστικής επετείου του Νοέμβρη

Και ενώ ψήνονται  διχοτομικές ιμπεριαλιστικές «λύσεις» στο κυπριακό…

Και ενώ δεν περνά μέρα που ο εκλεκτός της τουρκικής αστικής τάξης Ερντογάν να μην κάνει κι ένα κήρυγμα «οθωμανικού» μεγαλοϊδεατισμού…

Και ενώ η τουρκική κυβέρνηση έχει αδράξει  την αποτυχία τού εναντίον της πραξικοπήματος σαν «ευκαιρία» για ένα εκτεταμένο κύμα καταστολής του «εσωτερικού εχθρού» της…

***

Την αναστολή λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, όπως και άλλων κοινωνικών οργανώσεων, από τις τουρκικές αρχές καταδικάζει Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης και καταγγέλλει την επιχείρηση της αστυνομίας να κλείσει τα γραφεία της Επιτροπής Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (ΠΣΕ) εκφράζει την καταδίκη του στην απόφαση των τουρκικών αρχών να αναστείλει για 3 μήνες τη λειτουργία εκατοντάδων κοινωνικών οργανώσεων και κινημάτων με πρόσχημα τη διερεύνηση σχέσεων με «τρομοκρατικές ενέργειες». Ανάμεσα σε αυτές βρίσκεται και η Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi), η οποία είναι ιστορικό μέλος του ΠΣΕ και της Εκτελεστικής Επιτροπής του.

epitroph-eirhnhs-toyrkias

Καταγγέλλουμε την αστυνομική επιχείρηση για κλείσιμο των γραφείων της Επιτροπής Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη και εκφράζουμε τη βαθιά μας ανησυχία για τα κίνητρα και τους πραγματικούς σκοπούς της αυταρχικής και αντιδημοκρατικής κίνησης αυτής.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο λαό της Τουρκίας, στις φιλειρηνικές δυνάμεις και στους συναγωνιστές μας της Επιτροπής Ειρήνης (Baris Dernegi), με την οποία μας συνδέει ο κοινός αγώνας για ειρήνη στην περιοχή. Απαιτούμε την άρση της αναστολής λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης και τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις».

Απαράδεκτη χαρακτηρίζει η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) την απαγόρευση λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi) από τις τουρκικές αρχές και απαιτεί την άμεση ανάκληση αυτής της απόφασης.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαράδεκτη απαγόρευση λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi), μεταξύ εκατοντάδων άλλων κοινωνικών οργανώσεων για τρεις μήνες από τις τουρκικές αρχές με πρόσχημα τη διερεύνηση σχέσεων με τρομοκρατικές ενέργειες.

Απαιτεί την άμεση ανάκληση αυτής της επικίνδυνης απόφασης που καταργεί θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Η ΕΕΔΥΕ εκφράζει την αλληλεγγύη της στο λαό της Τουρκίας, την αμέριστη στήριξή της στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και διαβεβαιώνει ότι θα αναπτύξει μαζική αποφασιστική δράση για την ακύρωση αυτής της αντιδημοκρατικής απόφασης των τουρκικών αρχών.

Απαιτούμε την άρση της απαγόρευσης λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις και κινήματα».

Την απόφαση των τουρκικών αρχών να απαγορεύσουν για τρεις μήνες τη λειτουργία της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας καθώς και εκατοντάδων κοινωνικών οργανώσεων, καταγγέλλει με ψήφισμά του το 12ο Συνέδριο της ΟΓΕ.

Από τις εργασίες του Συνεδρίου που βρίσκονται σε εξέλιξη, οι εκατοντάδες αντιπρόσωποι υιοθέτησαν το ακόλουθο ψήφισμα.

«Εμείς οι αντιπρόσωποι του 12ου Συνεδρίου της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ), καταγγέλλουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαράδεκτη απόφαση των τουρκικών αρχών να απαγορεύσουν τη λειτουργία της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi), όπως και εκατοντάδων άλλων κοινωνικών οργανώσεων, για τρεις μήνες. Καταδικάζουμε ιδιαίτερα το πρόσχημα με το οποίο απαγορεύτηκε η λειτουργία των οργανώσεων, δηλαδή το πρόσχημα της διερεύνησης τυχόν σχέσεων των οργανώσεων με τρομοκρατικές ενέργειες. Απαιτούμε την άμεση ανάκληση αυτής της επικίνδυνης απόφασης που καταργεί θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Είμαστε στο πλευρό του λαού της Τουρκίας και εκφράζουμε την αμέριστη στήριξή μας στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας, παλεύοντας για την ακύρωση αυτής της αντιδημοκρατικής απόφασης των τουρκικών αρχών.

Συνεχίζουμε να παλεύουμε ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, τη φτώχεια και τον πόλεμο».

Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο καταγγέλλει την απαγόρευση λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi) επισημαίνοντας τα εξής:

«Η λειτουργία της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, όπως και εκατοντάδων άλλων κοινωνικών οργανώσεων, απαγορεύτηκε από τις τουρκικές αρχές για τρεις μήνες, με πρόσχημα τη διερεύνηση σχέσεων με τρομοκρατικές ενέργειες.

Το ταξικό κίνημα της Ελλάδας έχει μεγάλη πείρα από τέτοιες ενέργειες, που οδηγούν σε χτύπημα των βασικότερων δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθερίων.

Το ΠΑΜΕ πιστό στις αρχές της Αλληλεγγύης και του Διεθνισμού εκφράζει την αλληλεγγύη και στήριξή του στην Επιτροπή Ειρήνης Baris Dernegi, στο λαό και τους εργαζόμενους της Τουρκίας.

Το ΠΑΜΕ απαιτεί την άμεση άρση της απαγόρευσης λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας, τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις και κινήματα και καλεί μαζικά τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της Ελλάδας και της Ευρώπης να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους».

Η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, εκπροσωπώντας περισσότερους από 92 εκατομμύρια εργάτες σε κάθε γωνιά του πλανήτη, «καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαγόρευση της λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας από τις τούρκικες αρχές», προσθέτοντας τα εξής:

«Τα ταξικά συνδικάτα της Τουρκίας και το κίνημα της Ειρήνης παλεύουν κάτω από δύσκολες συνθήκες ενάντια στο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που έχει κηρυχτεί από την κυβέρνηση Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου.

Οι «διασυνδέσεις με την τρομοκρατία» είναι πρόσχημα για να χτυπηθούν από την κυβέρνηση της Τουρκίας ο οργανωμένος λαός, το κίνημα της εργατικής τάξης και οι πρωτοπόροι αγωνιστές, που αγωνίζονται ενάντια στα σχέδια των ιμπεριαλιστών και τους ανταγωνισμούς που εκφράζονται στην περιοχή.

Η Τουρκία είναι μια χώρα που συμμετέχει ενεργά στο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία. Οι Τούρκοι καπιταλιστές επιδιώκουν μεγαλύτερο μερίδιο από τα κέρδη στην ευρύτερη περιοχή και έχουν ως στόχο την ενίσχυση του ρόλου της Τουρκίας ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη.

Καλούμε τον λαό της Τουρκίας και τα ταξικά συνδικάτα της χώρας να συνεχίσουν τον αγώνα τους για συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες και απαιτούμε την άρση της απαγόρευσης.

Καλούμε όλα τα μέλη και τους φίλους της ΠΣΟ να σταθούν μαχητικά δίπλα στον τούρκικο λαό και τις οργανώσεις του που αγωνίζονται κάτω από αυτές τις συνθήκες».

Την αναστολή λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας και άλλων κοινωνικών οργανώσεων από τις τουρκικές αρχές καταδικάζει η Πανσαμιακή Επιτροπή Ειρήνης.

Όπως επισημαίνει: «Οι διωγμοί ενάντια στο αντιιμπεριαλιστικό φιλειρηνικό κίνημα, μόνο τυχαίοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, όταν μάλιστα συμβαίνουν σε μια περίοδο που οι «πολεμικές ιαχές» της αστικής τάξης της Τουρκίας που διεκδικεί σοβαρό μερίδιο στον ενεργειακό πλούτο της Μέσης Ανατολής, φτάνουν μέχρι τη Μοσούλη και το Χαλέπι.

Σε μια περίοδο που αμφισβητείται η συνθήκη της Λοζάνης και με τις πλάτες του ΝΑΤΟ «γκριζάρεται» συστηματικά ολόκληρο το Αιγαίο.

Σε μια περίοδο που εξυφαίνεται και προωθείται το νέο σχέδιο διχοτόμησης της Κύπρου.

Οι συναγωνιστές μας Τούρκοι αντιιμπεριαλιστές, μέλη της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, με τους οποίους δεκάδες φορές πορευτήκαμε μαζί σε διαδηλώσεις Ειρήνης στη Σάμο και τη Σμύρνη, έχουν σταθεί θαρραλέα και χωρίς να κρύβονται ή να συνωμοτούν, απέναντι στις παραπάνω επιδιώξεις των τούρκικων μονοπωλίων και των κυβερνήσεών τους. Εκπληρώνοντας άξια το πατριωτικό και διεθνιστικό τους χρέος. Αυτή είναι η αιτία των διώξεών τους και όχι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και την αμέριστη συμπαράστασή μας και απαιτούμε την άρση της αναστολής λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης και τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις της Τουρκίας».

Την αλληλεγγύη του στην Επιτροπή Ειρήνης της Τουρκίας εκφράζει το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης, σημειώνοντας πως «σήμερα καταγράφηκε ακόμα μια μαύρη σελίδα για το λαό της Τουρκίας, ακόμα μια ένδειξη του χαρακτήρα της Τουρκικής Κυβέρνησης που συνεχίζει να προκαλεί και να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού της και των λαών της περιοχής μας».

Το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης «καταδικάζει την αυταρχική, κατασταλτική και εγκληματική για τα συμφέροντα του λαού της Τουρκίας και των λαών της περιοχής, Κυβέρνηση του AKP», κάνοντας αναφορά στις μαζικές φυλακίσεις και τις πρόσφατες πράξεις βαρβαρότητας της Τουρκικής Κυβέρνησης ενάντια σε ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, εκπαιδευτικούς, Kούρδους πολιτικούς και άλλους. Παράλληλα ξεκαθαρίζει πως «οι πρόσφατες επίσης ιμπεριαλιστικές ιαχές του Ερντογάν για τα εδάφη που του ανήκουν και είναι στην καρδιά του, που φτάνουν και αγγίζουν βαθιά και την Κύπρο, δεν μπορούν παρά να κινητοποιούν και κινητοποιούν το φιλειρηνικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της περιοχής μας».

Το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης υπογραμμίζει πως «οι αντιιμπεριαλιστικές, φιλειρηνικές δυνάμεις της Κύπρου εκφράζουν την πλήρη συμπαράσταση, στήριξη και αλληλεγγύη τους στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του οποίου ηγείται η Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας». Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει: «Στεκόμαστε δίπλα στους συναγωνιστές μας της Τουρκίας, με τους οποίους μας συνδέουν συναγωνιστικοί αδελφικοί δεσμοί. Μαζί με την Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και με τους έλληνες συναγωνιστές της ΕΕΔΥΕ εδώ και χρόνια δημιουργήσαμε και δυναμώνουμε συνεχώς ένα ισχυρό θεσμό για την ειρήνη, το θεσμό των τριμερών συναντήσεων ανάμεσα στα κινήματα των τριών χωρών μας, δυναμώνοντας τη φιλία των λαών μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και την υποδούλωση στα ξένα συμφέροντα.

Ήμαστε σίγουροι ότι η Επιτροπή Ειρήνης της Τουρκίας θα παραμείνει όρθια και στο τέλος και με τη διεθνιστική αλληλεγγύη όλων μας, θα νικήσει!».

«Εδώ και τώρα άρση της απαγόρευσης της λειτουργίας των μαζικών λαϊκών οργανώσεων της Τουρκίας», απαιτεί η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ), καταδικάζοντας την απαγόρευση της λειτουργίας εκατοντάδων οργανώσεων, ανάμεσά τους και της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας.

Όπως επισημαίνει: «Ο κατήφορος της κυβέρνησης Ερντογάν δεν έχει τελειωμό. Αφού εξαπέλυσε ανελέητο κυνηγητό σ’ όλους τους πολιτικούς αντιπάλους της με πρόσχημα τη συμμετοχή τους στο αποτυχημένο πραξικόπημα του καλοκαιριού, συνεχίζει τώρα το κυνήγι μαγισσών.

Με αντιδημοκρατικό και καθόλα παράλογο τρόπο αποφάσισε την »προσωρινή» απαγόρευση της λειτουργίας εκατοντάδων οργανώσεων, ανάμεσά τους και της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, με το ευρηματικό »πρόσχημα» τη δήθεν εμπλοκή τους σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ) εκφράζει την αλληλεγγύη της στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και στο λαϊκό κίνημα της Τουρκίας και συντάσσεται με το μαζικό λαϊκό κίνημα της χώρας μας, καταδικάζοντας απερίφραστα τη νέα αυτή αντιδημοκρατική ενέργεια. Καλεί τον ελληνικό λαό σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα να αντιμετωπίσει μαζικά και μαχητικά τέτοιου είδους ενέργειες όπου και όποτε εμφανιστούν και να σταθεί αλληλέγγυος στον τουρκικό λαό και στο μαζικό λαϊκό κίνημα της χώρας του».

*****

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά…

Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, απαιτείται εργατική – λαϊκή κινητοποίηση, διεθνής αλληλεγγύη, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την εμπλοκή της Ελλάδας, ενάντια στο σύστημα που γεννά κρίσεις, πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά:

– Να κλείσουν όλες οι ΝΑΤΟϊκές βάσεις στην Ελλάδα.

– Να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.

– Να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις από αποστολές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

– Αποδέσμευση της Ελλάδας από ΝΑΤΟ και ΕΕ, από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

– Αλληλεγγύη στα θύματα των πολέμων για να υπάρχουν ανθρώπινοι χώροι προσωρινής φιλοξενίας και ασφαλής μετακίνηση στις χώρες προορισμού τους.

– Να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί – αντιλαϊκοί νόμοι των μνημονίων, να ανακτηθούν οι μεγάλες οικονομικές απώλειες για τα λαϊκά στρώματα, να ανοίξει ο δρόμος για την ανάπτυξη σε όφελος του λαού, με μονομερή διαγραφή χρέους, κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός, με την εργατική τάξη, το λαό, στην εξουσία.

Να μη χύσει ο λαός το αίμα του για τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών.


Επιλεγόμενα στην «Ευρώπη – απόλυτη μοναρχία» (του κεφαλαίου)

Στην προηγούμενη ανάρτηση, πριν μερικούς μήνες, είδαμε πώς η Συνθήκη του Μάαστριχτ καθιστά την καπιταλιστική ιδιοκτησία απόλυτο μονάρχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της αναγόρευσης των ελευθεριών της (ελευθερία ανταγωνισμού, απαραβίαστο της κίνησης των κεφαλαίων) και της «ανοιχτής αγοράς» σε υπέρτατες αρχές…

Ας ρίξουμε όμως μια ματιά και στις αντίστοιχες εθνικές «υπέρτατες αρχές» και συγκεκριμένα στην αντιμετώπιση της «ιδιοκτησίας» από το ισχύον Σύνταγμα.

Πρώτα, με μια πρόχειρη ιστορική αναδρομή, διαπιστώνουμε ότι στο σύνταγμα του 1952 η σχετική πρόβλεψη του άρθρου 17 περιορίζεται ουσιαστικά στη χάραξη του πλαισίου που αφορά τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις  για δημόσια ωφέλεια και υπό τον όρο της σχετικής αποζημίωσης. Στη συνέχεια έρχεται το χουντικό «σύνταγμα» του 1968, όπου – εκτός της τροποποίησης του περιεχομενου του και αλλαγής της αρίθμησης του άρθρου από 17 σε 21 – προστέθηκε και η αρχική διάταξη: «Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του κράτους». Τέλος το 1975, το σχετικό άρθρο ξανααριθμήθηκε από 21 σε 17 και – υποθέτω ως αποτύπωση της επίδρασης των αντιδικτατορικών αγώνων και του περιεχομένου τους στους «συσχετισμούς» – η μεν φράση του 1968 παρέμεινε αλλά δίπλα της προστέθηκε άλλη μια: «Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος».

Πολύ ωραία… Αν λοιπόν τώρα τους πει κανείς ότι ακριβώς τα δικαιώματα που απορρέουν από την «ιδιοκτησία» και συγκεκριμένα από την καπιταλιστική ιδιοκτησία, δηλαδή από την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, όχι απλώς «μπορούν να ασκούνται», αλλά εξ ορισμού ασκούνται ακριβώς «σε βάρος του γενικού συμφέροντος», τι θα του απαντήσουνε;

Αν τους πει κανείς ότι είναι ακριβώς τα δικαιώματα που απορρέουν από την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής αυτά που προκαλούν τη συσσώρευση του κοινωνικού πλούτου σε λίγα χέρια, από τη μια, και την απαλλοτρίωση του ίδιου αυτού κοινωνικού πλούτου  από την κοινωνική πλειοψηφία  των παραγωγών του, τον (αβέβαιο) περιορισμό αυτής της κοινωνικής πλειοψηφίας  στο αναγκαίο για την απλή συντήρηση και αναπαραγωγή της μέρος αυτού του πλούτου, από την άλλη; Θα απαντήσουν τι; Ότι το «δημόσιο συμφέρον» συνίσταται σε αυτή τη μορφή απαλλοτρίωσης (χωρίς… αποζημίωση) των παραγωγών από τους «ιδιοκτήτες», στην υπηρέτηση μιας μικρής μειοψηφίας «ιδιοκτητών» και στην οικονομική-πολιτισμική καθήλωση της κοινωνικής πλειοψηφίας;

Αν τους πει κανείς ότι ακριβώς εξαιτίας των δικαιωμάτων που απορρέουν από την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής η οικονομική ανάπτυξη με «μαθηματική» αναγκαιότητα οδηγεί – και οδήγησε – στην οικονομική κρίση, χωρίς να υπάρχουν σημάδια «ομαλής» εξόδου από αυτήν; Το ξέρουν, άλλωστε,  όλοι κατά βάθος! Στα χρόνια της ανάπτυξης ξέραν όλοι «πού ζούνε» και είχαν έτοιμη την διαιολόγηση του συμβιβασμού τους: «στον καπιταλισμό ζούμε…». Μόνο πού σήμερα οι συνθήκες άλλαξαν και η ίδια φράση δεν αποτελεί υπόβαθρο συμβιβασμού, αλλά αφετηρία αντίστασης. Γι’ αυτό και ο «καπιταλισμός» σαν σχήμα – ας πούμε – ιδεολογικού αυτοπροσδιορισμού έχει δώσει τη θέση του στους «300», στους «κλέφτες πολιτικούς», στην… «τελευταία σοβιετική δημοκρατία» ή στις διάφορες παραλλαγές πίστης του είδους ότι «μας ψεκάζουν».

Αν τους πει κανείς ότι τα δικαιώματα που απορρέουν από την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι «αντισυνταγματικώς» υπαίτια για τη μόνιμη και διαρκή παραβίαση του άρθρου 22 του συντάγματος που «ορίζει» ότι: «Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού»;

Αν κανείς επιμείνει ότι φταίνε τα «δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιοκτησία» και δη την καπιταλιστική, για το γεγονός των λουκέτων σε μια σειρά επιχειρήσεις που η λειτουργία τους «δεν συμφέρει» πια τους ιδιοκτήτες τους, πράγμα που όμως έρχεται σε άμεση αντίθεση με το «γενικό συμφέρον»;

Κι αν τους πει ότι τα δικαιώματα που απορρέουν από την καπιταλιστική ιδιοκτησία βρίσκουν την ολοκλήρωσή τους – κι ότι η ίδια η καπιταλιστική ιδιοκτησία βρίσκει την ολοκλήρωσή της- στην «απαραβίαστη» ελευθερία της αγοράς, του ανταγωνισμού και της κίνησης των κεφαλαίων, που μέσω της συνθήκης του Μάαστριχτ την έχουν ανυψώσει σε νόμο του κράτους; Ότι αυτή η ελευθερία σημαίνει το απαραβίαστο της ελευθερίας των μονοπωλητών της κοινωνικής παραγωγής και του κοινωνικού πλούτου, και ότι η μονοπώληση της κοινωνικής παραγωγής και του κοινωνικού πλούτου έχει – κατ’ ανάγκη – οδηγήσει στην σημερινή οικονομική κρίση και στην έλλειψη ουσιαστικής διεξόδου από αυτήν;

Τι θα κάνουν τότε, αν τους τα πεις όλα αυτά; Θα καταργήσουν τη συνθήκη του Μάαστριχτ και την καπιταλιστική ιδιοκτησία σαν αντισυνταγματική; Θα… «ταραχτούνε στη νομιμότητα»; Θα σηκώσουν τη σημαία της τήρησης του συντάγματος, την επαφιέμενη στον πατριωτισμό των Ελλήνων;

Το πιθανότερο είναι άλλο: Αν τους τα πεις όλα αυτά, και άλλα τόσα, θα σε κοιτάξουν με λαγνεία ανάλογη με αυτή που κοιτούσαν οι ιεροεξεταστές τον Τζορντάνο Μπρούνο πριν τον στείλουν να καεί ζωντανός, γιατί επέμενε (χωρίς δήλωση μετανοίας) ότι δε γυρνά ο ήλιος γύρω από τη γη αλλά η γη γύρω από τον ήλιο… Διότι όπως και τότε, έτσι και τώρα, το θέμα είναι εξίσου επιστημονικό…