Νέο ποινικό «δίκαιο»: Το τελευταίο δώρο του ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ

Όποιος διατηρεί επαφή με την πολιτική πραγματικότητα, κατανοεί το πώς και το γιατί ολόκληρη η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι το μεγάλο του δώρο προς την κυβέρνηση της ΝΔ: Πρώτ’ απ’ όλα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που σαν κυβέρνηση παρέλαβε έναν λαό με σημεία άρνησης, που έθεταν το αστικό πολιτικό σκηνικό απέναντι στον κίνδυνο ορισμένης αστάθειας, για να τον επανεντάξει στην προκαθορισμένη ταξική τροχιά και να τον παραδώσει πίσω στο αστικό πολιτικό σύστημα με όλα τα χαρακτηριστικά της πειθάρχησής στα πλαστά διλήμματα που εγγυόνται τη σταθερότητα του.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που παρέλαβε έναν λαό με σημάδια αμφισβήτησης του παρελθόντος και του παρόντος της αστικής πολιτικής, για να τον παραδώσει πίσω στην αστική πολιτική με τις προδιαγραφές που  θα του επιτρέψουν να βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στο «βάθος χρόνου» των αντιλαϊκών προγραμματισμών της εξουσίας των μονοπωλίων. Φυσικά όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, αλλά για την ώρα χάρη στην «αήττητη» προς το παρόν «στρατηγική αξία» του ΣΥΡΙΖΑ  η άρχουσα τάξη – οι ενώσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ – μπορούν να περιοριστούν στην ενασχόλησή τους με το χρόνο, που φέρνει μόνο την υλοποίηση των αντιλαϊκών τους σχεδιασμών, και να αποφύγουν την ενασχόληση με την ώρα, που φέρνει τις προϋποθέσεις ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής και των ταξικών βάσεων της. Μπράβο ΣΥΡΙΖΑ! Ο «στρατηγικός» σου ρόλος παραμένει ενεργός και αναγνωρισμένος από τον ιμπεριαλισμό, τα μονοπώλια, την τάξη των εκμεταλλευτών!

Και ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ, (ύστερα από την πολιτικά αδίστακτη «παρένθεση» της περιόδου Ιανουαρίου – Αυγούστου 2015, μέσω της οποίας έπληξε  το αγωνιστικό φρόνημα πλατιών λαϊκών στρωμάτων στο ζωτικό του κέντρο, αναγορεύοντας το σε «αυταπάτη» και αντικαθιστώντας την με τον «πραγματισμό» της παραίτησης, της υποταγής  και της ευθυγράμμισης με τις πολιτικές υπαγορεύσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου), είναι αυτός που συνέχισε την κυβερνητική πολιτική ακριβώς από το σημείο που την παρέλαβε από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για να την παραδώσει μετά από 4 χρόνια στην κυβέρνηση της ΝΔ που θα την συνεχίσει ακριβώς από το σημείο παράδοσης – παραλαβής. 

Η ΝΔ δεν έχει να αλλάξει τίποτα από τα θεμέλια, τις κολόνες και τις πλάκες που έριξε ο ΣΥΡΙΖΑ στο αντιλαϊκό κυβερνητικό οικοδόμημα. Ίσως μόνο τα τούβλα και τα πορτοπαράθυρα, αλλά ό,τι και ν’ αλλάξει θα το αλλάξει πάνω στον σκελετό που της παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ με τις αναμονές στην ταράτσα έτοιμες για να ρίξει και η ΝΔ  τους δικούς της ορόφους. Τι κι αν η κυβερνητική αυτοδυναμία επιτρέπει στην «αξιωματική αντιπολίτευση» (όπως και πριν στη ΝΔ) να φωνάζει ανέξοδα για τους νέους ορόφους, τις αλλαγές στα τούβλα και τα πορτοπαράθυρα; Αφού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που παρέδωσε στη ΝΔ ολόκληρο το οικοδόμημα της αντιλαϊκής πολιτικής όπως το είχε παραλάβει, άθικτο και μεγεθυμένο.

Αλλά ας μπούμε στο κυρίως θέμα:

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που στο παρά πέντε πριν κλείσει η βουλή για τις εκλογές, και με συνοπτικές διαδικασίες, με άλλα λόγια «νύχτα», έφερε και ψήφισε τον νέο Ποινικό Κώδικα (ΠΚ) και τον νέο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ), δυο νομοθετήματα γενικευμένης σημασίας που «αγκαλιάζουν» ολόκληρη την κοινωνική ζωή όπως την «αγκαλιάζουν», είτε αυτό είναι κατά περίπτωση προφανές είτε «σβήνει» μες στην αφάνεια της καθημερινότητας.

Όσο κι αν στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το «νέο» ποινικό δίκαιο που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε (και σιγά μη δεν έδινε) το έναυσμα ενός ακόμη προσχηματικού τσάμπα-τηλεκαυγά ανάμεσα στους εταίρους του «νέου» δικομματισμού, όσο κι αν η «συζήτηση» της τηλεοπτικής «δημοκρατίας» αναλώθηκε στη λογιστική των ποινολογίων και στους «εγκληματίες που θα αποφυλακιστούν» ενώ δήθεν δεν θα αποφυλακίζονταν με την προηγούμενη ποινική νομοθεσία, στην πραγματικότητα η ΝΔ έχει κάθε υποχρέωση να ευχαριστεί τον ΣΥΡΙΖΑ για το «δίκαιο» που της άφησε έτοιμο κατά την παράδοση και παραλαβή της κυβέρνησης.

Και έχει η ΝΔ αυτή την υποχρέωση για όλους τους λόγους που αποσιωπήθηκαν στα πάνελ των καναλιών, που θάφτηκαν μέσα στον κουρνιαχτό για τη ρήτρα περί συναίνεσης στο έγκλημα του βιασμού (στον οποίο κουρνιαχτό και «ενέδωσε» χωρίς δυσκολία φυσικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), καθώς και κάτω από την κατακραυγή σχετικά με τις ευνοϊκές προϋποθέσεις  που (κατά χρονική «σύμπτωση»!) θεσμοθετήθηκαν για τους υπόδικους διευθυντές της εγκληματικής ναζιστικής «ΧΑ».

Διότι τι αντιδράσεις θα έβρισκε απέναντί της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή  τις εμφανείς, πρώτα απ’ όλα, «μεταρρυθμίσεις»: Όπως την «ποινική συνδιαλλαγή», η οποία αφορά εν γένει τα οικονομικά κακουργήματα, τα οποία και προσδιορίζονται ως κακουργήματα όταν τα λεφτά είναι πολλά: πότε από 73.000 ευρώ και πάνω, πότε από 120.000 ευρώ και πάνω, πότε όταν γενικώς πρόκειται για «νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα» κ.ο.κ. Και η οποία «ποινική συνδιαλλαγή» προβλέπει ένα παζάρι μεταξύ των υπαίτιων τέτοιων πράξεων και των δικαστικών αρχών, χάρη στο οποίο παζάρι οι πρώτοι θα μπορούν τελικά να τη βγάζουν με ένα άντε δυο χρόνια φυλάκισης, που κι αυτή θα αναστέλλεται και θα μετατρέπεται σε «παροχή κοινωφελούς εργασίας». 

Τι αντιδράσεις θα έβρισκε  απεναντί της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή μια «μεταρρύθμιση» σαν την «ποινική διαπραγμάτευση», που σχεδόν για όλα τα εγκλήματα τα προβλεπόμενα στον ΠΚ καθιερώνει ένα παζάρι μεταξύ εισαγγελέα και κατηγορούμενου (μεταξύ δικαστικών αρχών και εγκλήματος, μεταξύ κράτους και οργανωμένου εγκλήματος σε τελική ανάλυση), στο τέλος του οποίου παζαριού (aka «διαπραγμάτευσης» στην αξιοπρεπή νομική γλώσσα) ο κατηγορούμενος μπορεί να ανταλλάξει την «ομολογία» του με την ποινή που «συμφωνήθηκε» προκειμένου να «ομολογήσει», και για την οποία «συμφωνηθείσα» ποινή ισχύουν τα γενικώς προβλεπόμενα περί αναστολής της και μετατροπής της σε «παροχή κοινωφελούς εργασίας».

Τι αντιδράσεις θα έβρισκε  απέναντί της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή μια «μεταρρύθμιση» σαν την «ποινική διαταγή» που, στον αντίποδα των παραπάνω, δίνει το δικαίωμα σε εισαγγελέα και δικαστήριο να δικάζουν και να επιβάλλουν ποινές στα μικροαδικήματα της «πλέμπας» χωρίς καν να καλούν τον κατηγορούμενο να παραστεί στη διαδικασία, μετατρέποντας το δικαίωμα της αυτοπρόσωπης εμφάνισης του κατηγορούμενου στο δικαστήριο σε είδος «ένδικου μέσου» υπό τη μορφή «αντιρρήσεων», που θα «δικαιούται» να υποβάλλει εκ των υστέρων ο καταδικασμένος…

Τι αντιδράσεις θα έβρισκε απέναντι της η ΝΔ, αν ήταν υποχρεωμένη να νομοθετήσει αυτή ορισμένες «μεταρρυθμίσεις» πιο «αφανείς» από τις παραπάνω, αλλά όχι και λιγότερο σημαντικές για την μικροκλίμακα της κοινωνικής ζωής και για τους γενικούς και «ίσους» όρους απονομής της δικαιοσύνης;

Τέτοια «μεταρρύθμιση», που η ΝΔ την βρίσκει έτοιμη από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι και η κατάργηση του δήθεν «αναχρονισμού» των πταισμάτων και των πταισματοδικείων, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα την αλματώδη «διοικητικοποίηση» μια σειράς «καθημερινών» παραβάσεων, και την επιβολή γι’ αυτές προστίμων διοικητικών και «αδίκαστων», στη θέση της καταργημένης δυνατότητας να δοθούν, ενώπιον ενός δικαστηρίου, εξηγήσεις  ικανές να οδηγήσουν σε ελαφρυντικά συμπεράσματα έως και στην απαλλαγή από την ποινή. 

Τέτοια «αφανής μεταρρύθμιση» είναι  και η διαφημισμένη ως κατάργηση της μετατροπής των ποινών φυλάκισης σε χρηματικές ποινές. Και πραγματικά, όταν το «πληροφορούνταν» κανείς  αυτό, ακόμη κι αν διαφωνούσε, «αποστομωνόταν» μπροστά στην κυβερνητική «τόλμη» που εξόριζε στο πυρ το εξώτερο τον ρόλο του χρήματος στην απονομή της «δικαιοσύνης». Τέτοια προσήλωση στο καθαρό δίκαιο πιά! Μόνο που  αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι το εξής: Τώρα αντί οι ποινές φυλάκισης να μετατρέπονται σε χρηματικές προς χι ευρώ για κάθε μέρα φυλάκισης, ο ΠΚ γεμίζει πλέον με «αυτοτελείς» χρηματικές ποινές που αν δεν πληρωθούν μετατρέπονται αυτές σε ποινές φυλάκισης. Είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσει κανείς αλλά είναι η αλήθεια: Η μετατροπή της φυλακισης σε χρηματική ποινή καταργείται, και στη θέση της γενικεύται η μετατροπή της χρηματικής ποινής σε φυλάκιση για όποιον δεν έχει να πληρώσει. 

Και δε φτάνει μόνο αυτό. Ενώ στην περίπτωση φυλάκισης μέχρι και τρία έτη προβλέπεται ότι κατά κανόνα η ποινή αναστέλλεται, ενώ επίσης στην αναστολή μιας τέτοιας ποινής προβλέπεται ότι μπορεί να προστεθεί η αναστολή και δεύτερης (τουλάχιστον) παρόμοιας ποινής (ήδη έχουμε φτάσει αθροιστικά τα 6 έτη), για τα σχετικώς ελαφρότερα αδικήματα που τιμωρούνται με χρηματικές ποινές προβλέπεται ότι: αν οι χρηματικές ποινές δεν πληρωθούν και μετατραπούν έτσι σε ποινές φυλάκισης, σε αυτήν την περίπτωση δεν τυγχάνει εφαρμογής η διάταξη του ΠΚ περί αναστολής των ποινών!

Ντροπή και αίσχος στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν όλα τα παραπάνω «νύχτα» ανάμεσα στην προκήρυξη εκλογών και το κλείσμο της βουλής, ντροπή και αίσχος σε όλους όσους προεκλογικά βγήκαν στην τηλεόραση  για να σκιαμαχήσουν και να δημαγωγήσουν υπέρ ή κατά των ποινικών νομοθετημάτων μπροστά στα μάτια του άναυδου λαού, υπηρετώντας τα οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούν και αποσιωπώντας τον κραυγαλέα ταξικό – αντιλαϊκό χαρακτήρα των «μεταρρυθμίσεων». 

***

Εκτός των παραπάνω θα μπορούσαν να γίνουν διαφόρων ειδών σχόλια για επιμέρους διατάξεις του «νέου» ΠΚ και της «νέας» ΚΠΔ, όμως δεν επαρκεί ο χώρος της ανάρτησης γι’ αυτό το σκοπό.

Οπότε φτάνοντας στον επίλογο σημειώνουμε τα εξής:

Όπως και το «παλιό» έτσι και το «νέο» ποινικό «δίκαιο» –  και μάλιστα το δεύτερο υπό τους «νέους» όρους που περιγράφτηκαν –  είναι στην πραγματικότητα ξένο προς κάθε αντίληψη σχετική με το έδαφος των κοινωνικών σχέσεων μες από τις οποίες αναβλύζει η παραβατικότητα και η εγκληματικότητα, ξένο προς κάθε αντίληψη σχετική με την εγκαθίδρυση δημόσιων δομών που θα είχαν – έστω και σε αυτό το κοινωνικό έδαφος – την αποστολή να συμβάλλουν στην έμπρακτη πρόταση ενός διαφορετικού δρόμου ζωής για τους «εκ γενετής» (πράγμα ολότελα ψευδές από βιολογική και φυλετική άποψη αλλά σχεδόν ολότελα αληθές από κοινωνική άποψη) «παραβάτες» και «εγκληματίες», ξένο προς κάθε αντίληψη σχετική με το περιεχόμενο του λεγόμενου σωφρονισμού και τους όρους κοινωνικής επανένταξης των καταδικασμένων.

«Ξένο» προς κάθε τέτοια αντίληψη, είναι ταυτόχρονα παραπλανητικός χαρακτηρισμός. Επί της ουσίας δεν πρόκειται παρά για ένα όργανο συμπληρωματικό αυτού του κοινωνικού εδάφους, συμπληρωματικό της ολοσχερούς αδιαφορίας έως και εχθρότητας της άρχουσας τάξης για τους όρους ζωής των λαϊκών στρωμάτων, εξαιτίας των οποίων όρων ολόκληρες μάζες ανθρώπων οδηγούνται σε ελεύθερη (προπαντός ελεύθερη) κοινωνική πτώση χωρίς τίποτα να «προβλέπεται» για να την ανακόψει.

Απόδειξη για αυτόν τον επίλογο και για όλα όσα προηγήθηκαν έως αυτόν, αποτελεί και το Προεδρικό Διάταγμα της «πρώτης μέρας» της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία αρχίζοντας σε σχέση με το ποινικό δίκαιο από εκεί που τελείωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αφαιρεί από την αρμοδιότητα του υπουργείου δικαιοσύνης τις φυλακές, τα θεραπευτήρια των φυλακών, τα αναμορφωτικά ιδρύματα για τους ανήλικους, τις υπηρεσίες επιμελητών ανηλίκων και κοινωνικής αρωγής, και και όχι μόνο αυτά (ακόμα την ιατροδικαστική υπηρεσία), και τα παραδίδει στην αρμοδιότητα του υπουργείου τής (ψευδεπίγραφης) «προστασίας του πολίτη».  Αυτή η ακόμη και «τυπική» πολιτική – διοικητική αποξένωση του συστήματος της «δικαιοσύνης» από το σύστημα της «υλοποίησής» της συνιστά και έσχατη κυβερνητική θέσμιση μιας «δικαιοσύνης» προορισμένης και περιορισμένης να θερίζει «τυφλά» τους «τερατώδεις» καρπούς που γεννά αυτό το κοινωνικό σύστημα από τη βάση του… Συνιστά έσχατη πολιτική έκφραση της συνειδητής εχθρότητας του αστικού κράτους απέναντι στις ανθρώπινες ζωές για τις οποίες η καπιταλιστική κοινωνία δεν επιφυλάσσει παρά την καταστροφή και την απώλεια… Συνιστά, ταυτόχρονα, όσο κι αν φαίνεται σαν θεωρητική «παρακινδύνευση», ανώτερη βαθμίδα στη σύμφυση αστικού κράτους και μονοπωλίων και, εν προκειμένω, στη σύμφυση κατασταλτικών μηχανισμών και οργανωμένου εγκλήματος. 

Ντροπή και αίσχος ξανά.


δεν είμαι γιατρός, αλλά…

Δεν είμαι γιατρός, αλλά ούτε ο υπουργός υγείας είναι γιατρός.

Το όλο θέμα φυσικά δεν αφορά ειδικά τον υπουργό υγείας, αλλά την κυβέρνηση και την πολιτική της, που στον τομέα της «υγείας» εκπροσωπεί ο κ. Βορίδης.

Ο κ. Βορίδης είναι νομικός. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που, πλέον, για να δικαιολογηθεί από τον «ΕΟΠΥΥ» διαγνωστική εξέταση PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρα 45-50 ετών, ο εξεταζόμενος πρέπει να προσκομίσει πιστοποιητικά με τα οποία θα βεβαιώνεται ότι έχει πατέρα ή αδελφό ο οποίος να έχει προσβληθεί σε ηλικία κάτω των 65 ετών από καρκίνο του προστάτη. Ομοίως, για τον ίδιο σκοπό, οι άνδρες 40-45 ετών θα πρέπει να πιστοποιούν ότι έχουν πολλαπλούς συγγενείς που να έχουν προσβληθεί από καρκίνο του προστάτη σε ηλικία κάτω των 65 ετών.

Πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών και πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ενδεχομένως και ένα πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας ή μια ένορκη βεβαίωση στο ειρηνοδικείο,  όλα αυτά συνοδευόμενα από τις αντίστοιχες ιατρικές βεβαιώσεις, είναι λοιπόν φανερό ότι μπαίνει πια κάποια τάξη και η «υγεία» παύει να αποτελεί ξέφραγο αμπέλι, ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο όγκος της «γραφειοκρατίας» για μια εξέταση PSA  με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρες 40-50 ετών παραμένει σημαντικά μικρότερος από τον αντίστοιχο όγκο που απαιτείται προκειμένου κάποιος να πετύχει να βάλει πετρέλαιο θέρμανσης αν τυχόν είναι δικαιούχος του σχετικού επιδόματος.

Άλλωστε για τους άνδρες κάτω των 40 και άνω των 75 ετών η διαδικασία δικαιολόγησης διαγνωστικής εξέτασης PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη είναι εξαιρετικά απλουστευμένη: Για άνδρες που εμπίπτουν σε αυτές τις ηλικιακές κατηγορίες δεν απαιτείται καμία ενέργεια, διότι ούτως ή άλλως τέτοια εξέταση δεν δικαιολογείται…    Προφανώς διότι όσον αφορά άνδρες κάτω των 40, θεωρείται ελάχιστα πιθανό να προσβληθούν από καρκίνο του προστάτη οπότε πάνε χαμένα και τα λεφτά με τόσα αρνητικά τεστ, ενώ όσον αφορά άνδρες άνω των 75 θεωρείται ότι κι αν προσβληθούν αυτοί τα έχουν φάει πια τα ψωμιά τους. Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται και οι νεώτεροι μπορούν να γκουγκλάρουν την «έκθεση Σπράου» («Σπράου»: δεν είναι Γερμανός, το όνομά του δεν είναι Sprau, αλλά Σπράος, πρόκειται για γενική πτώση ενικού αριθμού) επί κυβέρνησης Σημίτη, η οποία έκθεση ξεκαθάριζε: οφείλουμε να ζούμε λιγότερο διότι διαφορετικά δημιουργούμε προσκόμματα στην μετατροπή του κοινωνικού αποθέματος σε αυτοξιοποιούμενο κεφάλαιο.

Παρόμοια άλλωστε μέριμνα, με αυτή που αφορά τους άνδρες άνω των 75 ετών, έχει προβλεφθεί και για τους άνδρες ανεξαρτήτως ηλικίας οι οποίοι θα ήθελαν να δικαιολογήσουν στον ΕΟΠΥΥ έξοδα  διαγνωστικής εξέτασης PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη, αν και πάσχουν από χρόνιες βαριές νόσους με προσδόκιμο επιβίωσης κάτω των 10 ετών… Η διαδικασία έχει και γι’ αυτούς απλοποιηθεί εξαιρετικά: Τέτοια εξέταση  δεν δικαιολογείται ούτε γι’ αυτούς.

Ρε «φίλε», αφού  (πρώτα ο Θεός) θα ψοφήσεις που θα ψοφήσεις μέσα στην ερχόμενη δεκαετία, τι τη θες την εξέταση, ένας καρκίνος παραπάνω σε μάρανε; Άστα αυτά τώρα και καλή ψήφ… και καλό ψόφο.

Κι εσύ τι έρχεσαι να μας πεις; Περσινά ξινά σταφύλια; Ενάμιση μηνός είδηση μας την πλασάρεις σαν καινούργια; Ή μήπως ξεχνάς ότι ο νόμος ψηφίστηκε; Δε σ’ αρέσει ο νόμος; Κατανοητό ηθικά αλλά εντελώς ακατάληπτο νομικά! Ο νόμος ψηφίστηκε, η συζήτηση τελείωσε, υπάρχει πια δίκαιο!

***

Δίκαιο – δίκιο, δουλεία – δουλειά… Πώς αλλάζει άρδην το νόημα κάποιων λέξεων από μια λεπτομέρεια στην προφορά τους…

…»Υπάρχει πια δίκαιο» λοιπόν, όμως το δίκιο έχει καταργηθεί από καιρό ή, με άλλα λόγια, η «δημοκρατία» είναι νεκρή αν ο ΕΟΠΥΥ δεν δικαιολογεί  διαγνωστική εξέταση PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρες κάτω των 40, άνω των 75 και σε άνδρες ανεξαρτήτως ηλικίας που πάσχουν από χρόνιες βαριές νόσους με προσδόκιμο επιβίωσης κάτω των 10 ετών: Δόγμα που -για να ξαναγυρίσουμε στα νομικά- δεν αποτελεί βέβαια ζήτημα της «κείμενης νομοθεσίας», αλλά ζήτημα της φιλοσοφίας του «δικαίου».

Άνευ μαλακίας, όπως θα έλεγε και ο Περικλής γύρω από τη φιλοσοφία γενικά.


η συζήτηση τελείωσε, υπάρχει πια δίκαιο Νο 2

Διαμαρτύρεται η γερμανική κυβέρνηση, το ίδιο και η ισπανική και η γαλλική, γιατί οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ υποκλέπτουν της τηλεφωνικές, ηλεκτρονικές κλπ συνδιαλέξεις τους.

Κατανοητές ηθικά οι διαμαρτυρίες, αλλά εντελώς ακατάληπτες νομικά.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη, η συζήτηση έγινε, τελείωσε και υπάρχει πια δίκαιο.

Ακόμα και αν πρόκειται για δίκαιο των υποκλοπών, η έννομη τάξη με μηδενική ανοχή οφείλει να εφαρμόσει τις διατάξεις της επιβολής του δικαίου.

Ή μήπως η αυθεντικότητα και το «απαραβίαστο» του «δικαίου» αποτελεί δόγμα που μπορεί να έχει εφαρμογή μόνο στο εσωτερικό και όχι στο εξωτερικό μιας χώρας; Όχι. Είναι προφανές ότι η αμφισβήτηση του δόγματος στις εξωτερικές του συνέπειες οδηγεί κατευθείαν και στην εσωτερική του αμφισβήτηση, όπως και η εσωτερική του αναγόρευση σε δόγμα το καθιστά δόγμα που αναγκαστικά θα εφαρμόζεται και στις διεθνείς σχέσεις: Ο ιμπεριαλισμός είναι τέτοιος προς τα έξω όσο είναι και προς τα μέσα, η συζήτηση έχει τελειώσει και επ’ αυτού.

Όσοι λοιπόν το το αποδέχονται, το υπερασπίζονται, το αναγορεύουν σε δόγμα, οφείλουν και να το «λούζονται».

Διαφορετικά μπορεί να υποστούν το δίκαιο του ηλεκτροσόκ… [*]

…Πέραν του γεγονότος ότι οι οψίμως διαμαρτυρόμενοι  (μήπως από απλό φθόνο;) δεν είναι  «Αμερικανοί πολίτες που δεν έχουν εμπλακεί σε μάχη» και ούτε καν βρίσκονται  «σε αμερικανικό έδαφος», γεγονός που καθιστά τη θέση τους (σε «νομικό επίπεδο», σε επίπεδο «δικαίου», σε επίπεδο «συγκεκριμένης διεθνούς έννομης τάξης» και, τέλος, σε επίπεδο «μηδενικής ανοχής») ιδιαιτέρως δυσχερή.

[*] Επί τη ευκαιρία, μια που ο λόγος περί ηλεκτροσόκ, και μια που οι πρόσφατες έρευνες αποκάλυψαν ότι στα χέρια του κάθε χρυσαλήτη και του κάθε αστυνομικού-συνεργάτη τους μπορεί να υπήρχαν και 1-2 πιστολέτα επιτόπιου ηλεκτροσόκ (κατ’ ευφημισμό: «συσκευές ηλεκτρικής εκκένωσης»), μήπως είναι καιρός να διερευνηθούν και οι καταγγελίες για την δυο φορές ως τώρα χρησιμοποίησή τους, ή μήπως ο Δένδιας επιμένει ότι θα κάνει μήνυση σε όποιον λέει τέτοια πράγματα τη στιγμή που «η συζήτηση έχει τελειώσει»;


η συζήτηση τελείωσε, υπάρχει πια δίκαιο

«Λέει κάποιος «εγώ θεωρώ ότι ένας νόμος είναι κακός, θεωρώ ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Σε ηθικό επίπεδο το καταλαβαίνω τι λέει. Σε νομικό επίπεδο όμως λέει κάτι εντελώς ακατάληπτο και το οποίο δεν μπορούμε να συμμεριστούμε. Εδώ μπορεί βεβαίως να αμφισβητηθεί και η απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ, μπορεί να αμφισβητηθεί και η διοικητική πράξη και η αστυνομική διάταξη και η απόφαση ενός δικαστηρίου. Οταν όμως τελειώσει η συζήτηση, έχουμε πια δίκαιο. Μπορώ να παραβιάσω το δίκαιο; Κάθε μέρα παραβιάζεται το δίκαιο, και από την άλλη, η έννομη τάξη με μηδενική ανοχή οφείλει να εφαρμόσει τις διατάξεις της επιβολής του δικαίου. Εχουμε κάνει μια επιλογή: ανήκουμε και πιστεύουμε σε αυτή τη συγκεκριμένη διεθνή έννομη τάξη και στην ΕΕ και στον ΟΗΕ…» (Μ. Βορίδης)

Λέει κάποιος «το Νταχάου και το Άουσβιτς είναι κακό». Δικαίωμά του βέβαια σε ηθικό επίπεδο, αλλά αν το Νταχάου και το Άουσβιτς έχουν θεσμοθετηθεί νομότυπα, αν έχουν εγκριθεί από μια νομότυπη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, από μια συγκεκριμένη διεθνή έννομη τάξη, και έχει τελειώσει η συζήτηση, έχουμε δίκαιο. Μπορώ να παραβιάσω το δίκαιο; Η έννομη τάξη οφείλει με μηδενική ανοχή να εφαρμόσει τις διατάξεις της επιβολής του δικαίου.

Λέει κάποιος «κρυώνω». Κατανοητό ηθικά, αλλά τελείως ακατάληπτο σε νομικό επίπεδο.  Η συζήτηση έχει τελειώσει, υπάρχει δίκαιο, η έννομη τάξη με μηδενική ανοχή θα εφαρμόσει τις διατάξεις της επιβολής του. Ένα χλιαρό κοινοβουλευτικό 60% έχει κάνει μια επιλογή έστω κι αν αυτή για ένα 40% του πληθυσμού  συνεπάγεται εφαρμογή των διατάξεων επιβολής του δικαίου της παγωνιάς.

Ένα 40, 30, 20, 10% του πληθυσμού μπορεί να πεινάει, αλλά τι είναι αυτό το 10-40% μπροστά σε ένα 60-90% που δεν πεινάει εντελώς ή που είναι εντελώς χορτάτο; Κάποιοι λένε «εγώ θεωρώ ότι η πείνα είναι κακή, θεωρώ ότι νόμος είναι το δίκιο του ψωμιού», κατανοητό ηθικά αλλά τελείως ακατάληπτο νομικά, οι διατάξεις επιβολής του δικαίου της πείνας θα εφαρμοστούν με μηδενική ανοχή, η συζήτηση έχει τελειώσει.

Δεν έχεις νερό, ρεύμα, δουλειά, σπίτι, δε σε φτάνει η σύνταξη για τα φάρμακα, δεν σου περισσεύει δεκάρα για γιατρούς, το παιδί σου πάει νηστικό στο σχολείο, το σχολείο του παιδιού σου κλείνει και όλα αυτά τα θεωρείς «κακό»; Κατανοητό ηθικά αλλά ακατάληπτο νομικά, η συζήτηση έχει τελειώσει, δε θα το κάνουμε  εδώ πέρα ζούγκλα, εδώ έχουμε έννομη τάξη και μηδενική ανοχή.

Η συζήτηση έχει τελειώσει, έχουμε πια δίκαιο, λέει κάποιος: «το θεωρώ κακό, δεν μου επιτρέπει να επιβιώσω, δεν μου επιτρέπει να ζήσω, θεωρώ ότι νόμος είναι το δίκιο της επιβίωσης, της ζωής», κατανοητό ηθικά, ακατάληπτο νομικά, μπορείς να παραβιάσεις το δίκαιο για να ζήσεις, να επιβιώσεις; η έννομη τάξη με μηδενική ανοχή οφείλει να εφαρμόσει τις διατάξεις επιβολής του δικαίου που δε σου επιτρέπει την επιβίωση, τη ζωή, Ίσως στο μέλλον, σε καιρούς καλύτερους, το δίκαιο σου επιτρέψει κι εσένα να ζήσεις, τώρα όμως ψόφα.

Η συζήτηση έχει τελειώσει, δεν το έχεις καταλάβει; υπάρχει πια δίκαιο, η συζήτηση έχει τελειώσει.


δίκηο από την πλευρά τους

 

Οι αντίπαλοί μας είναι οι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν «δίκιο» από την άποψή τους: η ίδια η άποψή τους αποτελεί το άδικο.

Ίσως η κοινωνική τους θέση τους αναγκάζει να είναι όπως είναι, αλλά είναι ανάγκη να πάψουν να έχουν κοινωνική θέση.  Είναι κατανοητό, ότι υπερασπίζονται τον εαυτό τους, αλλά έτσι υπερασπίζονται τη ληστρική αρπαγή και τα προνόμια. Το να τους κατανοήσουμε δε σημαίνει, ότι πρέπει να τους συγχωρήσουμε. Όποιος φέρεται στον άνθρωπο σαν λύκος, δεν είναι άνθρωπος, αλλά λύκος.

Μπέρτολτ Μπρεχτ, από τη συλλογή Για την τέχνη και την πολιτική, Σύγχρονη Εποχή, σελ. 40