Κολομβία: Παραμένουν στις φυλακές οι αντάρτες. 1200 οι απεργοί πείνας. «Ασυγκίνητα» τα δολοφονικά τάγματα θανάτου από τον αφοπλισμό των FARC-EP

ΚΟΛΟΜΒΙΑ
Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους

Συνεχίζουν την απεργία πείνας πάνω από 1.200 πολιτικοί κρατούμενοι, αντάρτες των Ενόπλων Επαναστατικών Δυνάμεων της Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός (FARC – EP), ενώ τους συμπαραστέκεται επίσης με απεργία πείνας, εδώ και 18 μέρες, και ο Χεσούς Σάντριχ, μέλος της Γραμματείας της Οργάνωσης (που συμμετείχε και στις διαπραγματεύσεις στην Αβάνα), ο οποίος το Σάββατο μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο με συμπτώματα υπογλυκαιμίας. Στόχος της απεργίας είναι να ασκηθεί πίεση ώστε να εφαρμοστεί άμεσα η αμνηστία για τους 2.577 κρατούμενους αντάρτες, όπως προβλέπεται από τη συμφωνία ειρήνης. Η κυβέρνηση του Μανουέλ Σάντος συνεχίζει να κωλυσιεργεί εδώ και πάνω από 6 μήνες και περισσότεροι από 1.200 αντάρτες παραμένουν στις φυλακές.

Τη στήριξη στον δίκαιο αγώνα των απεργών εξέφρασε το Συνέδριο του ΚΚ Κολομβίας, που έγινε στην Μπογκοτά από τις 13 έως τις 17 Ιούλη, στο οποίο συμμετείχε εκ μέρους του ΚΚΕ ο Νίκος Σερετάκης, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, που εξέφρασε τη διεθνιστική αλληλεγγύη του Κόμματος.

Συνεχίζονται οι δολοφονίες αγωνιστών

Πάντως στην Κολομβία συνεχίζονται οι δολοφονίες αγωνιστών του λαϊκού κινήματος, όπως την Παρασκευή το πρωί, του Εκτορ Γουίλιαμ Μίνα, στελέχους του κινήματος «Πατριωτική Πορεία» στην επαρχία Κάουκα, που πυροβολήθηκε από τέσσερις ενόπλους μέσα σε εστιατόριο στην πόλη Γκουατσένε. Η δολοφονία έγινε μόλις εκατό μέτρα από το αστυνομικό τμήμα, οι ένοπλοι κατέβηκαν από μια μοτοσικλέτα, «γάζωσαν» τον αγωνιστή (που κατέληξε στη μεταφορά του προς το νοσοκομείο) και εξαφανίστηκαν ανενόχλητοι. Ο Εκτορ Μίνα, Αφροκολομβιανός, πατέρας 4 παιδιών, υπήρξε γνωστός αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που πρωτοστατούσε στην καταγγελία των παραστρατιωτικών ομάδων.

Η «Πατριωτική Πορεία», το ΚΚ Κολομβίας, οι FARC και άλλες μαζικές οργανώσεις κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν εφαρμόζει τη συμφωνία ειρήνευσης και δεν έχει κάνει ουσιαστικά τίποτα για να σταματήσει την παραστρατιωτική δράση. Συνολικά από την 1η Γενάρη του 2016 έχουν δολοφονηθεί 186 αγωνιστές του λαϊκού κινήματος, 52 φέτος (ανάμεσά τους και αντάρτες μετά την εγκατάλειψη των όπλων).

πηγή

***

Δολοφονήθηκε και τρίτο μέλος των FARC-EP, το έκτο σε τρεις μήνες

Παρά την ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφτηκε και την διαδικασία εγκατάλειψης των όπλων από πλευράς των ανταρτών, μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες έξι μέλη των FARC-EP έχουν δολοφονηθεί στην Κολομβία.

Ένα ακόμα μέλος των Επαναστατικών Ένοπλων Δυνάμεων Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός (FARC-EP) έχασε τη ζωή του στον δήμο Ιτουάνγκο της περιφέρειας Αντιόχεια, ανεβάζοντας σε έξι τα μέλη των ανταρτών που έχουν δολοφονηθεί τους τρεις τελευταίους μήνες.

Ο Χουάν Αρμάντο Αμάγια, βρισκόταν σε διαδικασία επανένταξης, καθώς είχε επιστρέψει στην πόλη του, επωφελούμενος από την απονομή χάριτος της 12ης Δεκέμβρη 2016 στα πλαίσια της ειρηνευτικής συμφωνίας που υπογράφτηκε. Ο Αμάγια προστέθηκε στους εννέα συγγενείς του, μέλη των FARC-EP που έχουν δολοφονηθεί.
Όπως δήλωσε ο δήμαρχος του Ιτουάνγκο Χέρμαν Ντάριο Αλβάρες Ουρίμπε, οι αρχές ερευνούν τις αιτίες της δολοφονίας, που έγινε στις 8 το βράδυ καθώς επίσης και την δολοφονία ενός ακόμα προσώπου που συνέβη πριν 15 μέρες στον ίδιο δήμο.
Το γεγονός επιδεινώνει την κατάσταση, όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περιοχή, όπου πρόσφατα το Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιτουάνγκο προειδοποίησε ότι “οι παραστρατιωτικοί επιχειρούν να γυρίσουν την περιοχή 13 χρόνια πίσω” , ενώ ομάδα 238 μελών του Μετώπου 18 των FARC-EP βρίσκονται στην μεταβατική Ζώνη Ταυτοποίησης του Αγίου Λουκά, όπου εκπληρώνουν την διαδικασία επανένταξης στην πολιτική ζωή.
Από τον Δεκέμβρη του 2016 ένοπλοι άνδρες υποχρέωσαν τους ανθρώπους των κοινοτήτων να συνέλθουν και να εγκαθιδρύσουν κοινοτικούς κανόνες, ζητώντας από τα Συμβούλια Κοινοτικής Δράσης πρόσβαση σε αναλυτικές πληροφορίες, σύμφωνα με καταγγελία του Γραφείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ο Συνήγορος του Λαού της Κολομβίας Κάρλος Αλφόνσο Νεγκρέτ, εξέφρασε επίσης την ανησυχία του για τις στοχευμένες δολοφονίες πρώην μελών των FARC-EP, κατά την διαδικασία εγκατάλειψης των όπλων και επανένταξης και προειδοποίησε ότι ο αριθμός των στελεχών κοινωνικών οργανώσεων που δολοφονήθηκαν από τον Γενάρη του 2016, ανέρχεται σε 182 ενώ 52 από αυτές τις δολοφονίες έγιναν μέσα στο 2017.
Τέλος, επεσήμανε ότι πάνω από 500 ηγέτες και ακτιβιστές των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν απειληθεί από τον Γενάρη του προηγούμενου χρόνου.
Advertisements

Αλληλεγγύη στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας

Και ενώ ΗΠΑ-ΕΕ-Τουρκία το ‘χουν ρίξει μεταξύ τους στην κρεβατομουρμούρα, «για να κάνουν ματσαράγκες», πότε στο όνομα της θανατικής ποινής, πότε στο όνομα της έκδοσης Γκιουλέν, παζαρεύοντας στην πραγματικότητα – πίσω από όλα αυτά –  τη χάραξη των αιματοβαμμένων συνόρων του νέου ιμπεριαλιστικού ξαναμοιράσματος της γης…

Και ενώ στα μέτωπα Συρίας και Ιράκ συνεχίζουν να πολεμούν όλοι εναντίον όλων, όλοι εναντίον εχθρών που είναι όλοι σύμμαχοι των συμμάχων τους…

Και ενώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  για άλλη μια φορά, στο όνομα των «εθνικών» συμφερόντων του κεφαλαίου, ακολουθεί την άθλια και επικίνδυνη για το λαό πεπατημένη του «καλού παιδιού» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ που «τα δίνει όλα» τώρα που η Τουρκία, το «κακό παιδί», κάνει κόνξες…

Και ενώ προκλητικά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον Ομπάμα ανήμερα της αντιιμπεριαλιστικής επετείου του Νοέμβρη

Και ενώ ψήνονται  διχοτομικές ιμπεριαλιστικές «λύσεις» στο κυπριακό…

Και ενώ δεν περνά μέρα που ο εκλεκτός της τουρκικής αστικής τάξης Ερντογάν να μην κάνει κι ένα κήρυγμα «οθωμανικού» μεγαλοϊδεατισμού…

Και ενώ η τουρκική κυβέρνηση έχει αδράξει  την αποτυχία τού εναντίον της πραξικοπήματος σαν «ευκαιρία» για ένα εκτεταμένο κύμα καταστολής του «εσωτερικού εχθρού» της…

***

Την αναστολή λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, όπως και άλλων κοινωνικών οργανώσεων, από τις τουρκικές αρχές καταδικάζει Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης και καταγγέλλει την επιχείρηση της αστυνομίας να κλείσει τα γραφεία της Επιτροπής Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (ΠΣΕ) εκφράζει την καταδίκη του στην απόφαση των τουρκικών αρχών να αναστείλει για 3 μήνες τη λειτουργία εκατοντάδων κοινωνικών οργανώσεων και κινημάτων με πρόσχημα τη διερεύνηση σχέσεων με «τρομοκρατικές ενέργειες». Ανάμεσα σε αυτές βρίσκεται και η Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi), η οποία είναι ιστορικό μέλος του ΠΣΕ και της Εκτελεστικής Επιτροπής του.

epitroph-eirhnhs-toyrkias

Καταγγέλλουμε την αστυνομική επιχείρηση για κλείσιμο των γραφείων της Επιτροπής Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη και εκφράζουμε τη βαθιά μας ανησυχία για τα κίνητρα και τους πραγματικούς σκοπούς της αυταρχικής και αντιδημοκρατικής κίνησης αυτής.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο λαό της Τουρκίας, στις φιλειρηνικές δυνάμεις και στους συναγωνιστές μας της Επιτροπής Ειρήνης (Baris Dernegi), με την οποία μας συνδέει ο κοινός αγώνας για ειρήνη στην περιοχή. Απαιτούμε την άρση της αναστολής λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης και τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις».

Απαράδεκτη χαρακτηρίζει η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) την απαγόρευση λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi) από τις τουρκικές αρχές και απαιτεί την άμεση ανάκληση αυτής της απόφασης.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαράδεκτη απαγόρευση λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi), μεταξύ εκατοντάδων άλλων κοινωνικών οργανώσεων για τρεις μήνες από τις τουρκικές αρχές με πρόσχημα τη διερεύνηση σχέσεων με τρομοκρατικές ενέργειες.

Απαιτεί την άμεση ανάκληση αυτής της επικίνδυνης απόφασης που καταργεί θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Η ΕΕΔΥΕ εκφράζει την αλληλεγγύη της στο λαό της Τουρκίας, την αμέριστη στήριξή της στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και διαβεβαιώνει ότι θα αναπτύξει μαζική αποφασιστική δράση για την ακύρωση αυτής της αντιδημοκρατικής απόφασης των τουρκικών αρχών.

Απαιτούμε την άρση της απαγόρευσης λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις και κινήματα».

Την απόφαση των τουρκικών αρχών να απαγορεύσουν για τρεις μήνες τη λειτουργία της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας καθώς και εκατοντάδων κοινωνικών οργανώσεων, καταγγέλλει με ψήφισμά του το 12ο Συνέδριο της ΟΓΕ.

Από τις εργασίες του Συνεδρίου που βρίσκονται σε εξέλιξη, οι εκατοντάδες αντιπρόσωποι υιοθέτησαν το ακόλουθο ψήφισμα.

«Εμείς οι αντιπρόσωποι του 12ου Συνεδρίου της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ), καταγγέλλουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαράδεκτη απόφαση των τουρκικών αρχών να απαγορεύσουν τη λειτουργία της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi), όπως και εκατοντάδων άλλων κοινωνικών οργανώσεων, για τρεις μήνες. Καταδικάζουμε ιδιαίτερα το πρόσχημα με το οποίο απαγορεύτηκε η λειτουργία των οργανώσεων, δηλαδή το πρόσχημα της διερεύνησης τυχόν σχέσεων των οργανώσεων με τρομοκρατικές ενέργειες. Απαιτούμε την άμεση ανάκληση αυτής της επικίνδυνης απόφασης που καταργεί θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Είμαστε στο πλευρό του λαού της Τουρκίας και εκφράζουμε την αμέριστη στήριξή μας στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας, παλεύοντας για την ακύρωση αυτής της αντιδημοκρατικής απόφασης των τουρκικών αρχών.

Συνεχίζουμε να παλεύουμε ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, τη φτώχεια και τον πόλεμο».

Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο καταγγέλλει την απαγόρευση λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας (Baris Dernegi) επισημαίνοντας τα εξής:

«Η λειτουργία της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, όπως και εκατοντάδων άλλων κοινωνικών οργανώσεων, απαγορεύτηκε από τις τουρκικές αρχές για τρεις μήνες, με πρόσχημα τη διερεύνηση σχέσεων με τρομοκρατικές ενέργειες.

Το ταξικό κίνημα της Ελλάδας έχει μεγάλη πείρα από τέτοιες ενέργειες, που οδηγούν σε χτύπημα των βασικότερων δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθερίων.

Το ΠΑΜΕ πιστό στις αρχές της Αλληλεγγύης και του Διεθνισμού εκφράζει την αλληλεγγύη και στήριξή του στην Επιτροπή Ειρήνης Baris Dernegi, στο λαό και τους εργαζόμενους της Τουρκίας.

Το ΠΑΜΕ απαιτεί την άμεση άρση της απαγόρευσης λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας, τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις και κινήματα και καλεί μαζικά τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της Ελλάδας και της Ευρώπης να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους».

Η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, εκπροσωπώντας περισσότερους από 92 εκατομμύρια εργάτες σε κάθε γωνιά του πλανήτη, «καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαγόρευση της λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας από τις τούρκικες αρχές», προσθέτοντας τα εξής:

«Τα ταξικά συνδικάτα της Τουρκίας και το κίνημα της Ειρήνης παλεύουν κάτω από δύσκολες συνθήκες ενάντια στο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που έχει κηρυχτεί από την κυβέρνηση Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου.

Οι «διασυνδέσεις με την τρομοκρατία» είναι πρόσχημα για να χτυπηθούν από την κυβέρνηση της Τουρκίας ο οργανωμένος λαός, το κίνημα της εργατικής τάξης και οι πρωτοπόροι αγωνιστές, που αγωνίζονται ενάντια στα σχέδια των ιμπεριαλιστών και τους ανταγωνισμούς που εκφράζονται στην περιοχή.

Η Τουρκία είναι μια χώρα που συμμετέχει ενεργά στο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία. Οι Τούρκοι καπιταλιστές επιδιώκουν μεγαλύτερο μερίδιο από τα κέρδη στην ευρύτερη περιοχή και έχουν ως στόχο την ενίσχυση του ρόλου της Τουρκίας ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη.

Καλούμε τον λαό της Τουρκίας και τα ταξικά συνδικάτα της χώρας να συνεχίσουν τον αγώνα τους για συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες και απαιτούμε την άρση της απαγόρευσης.

Καλούμε όλα τα μέλη και τους φίλους της ΠΣΟ να σταθούν μαχητικά δίπλα στον τούρκικο λαό και τις οργανώσεις του που αγωνίζονται κάτω από αυτές τις συνθήκες».

Την αναστολή λειτουργίας της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας και άλλων κοινωνικών οργανώσεων από τις τουρκικές αρχές καταδικάζει η Πανσαμιακή Επιτροπή Ειρήνης.

Όπως επισημαίνει: «Οι διωγμοί ενάντια στο αντιιμπεριαλιστικό φιλειρηνικό κίνημα, μόνο τυχαίοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, όταν μάλιστα συμβαίνουν σε μια περίοδο που οι «πολεμικές ιαχές» της αστικής τάξης της Τουρκίας που διεκδικεί σοβαρό μερίδιο στον ενεργειακό πλούτο της Μέσης Ανατολής, φτάνουν μέχρι τη Μοσούλη και το Χαλέπι.

Σε μια περίοδο που αμφισβητείται η συνθήκη της Λοζάνης και με τις πλάτες του ΝΑΤΟ «γκριζάρεται» συστηματικά ολόκληρο το Αιγαίο.

Σε μια περίοδο που εξυφαίνεται και προωθείται το νέο σχέδιο διχοτόμησης της Κύπρου.

Οι συναγωνιστές μας Τούρκοι αντιιμπεριαλιστές, μέλη της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, με τους οποίους δεκάδες φορές πορευτήκαμε μαζί σε διαδηλώσεις Ειρήνης στη Σάμο και τη Σμύρνη, έχουν σταθεί θαρραλέα και χωρίς να κρύβονται ή να συνωμοτούν, απέναντι στις παραπάνω επιδιώξεις των τούρκικων μονοπωλίων και των κυβερνήσεών τους. Εκπληρώνοντας άξια το πατριωτικό και διεθνιστικό τους χρέος. Αυτή είναι η αιτία των διώξεών τους και όχι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και την αμέριστη συμπαράστασή μας και απαιτούμε την άρση της αναστολής λειτουργίας για την Επιτροπή Ειρήνης και τις άλλες κοινωνικές οργανώσεις της Τουρκίας».

Την αλληλεγγύη του στην Επιτροπή Ειρήνης της Τουρκίας εκφράζει το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης, σημειώνοντας πως «σήμερα καταγράφηκε ακόμα μια μαύρη σελίδα για το λαό της Τουρκίας, ακόμα μια ένδειξη του χαρακτήρα της Τουρκικής Κυβέρνησης που συνεχίζει να προκαλεί και να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού της και των λαών της περιοχής μας».

Το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης «καταδικάζει την αυταρχική, κατασταλτική και εγκληματική για τα συμφέροντα του λαού της Τουρκίας και των λαών της περιοχής, Κυβέρνηση του AKP», κάνοντας αναφορά στις μαζικές φυλακίσεις και τις πρόσφατες πράξεις βαρβαρότητας της Τουρκικής Κυβέρνησης ενάντια σε ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, εκπαιδευτικούς, Kούρδους πολιτικούς και άλλους. Παράλληλα ξεκαθαρίζει πως «οι πρόσφατες επίσης ιμπεριαλιστικές ιαχές του Ερντογάν για τα εδάφη που του ανήκουν και είναι στην καρδιά του, που φτάνουν και αγγίζουν βαθιά και την Κύπρο, δεν μπορούν παρά να κινητοποιούν και κινητοποιούν το φιλειρηνικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της περιοχής μας».

Το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης υπογραμμίζει πως «οι αντιιμπεριαλιστικές, φιλειρηνικές δυνάμεις της Κύπρου εκφράζουν την πλήρη συμπαράσταση, στήριξη και αλληλεγγύη τους στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του οποίου ηγείται η Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας». Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει: «Στεκόμαστε δίπλα στους συναγωνιστές μας της Τουρκίας, με τους οποίους μας συνδέουν συναγωνιστικοί αδελφικοί δεσμοί. Μαζί με την Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και με τους έλληνες συναγωνιστές της ΕΕΔΥΕ εδώ και χρόνια δημιουργήσαμε και δυναμώνουμε συνεχώς ένα ισχυρό θεσμό για την ειρήνη, το θεσμό των τριμερών συναντήσεων ανάμεσα στα κινήματα των τριών χωρών μας, δυναμώνοντας τη φιλία των λαών μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και την υποδούλωση στα ξένα συμφέροντα.

Ήμαστε σίγουροι ότι η Επιτροπή Ειρήνης της Τουρκίας θα παραμείνει όρθια και στο τέλος και με τη διεθνιστική αλληλεγγύη όλων μας, θα νικήσει!».

«Εδώ και τώρα άρση της απαγόρευσης της λειτουργίας των μαζικών λαϊκών οργανώσεων της Τουρκίας», απαιτεί η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ), καταδικάζοντας την απαγόρευση της λειτουργίας εκατοντάδων οργανώσεων, ανάμεσά τους και της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας.

Όπως επισημαίνει: «Ο κατήφορος της κυβέρνησης Ερντογάν δεν έχει τελειωμό. Αφού εξαπέλυσε ανελέητο κυνηγητό σ’ όλους τους πολιτικούς αντιπάλους της με πρόσχημα τη συμμετοχή τους στο αποτυχημένο πραξικόπημα του καλοκαιριού, συνεχίζει τώρα το κυνήγι μαγισσών.

Με αντιδημοκρατικό και καθόλα παράλογο τρόπο αποφάσισε την »προσωρινή» απαγόρευση της λειτουργίας εκατοντάδων οργανώσεων, ανάμεσά τους και της Επιτροπής Ειρήνης Τουρκίας, με το ευρηματικό »πρόσχημα» τη δήθεν εμπλοκή τους σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ) εκφράζει την αλληλεγγύη της στην Επιτροπή Ειρήνης Τουρκίας και στο λαϊκό κίνημα της Τουρκίας και συντάσσεται με το μαζικό λαϊκό κίνημα της χώρας μας, καταδικάζοντας απερίφραστα τη νέα αυτή αντιδημοκρατική ενέργεια. Καλεί τον ελληνικό λαό σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα να αντιμετωπίσει μαζικά και μαχητικά τέτοιου είδους ενέργειες όπου και όποτε εμφανιστούν και να σταθεί αλληλέγγυος στον τουρκικό λαό και στο μαζικό λαϊκό κίνημα της χώρας του».

*****

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά…

Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, απαιτείται εργατική – λαϊκή κινητοποίηση, διεθνής αλληλεγγύη, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την εμπλοκή της Ελλάδας, ενάντια στο σύστημα που γεννά κρίσεις, πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά:

– Να κλείσουν όλες οι ΝΑΤΟϊκές βάσεις στην Ελλάδα.

– Να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.

– Να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις από αποστολές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

– Αποδέσμευση της Ελλάδας από ΝΑΤΟ και ΕΕ, από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

– Αλληλεγγύη στα θύματα των πολέμων για να υπάρχουν ανθρώπινοι χώροι προσωρινής φιλοξενίας και ασφαλής μετακίνηση στις χώρες προορισμού τους.

– Να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί – αντιλαϊκοί νόμοι των μνημονίων, να ανακτηθούν οι μεγάλες οικονομικές απώλειες για τα λαϊκά στρώματα, να ανοίξει ο δρόμος για την ανάπτυξη σε όφελος του λαού, με μονομερή διαγραφή χρέους, κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός, με την εργατική τάξη, το λαό, στην εξουσία.

Να μη χύσει ο λαός το αίμα του για τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών.


ο «διεθνισμός» της παραίτησης

Πρόκειται για το ιδεολόγημα, σύμφωνα με το οποίο αν δεν «υπάρξει» διεθνώς κάποια «αλλαγή», τότε  η πορεία γενικής καθήλωσης του λαού αποτελεί μονόδρομο.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ιδεολόγημα που χρησιμοποιεί τον «αρνητικό» διεθνή συσχετισμό ως μια ακόμη παραλλαγή του «αναπόφευκτου» των δεινών που επισωρεύει σε βάρος του λαού η καπιταλιστική κρίση και η επιτελική της διαχείριση. Ως μια ακόμη παραλλαγή του «μονόδρομου» της παραίτησης, της αποχής από τους αγώνες, της ματαιότητας της οργανωμένης πάλης. Ως μια ακόμη απολογητική του 3ου μνημονίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και κατ’ επέκταση και των δυο προηγούμενων.

Πρόκειται για την αντίστροφη όψη της απατηλής ευφορίας που είχε καλλιεργηθεί λ.χ. με την εκλογή του Ολάντ στη Γαλλία και τον «νέο (ιμπεριαλιστικό) άνεμο» που έφερε, αντίστροφη όψη με τη μορφή αυτή τη φορά της εξίσου απατηλής «απαισιοδοξίας» ότι δήθεν τίποτα δε γίνεται αν διεθνώς δεν «υπάρξει» αλλαγή κλπ κλπ.

Αλλά το να «υπάρξει» διεθνώς αλλαγή, τέτοια που να ανταποκρίνεται στις λαϊκές ανάγκες και τις (καταπληγωμένες) λαϊκές προσδοκίες,  δεν εξαρτάται από κάποια «ανώτερη» διεθνή δύναμη… Εξαρτάται αποκλειστικά από την κινητοποίηση των δυνάμεων του κάθε λαού στη χώρα του, την κινητοποίηση αυτή, τη μόνη ικανή να επιφέρει αλλαγές στο διεθνή συσχετισμό των δυνάμεων ανατρέποντας τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της καθεμιάς ξεχωριστά χώρας,

Μια τέτοια εικόνα -εικόνα απατηλή αλλά πάντως εικόνα, απατηλή και γι’ αυτό τίποτα άλλο εκτος από εικόνα- αποτέλεσε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο, όταν προκάλεσε την ενθουσιώδη υποδοχή ηγετών όπως ο Φιντέλ και ο Ραούλ Κάστρο, ο Έβο Μοράλες, ο Ραφαέλ Κορήα, ο Νικολάς Μαδούρο… Οι οποίοι το αντιμετώπισαν ακριβώς έτσι: σαν παράγοντα αλλαγής στον διεθνή συσχετισμό των δυνάμεων. Για να τους αδειάσει, βέβαια, αδίστακτα ο ΣΥΡΙΖΑ όπως «άδειασε» τον ελληνικό λαό, κι όλους όσους έτρεφαν (ή τρέφουν) αυταπάτες για τον πραγματικό του ρόλο, με αυτή την δίχως ιστορικό προηγούμενο ανατροπή του αποτελέσματος ενός δημοψηφίσματος δια της «ερμηνείας» του από μια κυβέρνηση που το προκήρυξε και δήθεν υποστήριζε αυτό το αποτέλεσμα.

«Άδειασμα» που αναδεικνύει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τον επικίνδυνο ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ( του οπορτουνισμού, της σοσιαλδημοκρατικής «αναπαλαίωσης») απέναντι στο λαϊκό κίνημα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς,

Όμως από την άποψη που εξετάζουμε, η παραπάνω εικόνα δείχνει ξεκάθαρα τι είναι και πώς πετυχαίνεται αυτή η «διεθνής αλλαγή», που δήθεν χωρίς αυτήν τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε, ενώ, στην πραγματικότητα, αν δεν κάνουμε κάτι, τότε καμιά διεθνής αλλαγή δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ…

…Διαφορετικά το σκηνικό είναι προδιαγεγραμμένο και το σενάριο γραμμένο λέξη προς λέξη: Ο ΣΥΡΙΖΑ λ.χ. περιμένει τάχα τους «ποντέμος», μέχρι να έρθουν κι οι ποντέμος ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει (και έχει ήδη) συμβάλει στη χειροτέρευση του διεθνούς (όπως και του εσωτερικού) συσχετισμού, οι ποντέμος αν θάρθουν θα πουν «μα τι να κάνουμε εμείς αφού, κι ο ΣΥΡΙΖΑ να τι έκανε, πώς να κάνουμε κάτι αν δεν υπάρξει διεθνής αλλαγή κλπ κλπ», κι έτσι το ιδεολόγημα περί «μιας» διεθνούς αλλαγής θα συνεχίσει να παίζει τον εργαλειακό του ρόλο για την υποταγή των λαών και του καθενός λαού σε έναν όλο και πιο δυσμενή, αντιλαϊκό συσχετισμό δυνάμεων.

Το ηθικό δίδαγμα είναι οτι κανένας λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από κανέναν ΣΥΡΙΖΑ κι από κανένα «ποντέμος». Έχει να περιμένει πολλά κάθε λαός, και πρώτα από όλα ο λαός μας, εμείς, μόνο αν οργανώσει, συνενώσει και με όλα τα μέσα κινητοποιήσει τις δικές του δυνάμεις ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου και τους πολιτικούς μηχανισμούς που τη συγκροτούν και τη διασφαλίζουν.

Η ιστορία διδάσκει, ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος κι ο μόνος δρόμος που μπορεί να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα, αυτή είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να γυρίσει τον τροχό της ιστορίας αλλιώς. .


«Αν νικήσει ο Άσαντ θα γεμίσουμε πρόσφυγες εδώ χάμω»

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές άκουγα τον Ν. Χατζηνικολάου στη ραδιοφωνική του εκπομπή, που «απαντώντας» σε κάποια κριτική για το ότι σε κάποια διεθνή ψηφοφορία γύρω από το παλαιστινιακό η Ελλάδα είχε ψηφίσει λευκό (ή απείχε – εν προκειμένω είναι ασήμαντη αυτή λεπτομέρεια) αντί να στηρίξει την παλαιστινιακή θέση, χαρακτήρισε «επιεικώς ηλίθιους» όσους υποστηρίζουν κάτι τέτοιο (δηλαδή τη θέση υπέρ της Παλαιστίνης), καθώς η Κύπρος κάνει ενεργειακές μπίζνες με το Ισραήλ, και επομένως -κατά τον Ν.Χ.- τα εθνικά «μας» συμφέροντα επιβάλλουν να μην ψηφίζουμε κατά του Ισραήλ.

(Ασυνήθιστοι για τον γενικά ήπιο Χατζηνικολάου τέτοιοι χαρακτηρισμοί, αλλά ασυνήθιστο είναι λ.χ, να βγαίνει κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως λίγο πριν το δημοψήφισμα του Ιουλίου, και να λέει ότι ΕΕ και ευρωζώνη αποτελούν ζητήματα «εθνικής ασφαλείας», κι αυτό λίγες μέρες μετά από τον Μιχαλολιάκο όπου σε συνέντευξή του χαρακτήριζε «εθνική προδοσία» μια ενδεχόμενη έξοδο από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, η επίκληση του «εθνικού συμφέροντος» των μονοπωλητών της κοινωνικής εργασίας φοριέται πολύ τώρα τελευταία, προκειμένου να θεωρούνται «επιβεβλημένες» ορισμένες επιλογές: η ΕΕ και η ευρωζώνη στην αρχή,  η πορεία διεθνούς ευθυγράμμισης με το Ισραήλ στη συνέχεια, και ποιος ξέρει ποιές ακόμη ταξικές επιλογές θα ενδυθούν τον μανδύα του «εθνικού» συμφέροντος…).

Εν πάση περιπτώσει, λίγο πολύ το ίδιο (με τον Χατζηνικολάου) υποστήριξε χθες κι ο ΥΠΕΘΑ Π. Καμμένος στην ομιλία του κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων, μόνο που το είπε πολύ πιο περιφραστικά όταν χαρακτήρισε ως «πρώτο θέμα σε σχέση με την Εθνική Άμυνα» την «εθνική ασφάλεια, στη Θράκη, στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο». Και ειδικά για την Ανατολική Μεσόγειο, ότι σ’ αυτήν «επιμένουμε … γιατί εκεί έχουμε τα ενεργειακά μας συμφέροντα, εκεί έχουμε την προτεραιότητα της οριοθέτησης της ΑΟΖ και από κει μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια του κυπριακού ελληνισμού».

(Σαν ένα είδος διανοητικού μοντάζ, μπορούμε να παρεμβάλουμε στο σημείο αυτό τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ που έγραψε στο τουίτερ του ότι «μια πιθανή νίκη του καθεστώτος Άσαντ … θα οδηγήσει στο επόμενο μεταναστευτικό ρεύμα». Όπου είναι ν’ απορεί κανείς πώς το ταξικό συμφέρον παραλύει τη λογική ανθρώπων μορφωμένων και προέδρων της «Ευρώπης» υπό μια έννοια, ώστε να εκστομίζουν τέτοιες κοτσάνες. Δεν μας έγραψε στο τουίτερ του ο κ. πρόεδρος τι θα γίνει με το «μεταναστευτικό ρεύμα» σε περίπτωση «μιας πιθανής ήττας του καθεστώτος Άσαντ», όπως και δεν μας έγραψε τι και ποιος τάχα να φταίει για το «τρέχον» μεταναστευτικό -προς θεού, μην γράψεις προσφυγικό- ρεύμα από τη Συρία, δηλαδή από την Ανατολική Μεσόγειο, και ποιών τα «ενεργειακά συμφέροντα», τάχα, επενδύονται εδώ και τόσα χρόνια σ’ αυτή την ανθρωποσφαγή).

Υποθέτω ότι και ο κ. Καμμένος στη χθεσινή του ομιλία στη βουλή δεν προχώρησε σε αναλύσεις περισσότερο λεπτομερείς γύρω από τη σχέση των ενεργειακών «μας» συμφερόντων με το προηγούμενο, το τρέχον και το επόμενο μεταναστευτικό κύμα από την Ανατολική Μεσόγειο. Υποθέτω επίσης πως δεν διευκρίνισε, ότι με τον όρο «ενεργειακά μας συμφέροντα» υπονοούνται τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών κρατών που μέσα από ατελείωτα αιματοκυλίσματα και αιματοβαμμένα παζάρια μοιράζονται και ξαναμοιράζονται τους φυσικούς πόρους της περιοχής, τα ίδια δηλαδή συμφέροντα που ο Χατζηνικολάου ονομάζει «εθνικά», και που οδηγούν τα τιτιβίσματα του κ. Τουσκ σε διαζύγιο από την «κοινή λογική».

(«Ενεργειακά συμφέροντα» και «εθνικά συμφέροντα» τέτοιου είδους έχουν κι άλλες χώρες.  Π.χ. η Νιγηρία είναι μια χώρα που κολυμπάει στο πετρέλαιό «της», μόνο που δεν είναι δικό της, μόνο που απλώς κολυμπάει σε μια λίμνη από πετρέλαιο το οποίο καταλήγει στην κοιλιά των πολυεθνικών της ενέργειας, κι όλη της η κοινωνική δυστυχία οφείλεται στην ταύτιση των ενεργειακών και εθνικών συμφερόντων «της» με τα συμφέροντα των πολυεθνικών του πετρελαίου).

Είπαμε: μοιράζονται και ξαναμοιράζονται τους φυσικούς πόρους. Είναι λοιπόν επόμενο να «μοιράζονται και να ξαναμοιράζονται» και την εξωτερική πολιτική κάθε χώρας η οποία εξαρτά τα εθνικά «της» συμφέροντα από τις διανομές και τις αναδιανομές που λαμβάνουν χώρα στα πεδία των πολεμικών συγκρούσεων, των ιμπεριαλιστικών παζαριών και διαγκωνισμών, των επαναλαμβανόμενων εθνικών εξανδραποδισμών, της ιστορικής αντίδρασης και οπισθοδρόμησης, του χυμένου αίματος των λαών, των κυμάτων της προσφυγιάς. Ή με άλλα λόγια, μια χώρα καπιταλιστικής ανάπτυξης τόσης και τέτοιας ώστε να κατατάσσεται σε ενδιάμεση ή υποδεέστερη θέση ισχύος στην συνολική αλυσίδα των ιμπεριαλιστικών σχέσεων και εξαρτήσεων, μια χώρα που γι’ αυτό το λόγο εξαρτά τη στρατηγική των «εθνικών συμφερόντων της» (της άμυνας, της εξωτερικής πολιτικής της) από τη στρατηγική ορισμένων ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων (εν προκειμένω των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ), και κατ’ επέκταση από τις ευμετάβλητες μορφές αυτής της στρατηγικής ανάλογα με τις φάσεις όξυνσης και συμβιβασμών του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, μιας τέτοιας χώρας  η «εθνική στρατηγική» σ’ όλες της τις εκφάνσεις ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας έχει στο τζάκποτ της ιμπεριαλιστικής λοταρίας. «Επιεικώς ηλίθια» θα ήταν η αντίθετη άποψη.  Ή, με λίγα λόγια, μια τέτοια χώρα δεν μπορεί να έχει εθνική στρατηγική και πολιτική αρχών.

(Τα ενεργειακά «μας» συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο του κ. ΥΠΕΘΑ, η αποχή από τις ψηφοφορίες για το παλαιστινιακό για «το φόβο των ιουδαίων» του κ. Χατζηνικολάου, οι «πολυδιάστατοι» βερμπαλισμοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η διπλή κατά τους επτά μήνες της πρώτης θητείας της υπερψήφιση του εμπάργκο της ΕΕ κατά της Ρωσίας κι οι ταυτόχρονες παραστάσεις φιλίας προς τη Ρωσία για να άρει ειδικά για εμάς το δικό της εμπάργκο, οι «συνδυασμοί» ρωσικών αγωγών και νέων ΝΑΤΟϊκών βάσεων στο Αιγαίο, το ΝΑΤΟϊκό τσιφτετέλι του ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά στην Άγκυρα Αττάλεια [διόρθωση 11-10-2015] αντί για την πεντοζάλη των αγορών σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλες, το «φλερτ» με τις αντιδραστικές μοναρχίες κι οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ σε προσομοιώσεις πολέμου κατά του Ιράν, η πολιτική ΝΑΤΟϊκού «λαγού» στα Βαλκάνια, όλα αυτά και τόσα άλλα ακόμη, αποτελούν πολιτική «πολυδιάστατη» μεν, μόνο που οι πολλές της «διαστάσεις» παρμένες μία-μία δεν αντανακλούν παρά την συμφεροντολογική προστυχιά των διάφορων τμημάτων της ελληνικής άρχουσας τάξης κι όλες μαζί σαν άθροισμα έναν δίχως όρια επικίνδυνο για το λαό και τα δικά του «εθνικά συμφέροντα» καιροσκοπισμό, καιροσκοπισμό γεμάτο κομπορρημοσύνη γιατί είναι καιροσκοπισμός στον οποίο τζογάρουν οι πιο ισχυροί νταήδες της πιάτσας: το τρίο ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ).

Για να έχει εξωτερική πολιτική αρχών μια χώρα πρέπει: Είτε να είναι από εκείνες τις ιμπεριαλιστικές χώρες που καθορίζουν τη «στρατηγική» και των υπόλοιπων, οπότε  η τήρηση «αρχών» είναι εύκολη υπόθεση: οι «αρχές» συνίστανται στην επιδίωξη της γενικής της κυριαρχίας για την απομύζηση του παγκόσμιου φυσικού και κοινωνικού πλούτου από τους καπιταλιστές της, και οι μέθοδοι συνίστανται στην  εναλλαγή μεταξύ βίας, παζαριών και συμβιβασμών ανάλογα με τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των ανταγωνιστών. Απλό. Είτε να είναι από εκείνες τις χώρες που είναι εντελώς καταληστευμένες από τον ιμπεριαλισμό, που η άρχουσα τάξη τους δεν προσδοκά κανένα όφελος πέρα απ’ το προερχόμενο από την καταλήστευσή τους, και που οι «αρχές» συνίστανται στην παθητική αποδοχή της καταλήστευσης και την ενεργητική υπεράσπισή της εναντίον όσων προσφέρουν στους ιμπεριαλιστές ευνοϊκότερους όρους ληστείας των χωρών τους. Επίσης απλό. Είτε, τέλος, να είναι μια χώρα, της οποίας τα «εθνικά συμφέροντα»  ταυτίζονται με τα συμφέροντα των εργαζομένων της, του λαού της, η διεθνής της παρουσία υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων όλων των χωρών, όλων των λαών, και οι οικονομικές της συναλλαγές δεν της επιβάλλουν να απέχει από τις διεθνείς ψηφοφορίες προκειμένου να μην «εκτίθεται» στους οικονομικούς της εταίρους ή στους αντιπάλους τους χωρίς κι η ίδια να ξέρει ακριβώς σε ποιον επρόκειτο να «εκτεθεί» στην περίπτωση που δεν θα απείχε γιατί δεν ξέρει κι η ίδια τι ακριβώς θα ήταν τότε «υποχρεωμένη» να ψήφιζε.

(«Αν η χειραφέτηση της εργατικής τάξης απαιτεί την αδερφική συνεργασία των εργατών διαφόρων εθνών, πώς θα μπορέσουν να εκπληρώσουν αυτή τη μεγάλη αποστολή με μια εξωτερική πολιτική που επιδιώκει εγκληματικά σχέδια, που παίζει με τις εθνικές προκαταλήψεις και που κατασπαταλά σε ληστρικούς πολέμους το αίμα και τον πλούτο του λαού;»

Είναι καθήκον της εργατικής τάξης «να διεισδύει στα μυστικά της διεθνούς πολιτικής, να επιτηρεί τις διπλωματικές πράξεις των αντίστοιχων κυβερνήσεών της, αν παρουσιαστεί ανάγκη να αντιδρά σ’ αυτές, με κάθε δυνατό μέσο κι όταν είναι ανίκανη να τις αποτρέπει, να ενώνεται για ταυτόχρονες καταγγελίες και για να επιβάλλει τους απλούς νόμους της ηθικής και της δικαιοσύνης, που θα έπρεπε να διέπουν τις αμοιβαίες σχέσεις των χωριστών ατόμων, σαν υπέρτατους νόμους των σχέσεων ανάμεσα στα έθνη.

Ο αγώνας για μια τέτοια εξωτερική πολιτική αποτελεί ένα μέρος του γενικού αγώνα για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης.

Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»

Καρλ Μαρξ, από την ιδρυτική διακήρυξη της Διεθνούς Ένωσης των Εργατών)

Δικαιούνται οι λαοί να έχουν άλλη, να υποτάσσονται σε άλλη εξωτερική πολιτική από αυτήν; Δικαιούται η εξωτερική πολιτική των λαών να έχει άλλες από αυτές τις αρχές;


Η «τάξη» βασιλεύει και στην Καμπότζη

Από τον σημερινό ριζοσπάστη:

ΠΝΟΜ ΠΕΝΧ.– Δεκάδες εργάτες κλωστοϋφαντουργοί, που τον περασμένο Γενάρη απεργούσαν και διαδήλωναν διεκδικώντας καλύτερα μεροκάματα, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν στην Καμπότζη. Στη συγκεκριμένη χώρα, πολυεθνικοί όμιλοι όπως οι «Νάικ», «Αντίντας», «Πούμα» κ.τ.λ. παράγουν τα πανάκριβα ρούχα και παπούτσια τους, επενδύοντας στα χαμηλά μεροκάματα και τις άθλιες συνθήκες εργασίας από τις οποίες εκείνοι διεκδικούν πρωτιές στον κλάδο τους.

*

-…Με συγχωρείτε για το σαρκασμό, επίσκοπε. Αλλά μπορείτε να καταλάβαιτε ότι χάνουμε την υπομονή μας; Πότε διαμαρτυρηθήκατε στις καπιταλιστικές σας συγκεντρώσεις, για τα παιδιά που εργάζονται στα υφαντουργεία του Νότου; Παιδιά έξι και εφτά χρόνων να δουλεύουν δωδεκάωρο νυχτερινές βάρδιες. Ποτέ δεν έχουν δει τον ευλογημένο ήλιο. Πεθαίνουν σαν τις μύγες. Τα μερίσματα πληρώνονται από το αίμα τους. Και από τα μερίσματα, κτίζονται μεγαλοπρεπείς εκκλησίες στη Νέα Αγγλία, όπου τα ωραία κηρύγματά σας είναι ευχάριστες ανοστιές για τους μελιστάλαχτους και χορτάτους παραλήπτες των μερισμάτων.

-Δεν το ήξερα, μουρμούρισε με σβησμένη φωνή ο επίσκοπος. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό και φαινόταν ζαλισμένος .

Ο Έρνεστ γέλασε. Γέλασε άξεστα κι εγώ ένιωσα την ανάγκη να υπερασπιστώ τον επίσκοπο.

-Προσέξτε, είπα, έχετε δει μονάχα τη μιά όψη του νομίσματος. Έχουμε κι εμείς τα καλά μας αν και δε μας αναγνωρίζετε κανένα εσείς. Έχει δίκιο ο επίσκοπος Μορχάουζ. Το άδικο στη βιομηχανία, τρομερό όπως λέτε ότι είναι, οφείλεται στην άγνοια. Ο διχασμός της κοινωνίας έχει γίνει πολύ μεγάλος.

-Ο άγριος Ινδιάνος δεν είναι τόσο κτηνώδης και βάρβαρος , όσο είναι η καπιταλιστική τάξη, αποκρίθηκε εκείνος κι εγώ τη στιγμή εκείνη τον μισούσα.

-Δε μας γνωρίζετε, του απάντησα. Δεν είμαστε κτηνώδεις και βάρβαροι.

-Αποδείξτε το, με προκάλεσε εκείνος.

-Πώς μπορώ να το αποδείξω… σε σας; άρχισα να θυμώνω.

Κούνησε το κεφάλι του.

-Δε ζητώ να το αποδείξετε σε μένα. Σας ζητώ να το αποδείξετε στον εαυτό σας.

-Το ξέρω, είπα.

-Δεν ξέρετε τίποτα, ήταν η άξεστη απάντησή του.

-Ε, ε, παιδιά, είπε ο πατέρας για να μας μαλακώσει.

-Δε μ’ ενδιαφέρει… Άρχισα αγανακτισμένα, αλλ’ ο Έρνεστ με διέκοψε.

-Καταλαβαίνω ότι έχετε χρήματα ή ο πατέρας σας έχει κι είναι το ίδιο – έχετε επενδύσει χρήματα στα Υφαντουργεία Σιέρα.

-Τι σχέση έχει αυτό; φώναξα εγώ.

-Όχι μεγάλη, άρχισε αργά, εκτός από το γεγονός ότι το φόρεμα που φοράτε είναι λερωμένο με αίμα. Το φαγητό που τρώτε έχει γεύση από αίμα. Το αίμα των μικρών παιδιών και των γεροδεμένων ανδρών, στάζει από κάθε δοκάρι της σκεπής. Μπορώ να κλέισω τα μάτια μου και να το ακούσω να στάζει, τικ, τικ, γύρω μου.

Και εναρμονίζοντας τα λόγια με την πράξη, έκλεισε τα μάτια του και έγειρε πίσω στην καρέκλα του. Δάκρυα λύπης και πληγωμένου εγωισμού. Ποτέ στη ζωή μου δεν με είχαν μεταχειριστεί τόσο άξεστα.

…Μετά από αυτή τη συνέντευξη με το Σμιθ, πήγα στο γραφείο του πατέρα μου στο Χημείο κι εκεί συνάντησα τον Έρνεστ. Ήταν απροσδόκητο, αλλά με συνάντησε με τα τολμηρά του μάτια και τη σταθερή χειραψία, καθώς και με κείνο το ανακάτωμα από αμηχανία και άνεση. Ήταν σάμπως η τελευταία θυελλώδης συνάντηση να είχε ξεχαστεί. Εγώ όμως δεν είχα διάθεση να την ξεχάσω.

-Ερευνώ την υπόθεση Τζάκσον, είπα απότομα.

Ήταν γεμάτος ενδιαφέρον και προσοχή και με περίμενε να συνεχίσω, αν και έβλεπα στα μάτια του τη βεβαιότητα ότι οι πεποιθήσεις μου είχαν κλονιστεί.

-Φαίνεται ότι τον μεταχειρίστηκαν άσχημα, ομολόγησα. Νο… νομίζω ότι λίγο από το αίμα του στάζει από τα δοκάρια της στέγης μας.

-Φυσικά, απάντησε. Αν ο Τζάκσον και όλοι οι σύντροφοι είχαν καλή μεταχείριση, τα μερίσματα δε θα ήταν τόσο μεγάλα.

-Ποτέ δε θα μπορέσω πια να ευχαριστηθώ ένα ωραίο φόρεμα, πρόσθεσα.

Ένιωσα ταπεινωμένη και συντριμμένη και αισθανόμουνα ένα γλυκό συναίσθημα ότι ο Έρνεστ ήταν ένα είδος εξομολόγου…

-Δε θα μπορούσατε να ευχαριστηθείτε ούτε τη λινάτσα, είπε σοβαρά. Υπάρχουν τα εργοστάσια που επεξεργάζονται τη γιούτα, κι εκεί το ίδιο πράγμα γίνεται. Παντού τα ιδια γίνονται…

(Jack London, The iron heel – Η σιδερένια φτέρνα)

*


Σε κίνδυνο η ζωή των Τούρκων πολιτικών κρατουμένων

Κρίσιμη είναι η κατάσταση της υγείας των Τούρκων πολιτικών κρατουμένων απεργών πείνας από τις 24 Σεπτέμβρη, σύμφωνα με τις γνωματεύσεις γιατρών. Ο Ερντογάν Τσακίρ και ο Μεχμέτ Γιαϊλά νοσηλεύονται στο Ασκληπιείο Βούλας, ενώ οι άλλοι δύο πολιτικοί κρατούμενοι απεργοί πείνας, είναι οι Αχμέτ Ντουζκούν Γιουκσέλ και Χασάν Μπιπέρ. Η απόφαση για τον πρώτο θα εκδοθεί σήμερα και για το δεύτερο την Παρασκευή 15 Νοέμβρη. Και οι δύο, βρίσκονται στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού και αρνούνται την οποιαδήποτε θεραπεία.

πηγή

Στην ιστοσελίδα του περιοδικού «O ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ» (εδώ) δημοσιεύεται το παρακάτω ψήφισμα συμπαράστασης το οποίο μπορεί κανείς και να υπογράψει στη σχετική φόρμα:

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ, ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ Η ΚΑΠΟΙΟ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ

Κανείς αγωνιστής από την Τουρκία δεν πρέπει να εκδοθεί!
Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους!

Ψήφισμα συμπαράστασης

Τον τελευταίο καιρό η ελληνική κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε εφόδους σε σπίτια και χώρους εργασίας πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία. Η αστυνομία τους συλλαμβάνει, τους φυλακίζει και δρομολογείται η έκδοσή τους στην Τουρκία και σε άλλες χώρες. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του BULUT YAYLA που τον απήγαγαν στη μέση του δρόμου, τον παρέδωσαν στο καθεστώς Ερντογάν με τρόπο γκανγκστερικό, ισχυριζόμενοι μάλιστα πως η σύλληψή του έγινε στην Τουρκία!
Τέσσερις αγωνιστές πολιτικοί πρόσφυγες από την Τουρκία βρίσκονται αυτή τη στιγμή στις ελληνικές φυλακές και υπάρχει γι’ αυτούς αίτημα για την έκδοσή τους από Γερμανία, Γαλλία, Τουρκία. Το «έγκλημά» που τους καταλογίζεται από τις χώρες αυτές είναι η πολιτική τους δράση. Αν ο AHMET DUSGUN YUKSEL εκδοθεί στην Γερμανία θα φυλακιστεί για 3 χρόνια σε καθεστώς απομόνωσης. Πολύχρονη φυλάκιση περιμένει και τονERDOGAN CAKIR, αν εκδοθεί στη Γαλλία. Η έκδοση στην Τουρκία των HASAN BIBER και MEHMET YAYLA θα σημαίνει για τους δύο αγωνιστές φυλάκιση, βασανιστήρια, εξόντωση.
Οι 4 φυλακισμένοι αγωνιστές βρίσκονται σε απεργία πείνας αορίστου χρόνου από τις 24 Σεπτέμβρη ενάντια στις άδικες δικαστικές αποφάσεις σε βάρος τους και με αίτημα τη μη έκδοσή τους.
Υποστηρίζουμε τα αιτήματά τους. Υψώνουμε φωνή διαμαρτυρίας ενάντια σε μια επιλογή (την έκδοση των αγωνιστών στους διώκτες τους), η οποία είναι πέρα και έξω από κάθε λογική δικαίου, ανθρωπιάς, σεβασμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ο ελληνικός λαός, ο οποίος έζησε δραματικά την προσφυγιά, τις πολιτικές διώξεις, ακόμα και το φασισμό διαθέτει εξαιρετική ευαισθησία στα ζητήματα που αφορούν τις ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα.
Καλούμε την ελληνική Πολιτεία να μην ενεργήσει αντίθετα από τα αισθήματα του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός περιβάλλει με αισθήματα φιλίας, αλληλεγγύης και υποστήριξης τους αγωνιστές πολιτικούς πρόσφυγες από την Τουρκία οι οποίοι αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον για το λαό τους.

Η αλληλεγγύη είναι πιο δυνατή από τις διώξεις.

Η αλληλεγγύη θα νικήσει.

 


Αϊτή

Η πρώτη χώρα της αμερικανικής ηπείρου που ο αφρο-αμερικανικός πληθυσμός της αποτίναξε το ζυγό της δουλείας το 1794, ενώ το 1804 κατακτούσε και την κρατική της ανεξαρτησία.

Η πρώτη χώρα του κόσμου που, κάνοντάς πράξη την διεθνιστική αλληλεγύη ανάμεσα στους επαναστατημένους λαούς, αναγνώρισε την ελληνική επανάσταση προσφέροντάς της οικονομική βοήθεια κι ένα μικρό εθελοντικό στρατιωτικό σώμα:

«…υπήρξε η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος. Μόλις τελείωσε τον δικό της απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών, κατεστραμμένη οικονομικά, έστειλε στο Παρίσι, στον Αδαμάντιο Κοραή, 25 τόνους καφέ να εκποιηθούν, για να αγορασθούν όπλα για τον ελληνικό αγώνα. Επίσης έστειλε 100 εθελοντές μαύρους στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων.»

Σήμερα μέσα σε ανείπωτη φτώχια και δυστυχία, κάτω από το ζυγό μιας πραξικοπηματικής κυβέρνησης και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης που την στηρίζει, με τις διαμαρτυρίες του λαού της να πνίγονται στο αίμα, στο όνομα της ελευθερίας του φυσικά, για χάρη της ελευθερίας των εκμεταλλευτών του βέβαια, κάτω από την σιωπή των μμε που διαφημίζουν τις χρωματιστές «επαναστάσεις», τις «επαναστάσεις» των «λουλουδιών» και των «ανοίξεων», με τον λαό της εγκατελειμμένο εδώ και σχεδόν τρία χρόνια στα ερείπια του σεισμού και στην επιδημία της χολέρας που τον ακολούθησε, ληστεύομενο από τη «φιλανθρωπία» των ΜΚΟ και τα πλάνα κερδοφορίας των»επενδυτών» που «ανοικοδομούν» τη χώρα…

Από τον σημερινό ριζοσπάστη αντιγράφω:

ΑΪΤΗ
Εφιαλτική η πραγματικότητα για το λαό
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ-ΠΟΡΤ Ω ΠΡΕΝΣ.–

Τουλάχιστον 400.00 άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν σε σκηνές, στους πρόχειρους προσφυγικούς καταυλισμούς που στήθηκαν μετά το σεισμό της 12ης Ιανουαρίου του 2010, ενώ οι συνθήκες διαβίωσής τους συνεχώς επιδεινώνονται εξαιτίας της έλλειψης υποδομών και βασικών ειδών βιοτικής ανάγκης. Ο αργός θάνατος που έχει καταδικαστεί σχεδόν μισό εκατομμύριο ψυχών περιγράφεται στην έκθεση των Ηνωμένων Εθνών που διέταξε ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν, έκθεση που την κατέθεσε την Τετάρτη στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Μια έκθεση που με «αριθμούς» αντικατοπτρίζει την εφιαλτική πραγματικότητα του λαού της Αϊτής, μια πραγματικότητα που διαιωνίζεται στο βωμό της εκμετάλλευσης και της επίτευξης των στόχων του διεθνούς κεφαλαίου.

Ο λαός της Αϊτής εξακολουθεί να ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης στους καταυλισμούς

Στην έκθεση αναφέρεται επίσης ότι αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες υγιεινής και είναι εκτεθειμένοι σε φυσικές καταστροφές και μεταδοτικές ή μολυσματικές ασθένειες και τη χολέρα. Επιδημία που ξέσπασε τον Οκτώβρη του 2010 ενώ οι νεκροί επισήμως έχουν φτάσει τους 7.440 και τα κρούσματα τις 581.000. Η έκθεση που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για μια πιθανή νέα έξαρση της επιδημίας, αποφεύγει συστηματικά όπως και ο ίδιος ο Μπαν Γκι Μουν να αποδώσει τις ευθύνες για την επιδημία της χολέρας – ούτε καν μια αναφορά ότι η χολέρα εισήχθη από τους Νεπαλέζους κυανόκρανους του ΟΗΕ-MINUSTAH, όπως πλείστες επιστημονικές έρευνες και εκθέσεις έχουν διατυπώσει. Επίσης, σύμφωνα με την έκθεση, μόλις το 30% των 10 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων ερειπίων του σεισμού έχουν συλλεχθεί ενώ από τα θεωρητικά 5,78 δισεκατομμύρια δολάρια που αφειδώς προσφέρθηκαν από τη «διεθνή κοινότητα» κατά τη διάσκεψη για την ανοικοδόμηση της Αϊτής, έχουν δοθεί μόλις τα 2,57 δισ. Εξ όσων έχουν δοθεί, μόλις το 10% πήγε προς την κυβέρνηση της Αϊτής για την ανοικοδόμηση των υποδομών, των σχολείων και των νοσοκομείων, των δημοσίων κτιρίων και την ανακούφιση των πληγέντων.

Εννοείται ότι η βοήθεια έχει πάει σε «επενδύσεις». Χαρακτηριστικό παράδειγμα της «βοήθειας», είναι πρόγραμμα που ακολουθεί ο Γουίλσον Τζοντί, δήμαρχος του Ντελμάς, κοινότητας στα περίχωρα του Πορτ ω Πρενς, όχι τυχαία, ένας εκ των δύο δημάρχων που δεν έχει ανακληθεί από τον πρόεδρο Μισέλ Μαρτελί. Ο Ζοντί, σύμφωνα με την Huffington Post, είναι έτοιμος να εκδιώξει τους ανθρώπους που εξακολουθούν να ζουν στον πρόχειρο καταυλισμό αφού οι 128 οικογένειες αρνήθηκαν να λάβουν όλες μαζί το ποσό των 5.000 δολαρίων για να φύγουν. Η εκδίωξη γίνεται καθώς υπάρχουν σχέδια για την οικοδόμηση εργοστασίου.

*

Για το ιδιο θέμα:

1, 2, 3, 4, 5, 6